SN utrzymał odmowę przyjęcia kasacji skazanego na karę ograniczenia wolności

Sąd Rejonowy w Tucholi wyrokiem z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt

II K 600/24 skazał D.D. na karę ograniczenia wolności.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2026 r., sygn. akt

IV Ka 84/26, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

V KZ 28/26

2

Zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2026 r. Przewodniczący IV Wydziału

Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na podstawie art. 530 §

2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 2 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji obrońcy skazanego

wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 10 kwietnia 2026 r.,

sygn. akt IV Ka 84/26, bowiem została oparta na innych podstawach niż wskazane

w przepisie art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i § 4 ust. 1 k.p.k. W uzasadnieniu

wskazano, że wobec skazanego D.D. została orzeczona wyłącznie kara

ograniczenia wolności, zaś we wniesionej kasacji nie został podniesiony zarzut

bezwzględnej przyczyny odwoławczej, zaś zgodnie z art. 523 § 2 i 4 ust. 1 k.p.k.

kasację na korzyść można wnieść tylko z powodu uchybień określonych w art. 439

§ 1 k.p.k.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł obrońca skazanego, zarzucając

naruszenie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1, § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k., polegające

na odmowie przyjęcia kasacji na podstawie ogólnego stwierdzenia, że została ona

oparta na innych podstawach niż określone w art. 523 § 1 k.p.k., bez dokonania

pełnej analizy rzeczywistej treści podniesionych zarzutów, charakteru uchybień

przypisanych sądowi odwoławczemu oraz bez wyjaśnienia, czy zarzucane

naruszenia procedury odwoławczej mogły pozostawać w związku z uchybieniem o

charakterze bezwzględnym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie

kasacji obrońcy skazanego Sądowi Najwyższemu w celu przeprowadzenia

dalszego postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w

Bydgoszczy zasadnie odmówił przyjęcia kasacji obrońcy skazanego D.D.,

albowiem została oparta na innych podstawach niż wskazane w przepisie art. 523 §

1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 ust. 1 k.p.k.

Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w

razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zgodnie z § 4

V KZ 28/26

3

tego przepisu ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. i w wypadku określonym w art. 521 k.p.k.

D.D. został skazany na karę ograniczenia wolności, zaś wywiedziona przez

obrońcę skazanego kasacja nie zawierała żadnego zarzutu odnoszącego się do

uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego argumentacja podniesiona w złożonym

zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie i pozostaje bez wpływu na prawidłowość

zaskarżonego zarządzenia. Zgodnie bowiem z utrwalonym w tym zakresie

orzecznictwem Sądu Najwyższego, kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art.

523 § 2 k.p.k., w której nie podniesiono uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k.,

jest niedopuszczalna i ma tu zastosowanie rozwiązanie przyjęte w art. 530 § 2 k.p.k.

lub art. 531 § 1 k.p.k. Brak podniesienia uchybienia z art. 439 k.p.k. w kasacji

uniemożliwia jej rozpoznanie, bez względu na faktyczne wystąpienie w sprawie

naruszenia prawa stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą (zob.

postanowienie SN z dnia 10 kwietnia 2025 r., III KK 122/25; postanowienie SN z

dnia 23 października 2023 r., IV KZ 55/13; postanowienie SN z dnia 28 maja 2026

r., II KZ 5/26).

Jednocześnie podkreślić należy, że prezes sądu, do którego należy wydanie

zarządzenia w przedmiocie przyjęcia wniesionej kasacji, nie może oceniać

zasadności żadnego zarzutu kasacyjnego, a jego uprawnienia ograniczają się do

zbadania wymogów formalnych tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Ocena

zasadności zarzutów postawionych w kasacji obrońcy nie może być dokonywana

na etapie badania kwestii dopuszczalności kasacji, gdyż może jej dokonać jedynie

Sąd Najwyższy (zob. postanowienie SN z dnia 25 września 2024 r., III KZ 40/24).

Tym bardziej na tym etapie postępowania sąd nie rozważa z urzędu zaistnienia

jednego z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., jak również nie bada treści

zarzutów pod kątem ewentualnego zaistnienia bezwzględnej przyczyny

odwoławczej, czego domaga się skarżący w złożonym zażaleniu.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone

zarządzenie w mocy, uznając wniesione zażalenie za niezasadne.

[WB]

V KZ 28/26

4

[a.ł]