Kasacja w sprawie papierosów w kontenerach oddalona jako oczywiście bezzasadna

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

V KK 494/25

2

Obrońca podniósł w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzut:

„rażącego naruszenia prawa, tj. art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 438

pkt 2 i 3 k.p.k. oraz w zw. z art. 113§1 k.k.s., które miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, a polegającego na niedokonaniu przez Sąd II Instancji wszechstronnej i

rzetelnej kontroli instancyjnej w braku należytego rozważenia podniesionego w

apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę

orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia (…), podczas gdy oskarżony

nie miał świadomości, że w zamówionych kontenerach znajdują się wyroby

akcyzowe w postaci papierosów i poprzestaniu na ogólnikowym i lakonicznym,

a niejednokrotnie wręcz jednozdaniowym odniesieniu się do szeroko

argumentowanych nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego

skutkującej błędnym przypisaniem oskarżonemu sprawstwa zarzucanego czynu,

która to ocena nie spełnia wymogów nakładanych na sąd odwoławczy przepisami

art. 433§2 i art. 457§3 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa,

tj. art. 440 k.p.k. w zw. 223§1 k.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a

polegającego na utrzymaniu w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego i

naruszającego przepisy prawa materialnego w zakresie okoliczności, które winny

zostać uwzględnione przy kwalifikacji czynu, którego dopuścił się oskarżony”.

Treść zarzutu, jak również uzasadnienia kasacji, choć formalnie postawiono

w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez przeprowadzenie przez

Sąd II instancji nieprawidłowej kontroli odwoławczej i uchybienie tym samym art.

433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k., wskazuje, że w rzeczywistości zakwestionowano

dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (w szczególności w zakresie świadomości

skazanego i postaci zamiaru). Zarzut taki, mający w istocie charakter zarzutu błędu

ustaleń faktycznych jest, w świetle treści art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu

kasacyjnym niedopuszczalny.

Na marginesie zatem należy jedynie stwierdzić, że motywy pisemne

uzasadnienia Sądu II instancji nie potwierdzają zarzutu błędnej kontroli instancyjnej.

Sąd odniósł się do nich rzeczowo, mając na uwadze zgromadzony w sprawie

materiał dowodowy i konfrontując je z zapatrywaniami Sądu I instancji. Jego

rozważania dotykają sedna problematyki – wykazują, dlaczego ocena wyjaśnień

skazanego dokonana przez Sąd Rejonowy zasługiwała na aprobatę i przywołują

V KK 494/25

3

okoliczności, przez które depozycje te nie zasługiwały na wiarę. Wbrew

twierdzeniom obrony, uzasadnienie Sądu Okręgowego nie jest zbyt lakoniczne ani

stronnicze.

Oceniając prawidłowość przeprowadzenia kontroli instancyjnej należy mieć

na względzie to, że sposób wykonania obowiązku z art. 457§3 k.p.k. w odniesieniu

do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433§2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony,

jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji,

a z drugiej strony, treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać

te zarzuty (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2018r., sygn. akt

V KK 384/17). I nawet, gdyby uznać, że Sąd Odwoławczy powinien odnieść się

bardziej szczegółowo do podniesionych w apelacji wątpliwości, to postępowania

Sądu, wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za uchybienie,

które mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.

Sąd Odwoławczy uznał, że zarzuty skarżącego mają charakter polemiczny.

W uzasadnieniu nadzwyczajnego środka odwoławczego obrona również

koncentruje się na przedstawieniu swojej interpretacji materiału dowodowego

i zaprezentowaniu subiektywnych twierdzeń, nie zaś na wykazaniu konkretnych

uchybień po stronie Sądu Odwoławczego.

Odnośnie zaś wskazanego, jako naruszony, art. 440 k.p.k., jednoczesne

przywoływanie wraz z nim, jako naruszonego - art. 433§2 k.p.k., jest zabiegiem

wewnętrznie sprzecznym. W takiej sytuacji zarzuca się bowiem sądowi

przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli odwoławczej polegającej na

nierozważeniu wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku

odwoławczym, przy równoczesnym niedostrzeżeniu przez Sąd określonych,

rażących uchybień z urzędu. Nad tymi drugimi skarżący jednak się szczególnie nie

pochylił, poza wskazaniem, że naruszenie, które Sąd Odwoławczy miał dostrzec z

urzędu, stanowi naruszenie prawa materialnego, a konkretnie art. 223§1 k.k., „w

zakresie okoliczności, które winny zostać uwzględnione przy kwalifikacji czynu,

którego dopuścił się skazany”, by dalej stwierdzić, że „(…) takie okoliczności

zachodziły w niniejszej sprawie w odniesieniu do orzeczonej wobec oskarżonego

M.B. bezwzględnej kary pozbawienia wolności, bowiem nie uwzględnia ona

V KK 494/25

4

okoliczności, które mają niebagatelny wpływ na ustalenie sprawstwa zarzucanego

mu czynu”.

Przypomnieć jednak wypada, że zarzut naruszenia prawa materialnego musi

wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa. Zawsze zatem bazą dla

niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w niniejszej sprawie są przez

obronę konsekwentnie podważane.

Co się zaś tyczy wątku dotyczącego niewspółmierności wymierzonej

skazanemu kary, jest to materia, która, stosownie do dyspozycji art. 523§1 k.p.k.,

w postępowaniu kasacyjnym nie podlega badaniu.

Niezależnie od powyższego, skarżący, poza powyższymi stwierdzeniami, nie

zdecydował się na szersze omówienie zarzutu i w istocie nie wykazał, by na etapie

postępowania odwoławczego rzeczywiście doszło do nieuzasadnionego

niezastosowania art. 440 k.p.k.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym. Autor kasacji nie wykazał bowiem, by Sąd

Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa,

które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować

orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

Jerzy Grubba

[WB]

[r.g.]