Przerwane spłaty kredytu na samochód. Pozwany ma zapłacić bankowi 52 408,20 zł

Powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 52.408,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 sierpnia 2019r. (dnia wniesienia pozwu) i kosztami procesu. W uzasadnieniu podał, że zawarł z pozwanym umowę kredytu, której pozwany nie wykonał, skutkiem czego został ona wypowiedziana przez powoda. Dochodzona kwota stanowi niespłacony kredyt (48.076,72 zł) wraz z odsetkami umownymi (4.331,48 zł).

Nakazem zapłaty w postępowaniu elektronicznym – upominawczym Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 8 października 2019r., sygn. akt VI Nc – e 1625523/19 nakazano poznanemu aby zapłacił a rzecz powoda kwotę 52.408,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 sierpnia 2019r. oraz kwotę 4.256,- zł tytułem kosztów procesu.

Od tego nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw.

Sąd ustalił.

Na skutek uwzględnienia wniosku pozwanego, w dniu 25 stycznia 2013r. strony zawarły umowę kredytu na zakup środka transportu (§ 1), na podstawie której powód udzielił pozwanemu kredytu w wysokości 134.709,75 zł z przeznaczeniem na: zakup pojazdu marki V. (124.290,- zł), opłacenie składki ubezpieczeniowej (4.005,- zł) oraz prowizję banku (6.414,75 zł). Kredyt podlegał spłacie zgodnie z harmonogramem (§ 6 ust. 2) w 96 równych miesięcznych ratach (§ 7 ust. 1 i 2), płatnych do 10 dnia każdego miesiąca (§ 7 ust. 3), począwszy od nie wcześniej niż 28 i nie później niż 61 dnia od dnia wypłaty kredytu (§ 10 ust. 3). Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej, wynoszącej w dniu zawarcia umowy 7,63% w stosunku rocznym (§ 9 ust. 1). Od zadłużenia przeterminowanego, tj. nie spłaconego w terminie, naliczane były odsetki, których według zmiennej stopy procentowej wynoszącej w dniu zawarcia umowy 13,19% w stosunku rocznym (§ 14 ust. 2). Brak spłaty kredytu w terminie w tym naruszenie zasad i terminów spłaty kredytu mógł skutkować wypowiedzeniem umowy (§ 14 ust. 1, § 20 ust. 1 pkt 6) z zachowaniem formy pisemnej pod rygorem nieważności i 30 dniowego okresu wypowiedzenia (§ 19 ust. 2 i 3).

Dowód:

odpis pełnego z KRS – k. 26 – 35, postanowienie z dn. 22.11.2013r. sygn. akt WA.XII.Ns-Rej.KRS/033927/13/602 – k. 36, wyciągu z ksiąg banku – k. 38 – 39, wniosek kredytowy – k. 40 – 42, umowa kredytu z dn. 25.01.2013r. – k. 43 – 48, dyspozycja wypłaty – k. 49.

W wykonaniu zobowiązania z umowy kredytu pozwany w okresie od marca 2013r. do grudnia 2018r. zapłacił łączną kwotę 105.749,15 zł, w tym:



w marcu 2013r. kwotę 2.148,97 zł;



w kwietniu 2013r. kwotę 1.852,97 zł;



w maju 2013r. kwotę 1.829,90 zł;



w czerwcu 2013r. kwotę 1.810,45 zł;



w lipcu 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w sierpniu 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w wrześniu 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w październiku 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w listopadzie 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w grudniu 2013r. kwotę 1.788,13 zł;



w styczniu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w lutym 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w marcu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w kwietniu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w maju 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w czerwcu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w lipcu 2014r. kwotę 1.788,94 zł;



w sierpniu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w wrześniu 2014r. kwotę 1.788,13 zł;



w październiku 2014r. kwotę 1.781,59 zł;



w listopadzie 2014r. kwotę 1.764,12 zł;



w grudniu 2014r. kwotę 1.747,43 zł;



