Sąd Najwyższy oddalił skargę obrońcy na uchylenie uniewinnienia K. K.

Sąd Rejonowy w Sochaczewie wyrokiem z 9 lipca 2025 r., sygn. akt II K

301/22 uniewinnił K. K. od czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. czynu z art.

220 § 1 k.k.

Na skutek apelacji prokuratora, Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z 29

kwietnia 2026 r., sygn. akt V Ka 759/25, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że

uchylił go i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Sochaczewie do ponownego

rozpoznania.

V KS 22/26

2

Skargę na ww. wyrok wniósł obrońca K. K. i zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie

prawa procesowego, a to art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 1 k.p.k. poprzez

uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I

instancji, w sytuacji, gdy sąd nie wskazał w przesądzający sposób, że zachodzą

podstawy do skazania K. K. za zarzucony mu czyn zabroniony, lecz sąd ad quem

dokonał wyłącznie polemiki z ustaleniami sądu I instancji, skupiając się wyłącznie

na części dowodów, pomijając całość zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, analizując inne możliwe scenariusze odpowiedzialności za zaistniałą

tragiczną śmierć pokrzywdzonego, co w konsekwencji oznacza, że sąd II instancji

powinien precyzyjnie wyartykułować, iż w oparciu o zgromadzony i w prawidłowy

sposób oceniony materiał dowodowy nie ma możliwości wydania wyroku

uniewinniającego, odnieść się wyłącznie do kwestii odpowiedzialności K. K. , bez

zestawiania uniewinnienia dokonanego przez sąd I instancji z innymi możliwymi

scenariuszami odpowiedzialności za tragiczną śmierć pokrzywdzonego, przy czym

sama tylko możliwość wydania wyroku skazującego jest niewystarczająca dla

przyjęcia wystąpienia reguły ne peuis.

Stawiając powyższy zarzut w obrońca wniósł o przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Płocku.

W odpowiedzi na skargę, prokurator wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej

skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego

uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do

ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art.

437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.

539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej

w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do

oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie

zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu

odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która

V KS 22/26

3

nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i

ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.

W przedmiotowej sprawie, sąd odwoławczy jako podstawę wydania wyroku

kasatoryjnego wskazał na treść 454 § 1 k.p.k., co wprost wynika z treści

uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko

prokuratora, iż Sąd Rejonowy w Sochaczewie dokonał błędnych ustaleń

faktycznych i niezasadnie uniewinnienił oskarżonego.

Obrońca wyraźnie pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku

sądu odwoławczego, który wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy

prowadzi do wniosku, że oskarżony ponosi odpowiedzialność za stan

bezpieczeństwa i higieny pracy w dniu zdarzenia i względem pokrzywdzonego. W

wywiedzionej skardze obrońca z tym stanowiskiem sądu odwoławczego

polemizuje, skupiając się de facto na kwestionowaniu prawidłowości dokonanej

przez sąd odwoławczy oceny dowodów, nie zaś prawidłowości uchylenia

zaskarżonego apelacją wyroku. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego,

blokada procesowa, o której mowa w przepisie art. 454 § 1 k.p.k., aktualizuje się

wszelako jedynie w sytuacji wyczerpania wszelkich możliwości dowodowych tj.

zarówno w płaszczyźnie prawidłowej oceny dotychczas już dopuszczonych i

przeprowadzonych dowodów, jak i po przedsięwzięciu czynności zmierzających do

uzupełnienia niepełnej podstawy dowodowej sprawy (tak: wyrok Sądu Najwyższego

z 24 kwietnia.2025 r., I KS 45/24, LEX nr 3861275). Taka sytuacja ma miejsce w

przedmiotowej sprawie. Sąd odwoławczy bowiem doszedł do odmiennych

wniosków co do zgromadzanych w sprawie dowodów, podejmując równocześnie

czynności zmierzające do uzupełnienia postępowania dowodowego.

Słusznie więc w takim stanie rzeczy, Sąd Okręgowy w Płocku zastosował

regułę ne peius, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.

postanowiono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do

kosztów postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści art. 539f k.p.k.

w zw. z art. 527 § 2 k.p.k.

V KS 22/26

4

[J.J.]

[a.ł]