SN oddalił zażalenie obrońcy skazanego na odmowę przywrócenia terminu do kasacji

[J.J.]

Pismem z dnia 21 maja 2026 r. (data wpływu) obrońca skazanego złożył

zażalenie na zarządzenie upoważnionego sędziego Wydziału II Karnego Sądu

Okręgowego we Włocławku z dnia 27 kwietnia 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24, o

odmowie przyjęcia zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we

Włocławku z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt II 1 Ka 228/24 o nieuwzględnieniu

wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.

V KZ 21/26

2

Wskazał w nim, że doszło do naruszenia art. 429 § 1 k.p.k. poprzez

przyjęcie, że w realiach sprawy na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu

do złożenia kasacji nie przysługuje środek odwoławczy oraz naruszenia art. 94 § 1

pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. poprzez niedochowanie wymogów formalnych

zarządzenia poprzez zaniechanie oznaczenia osoby wydającej zaskarżone

zarządzenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jest w niniejszej sprawie kwestia

prawidłowości postępowania w przedmiocie zażalenia na zarządzenie

upoważnionego sędziego o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie sądu

właściwego o nieuwzględnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

kasacji.

Zauważyć należy na wstępie, że wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego

zasadniczym powodem odmowy przywrócenia terminu do wniesienia kasacji nie

była w tej sprawie kwestia oceny uchybienia przez niego obowiązkowi załączenia

do wniosku o przywrócenie terminu także treści samej kasacji. Było nim uznanie

przez Sąd Okręgowey we Włocławku, że obrońca nie uprawdopodobnił w swoim

wniosku, by uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od skazanego, a

stanowisko swoje Sąd jasno uzasadnił. Była to główna, a więc samoistna podstawa

negatywnej oceny wniosku i odmowy przywrócenia terminu. Jako dodatkową

okoliczność trafnie wskazano w postanowieniu na uchybienie wniosku w postaci

braku załączenia do niego kasacji, co zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k. jest warunkiem

koniecznym do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Na

konieczność dopełnienia tego obowiązku i to jednocześnie ze złożeniem wniosku

wskazuje wprost wskazany art. 126 §1 k.p.k., oraz podkreślał to sam obrońca

skazanego w treści własnego wniosku, do którego jednak kasacji nie dołączył.

Także zatem druga ze wskazanych okoliczności została prawidłowo ustalona, a

samo dopełnienie obowiązku dołączenia treści kasacji nie obciążało sądu – jak

twierdzi obrońca – lecz wnioskodawcę.

Co jednak zasadnicze, zauważyć należy, że zgodnie z art. 528 § 1 pkt. 3

k.p.k. nie przysługuje środek odwoławczy na postanowienie o odmowie

V KZ 21/26

3

przywrócenia terminu do wniesienia kasacji. Treść tego przepisu jest jednoznaczna

i wskazuje na prawidłowość rozstrzygnięcia upoważnionego sędziego Wydziału II

Sądu Okręgowego we Włocławku, który odmówił przyjęcia niedopuszczalnego

środka odwoławczego. Z pewnością także sam fakt pomijania w zażaleniu obrońcy

zasadniczej podstawy odmowy przywrócenia terminu, a kwestionowanie tylko

drugiej z nich nie pozwala na przełamanie jednoznacznej wykładni wskazanego

wyżej przepisu i przyjęcia dopuszczalności środka odwoławczego.

Na marginesie zatem jedynie za pozbawiony podstaw w stopniu

oczywistym uznać należało podniesiony w zażaleniu zarzut braku dochowania

wymogów formalnych zarządzenia poprzez zaniechanie oznaczenia osoby

wydającej zaskarżone zarządzenie, skoro w jego treści pismem maszynowym

oznaczono osobę „Upoważniony sędzia w Wydziale II Karnym Sądu Okręgowego

we Włocławku”, upoważnienie ma swoje podstawy w obowiązujących przepisach

prawa, a na oryginale naniesiony jest własny odręczny podpis sędziego.

Identyfikacja osoby sędziego i jego upoważnienia do wydania zarządzenia są

jednoznaczne i nie mogą być kwestionowane. Nie istnieją zatem żadne podstawy

by twierdzić, że zarządzenia tego nie wydała osoba oznaczona w rozumieniu art.

94 § 1 pkt. 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]