Sąd Najwyższy nie przyjął wniosku Ł. M. o wznowienie jako oczywiście bezzasadnego

Na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. należało odmówić przyjęcia wniosku, bez

wzywania skazanego do usunięcia braków formalnych.

Zacząć trzeba od przypomnienia, że na straży zapobiegania tego typu

sytuacjom, w których do merytorycznego rozpoznania przez Sąd Najwyższy

wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

prowadziłyby pisma skazanego zawierające polemikę z poczynionymi ustaleniami

bez podania rzeczowych argumentów, czyniącym zadość treści art. 540 k.p.k. - stoi

przepis art. 545 § 3 k.p.k. Zgodnie z tym uregulowaniem, Sąd Najwyższy, po

V KO 110/26

2

stwierdzeniu, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność, odmawia

jego przyjęcia bez wzywania skazanego do uzupełnienia braków formalnych pisma.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca, żądając zdyskwalifikowania

postępowania sądowego zakończonego skazaniem go za dokonanie występków:

działania w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 k.k.), kilku włamań

(art. 279 § 1 k.k.), zniszczenia rzeczy (art. 288 § 1 k.k.), dwóch występków

paserstwa umyślnego w tym jednego dokonanego w stosunku do mienia znacznej

wartości (art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.), nie uprawdopodobnił nawet w

najmniejszym stopniu istnienia podstaw propter nova, w gruncie rzeczy

kwestionując jedynie ustalony stan faktyczny i nie zważając na to, że w

postępowaniu odwoławczym wyeliminowano z opisu przypisanego Ł. M. czynu,,ciągnik siodłowy”, co obniżyło wartość przedmiotu paserstwa i wpłynęło na

obniżenie mu kary pozbawienia wolności za ten czyn.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]