Kasacja od grzywny za naruszenie prawa własności przemysłowej nie trafi do rozpoznania

V KK 83/26

2

Wyrokiem z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 216/24, Sąd Rejonowy w

Radziejowie uznając oskarżonego M. G. za winnego popełnienia zarzuconego mu

czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 305 ust. 1 ustawy z

30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej i na podstawie art. 14 § 1 § 2

k.k. i art. art. 305 ust.1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

wymierzył M. G. karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych ustalając

wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł

wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w części szkód, a na podstawie 46 § 2

k.k. nawiązkę na rzecz pokrzywdzonych.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę M. G.

Wyrokiem z 24 października 2025 r., sygn. akt II 1 Ka 292/25, Sąd Okręgowy

we Włocławku utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku złożył obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu:

rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 438 § 3 k.p.k. w zw. z 438 § 4

k.p.k. w zw. z 440 k.p.k. i w zw. z art. 296 § 1 ust. 1 p.w.p. Obrońca skazanego

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie wysokości

zasądzonych nawiązek oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na

kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a

pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych o pozostawienie kasacji bez rozpoznania,

ewentualnie oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało

pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść

jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia

wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na

inną karę, dla dopuszczalności kasacji wniesionej przez strony konieczne jest

podniesienie zarzutu opartego na jednej z okoliczności wymienionych w art. 439 § 1

k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec oskarżonego zapadł

wyrok skazujący, jednak wyłącznie na karę grzywny. Respektując więc wskazane

V KK 83/26

3

powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia

zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., czego nie uczynił.

Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako

niedopuszczalną z mocy ustawy.

Sąd Najwyższy obciążył skazanego kosztami postępowania zgodnie z

treścią art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

Również, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.

616 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz § 11 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 Rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie,

należało zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych

kwotę 720 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przy

sporządzeniu odpowiedzi na kasację.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej

niniejszego postanowienia.

[J.J.]

[r.g.]

Małgorzata Bednarek