w styczniu 2015r. kwotę 1.747,43 zł;



w lutym 2015r. kwotę 1.747,43 zł;



w marcu 2015r. kwotę 1.748,56 zł;



w kwietniu 2015r. kwotę 1.741,14 zł;



w maju 2015r. kwotę 1.731,77 zł;



w czerwcu 2015r. kwotę 1.732,68 zł;



w lipcu 2015r. kwotę 1.734,33 zł;



w sierpniu 2015r. kwotę 1.712,50 zł;



w wrześniu 2015r. kwotę 1.723,69 zł;



w październiku 2015r. kwotę 1.732,32 zł;



w listopadzie 2015r. kwotę 1.731,77 zł;



w grudniu 2015r. kwotę 1.735,31 zł;



w styczniu 2016r. kwotę 1.707,50 zł;



w lutym 2016r. kwotę 1.740,- zł;



w marcu 2016r. kwotę 1.756,16 zł;



w kwietniu 2016r. kwotę 0,84 zł;



w maju 2016r. kwotę 3.467,83 zł;



w czerwcu 2016r. kwotę 2,17 zł;



w lipcu 2016r. kwotę 1.700,- zł;



w sierpniu 2016r. kwotę 1.772,- zł;



w wrześniu 2016r. kwotę 1.770,- zł;



w październiku 2016r. kwotę 1.700,- zł;



w listopadzie 2016r. kwotę 50,- zł;



w styczniu 2017r. kwotę 5.000,- zł;



w kwietniu 2017r. kwotę 3.400,- zł;



w maju 2017r. kwotę 1.500,- zł;



w lipcu 2017r. kwotę 2.000,- zł;



w września 2017r. kwotę 3.700,- zł;



w października 2017r. kwotę 800,- zł;



w listopadzie 2017r. kwotę 200,- zł;



w grudniu 2017r. kwotę 1.000,- zł;



w styczniu 2018r. kwotę 655,53 zł;



w marcu 2018r. kwotę 2.000,- zł;



w czerwcu 2018r. kwotę 2.050,- zł;



w lipcu 2018r. kwotę 2.050,- zł;



w sierpnia 2018r. kwotę 2.050,- zł;



w października 2018r. kwotę 2.100,- zł;



w grudniu 2018r. kwotę 1.000,- zł;

Dowód:

zestawienie operacji – k. k. 50 – 51.

Pismem z dnia 11 stycznia 2017r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległego zobowiązania kredytowego, wynoszącego na dzień 11 stycznia 2017r. kwotę 1.916,51 zł, w terminie 14 dni, informując jednocześnie o możliwości zmiany warunków lub restrukturyzacji zobowiązania na wniosek kredytobiorcy złożony w terminie 14 dni od doręczenia pisma.

Pismami z dnia 14 marca 2017r., skierowanymi na adres pozwanego wskazany w umowie kredytu, powód wypowiedział umowę kredytu z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. W związku z tym wskazał, że do zapłaty pozostaje cała kwota kredytu tj. 78.967,26 zł (77.963,87 zł należności głównej i 1.003,39 zł odsetek). Pisma te po dwukrotnym awizowaniu w dniach 27 marca 2017r. i 4 marca 2017r. zostały zwrócone powodowi w dniu 12 kwietnia 2017r.

Dowód:

pismo z dn. 11.01.2017r. – k. 52, pismo z dn. 11.01.2017r. – k. 53, pismo z dn. 14.03.2017r. z kopią koperty i wydrukiem śledzenia przesyłek – k. 54, 55 – 58, pismo z dn. 14.03.2017r. z kopią koperty i wydrukiem śledzenia przesyłek – k. 59, 60 – 65.

Według stanu na dzień 20 sierpnia 2019r., zobowiązanie pozwanego z tytułu umowy kredytu wynosiło 52.408,20 zł, w tym należność główna: 48.076,72 zł; odsetki za okres od 13 lipca 2016r. do 20 sierpnia 2020r. obliczone według stopy procentowej wynoszącej 5,15% w stosunku rocznym: 4.331,48 zł.

