Olej o zawyżonej siarce na stacji. Sąd utrzymał karę 39 450 zł dla przedsiębiorcy

wyroku z dnia 12 maja 2026 r.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

(dalej: organ, pozwany, Prezes URE, Prezes Urzędu) decyzją z 25 kwietnia 2024 r., znak (...) (DKN: (...)) na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 56 ust. 2, ust. 3 i ust. 6 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266, t.j.),

(dalej: p.e.) oraz w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, t.j.),

(dalej: k.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy – (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

(dalej: powód, przedsiębiorca, spółka), orzekł, że:

1. przedsiębiorca (...) sp. z o.o.:

a) naruszył warunek 2.2.1. koncesji na obrót paliwami ciekłymi, udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 15 stycznia 2015 r., Nr (...), w ten sposób, iż prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami ciekłymi na stacji paliw w miejscowości Z. (...), (...)-(...) Z., wprowadzał do obiegu olej napędowy niespełniający wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1680 ze zm.);

b) naruszył warunek 2.2.7. koncesji na obrót paliwami ciekłymi, z 15 stycznia 2015 r., Nr (...), w ten sposób, że użytkował do odmierzania paliw ciekłych, na stacji paliw zlokalizowanej w miejscowości (...), (...)-(...) Z., odmierzacze paliw ciekłych bez ważnych świadectw legalizacji ponownej, co stanowi naruszenie art. 8k ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. z 2022 r. poz. 2063 t.j.) w zw. z § 5 pkt 4 lit. b i d rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz.U. z 2017 r. poz. 885);

2. za działania opisane w pkt 1 wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w łącznej wysokości 39 450 zł (trzydzieści dziewięć tysięcy czterysta pięćdziesiąt złotych), tj.:

a) 30 450 złotych (trzydzieści tysięcy czterysta pięćdziesiąt złotych) za działania opisane w pkt 1 lit. a;

b) 9 000 złotych (dziewięć tysięcy złotych) za działania opisane w pkt 1 lit. b.

(decyzja prezesa URE, k. 6 – 13 akt sądowych)

Od powyższej decyzji odwołanie złożył (...) sp. z o.o. zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, wniósł o jej uchylenie.

(odwołanie, k. 14 – 17 akt sądowych)

W odpowiedzi na odwołanie Prezes URE wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(odpowiedź na odwołanie pozwanego, k. 31 – 36 akt sądowych)

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

(...) sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego wpisaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: (...). Przedmiotem przeważającej działalności spółki jest sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw.

(okoliczność bezsporna, KRS spółki, k. 20 – 24v akt sądowych)

Przedsiębiorca posiadał koncesję na obrót paliwami ciekłymi, wydaną decyzją z 15 stycznia 2015 r., Nr (...), na okres od 15 stycznia 2015 r. do 15 stycznia 2025 r.

(okoliczność bezsporna)

Pismem z 23 lutego 2023 r. (...) Urząd Celno-Skarbowy w W. poinformował Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o kontroli przeprowadzonej 8 grudnia 2022 r. na należącej do spółki (...) stacji paliw w Z. (...),

(...)-(...) Z.. Powyższe pismo zawiera informację, że na przedmiotowej stacji paliw znajdował się zbiornik dwukomorowy o pojemności 50 m

3 o numerze ewidencyjnym (...), nr fabryczny(...):



komora I (40 m

3) służyła do przechowywania oleju napędowego z przeznaczeniem do sprzedaży,



komora II (10 m

3) służyła do przechowywania oleju napędowego z przeznaczeniem do przechowywania.

W omawianym piśmie stwierdzono, że zbiornik posiadał aktualne dokumenty uprawniające do eksploatacji wydane przez Urząd Dozoru Technicznego oraz, że wszystkie odmierzacze paliw ciekłych znajdujące się na stacji posiadały aktualne świadectwa legalizacji ponownej. Na kontrolowanej stacji paliw prowadzony był obrót (kupno/sprzedaż) oleju napędowego oraz przyjmowanie na przechowanie oleju napędowego i wydawanie z przechowania oleju napędowego. Według wyjaśnień kierownika stacji uzyskanych w trakcie kontroli, olej na przechowanie przyjmowany był od kierowców krajowych i zagranicznych, po czym zwracany przewoźnikom, od których został przyjęty na przechowanie.

