Spółka energetyczna odzyska od kontrahenta 76,5 tys. zł za energię z grudnia 2023 r.

W pozwie złożonym 17 marca 2024 r. (data stempla) strona powodowa (...) (...) we (...), działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, domagała się zasądzenia od strony pozwanej (...) (...) w (...) 76.470,48 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 marca 2024 r. do dnia zapłaty. Domagała się również zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych

Na uzasadnienie żądania pozwu strona powodowa wskazała, że dostarczała stronie pozwanej energię elektryczną na podstawie zawartej 25 października 2021 r. umowy sprzedaży energii elektrycznej. Aneksem z 29 marca 2022 r. strony ustaliły cenę netto za energię elektryczną od dnia 1 kwietnia 2022 r. w wysokości 1.070 zł za 1 MWh. W związku z wykonywaniem umowy od 1 grudnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. wystawiła stronie pozwanej fakturę nr (...) za dostarczoną w tym czasie energię elektryczną na kwotę 76.470,48 zł. Strona pozwana pomimo wezwania jej do zapłaty nie zapłaciła kwoty wynikającej z faktury.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 17 czerwca 2024 r. Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu.

Strona pozwana, działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, terminowo zaskarżyła ww. nakaz zapłaty w całości, podnosząc m.in., że dystrybucją energii elektrycznej na rzecz strony pozwanej zajmował się odrębny od strony powodowej podmiot tj. (...) (...)w (...), która to za świadczone usługi wystawiała stronie pozwanej faktury VAT, w których należności wyliczane były na takiej samej zasadzie jak w stosunku prawnym łączącym stronę pozwaną ze stroną powodową tj. w oparciu o comiesięczne odczyty zużycia energii, z tych samym liczników energii, z których strona powodowa dokonuje odczytów. Strona pozwana zarzuciła również, że przedmiotowa faktura została wystawiona w oparciu o całkowicie błędne odczyty licznika, co uwidacznia się w jej ocenie przy porównaniu danych z faktur wystawionych na rzecz strony pozwanej przez stronę powodową i (...) (...) Niezależnie od powyższego strona pozwana wskazała, że sama posiada w stosunku do strony powodowej nierozliczoną wierzytelność opiewającą na kwotę 296.605,20 zł wynikającą z dokonanej nadpłaty za energię elektryczną. Podniosła, że wskazaną nadpłatę potrąciła z roszczeniami strony powodowej w ramach złożonego oświadczenia o potrąceniu z 9 lipca 2024 r. Strona pozwana podniosła również, że wobec rzekomej wierzytelności strony powodowej, objętej treścią wydanego w niniejszej sprawie nakazu zapłaty Sąd Okręgowy we Wrocławiu wydał w dniu 21 czerwca 2024 r. drugi nakaz zapłaty opiewający na 153.607,92 zł, wynikającej z faktury korygującej nr (...) wystawionej przez stronę powodową 29 kwietnia 2024 r. Wskazana faktura korygująca, jak wynika z jej treści, odnosić się ma do faktury objętej niniejszym pozwem. Zasadny jest zatem w jej ocenie wniosek o odrzucenie pozwu.

W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa zakwestionowała zasadność wniosku o odrzucenie pozwu wskazując, że postępowanie przed Sadem Okręgowym dotyczy tylko i wyłącznie faktury korygującej nr (...) zwiększającej zobowiązanie strony pozwanej. Dalej strona powodowa wyjaśniła, że faktura nr (...) wystawiona została w oparciu dane otrzymane od Operatora (...) Dystrybucyjnego. Reklamacje składane przez stronę pozwaną miały zostać rozpoznane i potwierdzono prawidłowość danych wykazanych na fakturze w zakresie jednego punktu poboru, natomiast wobec drugiego postępowanie reklamacyjne doprowadziło do skorygowania faktury poprzez zwiększenie jej wartości. Zakwestionowała również skuteczność dokonanego przez stronę pozwaną potrącenia, albowiem w jej ocenie nie jest dłużnikiem wobec strony pozwanej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

25 października 2021 r. (...) (...) we (...) zawarła z (...) (...) w (...) umowę sprzedaży energii elektrycznej nr (...) (dalej: Umowa).

(...) (...) (sprzedawca) zobowiązała się m.in. do sprzedaży energii elektrycznej oraz prowadzenia ewidencji wpłat należności zapewniającej poprawność rozliczeń, natomiast (...) (...) (odbiorca) zobowiązała się m.in. do pobierania energii elektrycznej, umożliwienia przedstawicielom (...) lub sprzedawcy dokonania odczytów wskazań liczników, terminowego regulowania należności za energię elektryczną oraz innych należności wynikających z realizacji umowy, niezawierania z innym podmiotem niż sprzedawca, umowy sprzedaży energii elektrycznej lub umowy kompleksowej sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej, której okres obowiązywania pokrywałby się z okresem obowiązywania umowy.

W myśl § 4 ust. 1 umowy rozliczenia między stronami miały odbywać się według cen i opłat określonych w załączniku nr 2, dla właściwych grup taryfowych wyszczególnionych w załączniku nr 1 do umowy. Do cen należało doliczyć podatek od towarów i usług VAT w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.

