Sąd oddalił wniosek spółki o zabezpieczenie zajęciem majątku pozwanej

Pozwem z dnia 13 marca 2026 roku powód (...) Spółka jawna z siedzibą w R., reprezentowany przez pełnomocnika, którym jest adwokat, wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej M. K. kwoty 11 566,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 3 995,98 zł od dnia 3 marca 2026 roku do dnia zapłaty i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 7 569,21 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Jednocześnie powód złożył wniosek o zabezpieczenie roszczenia poprzez zajęcie wszystkich rachunków bankowych pozwanej, wierzytelności i innych praw majątkowych, w tym wierzytelności o zwrot nadpłaty podatku VAT w stosunku do właściwego Urzędu Skarbowego ustalonych przez właściwego Komornika Sądowego w toku postępowania zabezpieczającego, do kwoty 19 663,85 złotych.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2026 roku Sąd Rejonowy w Radomiu oddalił wniosek powoda o udzielenie zabezpieczenia roszczenia.

Stosownie do treści art. 730 § 1 k.p.c. w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Zgodnie z art. 730

1 k.p.c. udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie została spełniona podstawowa przesłanka zabezpieczenia tj. interesu prawnego w uzyskaniu zabezpieczenia. W uzasadnieniu swojego wniosku powód powołał się na korespondencję mailową, z której miało wynikać, że pozwany stracił płynność finansową. Powód powołał się także na raport z Krajowego Rejestru Długów wskazujący na zadłużenie pozwanej względem towarzystwa ubezpieczeniowego w kwocie 2 525 zł. O tym, że pozwany nie będzie w stanie spłacić swoich należności świadczyć miał również fakt znajdowania się siedziby firmy na prywatnej posesji stanowiącej własność pozwanego i prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej niewielkich rozmiarów.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z treści korespondencji stron, na która powoływał się powód, nie można wywieść wniosku, aby pozwana uchylała się od spełnienia świadczenia lub aby istniało realne zagrożenie w uregulowaniu przez pozwaną należności względem powoda lecz wbrew przeciwnie. Pozwana wprost wskazała bowiem, że zaistniała sytuacja ma charakter czasowy i nie wynika z braku woli regulowania zobowiązań a opóźnienia w płatnościach są konsekwencją braku terminowych rozliczeń ze strony firm spedycyjnych, na rzecz których wykonywane były usługi spedycyjne. Jednocześnie przeprosiła za powstałe opóźnienie i zobowiązała się do uregulowania całości należności względem powoda do dnia 31 marca 2026 roku. Okoliczności te świadczą zarówno o świadomości pozwanej o istnieniu zobowiązania jak i zamiarze jego wykonania.

W rozumieniu art. 730

1 k.p.c. interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Twierdzenia powoda, jakoby treść powoływanej korespondencji miała dowodzić utraty płynności finansowej pozwanej oraz braku regulowania bieżących zobowiązań, mają jedynie charakter hipotetyczny i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Złożony przez powoda raport z Krajowego Rejestru Długów, wskazuje na istnienie zaległości w zapłacie jednej należności i to niewielkiej kwoty. Okoliczność ta nie może zatem świadczyć aby pozwana utraciła zdolność do regulowania zobowiązań. Także twierdzenia powoda odnośnie siedziby pozwanej na prywatnej posesji oraz prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej nie uzasadniają interesu powoda w udzieleniu zabezpieczenia. Jednoosobowe działalności stanowią zdecydowaną większość wszystkich firm w Polsce a tak forma prowadzenia działalności nie oznacza ryzyka wypłacalności. W konsekwencji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że nieudzielenie zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie przyszłego orzeczenia albo w inny sposób uniemożliwi osiągnięcie celu postępowania.

W przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowania domniemanie interesu prawnego, o którym mowa w art. 730

1 § 2

1 k.p.c. przewidziane dla roszczeń wynikających z transakcji handlowych, albowiem nie został spełniony warunek upływu trzymiesięcznego terminu od dnia wymagalności roszczenia. Termin płatności dochodzonej należności w wysokości 3 995,98 złotych przypadał na dzień 2 marca 2026 roku, podczas gdy powód wystąpił z pozwem już w dniu 13 marca 2026 roku, a zatem przed upływem wymaganego ustawą okresu.

Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 730 k.p.c. w związku z art. 730

1 1 i 2 k.p.c., art. 730

1 § 2

1 k.p.c. i art. 731 k.p.c. oddalił wniosek.

Sędzia Małgorzata Kucharska