Kontrola wykazała ponadto, że na stacji znajdował się także przerobiony dystrybutor paliw nr fabryczny (...) i (...) wyposażony w dwa gumowe węże zakończone metalowymi sitkami z liczydłami przepływu cieczy (pompa służyła do przyjmowania przechowywanego oleju napędowego). Kontrolowany nie przedłożył na to urządzenie żadnego dokumentu legalizacyjnego.

W dniu kontroli, tj. 8 grudnia 2022 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej w W. pobrali próby oleju napędowego zabezpieczone plombami paskowymi urzędu celno-skarbowego zarówno z Komory nr I, jak i z Komory nr II, które zostały przekazane do L. Urzędu Celno-Skarbowego w Z., Dział Laboratorium Celne, Terminal Samochodowy w Y., (...)-(...) C..

Sprawozdanie z badań dotyczących próby pobranej ze zbiornika nr ewidencyjny (...), nr fabryczny (...), Komora II ujawniło, że olej napędowy nie spełniał wymagań jakościowych dla oleju napędowego zawartych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1680 ze zm.) ze względu na parametr zawartości siarki – wynik badania 35,4 mg/kg, przy wymaganiach jakościowych: max 10 mg/kg, z tolerancją 10 mg/kg +1,3 mg/kg. Ponadto wyniki badań wskazały obecność w badanej próbce znacznika (...), który wykorzystywany jest do znaczenia oleju opałowego.

Przedsiębiorca (...) nie przedstawił świadectw jakości przechowywanego oleju napędowego w Komorze nr II.

(pismo Naczelnika (...) Urzędu Celko-Skarbowego w W. z 23 lutego 2023 r., k. 1 – 14 akt administracyjnych)

W odpowiedzi na pismo Prezesa URE (...) Urząd Celno-Skarbowy w W. przedłożył następujące informacje w sprawie:

„Z ustaleń przeprowadzonych przez funkcjonariuszy (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. wynika, że paliwo na stacji w Z. (...), (...)-(...) Z. przyjmowane jest od kierowców krajowych i zagranicznych w celu tzw. przechowania. Na tą okoliczność podmiot wystawia paragon fiskalny za usługę przechowania paliwa. Ponadto wystawiane jest potwierdzenie pozostawienia paliwa na przechowanie. Potwierdzenie jest sporządzane w jednym egzemplarzu, które otrzymuje kierowca. (...) Zgodnie z wyjaśnieniami kierownika stacji paliw, paliwo przyjmowane jest bezpośrednio ze zbiorników pojazdów ciężarowych. Jednorazowo są przyjmowane ilości mieszczące się w zbiorniku paliwa, zgodnie z sporządzanymi zestawieniami przyjętego paliwa. Przyjęcie paliwa na przechowanie odbywa się za pomocą przerobionego dystrybutora paliwa nr fabryczny (...)-(...) oraz(...), który wyposażony jest w dwa gumowe węże zakończone metalowymi sitkami z liczydłami przepływu cieczy. Na stacji nie ma dokumentacji potwierdzającej legalizację tego urządzenia. Wydawanie tego paliwa odbywa się za pośrednictwem odmierzaczy paliw ciekłych o nr fabrycznych (...), (...), czujnik objętości nr (...) i (...) (2 pistolety do wydawania paliwa). Ponadto do odmierzaczy paliw ciekłych podpięte są dwa pistolety służące do wydawania paliwa z przeznaczeniem do sprzedaży. Na stacji znajduje się jeden zbiornik dwukomorowy o łącznej objętości 50 m

(

3), w komorze I znajduje się olej napędowy z przeznaczeniem do sprzedaży – 40 m

(

3), w komorze nr II znajduje się olej napędowy z przeznaczeniem do przechowania – 10 m

(

3)".