Zgodnie z § 6 umowy rozliczenia za pobrana energię elektryczną odbywać się miały na podstawie danych pomiarowych przekazanych sprzedawcy przez Operatora Systemu Dystrybucji, według cen i opłat określonych w załączniku nr 2 (ust. 1). W przypadku stwierdzenia błędów w pomiarze lub odczycie wskazań układy pomiarowo-rozliczeniowego, które spowodowałyby zaniżenie lub zawyżenie faktycznie pobranej energii elektrycznej, klient obowiązany/uprawniony był do uregulowania/zwrotu należności za energię elektryczną na podstawie ilości energii elektrycznej wyznaczonej według wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego rezerwowego (licznika kontrolnego) lub według współczynnika korekcyjnego właściwego dla stwierdzonego uszkodzenia, albo na podstawie ilości energii prawidłowo wykazanej w poprzednim lub następnym okresie rozliczeniowym (ust. 2). Jeżeli błędy wskazane w § 6 ust. 2 spowodowały zawyżenie lub zaniżenie należności za dostarczoną energię elektryczną, sprzedawca był obowiązany dokonać korekty uprzednio wystawionych faktur (ust. 3). Sprzedawca wystawiał fakturę rozliczeniową na koniec okresu rozliczeniowego przy czym termin płatności faktury rozliczeniowej przypada na 14 dzień od daty jej wystawienia (ust. 4).

W myśl § 7 Umowy strony określiły, że terminem spełnienia świadczenia był dzień uznania rachunku bankowego wierzyciela (ust. 1). W przypadku niedotrzymania terminu płatności faktur sprzedawca obciąża klienta odsetkami ustawowymi (ust. 2).

Strona pozwana w obiekcie przy ul. (...) w (...), do którego strona powodowa dostarczała energię elektryczną posiada dwa punkty poboru energii (dalej: (...)). Pierwszy o numerze (...)

(...)

(poprzednio: (...)

(...)

oraz drugi o numerze (...) (poprzednio: (...)

(...)).

Zgodnie z załącznikiem nr 2 do umowy strony ustaliły na lata 2021-2023 cenę netto za energię elektryczną czynną w zł/MWh w 2023 r. na 589 zł. Opłata handlowa netto zaliczana miała być osobno dla każdego punktu poboru energii i wynosiła w tym okresie 99 zł.

Dowód: umowa z załącznikami k. 15-22

Aneksem nr (...) zawartym 29 marca 2022 r. strony dokonały zmian § 1 załącznika nr 2 do Umowy w zakresie ceny obu ww. (...) ustalając cenę netto za energię elektryczną czynną w zł/MWh dla odpowiedniej grupy taryfowej w 2022 i 2023 r. na 1.070 złotych Aneks wszedł w życie 1 kwietnia 2022 r.

Dowód: aneks (...) z 29 marca 2022 r., k. 23-24

29 października 2021 r. strona pozwana zawarła z innogy (...) (...)w (...) jako (...) (dalej: (...)) umowę o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej.

Przedmiotem umowy było świadczenie na rzecz odbiorcy (strony pozwanej) przez (...) usług dystrybucji energii elektrycznej. Przez świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej strony rozumiały m.in. dystrybucję energii elektrycznej siecią dystrybucyjną (...) w planowanej ilości określanej przez Odbiorcę na podstawie zawartych przez Odbiorcę ze Sprzedawcami umów sprzedaży energii elektrycznej, w celu jej dostarczenia do (...) Odbiorcy wskazanych w umowie oraz utrzymywanie ciągłości i niezawodności dostaw energii przez (...). Umową objęte zostały 2 punkty poboru energii w obiekcie przy ul. (...) w (...) o numerach:

(...) oraz

(...).

Dowód: umowa ze (...) Operator wraz z załącznikami k. 71-78

Na skutek realizacji ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 z późn. zm.) po stronie pozwanej powstała nadpłata w kwocie 295.937,97 zł.

W celu realizacji umowy strona powodowa dokonała rozliczenia nadpłat sukcesywnie w ramach następujących bieżących faktur wystawianych stronie pozwanej:

1) (...),

2) (...),

3) (...),

4) (...),

5) (...),

6) (...),

7) (...),

8) (...),

9) (...).

Dowód:

1) zestawienie faktur oraz wpłat k. 138,

2) faktury oraz noty odsetkowe za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2023 r. k. 139-200

3) odpowiedź na oświadczenie o potrąceniu, k. 108

5 listopada 2023 r. strona pozwana została obciążona przez (...) (...). w (...) fakturą VAT nr (...), tytułem dystrybucji energii elektrycznej w okresie od 1 października 2023 r. do 31 października 2023 r.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 1 października 2023 r. dla licznika podstawowego nr (...) wynosiło 583,958, natomiast ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. wynosiło 593,0647 (zużycie: 68,300 MWh), natomiast dla licznika kontrolnego nr (...) na dzień 1 października 2023 r. wynosiło 583,(...), a na dzień 31 października 2023 r. – 593,0622 (zużycie: 68,305 MWh).

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 1 października 2023 r. dla licznika podstawowego nr (...) wynosiło 1.335,0094, natomiast ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. wynosiło 1.344,(...) (zużycie: 5,784 MWh), natomiast dla licznika kontrolnego nr (...) na dzień 1 października 2023 r. wynosiło (...),(...), a na dzień 31 października 2023 r. – 1.343,(...) (zużycie: 5,781 MWh).

Dowód: faktura vat nr (...) k. 51-53

15 listopada 2023 r. strona powodowa obciążyła stronę pozwaną fakturą VAT nr (...)

(...)

(...) na kwotę 67.988,48 zł brutto tytułem sprzedaży energii elektrycznej oraz opłaty handlowej za 2 przyłącza poboru energii.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 września 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 583,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. wynosiło 593,0646 (zużycie: 68.300 kWh).

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 września 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.335,0094, natomiast ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. wynosiło 1.344,(...).

Dowód: faktura nr (...) k. 55

12 grudnia 2023 r. strona powodowa obciążyła stronę pozwaną fakturą VAT nr (...)

(...)

(...) na kwotę 70.523,25 zł brutto tytułem sprzedaży energii elektrycznej oraz opłaty handlowej za 2 przyłącza poboru energii.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 593,0646, natomiast ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. wynosiło 602,(...) (zużycie: 73.573 kWh).