Dowód:

wyciąg z ksiąg banku – k. 38.

Sąd zważył.

Z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 148

1 § 1 k.p.c., sprawę rozstrzygnięto na posiedzeniu niejawnym. Należy zaznaczyć, że żadna ze stron nie zgłosiła wniosku o przeprowadzenie rozprawy w pierwszym piśmie procesowym (pozwie ani sprzeciwie od nakazu zapłaty). Gdyby nawet taki wniosek próbować wywodzić z ze zgłoszonego przez pozwanego żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, należy wskazać, że powołano go w kolejnym (a nie pierwszym) piśmie procesowym. Zresztą samo żądanie przeprowadzenia dowodu osobowego nie można być utożsamiane z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy skoro ocena zasadności a tym samym dopuszczenia takiego dowodu należy do Sądu.

Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie zaoferowanych przez powoda dowodów z dokumentów prawdziwości i rzetelności których żadna ze stron nie przeczyła.

Na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. oddalono wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron. Pozwany nie powoływał żadnych zarzutów ani twierdzeń, a zatem nie sposób uwzględnić taki wniosek na okoliczność (jak wskazano w piśmie pozwanego z dnia 17 maja 2020r.) twierdzeń sprzeciwu. Z kolei wykazanie twierdzeń pozwu nie obciążało pozwanego. Mając na względzie także to, że po myśli art. 299 k.p.c., dowód z przesłuchania stron ma charakter posiłkowy, wniosek pozwanego należało uznać za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy a zmierzający do przedłużenia postępowania.

Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono istotne okoliczności sprawy, obejmujące fakt zawarcia przez strony umowy kredytu oraz sposób jej wykonania przez pozwanego. Jedynie dla porządku należy wyjaśnić, że w chwili zawarcia umowy powód działał pod firmą (...) S.A., która została zmieniona na obecną – (...) S.A. w dniu 21 listopada 2013r.

Łącząca strony umowa została zawarta zgodnie z wymogami art. 69 ust. 2 Prawa bankowego (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej zawarcia), w myśl którego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: strony umowy; kwotę i walutę kredytu; cel, na który kredyt został udzielony; zasady i termin spłaty kredytu; wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany; sposób zabezpieczenia spłaty kredytu; zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu; terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych; wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje; warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy. Zgodnie z istotną umową powód udzielił pozwanemu kredytu w wysokości 134.709,75 zł zaś pozwany zobowiązał się do jego spłaty zgodnie z harmonogramem w 96 równych miesięcznych ratach, płatnych do 10 dnia każdego miesiąca. Materiał dowodowy nie dostarczał informacji o wysokości poszczególnych rat, gdyż nie przedstawiono harmonogramu spłat. Niemniej należało uznać, że miesięczna rata nie była niższa niż 1.403,23 zł przy czym uwzględniono tu jedynie kwotę kredytu bez oprocentowania, opłat i prowizji (134.709,75 zł : 96). Po myśli art. 69 ust. 1 Prawa bankowego, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Pozwany jedynie początkowo spłacał kredytu regularnie. W kolejnych lata wpłaty były już jednak nieregularne a przy tym nie zaspokajały należnej raty (nawet w wysokości minimalnej określonej powyżej). W ten sposób pozwany zapłacił na rzecz powoda łączną kwotę 105.749,15 zł. Do zapłaty pozostawała zaś kwotą 52.408,20 zł, w tym należność główna (kapitał): 48.076,72 zł i odsetki 4.331,48 zł. Wysokość tej należności wynika z wyciągu z ksiąg banku. W tym miejscu należy wskazać, że o ile wyciąg taki nie ma mocy dokumentu urzędowego (art. 95 ust. 1a Prawa bankowego), to jednak stanowi dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który nie jest

a limine pozbawiony mocy dowodowej. Okoliczności sprawy nie dawał podstaw do podważania prawdziwości oświadczenia zawartego w tym dokumencie. Sam pozwany również go nie kwestionował.

