Dłużnik zapłacił przed doręczeniem pozwu. Sąd i tak zasądził koszty wierzycielowi

postanowienia z dnia 25 lutego 2026 r. w przedmiocie zwrotu kosztów procesu

Pozwem z dnia 22 października 2025 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D. wniosła przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D. o zapłatę kwoty 6750 EUR wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Jako wartość przedmiotu sporu podała kwotę 26 464 zł.

Nakazem zapłaty z dnia 7 listopada 2025 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. powódka cofnęła pozew w części, tj. co do kwoty 5000 EUR, uiszczonej przez pozwaną dnia 12 listopada 2025 r., podtrzymując pozew w pozostałym zakresie.

W dniu 26 listopada 2025 r. pozwana wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zniesienie kosztów procesu wobec zawartego przez strony porozumienia i przed doręczeniem jej odpisu pozwu. Pozwana podniosła, iż na skutek zawartego porozumienia dotyczącego zapłaty dochodzonego pozwem wynagrodzenia, pozwana uiściła na rzecz powódki dnia 12 listopada 2025 r. kwoty 2030 EUR oraz 2970 EUR, łącznie 5000 EUR, a powód zobowiązał się cofnąć pozew w całości.

Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. powódka oświadczyła o cofnięciu pozwu w całości, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r. Sąd umorzył postępowanie w całości oraz zwrócił powódce kwotę 686,50 zł, to jest połowę opłaty od pozwu, pomniejszonej już o równowartość opłaty minimalnej.

Zgodnie z nałożonym rygorem przyjęto, że powódka podtrzymuje wniosek o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek o zasądzenie na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zasługiwał na uwzględnienie i znajduje swoją podstawę w treści art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony koszty procesu. Powódka, mimo cofnięcia powództwa, jest w niniejszej sprawie traktowana jak wygrywająca proces, dlatego należy jej się zwrot kosztów procesu. Pozwana dała bowiem powód do wytoczenia powództwa, spełnienie roszczenia nastąpiło bowiem po wytoczeniu powództwa i 2 miesiące od jego wymagalności. Okoliczność, iż spłata należności objętej pozwem nastąpiła przed doręczeniem odpisu pozwu pozwanej i na skutek zawartego z powódką porozumienia, nie oznacza, iż pozwana nie jest stroną przegrywającą proces. Nie znajdzie również w opisanym przypadku zastosowanie art. 104 k.p.c., zgodnie z którym koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. Zważywszy że strona powodowa mimo cofnięcia pozwu, konsekwentnie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, a w niniejszej sprawie nie zawarto ugody sądowej.

W takiej sytuacji to pozwana obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty, na które złożyły się: pozostała część opłaty od pozwu, która nie podlegała zwrotowi przez sąd, to jest kwota 747,50 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki – radcy prawnego w kwocie 3600 zł ustalone adekwatnie do wartości sporu, po wniesieniu sprzeciwu (§ 2 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2015 poz. 1804 ze zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Orzeczenie o odsetkach od kosztów procesu oparto na art. 98§1

1 k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (…).

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)