(pismo Naczelnika (...) Urzędu Celko-Skarbowego w W. z 2 czerwca 2023 r., k. 18 – 18v akt administracyjnych)

W związku z powyższym, pismem z 10 listopada 2023 r., przedsiębiorca (...) sp. z o.o. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z możliwością naruszenia warunku 2.2.1. oraz 2.2.7. koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Jednocześnie organ wezwał spółkę została do przedłożenia:

1. wyjaśnień w sprawie oraz przedstawienia dokumentów mających – w opinii koncesjonariusza – znaczenie dla sprawy i mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia;

2. aktualnych świadectw legalizacji ponownej dla odmierzaczy paliw ciekłych o nr fabrycznych(...),(...) (czujniki objętości nr (...) oraz (...)), użytkowanych na stacji paliw w miejscowości Z. (...), (...)-(...) Z.;

3. decyzje dozoru technicznego zezwalające na eksploatacje wszystkich zainstalowanych na ww. stacji paliw ciekłych urządzeń do napełniania i opróżniania urządzeń transportowych (NO);

4. oświadczenia o osiągniętych w 2022 r. przychodach z działalności koncesjonowanej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi;

5. sprawozdania finansowego za 2022 r. (bilans oraz rachunek zysków i strat).

(pismo Prezesa URE, k. 26 – 27v akt administracyjnych)

Niezależnie od powyższego, pismem z 10 listopada 2023 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwrócił się do (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. z prośbą o kopię sprawozdania z badań dotyczących próby pobranej na stacji paliw w miejscowości Z. (...), (...)-(...) Z. ze zbiornika nr ewidencyjny (...), nr fabryczny (...), komora II.

(pismo Prezesa URE, k. 20 akt administracyjnych)

W odpowiedzi z 20 listopada 2023 r. Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. nadesłał kopię ww. sprawozdania.

(pismo Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W., k. 22 – 24 akt administracyjnych)

W odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, pismem z 11 grudnia 2023 r. przedsiębiorca złożył wyjaśnienia w sprawie informując, że nie prowadzi obrotu paliwem przy użyciu komory nr II zbiornika paliw w Z., w którym ma miejsce jedynie przechowanie oleju napędowego dla konkretnej osoby/firmy. Do pisma załączone zostały świadectwa legalizacji ponownej odmierzaczy:

1. nr fabryczny:(...), nr czujnika objętości: (...), (k. 31 akt adm.);

2. nr fabryczny:(...), nr czujnika objętości: (...), (k. 32 akt adm.);

Przedsiębiorca przedłożył ponadto protokół z wykonania czynności dozoru technicznego (k. 33 akt adm.), oświadczenie o wielkości uzyskanego przychodu netto w 2022 r. z tytułu obrotu paliwami ciekłymi (k. 34 akt adm.), bilans (k. 35 akt adm.) oraz rachunek zysków i strat (k. 36 akt adm.).

(pismo (...) sp. z o.o., k. 29 – 36 akt administracyjnych)

Przedsiębiorca nie nadesłał aktualnych świadectw legalizacji ponownej dla odmierzaczy paliw ciekłych o nr fabrycznych(...),(...) dotyczących czujników objętości nr (...) oraz (...) użytkowanych na ww. stacji paliw.

Pismem z dnia 15 grudnia 2023 r. organ poinformował przedsiębiorcą o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia ewentualnych, dodatkowych uwag i wyjaśnień w sprawie.

(zawiadomienie organu, k. 38 – 38v akt administracyjnych)

Ww. zawiadomienie nie zostało przez przedsiębiorcę podjęte w terminie, po dwukrotnym awizowaniu przez operatora pocztowego.

Następnie postanowieniem z 2 lutego 2024 r. organ podjął zakończone postępowanie dowodowe i wezwał do nadesłania wstępnego sprawozdania finansowego sporządzonego na koniec 2023 r. bądź sprawozdania(...) o przychodach, kosztach i wynikach finansowych oraz o nakładach na środki trwałe z danymi za 2023 r. (jeżeli przedsiębiorca był zobowiązany do jego złożenia) oraz oświadczenia o wysokości przychodu osiągniętego w roku 2023 z działalności koncesjonowanej.

(pismo organu k. 40 – 41 akt administracyjnych)

Pismem z 11 marca 2024 r. przedsiębiorca przesłał wymagane dokumenty.

(pismo spółki, k. 43 – 49 akt administracyjnych)

Pismem z 22 marca 2024 r. zawiadomiono przedsiębiorcę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Przedsiębiorca został również poinformowany o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień.

(pismo organu, k. 51 – 51 v. akt administracyjnych)

Przedsiębiorca nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na niespornych twierdzeniach stron (art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c.). Twierdzenia te, mając oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach (art. 245 oraz art. 246 k.p.c.) nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy w Warszawie zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Prezes URE zasadnie uznał, iż powód naruszył warunki koncesji, tj. pkt 2.2.1. oraz 2.2.7.

