Skazany chciał liczyć termin tylko w dniach roboczych. SN utrzymał zarządzenie

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Skazany w swym zażaleniu w istocie nie kwestionuje tego, że nie dochował

terminu do złożenia wniosku o sporządzenie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18

czerwca 2025r. Jak tłumaczy to, w jego ocenie do biegu terminu zawitego liczone

powinny być tylko dni tzw. „pracujące”.

Skazany nie ma jednak racji, z dyspozycji art. 123§3 k.p.k. wynika bowiem

jednoznacznie, że „jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę

za dzień wolny od pracy lub na sobotę, czynność można wykonać następnego dnia,

V KZ 55/25

2

który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą”. Zapis ten jest bardzo jasny oraz

jednoznaczny i nie wynika z niego, że do terminu zwitego nie wlicza się dni wolnych

oraz sobót, a to, że termin taki nie może zakończyć swego biegu w dzień wolny

albo sobotę.

W tej sytuacji argumentacja podniesiona w zażaleniu nie mogła okazać się

skuteczna. Podobnie jak wskazanie, że skazany nie wiedział o tym, jak liczyć

powyższy termin, gdyż nie został o tym pouczony. Nie można wszak zapominać, że

w procesie korzystał on z pomocy obrońcy.

Niezależnie jednak od powyższego, skoro Sąd prawidłowo ustalił, że skazany

uchybił terminowi, to argumentacja dotycząca powodów tego uchybienia nie może

być przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego, a mogłaby ewentualnie

być podniesiona we wniosku złożonym w trybie art. 126 k.p.k. – o przywrócenie

terminu zawitego. Przy czym w tym postępowaniu skazany musiałby wykazać, że

niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy postanowił jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]