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.344,(...), natomiast ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. wynosiło 1.361,(...) (zużycie: 10.223 kWh).

Dowód: faktura nr (...) k. 61-62

5 stycznia 2024 r. strona pozwana została obciążona przez (...) (...). w (...) fakturą VAT nr (...), tytułem dystrybucji energii elektrycznej w okresie od 1 grudnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 1 grudnia 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 613,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 604,776 (zużycie: 77,003 MWh), natomiast dla licznika nr (...) na dzień 1 grudnia 2023 r. wynosiło 602,(...), a na dzień 31 grudnia 2023 r. – 612,(...) (zużycie: 72,103 MWh).

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 1 grudnia 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.361,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 1.377,254 (zużycie: 9,340 MWh), natomiast dla licznika nr (...) na dzień 1 grudnia 2023 r. wynosiło 1.360,(...), a na dzień 31 grudnia 2023 r. – 1.372,(...) (zużycie: 7,080 MWh).

Dowód: faktura vat nr (...) k. 57-59

23 lutego 2024 r. strona powodowa obciążyła stronę pozwaną fakturą VAT nr (...)

(...)

(...) na 76.470,48 złotych tytułem sprzedaży energii elektrycznej w ilości 90,8870 MWh w okresie od 1 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. w kwocie 76.226,94 zł brutto oraz opłaty handlowej za 2 przyłącza poboru energii w łącznej kwocie 243,54 zł brutto. Termin płatności faktury mijał 8 marca 2024 r.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 602,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 613,(...). Całkowite zużycie wynosiło 77.004 kWh.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.165,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 1.189,(...). Całkowite zużycie wynosiło 13.883 kWh.

Dowód: faktura (...) k. 25-26

Pismem z dnia 7 marca 2024 r. strona powodowa wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 76.470,48 zł w terminie do dnia 15 marca 2024 r. wynikającej z faktury VAT nr (...).

Strona pozwana pismo odebrała w dniu 12 marca 2024 r.

Dowód:

1) przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania k. 29-30,

2) wydruk ze strony śledzenia przesyłek k. 31-32

29 kwietnia 2024 r. strona powodowa wystawiła korektę faktury VAT nr (...)

(...)

(...) do faktury nr (...) z uwagi na zmianę danych po stronie (...). W treści faktury wskazała, że policzono opłatę za energię czynną dostarczoną w ilości 90,8870 MWh za 76.226,94 zł brutto, a policzyć należało opłatę za dostarczoną energię w ilości 274,0370 MWh w kwocie 229.834,86 zł brutto.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) miało wynosić 602,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 613,(...). Całkowite zużycie natomiast 77.855 kWh.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) miało wynosić 1.165,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. 1.383,9730. Całkowite zużycie natomiast 196.182 kWh.

Dowód: korekta faktury VAT k. 66-69

Strona powodowa złożyła 26 maja 2024 r. do Sądu Okręgowego we Wrocławiu pozew, w którym domagała się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 153.607,92 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu tego pozwu strona powodowa wskazała, że wierzytelność ta wynika z wystawionej przez nią faktury korekty nr (...)

(...)

(...) z tytułu sprzedaży energii elektrycznej, która zwiększyło kwotę należności wynikającej z faktury VAT nr (...)

(...).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 21 czerwca 2024 r. Referendarz sądowy w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu uwzględnił żądanie pozwu.

Dowód:

1) nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu k. 85,

2) pozew o zapłatę k. 86-87

2 lipca 2024 r. strona pozwana drogą mailową złożyła reklamację co do prawidłowości wystawienia faktur nr (...) i korekty nr (...). Uzasadniając wskazała, że po przeanalizowaniu faktur otrzymanych od strony powodowej oraz za ten sam okres od (...) Operator, w fakturach strony powodowej są wpisane niewłaściwe stany liczników. W związku z tym poprosiła o korektę faktur zgodnie z rzeczywistym stanem liczników.

Dowód: korespondencja e-mail k. 132

Pismem z 4 lipca 2024 r. strona pozwana wezwała stronę powodowa do zwrotu nadpłaty za sprzedaż energii elektrycznej w wysokości 296.605,20 zł za rok 2022 r. w terminie do 5 lipca 2024 r.

Dowód: wezwanie do zapłaty z 4.07.2024 r. k. 80

Pismem z 5 lipca 2024 r. strona powodowa poinformowała stronę pozwaną, że wartość wystawionych korekt z tytułu tarczy solidarnościowej wynosiła 295.937,97 zł i została podzielona na 10 rat. Kwota ta została uwzględniona w fakturach:

1) (...),

2) (...),

3) (...),

4) (...),

5) (...),

6) (...),

7) (...),

8) (...).

Dowód: pismo z 5.07.2024 r. k. 109

5 lipca 2024 r. strona powodowa zwróciła się do (...) Sp. z o.o. z prośbą o weryfikację czy dane przekazane jej w pliku dotyczące punktów poboru nr (...) oraz (...) są prawidłowe. Wskazała że przekazane wskazania końcowe na dzień 31 grudnia 2023 r. przedstawiają się w następujący sposób:

- dla punktu nr (...) wskazanie udostępniono w dniu 1 stycznia 2024 r. 1.189,1309 kWh, a wskazania udostępnione w dniu 20 stycznia 2024 r. 1.383,9730 kWh,

- dla punktu (...) wskazanie udostępnione w dniu 12 stycznia 2024 r. 613,1415 kWh, a wskazanie udostępnione w dniu 20 stycznia 2024 r. 613,2549 kWh.

