SN utrzymał odmowę przyjęcia kasacji oskarżyciela prywatnego w sprawie z art. 212 k.k.

Prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przez adwokata G.K., A.M. został

oskarżony o popełnienie czynu z art. 212 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 §

2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt V K 554/25, Sąd

Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, na posiedzeniu, na podstawie art. 17 §

1 pkt 9 k.p.k. umorzył postępowanie w sprawie uznając, że zarzucane

oskarżonemu zachowania wyczerpują znamiona przestępstwa ściganego z

V KZ 24/26

2

oskarżenia publicznego, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie brak jest skargi

uprawnionego oskarżyciela. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez

oskarżyciela prywatnego, Sąd Okręgowy w Łodzi, postanowieniem z dnia 10

grudnia 2025 r., sygn. akt V Kz 951/25, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.

W dniu 7 stycznia 2026 r. nadana została na poczcie sporządzona przez

oskarżyciela prywatnego G.K. kasacja, w której zarzucono postanowieniu Sądu

Okręgowego rażące naruszenie prawa w postaci obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt

9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w

zw. z art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2026 r., V WKK 2/26,

Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu

Okręgowego w Łodzi, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

odmówił przyjęcia kasacji. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z treści art.

519 k.p.k. wynika, że kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia

sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka

zabezpieczającego określonego w art. 93a k.p.k. Skarżone kasacją orzeczenie nie

należy do żadnej z wymienionych kategorii, co oznacza, iż środek zaskarżenia

sporządzony przez oskarżyciela prywatnego jest niedopuszczalny z mocy prawa.

Zarządzenie to zaskarżone zostało zażaleniem oskarżyciela prywatnego

G.K., w którym zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 519 k.p.k. w

zw. z art. 523 § 3 k.p.k. poprzez odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania w

sytuacji, gdy przepis art. 523 § 3 k.p.k. wskazuje wprost, że kasację można wnieść

na niekorzyść oskarżonego w razie umorzenia postępowania. W konsekwencji tego

zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że większość argumentacji

skarżącego, zawarta w uzasadnieniu zażalenia, nie odnosi się do istoty problemu,

czyli do kwestii dopuszczalności kasacji w zaistniałym układzie procesowym.

Wywody związane z trybem procedowania sądu oraz prawidłowością decyzji

procesowej o umorzeniu postępowania nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu

V KZ 24/26

3

Najwyższego, bowiem w znacznej mierze stanowią one powtórzenie zarzutu

kasacyjnego, chociaż rzecz sprowadza się do tego, czy nadzwyczajny środek

zaskarżenia jest w ogóle dopuszczalny. Kwestii tej poświęcony jest wyłącznie

ostatni akapit uzasadnienia zażalenia, który powtarza zarzut i sprowadza się do

stwierdzenia, że dopuszczalność kasacji wynika z treści art. 523 § 3 k.p.k. Przepis

ten stanowi, że kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia

oskarżonego albo umorzenia postępowania. Regulacja ta stanowi ograniczenie

dopuszczalności wniesienia kasacji od orzeczeń, od których ten nadzwyczajny

środek zaskarżenia, stosownie do art. 519 k.p.k. służy stronie postępowania. Jak

słusznie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, z art. 519 k.p.k. wynika, że stronie

postępowania kasacja służy jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego

kończącego postępowanie i od postanowienia o umorzeniu postępowania i

zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Oznacza to,

że stronom kasacja nie służy m.in. od innych niż postanowienie o umorzeniu

postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k.

prawomocnych postanowień sądu odwoławczego, choćby kończących

postępowanie (ograniczenie to, rzecz jasna, nie dotyczy podmiotów szczególnych

określonych w art. 521 k.p.k., gdyż mogą one wnosić kasację od każdego

prawomocnego orzeczenia sądu (zatem także postanowienia) kończącego

postępowanie.

W świetle powyższych uwag zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w

mocy, bowiem zażalenie oskarżyciela prywatnego okazało się oczywiście

bezzasadne.

[WB]

[a.ł]

V KZ 24/26

4