Brak terminowej spłaty kredytu zgodnie z warunkami umowy stanowił podstawę do wypowiedzenia umowy kredytu. Pozwany posiadł zaległości w zapłacie kredytu już w styczniu 2017r. Zgodnie z art. 75 ust. 1 Prawa bankowego, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu […] bank może […] wypowiedzieć umowę kredytu. Stosownie do art. 75c ust. 1 i 2 Prawa bankowego, warunkiem tego jest jednak uprzednie wezwanie kredytobiorcy do zapłaty zaległej należności w terminie 14 dni wraz z pouczeniem go o możliwości restrukturyzacji zobowiązania (

vide:

wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2019r., sygn. akt V ACa 454/19). Powód dochował jednak tego wymogu, kierując do pozwanego wezwanie do zapłaty (pismo z dnia 11 stycznia 2017r. – k. 82, 83). Jak wynika zestawienia operacji pozwany w styczniu 2017r. zapłacił na rzecz powoda łączną kwotę 5.000,- zł, jednak stanowiła ona spłatę należności za październik i listopad 2016r. a zatem pozwany nadal pozostawał w zwłoce z zapłatą należności za grudzień 2016r. i styczeń 2017r. Następnie, po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu powód, pismem z dnia 14 marca 2017r. powód wypowiedział umowę kredytu. Pismo to skierowano do pozwanego pocztą na adres pozwanego, przy czym pozwany nie odebrał tej korespondencji. Niemniej należy wskazać, że dla skuteczności złożenia oświadczenia woli wystarczające jest umożliwienie adresatowi zapoznanie się z jego treścią. Adresat nie może przeciwdziałać skutkowi z art. 61 § 1 k.c., uchylając się od odbioru korespondencji (

vide:

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2017r., sygn. akt III CSK 148/16). Tak złożone oświadczenie okazało się zatem skuteczne i spowodowało wygaśnięcie umowy kredytu, a tym samym postawienie niespłaconej należności w stan natychmiastowej wykonalności. Ponieważ pozwany dokonywał dalszych wpłat na poczet tej należności, aktualne roszczenie powoda ograniczoną było do kwoty 52.408,20 zł, obejmującej należność główną i odsetki umowne – kapitałowe.

Od tej kwoty służą powodowi także odsetki za opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.), których powód domagał się w wysokości ustawowej, tj. według stopy wynikającej z art. 359 k.c. (nie domagając się odsetek za opóźnienie o których mowa w art. 481 § 2 k.c.) i które to żądanie wiązało Sąd po myśli art. 321 § 1 k.p.c.

Pozwany nie podniósł żadnych zarzutów przeciwko żądaniu pozwu. W sprzeciwie od nakazu zapłaty domagał się jedynie oddalenia powództwa. Również w zakreślonym mu dodatkowo do podania wszystkich twierdzeń i zarzutów terminie, który upłynął w dniu 1 czerwca 2020r. (15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm. w zw. z art. 46 pkt 20 w zw. z art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 – Dz. U, poz. 875). W tym terminie pozwany wskazał jedynie że podtrzymuje dotychczasowe twierdzenia, pomijając jednak że takowych nie podnosił. Podkreślenia wymaga, że ewentualny dowodów z przesłuchana stron nie mógłby służyć powoływaniu twierdzeń i zarzutów a jedynie wykazaniu faktów.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt I wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w całości w związku z czym powodowi przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych w sprawie kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 6.073,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 656,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5.400,- zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł. W zakresie kosztów procesu powodowi służył zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od jednego pełnomocnictwa. Do celowych kosztów dochodzenia należność wchodzą bowiem koszty związane z występowaniem jednego pełnomocnika.

Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt II wyroku.

/SSR Łukasz Kozakiewicz/