Strona powodowa wyjaśniła, że klient zareklamował wykazaną ilość zużytych kWh, twierdząc, że od Operatora Systemu Dystrybucyjnego nie otrzymał korekty wskazań końcowych.

19 lipca 2024 r. w odpowiedzi na powyższe zapytanie (...) (...) wskazała, że dane udostępniane w pliku są poprawne. Odczyt dla (...) na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosił 1.383,973, a dla punktu (...) na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosił 613,(...).

Dowód: korespondencja e-mail wraz z wydrukiem pliku k. 106-107

Pismem z 9 lipca 2024 r. strona pozwana złożyła stronie powodowej oświadczenie o potrąceniu wierzytelności w kwocie 296.605,20 zł wraz z należnymi odsetkami z tytułu nadpłaty, z wierzytelnościami strony powodowej w postaci:

1) częściowej opłaty za fakturę nr (...) w kwocie 50.511,34 zł,

2) częściowej opłaty za fakturę nr (...) w kwocie 43.785,32 zł oraz

3) częściowej opłaty za fakturę nr (...) w kwocie około 75.000 zł (błędnie wystawiona faktura przez stronę powodową – reklamacja z dnia 2 lipca 2024 r.).

Wskazała, że na skutek dokonanego potrącenia w całości uległy zaspokojeniu roszczenia strony powodowej, pozostawiając wymagalne roszczenie strony pozwanej w kwocie około 127.308,54 zł.

Dowód: oświadczenie o potrąceniu k. 82

Pismem z 30 lipca 2024 r. strona powodowa ustosunkowując się do złożonego jej oświadczenia o potraceniu wskazała, że nie uznaje go. W uzasadnieniu wskazała, że w przeszłości na koncie strony pozwanej rzeczywiście istniała nadpłata na łączną kwotę 295.937,97 zł. Została ona jednak z uwagi na brzmienie art. 3 ust. 3 ustawy o cenach maksymalnych rozliczona z fakturami. Na potwierdzenie tego przedstawiła zestawienie kwot i faktur, z którymi kwoty te zostały rozliczone:

- kwota 30.261,03 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 59.187,60 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 29.593,80 zł rozliczona została z fakturą (...),

- kwota 28.926,54 zł rozliczona została z fakturą (...).

Strona powodowa wskazała również, że faktura nr (...) została wystawiona poprawnie i jest w całkowicie zasadna. Podkreśliła, że z uwagi na powyższe to strona pozwana jest wyłącznie dłużnikiem.

Dowód: odpowiedź na oświadczenie o potrąceniu k. 108

20 sierpnia 2024 r. strona powodowa wystawiła korektę nr (...) do faktury korekty nr (...), która pierwotnie wystawiona została do faktury VAT nr (...) z uwagi na zmianę danych po stronie (...). W treści faktury wskazała, że policzono opłatę za energię czynną dostarczoną w ilości 274,0370 MWh za 229.834,86 zł brutto, a policzyć należało opłatę za dostarczoną energię w ilości 97,9110 MWh za 82.117,96 zł brutto.

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.165,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 1.383,9730. Całkowite zużycie wynosiło 1.189,1309 kWh.

Dowód: korekta faktury VAT k. 124-125

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalał na podstawie dowodów z dokumentów.

Należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten „wyraża podstawową w polskim prawie cywilnym zasadę rozkładu ciężaru udowodnienia (ciężaru dowodu w rozumieniu materialnym, obiektywnym) faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne. Istotą ujętej w nim reguły jest określenie, który z podmiotów (powód, pozwany, uczestnik postępowania nieprocesowego) poniesie negatywne konsekwencje nieustalenia danego faktu w sporze sądowym, a ściślej: niewykazania prawdziwości twierdzeń o takim prawnie doniosłym (prawnie relewantnym) fakcie” (

B. Janiszewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4)), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 6).

Procesowym odzwierciedleniem zasady wyrażonej w art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., który stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W doktrynie słusznie wskazuje się, że „w myśl art. 232 strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W aktualnym stanie prawnym istotne znaczenie ma aktywność stron w przedstawianiu materiału procesowego – ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, subiektywnym (zob. wyrok SN z 15.02.2008 r., I CSK 426/07 (…)). Działalność stron jest jednoznacznie ukierunkowana. Mają one przedstawiać tylko te fakty, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. To sformułowanie nawiązuje wprost do treści art. 6 k.c.” (H. Dolecki, T. Radkiewicz [w:]

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, art. 232).

Ww. przepisy wskazują iż postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, a w jego ramach zasadą jest dowodzenie przez strony twierdzeń przy pomocy podnoszonych wniosków dowodowych. Nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie z urzędu dowodów za stronę, w szczególności że działanie takie mogłoby stanowić podstawę dla twierdzeń o braku bezstronności i faworyzowaniu którejś ze stron. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że skoro postępowanie toczy się między przedsiębiorcami to można i należy wymagać od nich profesjonalizmu związanego z zawodowym występowaniem przez nich w obrocie (także prawnym) i aktywnego przedstawiania dowodów na poparcie formułowanych twierdzeń.

Strony reprezentowane były przez profesjonalnych pełnomocników i miały świadomość skutków mogących wyniknąć ze stosowania art. 229 i 230 k.p.c. Przepisy te stanowią, że nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229). Gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230).

Stronę powodową obciążało wykazanie materialnoprawnej podstawy żądania oraz faktów, które zgodnie z umową doprowadziły do powstania roszczeń. Na pozwanym zaś spoczywał ciężar wykazania wierzytelności, którą ewentualnie zgłaszałaby do potrącenia.

Zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażanym w judykaturze pozwany, kwestionując zasadność powództwa, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że zaprzecza wszystkim faktom powołanym przez powoda, z wyjątkiem tych, które wyraźnie przyznał. Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi się pozwany nie zgadza powinien on wskazać, jeśli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej (tak: wyr. Sądu Najwyższego z 20 listopada 2014 r., V CSK 78/14 czy wyr. Sądu Najwyższego z 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08). Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy, nie można odpowiadając na pozew twierdzić, że się nie zgadzając z pozwem "przeczy wszystkim faktom powołanym przez powoda, poza tymi, które wyraźnie się przyzna". Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi się pozwany nie zgadza powinien on wskazać, jeśli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej (wyr. SN z 9 lipca 2009 r., III CSK 341/08). W ocenie Sądu również podniesienie zarzutu nieudowodnienia elementów stanu faktycznego podawanego przez powoda nie jest równoznaczne z zaprzeczeniem tym twierdzeniom. Nie można bowiem utożsamiać ciężaru wypowiedzenia się przez pozwanego co do faktów podanych przez powoda z obowiązkiem zbadania przez Sąd udowodnienia roszczenia dochodzonego pozwem. Przepis art. 221 k.p.c. nakłada na pozwanego obowiązek wdania się w spór, natomiast przepis art. 210 § 2 k.p.c. nadto obowiązek złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Przepisy te nakładają powinności, których niedopełnienie może mieć określone skutki prawne, w szczególności określone przepisem art. 230 k.p.c.

Analiza stanowiska pozwanego wyrażonego wyrażanego obszernie w sprzeciwie oraz kolejnych pismach, iż w istocie pozwany swoją postawę procesową opiera na twierdzeniach o braku udowodnienia roszczenia przez stronę powodową. Przede wszystkim Pozwany nie kwestionował, że do zużycia prądu doszło, lecz przy tym nie wskazywał, jakie zużycie było rzeczywiste. Pozwany natomiast skupił się na argumentacji podważającej wiarygodność dowodów przedkładanych przez powoda, w tym na rozbieżnościach wynikających z korygowania faktury (...) oraz (...). Sąd ocenił, że w świetle wyjaśnień poczynionych przez powoda, brak konkretnych twierdzeń pozwanego co do rzeczywistego zużycia każe uznać, iż zarzut nieudowodnienia roszczenia jest niewystarczający dla tamowania roszczeń powoda w szczególności, że zgromadzony materiał pozwalał na dokonanie stanowczych ustaleń.

Na podstawie art. 243

2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. Sąd nie znalazł podstaw, by powziąć wątpliwość, co do wiarygodności dokumentów zgromadzonych w aktach. Powód przedstawił dokumenty potwierdzające dochodzone roszczenie i na zarzuty pozwanego, dokładnie wskazał z czego wynika dochodzona należność oraz wyjaśnił kwestię wystawiania faktur korygujących, przyczyny takiego działania i jego zasadności. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności dowodów przedstawionych przez powoda pozostawała postawa pozwanego, który składał wnioski o przeprowadzenie dowodu z:

1) opinii biegłego na poparcie twierdzeń o posiadaniu wobec powoda wierzytelności, lecz nie uiścił zaliczki na poczet wydatków związanych z przeprowadzeniem tego dowodu,

2) zeznań świadków, którzy nie posiadali wiedzy w sprawie lub też w świetle nieopłacenia zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego okazały się nie mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Słusznie wskazuje się przy tym w doktrynie, że „dowód z dokumentu prywatnego jest środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 KPC. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia (wyr. SN z 2.4.2008 r., III CSK 299/07, Legalis; zob. również wyr. SN z 13.12.2013 r., III CSK 66/13, Legalis)” (T. Szanciło (red.),

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458

16. Tom I, wyd. 2, 2023).

Sąd na rozprawie pominął dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości (wniosek pozwanego z pkt 5 pisma z 5 grudnia 2024 r.) mając na uwadze, że pozwany wzywany 9 września 2025 r. (k. 247 i 260) do uiszczenia zaliczki na poczet wydatków związanych z przeprowadzaniem takiego dowodu, takiej zaliczki nie uiścił. Jak przewiduje art. 130

4 § 4 k.p.c. sąd podejmie czynność połączoną z wydatkami, jeżeli zaliczka zostanie uiszczona w oznaczonej wysokości. Zgodnie zaś z art. 130

4 § 5 k.p.c. w razie nieuiszczenia zaliczki sąd pominie czynność połączoną z wydatkami. Jak wskazuje się zasadnie w doktrynie, „podjęcie czynności następuje po uiszczeniu zaliczki w wyznaczonym terminie. Sytuacja jest oczywista, gdy strona nie uiści zaliczki w ogóle - sąd powinien oddalić (pominąć) postanowieniem wniosek dowodowy (gdyż z tym zwykle wiąże się obowiązek wniesienia zaliczki), stosując następnie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy zasady wynikające z art. 6 KC oraz art. 233 § 1 i 2 zd. 1 KPC, nawet jeżeli wcześniej dopuścił dowód zawnioskowany przez stronę, wzywając ją do uiszczenia stosownej zaliczki - wówczas, gdy strona jej nie wpłaci, sąd powinien najpierw uchylić postanowienie dopuszczające dowód." (T. Szanciło [w:] T. Szanciło (red.),

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458

16. Tom I, wyd. 2, 2023, art. 130

4).

Na wniosek pozwanego Sąd przeprowadził dowód z zeznań świadka – (...), która miała mieć w ocenie pozwanego wiedzę dotyczącą rozliczenia nadpłaty wynikającej z ustawy o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparcie niektórych przedsiębiorców w latach 2023-2025 oraz w zakresie ewentualnego wystawienia w stosunku do „przeksięgowań” faktur korygujących. Świadek nie posiadała żadnej wiedzy w tej kwestii. Sąd uznał przy tym jej zeznania za wiarygodne, choć zasadniczo niewnoszące nic do sprawy.