Zgodnie z warunkiem 2.2.1. udzielonej przedsiębiorcy koncesji na obrót paliwami ciekłymi,

„Koncesjonariuszowi nie wolno czynić przedmiotem obrotu paliw ciekłych, których parametry jakościowe są niezgodne z parametrami określonymi obowiązującymi przepisami i wynikającymi z zawartych umów.” Natomiast zgodnie z warunkiem 2.2.7.

„Koncesjonariuszowi nie wolno stasować przyrządów pomiarowych bez wymaganych dowodów prawnej kontroli metrologicznej lub niespełniających wymagań tej kontroli.”

Prawo energetyczne przewiduje sankcję w postaci administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków udzielonej koncesji.

Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 pkt 12 p.e. karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji.

Interpretacja przywołanego przepisu była przedmiotem licznych wypowiedzi i analiz Sądu Najwyższego odnoszących się do oceny, czy koncesja jest autonomicznym źródłem obowiązków, czy też jest jedynie odwołaniem do obowiązków wynikających z innych aktów prawnych. W tym zakresie ukształtowały się dwie linie orzecznicze. Pierwsza zakładała, że penalizowane jest jedynie naruszenie obowiązków wprost wynikających z koncesji, a jako takiego nie można traktować obowiązku, którego bezpośrednim źródłem jest przepis obowiązującego prawa (

zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 października 2011 r. sygn. akt III SK 18/11, z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt III SK 82/13, z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SK 29/14, z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SK 2/15, z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SK 28/15, z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt III 35/15, z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I NSK 13/18). Drugi pogląd zakładał, że obowiązek wynikający z koncesji stanowi obowiązek zawarty w decyzji o jej udzieleniu, która to konkretyzuje określony w ustawie obowiązek prawny wobec indywidualnego koncesjonariusza

(zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt III SK 14/17, z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt I NSK 14/18). W wyniku istniejących w orzecznictwie rozbieżności Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt I NSZP 1/19 (

opubl. system Legalis nr 1967690) podjął uchwałę wskazującą, że nałożenie na koncesjonariusza kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku wynikającego z koncesji jest dopuszczalne także wtedy, gdy obowiązek ten można zrekonstruować z przepisów powszechnie obowiązującego prawa dotyczącego działalności koncesjonowanej. Pogląd ten został poparty także w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego. (

Zob. np. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z dnia 8 maja 2020 r. sygn. akt I NSK 108/18, opubl. Lex nr 2354953) i przychyla się do niego również Sąd Okręgowy w składzie niniejszym.

Wskazać należy, iż prowadzenie działalności w zakresie nieobjętym koncesją jest przekroczeniem warunków udzielonej powodowi koncesji (

tak też Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 4 listopada 2019 r. sygn. akt XVII AmE 326/17).

Poza sporem w niniejszej sprawie było, że 8 grudnia 2022 r. na należącej do powoda stacji paliw w miejscowości Z. (...), (...)-(...) Z., w zbiorniku o numerze ewidencyjnym (...) znajdował się olej napędowy niespełniający wymagań jakościowych (zawyżona zawartość siarki), określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Powód nie kwestionował powyższego, argumentując iż rzeczone paliwo nie było wprowadzane na rynek, a jedynie było przedmiotem świadczonej przez przedsiębiorcę usługi przechowania.

Kwestią sporną natomiast między stronami pozostawała legalizacja dla odmierzaczy paliw ciekłych o numerach fabrycznych (...) i (...), dotyczących czujników objętości nr (...) oraz (...) użytkowanych na stacji paliw powoda.

Powód zaskarżył decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie. Przy czym powód powołując się ogólnie na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postepowania, skutkujących błędną oceną materiału dowodowego i wadliwością ustaleń faktycznych – nie skonkretyzował zarzutów.

W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości Sądu, że powód naruszając obowiązki wynikające z koncesji (warunek 2.2.1. oraz 2.2.7. koncesji) zrealizował dyspozycję przepisu art. 56 ust. 1 pkt. 12 p.e. – co stanowiło podstawę do wymierzenia mu przez Prezesa URE, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej (art. 56 ust. 2 p.e.). Wystąpienie naruszenia implikuje bowiem nałożenie kary na podmiot niedochowujący wymogów koncesji.

