Zażalenie na prokuratora z Piotrkowa zostaje w miejscowym sądzie. SN odmówił przekazania

Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. prokurator Prokuratury Rejonowej

w Bełchatowie odmówił wszczęcia śledztwa, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., w

sprawie wszczętej z zawiadomienia K. G. o popełnienie na jego szkodę przez

prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim czynu zabronionego

z art. 231 § 1 k.k. Do Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęło

zażalenie pokrzywdzonego na to orzeczenie. W odpowiedzi na środek odwoławczy

zastępca Prokuratora Rejonowego w Bełchatowie wniósł o jego nieuwzględnienie.

V KO 179/25

2

Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim, działając na podstawie art. 37 k.p.k.,

zwrócił się do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi

równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu

wystąpienia wskazał, że mając na uwadze, iż zarzut był skierowany przeciwko

miejscowemu prokuratorowi, to pozostawienie sprawy Sądowi upoważnionemu w

świetle art. 31 § 1 k.p.k. będzie źle postrzegane przez skarżącego, jako obciążone

brakiem bezstronności Sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Inicjatywa Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim nie zasługiwała na

uwzględnienie.

W Sądzie Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim istnieje pięć wydziałów: II

Wydział Karny, w którym orzeka 8 sędziów, I Wydział Cywilny, w którym orzeka 10

sędziów, III Wydział Rodzinny i Nieletnich, w którym orzeka 5 sędziów, IV Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w którym orzeka 3 sędziów i V Wydział

Gospodarczy, w którym orzeka 5 sędziów a także sekcja Wykonywania Orzeczeń w

ramach II Wydziału Karnego, w którym zatrudnionych jest 3 sędziów. Powyższe

ustalenie pozwalało stwierdzić, że obawy, o których pisze autor postulatu, nie mają

charakteru realnego. Rzeczywiście oskarżyciel publiczny pozostaje w stałym,

funkcjonalnym związku z Sądem, w rejonie, którego jest zatrudniony, ale kontakty

te, o ile mają charakter służbowy, nie uzasadniają podejrzenia wystąpienia

wątpliwości co do bezstronności Sądu, natomiast w przypadku wystąpienia relacji o

charakterze prywatnym istnieje możliwość skorzystania z instytucji, o której mowa

w art. 41 § 1 k.p.k.

Dodać należało, że fakt, iż przedmiotem postępowania odwoławczego jest

zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie,

która dotyczyć miałaby prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie

Trybunalskim, nie uzasadniało konkluzji, że z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny Sąd równorzędny.

Trzeba bowiem dostrzec, że procedowanie Sądu w sprawie zażalenia K. G. nie

będzie się wiązało z merytorycznym rozstrzyganiem w przedmiocie jego zarzutów

w stosunku do konkretnej osoby. Oznacza to, że złożone zażalenie będzie

prowadziło do kontroli prawidłowości orzeczenia niesądowego organu procesowego

V KO 179/25

3

prowadzącego postępowanie przygotowawcze jedynie w sferze przedmiotowej, tzn.

czy w ogóle opisane w zawiadomieniu zachowanie można zakwalifikować jako

przestępstwo, a nie na płaszczyźnie podmiotowej, czyli rozstrzygania o

odpowiedzialności karnej wskazanej w zawiadomieniu osoby. Przypomnienia

wymagał fakt, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dotyczyło prokuratora,

przeciwko któremu nie toczy się ani postępowanie o uchylenie immunitetu, ani

postępowanie dyscyplinarne. Z tego względu obawa Sądu, iż rozpoznanie

zażalenia zgodnie z właściwością miejscową godziłoby w dobro wymiaru

sprawiedliwości, była zbyt daleko idąca.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]