Na rozprawie, Sąd działając na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.c. postanowił pominąć dowód z zeznań (...) jako zmierzający na tym etapie jedynie do przedłużenia postępowania, a wobec pominięcia dowodu z opinii biegłego przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka było bezprzedmiotowe. Nadto pominięcie nastąpiło z uwagi na nieprzydatność dowodu do wykazania faktów wskazanych w tezie dowodowej zakreślonej przez pozwanego oraz z uwagi na treść art. 458

10 i art. 458

11 k.p.c., ponieważ fakty wskazane w tezie dowodowej zostały i powinny być wykazywane dokumentami. Pozwany dążył do wykazywania przy pomocy zeznań świadka, w oparciu o jakie dokumenty dokonywano rozliczenia nadpłaty oraz czy zostały wystawione w stosunku do przeksięgowań faktury korygujące. Sąd ocenił, że brak uiszczenia zaliczki, brak kwestionowania jej wysokości, a nadto niestawiennictwo pełnomocnika pozwanego na rozprawie sugerowały raczej, że intencją pozwanego jest jedynie przedłużanie postępowania, podnoszone wnioski dowodowe nie służą wyjaśnieniu sprawy, lecz prowadzą do przesunięcia w czasie niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Nadto Sąd uznał że skoro świadek – pracownik powoda, wskazany przez pozwanego nie ma wiedzy o tym, jakie powód wystawiał dokumenty to tym bardziej pracownik pozwanego wiedzy takiej mieć nie będzie. Gdyby natomiast miał, to pozwany winien był wyraźnie w treści swojego stanowiska sprecyzować fakty, co do których świadek miał mieć wiedzę i mógłby o nich zeznawać. Dowód z zeznań świadka służyłby wtedy weryfikacji stanowiska zaprezentowanego przez pozwanego.

Nie bez znaczenia pozostawały przepisy art. 458

10 i 458

11 k.p.c. stanowiące, że dowód z zeznań świadków sąd może dopuścić jedynie wtedy, gdy po wyczerpaniu innych środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Czynność strony, w szczególności oświadczenie woli lub wiedzy, z którą prawo łączy nabycie, utratę lub zmianę uprawnienia strony w zakresie danego stosunku prawnego, może być wykazana tylko dokumentem, o którym mowa w art. 77

3 Kodeksu cywilnego, chyba że strona wykaże, że nie może przedstawić dokumentu z przyczyn od niej niezależnych.

Po przedstawieniu stanowiska przez powoda na rozprawie oraz przeprowadzeniu dowodu z zeznań (...) Sąd uznał fakty sprawy za dostatecznie wyjaśnione. Pełnomocnik powoda jasno wskazał, że przedstawiono wszystkie faktury i faktury korygujące. Pozwany natomiast nie precyzował jakich dokumentów w sprawie brakuje. Sąd uznał nadto, że pozwany winien w zakresie przedstawianej przez siebie rzekomo niezaspokojonej należności z tytułu nadpłaty za faktury przedstawić konkretne twierdzenia i dowodzić je dowodami z dokumentów, czego nie czynił. W tym zakresie to powód poczynił większe starania aby udowodnić, że rozliczenie nadpłat odbyło się w sposób prawidłowy. Rolą pozwanego było wskazać wysokość takiej nadpłaty i sposób jej wyliczenia, który poddawałby się weryfikacji czy to na podstawie dokumentów, czy to także z udziałem biegłego. Ostatecznie Sąd uznał, że w tym zakresie dowód z zeznań świadka nie był dowodem w świetle art. 458

11 k.p.c. pozwalającym na wykazanie niezaspokojonych roszczeń pozwanego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Przed przejściem do rozważań dotyczących meritum sprawy wskazać należy, że niezaskarżonym postanowieniem z 9 lipca 2025 r. Sąd odmówił odrzucenia pozwu. Zgodnie z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd odrzuci pozew jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Sąd uznał, że sprawa X GC (...)24 zawisła przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, choć między tymi stronami, ma inny przedmiot, ponieważ dotyczy roszczenia stwierdzanego fakturą korygującą nr (...)

(...)

(...) nie zaś roszczenia stwierdzanego fakturą (...)

(...)

(...). Pierwsza z wymienionych faktur dokumentowała roszczenie powoda wynikające ze sprzedaży pozwanemu energii elektrycznej w tym samym okresie, lecz w zakresie przekraczającym roszczenie z faktury (...)

(...)

(...). W istocie zatem doszło do rozdrobnienia roszczenia poprzez dochodzenie w drodze dwóch odrębnych powództw. Sąd nie miał wątpliwości, że taka sytuacja nie uzasadnia postawienia zarzutu zawisłości sprawy, który determinowałby konieczność odrzucenia pozwu. Pozwany pozostał wobec zapadłego postanowienia bierny, nie zaskarżając go w ustawowym terminie.

Zgodnie z art. 535 § 1 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz , a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zgodnie zaś z art. 555 k.c. przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody. Bezsporne było, że w dniu 25 października 2021 r. została zawarta przez strony umowa sprzedaży energii elektrycznej.

Sąd ocenił, że powód udowodnił zarówno materialnoprawną podstawę dochodzonych roszczeń (przedstawiona umowa z aneksem) oraz rzeczywiste podstawy powstania należności stwierdzanej fakturą VAT nr (...). Pozwany nie kwestionował zawarcia i treści umowy. Prezentował natomiast stanowisko wobec udokumentowania przez powoda zużycia energii stanowiącej podstawę wystawienia faktury. Zafakturowanie zużycia nastąpiło w oparciu o dane wskazywane przez Operatora Systemu Dystrybucyjnego. Korekty faktury (...) dokonywane fakturą (...)