Należy wskazać, że utrwalony zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, jest pogląd, że na podstawie przepisów ustawy Prawo energetyczne odpowiedzialność ma charakter obiektywny, wynikający z samego faktu naruszenia określonych norm prawnych. Oznacza to, że przedsiębiorca nie może powoływać się na brak winy. (

Zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt III SK 10/08, opubl. system Legalis nr 1885077). Okoliczność ta jest irrelewantna dla samego faktu wymierzenia kary, jak i odstąpienia od karania. Gdyby zamiarem ustawodawcy było uzależnienie samego wymierzenia kary lub zastosowania odstąpienia od jej wymierzenia od zawinienia, a tym samym subiektywizacja odpowiedzialności za naruszenia przepisów, wskazałby tę przesłankę w treści art. 56 ust. 3, 6 i 6a ustawy, czego jednak nie uczynił.

(Zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt III SK 22/16, opubl. system Legalis nr 2586425). Tym samym odpowiedzialność przedsiębiorcy istnieje w oderwaniu od winy i do jej ustalenia nie jest konieczne wykazanie zawinionego zachowania, lecz wystarcza stwierdzenie faktu zaistnienia określonego naruszenia prawa.

W odniesieniu do naruszenia warunku 2.2.1. koncesji, Sąd nie uwzględnił argumentacji strony powodowej, zgodnie z którą rzeczony olej napędowy nie był przedmiotem handlu, a jedynie przechowywania. Jak twierdził powód

„(…) olej we wskazanej komorze zbiornikowej nie był oferowany na sprzedaż, ponieważ nie był własnością Spółki.” W sprawie niniejszej nie sposób jednak było zgodzić się z taką argumentacją. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód mógł legalnie wykonywać działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, a nie w zakresie przechowywania/magazynowania paliw ciekłych, co wymaga oddzielnej koncesji, której powód nie posiadał. Obrót jest działalność gospodarczą polegającą na handlu hurtowym albo detalicznym paliwami. Posiadana przez spółkę koncesja na obrót paliwami ciekłymi określa przedmiot i zakres działalności, a także warunki wykonywania działalności, na jakich koncesjonariusz zobowiązany był prowadzić stację paliw w miejscowości Z.. Natomiast „usługa przechowywania", do której odwoływał się powód została ujęta w Prawie energetycznym jako postać magazynowania paliw ciekłych. Zgodnie z art. 3 pkt 57 p.e. magazynowanie paliw ciekłych polega na świadczeniu usług przechowywania paliw ciekłych w instalacji magazynowania paliw ciekłych. Co jednak bardzo ważne, do instalacji magazynowania paliw ciekłych w art. 3 pkt l0f p.e. nie zalicza się stacji paliw. Stacje paliw zgodnie z art. 3 pkt l0h p.e. stanowią zespół urządzeń służących do zaopatrywania w paliwa ciekłe w szczególności pojazdów. Innymi słowy stacje paliw służą do obrotu paliwami, a nie do przechowywania (magazynowania) ich. Z uwagi na powyższe twierdzenia powoda, iż w jego przypadku paliwa nie stanowiły obrotu, Sąd uznał za nietrafne.

W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby powód powziął stosowne działania o charakterze ostrożnościowo-prewencyjnym. Nie zrobił bowiem wszystkiego co było możliwe, aby nie naruszyć warunków koncesji, nie podjął wszystkich możliwych działań pozwalających na zapobieżenie wprowadzeniu do obrotu oleju napędowego złej jakości.

Według zapisów koncesji przedmiot działalności na ww. stacji stanowi działalność gospodarczą w zakresie obrotu olejami napędowymi o kodach CN: (...), (...) Natomiast zgodnie z brzmieniem warunku 2.2.1. – koncesjonariuszowi nie wolno czynić przedmiotem obrotu paliw ciekłych, których parametry jakościowe są niezgodne z parametrami określonymi obowiązującymi przepisami i wynikającymi z zawartych umów.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, powód oferując do sprzedaży paliwo znajdujące się zbiornikach prowadzonej przez niego stacji przyjmuje na siebie odpowiedzialność za spełnienie warunków udzielonej mu koncesji. Tym samym to on odpowiada za ewentualne braki jakościowe tego paliwa.

(Zob. Wyrok SA w Warszawie z 6 maja 2008 r., sygn. VI ACa 1573/07, LEX nr 1641123).

