Pozwana ma zapłacić 37 939,30 zł za kruszywo, bo nie podważyła kart przewozowych

wyroku z 13 kwietnia 2026r.

Powodowie Z. N. i A. Ł. w pozwie przeciwko G. U. domagali się zasądzenia na ich rzecz łącznie kwoty 37 939,30 zł w k wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od 16 grudnia 2024 roku od kwoty 37 638,00 zł do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniali, że strony są przedsiębiorcami, pozwana zamawiała u nich kruszywo z opcją transportu. Powód dostarczył towar pozwanej, za co wystawił faktury VAT. Powód spełnił własne świadczenie, lecz nie otrzymał wynagrodzenia. Powód wskazał, że dowodem wykonania przez niego świadczenia są karty przewozowe towaru.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu. Zarzuciła, że w jej ocenie istnieje potrzeba przeprowadzenia dalszych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, jak i analizy dokumentów księgowych i rozliczeniowych. Doma0gała się podjęcia rozmów mediacyjnych. Domagała się przesłuchania świadka S. U. w celu wykazania faktu współpracy, ustaleń stron i bezzasadności powództwa. Kwestionowała czytelność załączników do pozwu.

W odpowiedzi powód podtrzymał żądanie pozwu i sprzeciwił się skierowaniu stron do mediacji.

Sąd ustalił następujący, niesporny stan faktyczny:

30 listopada 2024 roku, powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę na kwotę 37 638,00 zł, z terminem zapłaty 14 dni. Z faktury wynika, że powód dostarczył pozwanej kruszywo budowlane oraz kamień drenażowy.

Pozwana nie zapłaciła należności z faktury.

Stan faktyczny sprawy wynikał z dokumentów dołączonych do pozwu, to jest faktury oraz kart przywozowych, w treści których wskazywano nazwę firmy odbierającej – (...), daty dostawy, rodzaj i ilość towaru oraz miejsce dostawy. Dokumenty zawierały odręczny podpis osoby potwierdzającej odbiór towaru.

Pozwana nie kwestionowała powyższych dokumentów, nie twierdziła że faktura opiewa na towar, który nie został do niej dostarczony. Nie twierdziła, że faktury przedmiotowej nie ujęła w jednolitym pliku kontrolnym ani we własnej księgowości. Nie podważała kart przewozowych, nie kwestionowała podpisów osób potwierdzających odbiór towaru.

Sąd pominął dowód z zeznań świadka S. U. wskazywanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty albowiem wskazany on został na fakty współpracy i ustaleń stron, bezzasadności powództwa. Tezy dowodowe zostały określone bardzo ogólnikowo i nie miały faktycznie znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Pozwana zarzucała, że załączniki do pozwu są nieczytelnymi kserokopiami.

Wobec tego twierdzenia sąd wskazuje, że dokumenty w postaci kart przewozowych są sformułowane w sposób jasny i czytelny. Zawierają wskazanie odbiorcy, daty dostaw i rodzaj dostarczonego towaru, a także miejsce rozładunku, ilość towaru i zaopatrzone są w podpis osoby odbierającej.

Sąd zarzut pozwanej o nieczytelności dokumentów ocenił jako bezpodstawny.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Zgodnie z art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Z powyższego przepisu wynika, iż obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Samo zaś twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą. Pogląd taki prezentuje Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2001 r. I PKN 660/00 Wokanda 2002/7-8/44.

Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar przedstawiania materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 k.p.c., art. 3 k.p.c., art. 6 k.c.). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem.

Artykuł 6 k.c. określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, przy czym sąd nie ma obowiązku dążenia do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz nie jest zobowiązany do zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Nie ma też obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (tak SA w Białymstoku w wyroku z 28.11.2019r. I AGa 50/19,

LEX nr 2944289).

Artykuł 6 k.c. określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, przy czym sąd nie ma obowiązku dążenia do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz nie jest zobowiązany do zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Nie ma też obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na tej stronie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne (tak SA w Białymstoku w wyroku z 19.07.2019r. I A Ca 63/19,

LEX nr 2727012).

W ocenie Sądu Rejonowego pozwana nie sprostała ciężarowi dowodu, jaki ją obciążał - w świetle powołanych przepisów i orzecznictwa. Nie przedstawiła własnych żadnych dowodów na wykazanie, że powód dochodzi niesłusznej należności, albowiem od niewłaściwego podmiotu, czy w nieprawidłowej kwocie. Nie podważyła wiarygodności załączników do pozwu.

Pozwana oprócz bardzo lakonicznych twierdzeń zawartych w sprzeciwie od nakazu zapłaty gdzie wskazała, że jej zdaniem „istnieje potrzeba przeprowadzenia dalszych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i analizy dokumentów księgowych i rozliczeniowych”, nie podniosła żadnych konkretnych zarzutów co do żądania pozwu.

Pozwana aby uzyskać orzeczenie korzystne dla siebie winna była udowodnić, że dołączone do pozwu dokumenty nie dotyczą jej, albowiem w okresie kiedy były wystawione nie prowadziła żadnych prac w miejscowościach gdzie towar był dostarczony, nie kupowała u powoda materiałów budowlanych, a także że nie uwzględniła wystawionej faktury we własnych dokumentach księgowych i w jpk.

Pozwana zarzutów takich nie podniosła.

Z art. 6 kc wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Pozwana nie obaliła twierdzeń powoda, a nawet nie uprawdopodobniła , aby były

one bezpodstawne.

Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku zasądzając od pozwanej na rzecz powoda zwrot należności wynikającej z wystawionej faktury wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia wymagalności roszczenia.

Sąd zasądził również równowartość kwoty 70 EUR jako kosztów odzyskiwania należności – zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 7 ust.1 Ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych z 8 marca 2013 roku.

Zgodnie z art. 7 ust 1 - w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Ust. 2.stanowi, że termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, chyba że strony w umowie wyraźnie ustalą inaczej i pod warunkiem, że ustalenie to nie jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela.

Przesłanką warunkującą nabycie prawa do odsetek, jest stan opóźnienia dłużnika i przysługujące wierzycielowi prawo żądania odsetek za opóźnienie.

Niesporne jest, że pozwana należności powodowi nie uiściła, a wyznaczony termin do zapłaty wynosił 14 dni od dnia wystawienia faktury.

Z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy wynika, ze wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 (…) , przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty:

2) 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych.

W świetle powyższego, w sytuacji gdy wierzytelność powoda wynosiła 37 638,00 zł, słusznie domagał się on dodatkowo zwrotu kosztów rekompensaty w kwocie stanowiącej równowartość 70 EUR.

Ostatecznie sąd orzekł jak w punkcie I wyroku, zasądzając na rzecz powoda od pozwanej całą należność objętą żądaniem pozwu.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 kpc, całością kosztów obciążając pozwaną. Sąd zasądził od niej na rzecz powoda zwrot wpisu oraz wydatków na wynagrodzenie fachowego pełnomocnika powoda w stawce minimalnej obliczonej od podanej wartości przedmiotu sporu w kwocie 3 617,00 złotych, w tym 17,00 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.