(...)

(...) oraz dalej (...)

(...)

(...) doprowadziły jedynie do powiększenia należności powoda. Operator (...) potwierdził naliczenia. Przypomnieć bowiem należy, że 19 lipca 2024 r. w odpowiedzi na zapytanie powoda (...) sp. z o.o. wskazała, że odczyt dla (...) na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosił

1.383,973 a dla punktu (...) na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosił

613,(...). Na fakturze nr (...) wskazano zaś dane:

⚫

zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.165,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 1.189,(...). Całkowite zużycie wynosiło 13.883 kWh.

⚫

zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 602,(...), natomiast ze wskazania na dzień 31 grudnia 2023 r. wynosiło 613,(...). Całkowite zużycie wynosiło 77.004 kWh

- zatem łącznie zużycie: 90.887 kWh.

Co zaś w tym kontekście istotne, fakturą z 12 grudnia 2023 r. nr (...)

(...)

(...) wskazano, że zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 593,0646, natomiast ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. wynosiło

602,(...)

(zużycie: 73.573 kWh).

Zużycie energii dla punktu poboru nr (...) ze wskazania na dzień 31 października 2023 r. dla licznika nr (...) wynosiło 1.344,(...), natomiast ze wskazania na dzień 30 listopada 2023 r. wynosiło

1.361,6881 (zużycie: 10.223 kWh).

Ciągłość zużycia potwierdzają naliczenia wskazane w ramach faktury z 12 grudnia 2023 r. nr (...)

(...)

(...), które nie były kwestionowane. W konsekwencji, przy uwzględnieniu mającej zastosowanie mnożnej 600 „pomiędzy” wartościami 1.361,(...) z faktury (...)

(...)

(...) oraz potwierdzonym przez (...) odczytem 1.383,(...) uzyskujemy: 22,(...) * 600, tj.

13 370,904 kWh dla (...) nr (...), czyli mniej niż zafakturowane zużycie dla poboru za ten (...) w fakturze (...)

(...)

(...). Obliczenie dla (...) nr (...) wygląda następująco: 613,(...) minus 602,(...) * 7.500 (inna mnożna) daje

77.854,50 kWh, czyli więcej niż zafakturowane 77.004 kWh.

W konsekwencji zatem uznać należało, że powód udowodnił faktyczne dokonanie świadczenia w ramach umowy sprzedaży energii w rozmiarze wynikającym z faktury (...). Jeśli bowiem zliczyć zużycie 13.370,904 kWh dla (...) nr (...) oraz zużycie 77.854,50 kWh dla (...) nr (...) otrzymamy łączne zużycie

91.225,404 kWh (

91,(...)), co stanowi więcej niż zafakturowane dokumentem (...)

(...)

(...) 90,8870 MWh.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że w ramach dokumentu (...) zafakturowano pozwanemu mniejsze zużycie niż to, które rzeczywiście wystąpiło. Zgromadzone dowody, a przede wszystkim dane pochodzące z (...) wskazywały jednoznacznie, że w tym zakresie roszczenie jest udowodnione. Pozwany nie wnioskował przy tym o pozyskanie dalszych dokumentów z (...). W części dotyczącej natomiast roszczeń powoda dokumentowanych fakturami (...) postępowanie toczy się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu.

Podkreślenia wymaga, że Sąd Rejonowy badał kwestię udowodnienia zużycia na potrzeby niniejszej sprawy. Prawidłowość i rozmiary naliczonej korektami (...) należności stanowić może przedmiot rozważań Sądu Okręgowego w sprawie (...) (...). W tym miejscu zaznaczyć jednak należy, że powód z niewiadomych Sądowi względów jako podstawę kalkulacji zużycia dla licznika (...) wskazał mnożną nie 600 lecz 900 (vide: k.107), co doprowadziło do skalkulowania zużycia w spornym okresie dla tego licznika na poziomie 20.056,356 kWh.

Sąd badał, czy pozwany w istocie złożył w sprawie zarzut potrącenia, powołując się na istnienie wierzytelności na kwotę 296.605,20 złotych wynikającą z nadpłaty za energię elektryczną. Pozwany nie zwerbalizował jednak wyraźnego zarzutu w tym przedmiocie w treści sprzeciwu. Dość enigmatycznie pozwany powołał się na okoliczność potrącenia wierzytelności powódki z wierzytelnością pozwanego (k. 41). Nie da się jednak w ocenie Sądu przydać postawionej w sprzeciwie argumentacji waloru zarzutu procesowego. Pozwany reprezentowany był przez kwalifikowanego pełnomocnika. Pełnomocnik ten nie posłużył się ani w petitum pisma ani w jego dalszej części sformułowaniem „zarzut”. W ocenie Sądu nie jest możliwe niejako zastępowanie pełnomocnika w wyraźnym formułowaniu stanowiska broniącego interesy reprezentowanej przez niego strony poprzez wywodzenie z podawanych przez niego twierdzeń niezwerbalizowanego wyraźnie oświadczenia procesowego o potrąceniu wierzytelności.

Nawet gdyby zaś uznać, że taki zarzut w sposób dorozumiany podniesiono, to nie mógłby być on zasadny. Zgodnie z art. 203

1 § 1-3 k.p.c. podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność:

1) pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda;

2) o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników.

Pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała się wymagalna. Zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących opłat.

Twierdzenia o istnieniu i potrąceniu wierzytelności pozwanego wobec powoda podniesione zostały w sprzeciwie, tj. pierwszym piśmie procesowym. Wierzytelność taka pochodzić miała z tego samego stosunku prawnego, tj. była związana z realizacją umowy o sprzedaż energii elektrycznej. Powód wskazał wysokość kwoty przysługującej mu rzekomo wierzytelności. Wierzytelność pozwanego pochodziła z tego samego stosunku prawnego, z którego żądanie swe wywodził powód, tj. z umowy o współpracę z 2 maja 2023 r. Potencjalnie zatem możliwe byłoby uznanie, że procesowe warunki zostały spełnione.