Zatem dla wykazania naruszenia warunku 2.2.1. koncesji, wystarczającym było stwierdzenie faktu, że powód posiadał olei napędowy o zawyżonej zawartości siarki w dystrybutorze paliw, co oznacza, że oferował go do sprzedaży.

W oparciu o powyższe należało stwierdzić, iż obecność paliwa niespełniającego norm jakościowych w zbiornikach przeznaczonych do dystrybucji paliw na stacji paliw powoda – tj. w miejscu przeznaczonym do obrotu paliwami – przesądziła o naruszeniu warunku 2.2.1. koncesji, za co organ prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 30 450 zł.

Z kolei twierdzenia powoda, że legalizacje dla czujników objętości nr (...) oraz (...) odmierzaczy paliw ciekłych są ważne, Sąd uznał za gołosłowne. Powód bowiem nie przedstawił w odwołaniu żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń w tej kwestii. Również do czasu zakończenia postępowania administracyjnego przed organem powód nie przedstawił żadnego dokumentu legalizacyjnego dotyczącego czujników objętości nr (...) oraz (...).

Zgodnie z warunkiem 2.2.7. koncesji koncesjonariuszowi nie wolno stosować przyrządów pomiarowych bez wymaganych dowodów prawnej kontroli metrologicznej lub niespełniających wymagań tej kontroli.

Z uwagi na powyższe należało uznać, iż powód naruszył warunek 2.2.7. koncesji na obrót paliwami ciekłymi, w ten sposób, że użytkował do odmierzania paliw ciekłych, na stacji paliw zlokalizowanej w miejscowości Z. odmierzacze paliw ciekłych bez ważnych świadectw legalizacji ponownej, co stanowiło naruszenie art. 8k ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach w zw. z § 5 pkt 4 lit. b i d rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli. W konsekwencji Prezes URE prawidłowo wymierzył przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 9 000 zł.

Odnośnie wysokości kary nałożonej na powoda, to zgodnie z art. 56 ust. 3 pkt 2 p.e., nie mogła ona być niższa niż 2 000 zł i wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

W okolicznościach niniejszej sprawy (przy omawianym przychodzie powoda z działalności koncesjonowanej wynoszącym w 2023 r. (...) zł), wysokość kary nie mogła zatem przekroczyć kwoty(...)zł (15% z (...) zł.). Kara wymierzona powodowi w łącznej wyniosła 39 450 zł stanowi (...) przychodu przedsiębiorcy w 2023 r. Zatem wymierzona kara mieściła się w ustawowych ramach i stanowiła znikomą część przychodu powoda z działalności koncesjonowanej.

Jednocześnie Sąd uznał, że nałożona kara w rzeczonej wysokości jest adekwatna do zawinienia i stopnia szkodliwości popełnionego czynu, dotychczasowej karalności i możliwości finansowych przedsiębiorcy, toteż nie została wymierzona z naruszeniem art. 56 ust. 6 p.e.

Odnośnie podniesionego przez powoda zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalony w judykaturze pogląd o nieskuteczności powoływania się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu przed Sądem Ochrony Konkurencji i konsumentów

(dalej: SOKiK), poza pewnymi wyjątkami. W szczególności, tego typu zarzuty zasadniczo nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego

(takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 29 maja 1991r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z 11 sierpnia 1999 r. sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z 19 stycznia 2001 r. sygn. akt I CKN 1036/98). Podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 20 grudnia 2006 r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania.

(Por. sygn. akt VI ACa 620/06).

Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji) ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacja w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Rozpoznając zarzuty powoda dotyczące naruszenia zasad postępowania, Sąd jednak nie dopatrzył się wśród nich takich, które naruszałyby np. prawo odwołującego się do obrony, czy innych które wskazywałyby na wydanie decyzji w warunkach nieważności. W szczególności także decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej.

W tych okolicznościach, w oparciu o przepis art. 479

53 § 1 k.p.c. oraz na podstawie wskazanych w uzasadnieniu przepisów, Sąd oddalił odwołanie od decyzji Prezesa URE (

pkt I wyroku).

W

pkt II wyroku orzeczono o kosztach procesu mając na uwadze jego wynik. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 98, 99 i 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/

Sygn. akt XVII AmE 206/24

ZARZĄDZENIE

1) (...)

a) (...)

2) (...)

/sędzia Arkadiusz Zagrobelny/