Umorzenie wobec zmarłego podejrzanego nie jest nowym dowodem. SN oddalił zażalenie

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt V KO

75/25, wobec oczywistej bezzasadności, odmówił przyjęcia osobistego wniosku J.F.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Apelacyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II AKz 113/14,

utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 lutego

2014 r., sygn. akt IV Ko 3/13 un.

J.F. w dniu 20 czerwca 2025 r. złożył pismo zatytułowane „zażalenie”, w

którym wniósł o uznanie jego wniosku o wznowienie postępowania, podnosząc

zarzut niewłaściwego składu Sądu Najwyższego.

V KZ 31/25

2

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jeśli chodzi o wskazywany zarzut niewłaściwego składu, to lektura pisma

J.F. wskazuje, że kwestionuje on skład orzekający, który wydał postanowienie z

dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt V KO 9/23. Zapadło ono w innej sprawie i

zresztą stanowi orzeczenie niezaskarżalne (art. 547 § 1 k.p.k.).

Wobec braku argumentacji, w której wnioskodawca wykazywałby na

wadliwość zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, że Sąd Najwyższy miał

oczywiste podstawy, by uznać, że postanowienie IPN Oddziałowej Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt […]

nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Nie bez racji wskazano na to,

że ww. decyzja o umorzeniu postępowania została wydana wobec śmierci osoby

podejrzanej, co było konieczne w świetle art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. i jako decyzja o

charakterze formalnym, niezależnie od poglądów organu, który ją wydał, nie

stanowi źródła informacji o nowych faktach lub dowodach, o których mowa w art.

540 § 1 pkt 2 k.p.k.

Z tych względów – nie stwierdzając okoliczności, o których mowa w art. 439

§ 1 k.k. – Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

Kazimierz Klugiewicz

Waldemar Płóciennik Eugeniusz Wildowicz

[WB]

[a.ł]