Przepisy art. 498 § 1 i 2 k.c. stanowią jednak, że gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Zaznaczyć należy, że „przepis art. 498 przewiduje kilka przesłanek potrącenia ustawowego, których spełnienie umożliwia zastosowanie tej instytucji. Są nimi: wzajemność wierzytelności (tzn. dłużnik jest jednocześnie wierzycielem swojego wierzyciela i odwrotnie), jednorodzajowość świadczeń, wymagalność obu wierzytelności oraz możliwość dochodzenia ich przed sądem” (G. Sikorski [w:]

Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Warszawa 2024, art. 498).

Spełnienie przesłanek wzajemności wierzytelności oraz jednorodzajowości świadczeń nie budziło wątpliwości i nie wymaga dalszego komentarza. Również zaskarżalność wierzytelności pozwanego nie budziła wątpliwości. Wyjaśnienia wymaga, że potrąceniem „nie mogą być objęte wierzytelności wynikające z zobowiązań naturalnych (art. 413 k.c.) lub przedawnione, jeśli dłużnik skorzystał z zarzutu przedawnienia, z zastrzeżeniem art. 502 k.c. Nie mogą być też potrącone wierzytelności, których wierzyciel się zrzekł (art. 203 § 1 k.p.c.) lub jeżeli zwolnił dłużnika z długu (art. 508 k.c.). W literaturze przyjmuje się, że warunek zaskarżalności dotyczy tylko wierzytelności potrącającego” (G. Sikorski [w:]

Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Warszawa 2024, art. 498). Żaden z wyżej wymienionych przypadków „niezaskarżalności” wierzytelności pozwanego w sprawie nie wystąpił.

Pozwany jednak żadną miarą nie dowodził istnienia po swojej stronie wierzytelności z tytułu nadpłaty za energię elektryczną. Nadpłata taka miała wynikać z przepisów ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 3 tej ustawy podmiot uprawniony, który po dniu 23 lutego 2022 r. zawarł z odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit. b-f, umowę sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowę kompleksową, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy - Prawo energetyczne, w zakresie dostawy energii elektrycznej do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, dokonuje z tymi odbiorcami rozliczeń wynikających ze stosowania ceny maksymalnej proporcjonalnie, w miesięcznych ratach, w okresie do dnia 31 grudnia 2023 r. Pozwany nie przedstawił jakichkolwiek dowodów dla wykazania wysokości przysługującej mu rzekomo wierzytelności z tego tytułu, gdy powód wyczerpująco wyjaśnił, w jaki sposób nastąpiło, zgodnie z przepisami ww. ustawy, rozliczenie nadpłaty w proporcjonalnych miesięcznych ratach i jednocześnie przedstawił własne wyliczenia oraz faktury wystawiane pozwanemu przez powoda. To pozwanego obciążało wykazanie co do zasady i wysokości przysługującej mu rzekomo wierzytelności. Sąd ocenił, że pozwany polemizując ze stanowiskiem powoda nie sprostał ciężarowi udowodnienia przysługującej mu należności. Paradoksalnie to właśnie powód wykazał dalej idącą inicjatywę dowodząc, iż rozliczył z pozwanym nadpłatę zgodnie z ww. ustawą.

Nadto zwrócenia uwagi wymaga, że pozwany w treści swojego oświadczenia o potrąceniu z 9 lipca 2024 r. wskazał, że posiada roszczenie o zapłatę 296.605,20 zł plus odsetki oraz około 169.296,66 zł, w tym około 75.000 złotych z tytułu częściowego opłacenia faktury (...). Sąd uznał, że tak skonstruowane oświadczenie materialnoprawne nie może wywołać skutku w zakresie potrącenia kwoty „około”, ponieważ wierzytelność winna być skonkretyzowana, a oświadczenie nie powinno pozostawiać wątpliwości co do zakresu potrącanej kwoty. W odniesieniu do sumy 296.605,20 pozwany ani nie przedstawił dowodów dla jej wykazania ani też nie wyjaśnił jej relacji do kwoty „około” 169.296,66 zł. Zasadniczo zaś ze stanowiska pozwanego nie jest możliwe jednoznaczne wywiedzenie, czy obie te kwoty są rozłączne czy też w jakiejś części się pokrywają.

Tym samym pozwany winien był zapłacić dochodzoną pozwem należność w terminie 14 dni od dnia wystawienia faktury VAT, tj. do dnia 8 marca 2023 r. co było zgodne z postanowieniem umownym przyjętym przez strony w § 6 ust. 4 Umowy oraz wystawioną fakturą VAT. Żądanie odsetkowe znajdowało uzasadnienie w treści art. 481 § 1 i 2 k.c., zgodnie z którymi jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (§ 1). Jeśli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona należą się odsetki ustawowe (§ 2). Również zgodnie z § 7 ust. 2 Umowy w przypadku niedotrzymania terminu płatności faktur sprzedawca obciąża (...) odsetkami ustawowymi. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od żądanej kwoty liczone od 9 marca 2023 r. do dnia zapłaty.

O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Pozwany przegrał sprawę w całości i w związku z tym zasądzono od niego na rzecz powoda całość poniesionych kosztów w wysokości 9.241 złotych, na które złożyły się:

1) 3.824 złote opłaty sądowej od pozwu uiszczonej zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.),

2) 5.400 złotych kosztów zastępstwa zgodnie z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.),

3) 17,00 złotych kosztu poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

O odsetkach od kosztów Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.