Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec skazanych do rozpoznania kasacji

Obrońcy skazanych A.J., P.G. i M.M. wnieśli kasacje, w których zostały

sformułowane zarzuty uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz rażącego

naruszenia innych przepisów prawa procesowego, co mało – zdaniem obrońców –

istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Łodzi.

W nadzwyczajnych środkach zaskarżenia skarżący zawarli także wnioski o

wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego w stosunku

do skazanych do czasu rozpoznania kasacji, a to z uwagi na oczywistą – w ich

ocenie – zasadność zarzutów i twierdzeń zarówno w zakresie nienależytej obsady

V KK 480/25

2

Sądu drugiej instancji, jak i podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów

postępowania. Nadto obrońcy odwołali się do skutków jakie wykonanie

zaskarżonego orzeczenia mogłoby wywołać dla skazanych.

W odpowiedzi na te kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako

oczywiście bezzasadnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wnioski obrońców wszystkich skazanych nie zasługują na uwzględnienie.

Rozwiązanie ujęte w art. 532 § 1 k.p.k., stanowiące odstępstwo od zasady

natychmiastowej wykonalności prawomocnych wyroków (art. 9 § 3 k.k.w.), ma

charakter wyjątkowy, a skorzystanie z niego jest możliwe dopiero przy

jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia znacznego stopnia

prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez

wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać dla

skazanego wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności sformułowanych w

nadzwyczajnych środkach zaskarżenia zarzutów, co wymaga dokonania ich

pogłębionej analizy, ale oceniając ich rangę tylko z punktu widzenia ustalenia

przesłanek wstrzymania wykonania orzeczenia, należy stwierdzić, że

prawdopodobieństwo uwzględnienia tych kasacji w zaskarżonym zakresie nie jest

na tyle wysokie, by stanowiło wystarczającą podstawę do skorzystania z instytucji

wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Nie jest w tym kontekście

wystarczające samo przekonanie obrońców co do skuteczności zarzutów

kasacyjnych, co w ocenie Sądu Najwyższego wcale nie świadczy o błędności

zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego.

W tych kategoriach ocenić należy również najdalej idący zarzut wszystkich

kasacji jakim jest sygnalizowane uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Nie można przecież, przy wyłącznie wstępnej analizie tego zarzutu, abstrahować

od utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego określającej kryteria wystąpienia

nienależytej obsady sądu związanej z braniem udziału w składzie sądu

powszechnego osób powołanych na urząd sędziego takiego sądu na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

V KK 480/25

3

z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3).

Sąd Najwyższy nie stwierdził także wystąpienia w realiach badanej sprawy

szczególnych, wyjątkowych okoliczności pozwalających na uznanie, że wykonanie

zaskarżonego wyroku mogłoby spowodować dla skazanych niekorzystne,

nieodwracalne skutki. Przesłanką do wstrzymania wykonania orzeczenia nie są w

szczególności podnoszone we wniosku obrońcy skazanego P.G. okoliczności

dotyczące jego sytuacji rodzinnej, stanu zdrowia oraz konsekwencji dla sytuacji

majątkowej, które mogą być rozważane wyłącznie na gruncie przepisów Kodeksu

karnego wykonawczego. Nie jest też taką okolicznością fakt wykonania wobec

skazanego M.M. w znacznej części orzeczonej wobec niego kary. Z uwagi na

charakter zarzucanych i przypisanych prawomocnie skazanym czynów oraz wymiar

orzeczonych w stosunku do nich kar pozbawienia wolności, nie można wykluczyć,

nawet w wypadku uchylenie wyroku Sądu odwoławczego, konieczności rozważenia

przez sąd kasacyjny możliwości zastosowania wobec nich środka

zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania (art. 538 § 2 k.p.k.), a to

z kolei twierdzenie o negatywnych dla skazanych konsekwencjach dalszego

wykonywania kary czyni co najmniej wątpliwym.

Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.

Tomasz Artymiuk

[WB]

[r.g.]