Skazani w sprawie narkotykowej nie dostali wstrzymania wyroku na czas kasacji

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że

wstrzymanie wykonania wyroku na podstawie art. 532 k.p.k., jest odstępstwem od

zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.).

Zastosowanie tej instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna

dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku

V KK 382/26

2

objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim

zawartych.

Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k.

wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy

nakazujące pozbawienia w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu

wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji

przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie

prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być

jednak dostrzegalna już „ na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie na podstawie

art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność

zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo

zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie

uzasadnia odstąpienia od wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej

wykonalności prawomocnych orzeczeń.

W kasacji wskazano, że charakter zarzutów kasacyjnych przemawia za

wstrzymaniem wykonania wyroku, gdyż wydanie wyroku w tej sprawie nastąpiło z

rażącym naruszeniem szeregu przepisów.

Rozważając podniesione zarzuty, nie można było uznać, aby w rachubę

wchodziła nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania. Instytucja z art.

532 k.p.k. zastrzeżona jest dla innych okoliczności, w szczególności takich, których

wystąpienie w sposób nieuzasadniony zwielokrotnia dolegliwość wynikającą z

konieczności przystąpienia przez skazanego do wykonania bądź częściowego

wykonania wobec niego kary pozbawienia wolności (zob. postanowienie SN z

13.04.2023 r., III KK 109/23). Taki przypadek w analizowanej sprawie nie zachodził.

Nadto na obecnym etapie postępowania nic nie wskazuje również, jakoby

wniesiona w imieniu skazanego kasacja, mimo wielości postawionych zarzutów

powiązanych z naruszeniem prawa materialnego, procesowego, przepisów

konstytucyjnych, norm prawa międzynarodowego, przepisów normujących zasady

techniki legislacyjnej - miała walor „oczywistej zasadności”, tzn. podniesione w niej

zarzuty przekonywały o trafności i skuteczności nadzwyczajnego środka

zaskarżenia bez potrzeby prowadzenia dalszych, pogłębionych rozważań prawnych.

V KK 382/26

3

Niezależnie bowiem od tego, jak zasadność i skuteczność kasacji ocenia

sam jej autor, rozstrzygnięcie w zakresie wniosku nie może pomijać wstępnej

analizy materiałów przeprowadzonego postępowania instancyjnego. Ocena

sposobu przeprowadzenia postępowania oraz zapatrywań wyrażonych przez

orzekające sądy oraz uwzględnienie wywodów zawartych w odpowiedzi

prokuratora na kasację (wnioskującego o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej), nie pozwalają – przynajmniej na obecnym etapie procedowania - na

wnioskowanie o nieprawidłowości prawomocnego wyroku.

Z tych względów, Sąd Najwyższy uznał, że w tej sprawie nie zachodzą

dostateczne podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w

art. 532 k.p.k.

Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[r.g.]