Sąd Najwyższy nie przekazał sprawy sędzi w stanie spoczynku do innego sądu

Do Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim, w dniu 25 czerwca 2026 r.

(k. 1767 tom IX), wpłynął akt oskarżenia przeciwko sędzi w stanie spoczynku X. Y.

o popełnienie dziewięciu czynów zabronionych z art. 286 § 1 k.k., z czego cztery

miały zostać popełnione w warunkach czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) oraz pięciu

czynów zabronionych z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. Wcześniej uchwałą

z 16 września 2025 r. Sąd Najwyższy – Izba Odpowiedzialności Zawodowej wyraził

zgodę na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej.

V KO 128/26

2

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2026 r. Sąd właściwy miejscowo zwrócił się

do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w

trybie art. 37 k.p.k. W uzasadnieniu wskazał, że procedowanie w sprawie X. Y.

przez Sąd Rejonowy Ostrowie Wielkopolskim byłoby sprzeczne ze standardami

niezależności i niezawisłości sędziowskiej oraz mogłoby wzbudzić subiektywne

wątpliwości co do obiektywizmu tego Sądu, gdyż oskarżona była sędzią Sądu

miejscowo właściwego do rozpoznawania jej sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Inicjatywa Sądu terytorialnie właściwego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim nie wykazał w sposób

wystarczający, że zachodziły realne przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 37

k.p.k. Nie można było zgodzić się z koncepcją przedstawioną w postulacie, że w

niniejszej sprawie zaistniały uwarunkowania o tak wysokiej randze, że

upoważniałyby do racjonalnego twierdzenia, iż rozpatrywanie sprawy przez Sąd

występujący będzie wiązało się z zagrożeniem jego obiektywizmu.

Przede wszystkim należało stwierdzić, że delegacja na podstawie art. 37

k.p.k. oparta na fakcie istnienia relacji służbowych oraz koleżeńskich sędziego

stojącego pod zarzutem popełnienia czynów zabronionych, z innymi sędziami

nasuwałaby niesłuszny wniosek, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakikolwiek

sposób dotyczy sędziego bądź sędziów pracujących w danym sądzie, to pozostali

sędziowie orzekający w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego

nie są w stanie w sposób niezależny i niezawisły rozpoznać sprawy. Należało

zauważyć, że do dnia dzisiejszego został złożony wyłącznie jeden wniosek o

wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie II K 610/26, co w żadnym wypadku

nie przesądza z góry, że w Sądzie występującym, w którym funkcjonują cztery

wydziały i orzeka trzynastu sędziów oraz pięciu asesorów, pozostali sędziowie nie

mają odpowiednich warunków do osądzenia przedmiotowej sprawy, nie ulegając

presji stron procesowych i opinii publicznej ani nie popadając w zwątpienie co do

własnych kompetencji w zakresie prowadzenia rzetelnego procesu, w którym

oskarżoną jest sędzia w stanie spoczynku od 2020 roku.

Argumentacja zastosowana w wystąpieniu o braku zdolności do

bezstronnego rozpoznania sprawy, w której oskarżonym jest inny sędzia, okazała

V KO 128/26

3

się dowolnym i gołosłownym twierdzeniem i jako taka nie mogła się ostać. Tym

bardziej nie można było podzielić stanowiska Sądu Rejonowego, że na obiektywizm

i bezstronność jurysdykcyjną miałaby wpłynąć okoliczność, iż czyn popełniła

sędzia, która od sześciu lat nie orzeka już w ostrowskim Sądzie.

Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań, Sąd

Najwyższy postanowił jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]