Nazwa aparthotelu w ofertach drugiego operatora. Sąd oddalił pozew spółki z L.

WYROKU SĄDU OKRĘGOWEGO W GDAŃSU

Z DNIA 15 KWIETNIA 2026 r.

W pozwie datowanym na dzień 1 lipca 2024 r. (k. 49-53) przeciwko pozwanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. domagała się:

1. nakazania pozwanej zaniechania dokonywania niedozwolonych naruszeń stanowiących czyny nieuczciwej konkurencji polegających oznaczeniu usług w zakresie zakwaterowania świadczonych w obiekcie położonym przy ul. (...) w I. jako: (...) oraz poprzez wykorzystanie znaku słowno-graficznego (...);

2. nakazanie pozwanej usunięcia skutków niedozwolonych działań, opisanych wyżej, poprzez usunięcie z bezpośrednio i pośrednio od pozwanego zależnych informacji oraz ofert dotyczących świadczonych usług z zakresu zakwaterowania w obiekcie położonym przy ul. (...) w I. nazwy (...) oraz znaku słowno-graficznego (...) z kanałów sprzedaży i platform:

a) (...),

b) (...),

c) (...),

d) własnej strony internetowej pozwanej – (...);

3. zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu.

Uzasadniając żądanie pozwu strona powodowa wskazała, że jest operatorem obiektu typu aparthotel położonego w I. przy ul. (...) w I. znanego pod nazwą (...) lub (...). Powódka jest spółką zależną od (...) spółki akcyjnej, która była inwestorem i rozpoczęła sprzedaż lokali w ramach wskazanego obiektu. Sprzedane lokale są powierzane przez ich nabywców operatorom - podmiotom trzecim, które prowadzą w nich działalność gospodarczą w zakresie zakwaterowania, która nie wymaga aktywnego udziału właścicieli. Do operatorów lokali w ramach obiektu (...) zaliczają się powodowa spółka oraz pozwana (...) sp. z o.o.

Powodowa spółka jest wyłącznie uprawnioną do posługiwania się nazwą (...) oraz słownymi i słowno-graficznymi znakami (...). Nazwa obiektu (...), wraz z krótszą wersją (...), stosowane wraz z dopiskiem „(...)” lub bez niego, wraz ze znakami słownymi i słowno-graficznymi (...) zostały stworzone na zamówienie spółki (...). Prawa do wskazanych oznaczeń zostały przeniesione na powodową spółkę. Zarówno (...) S.A., jak i powódka, nie udzieliły innym podmiotom zgody na korzystanie z nich.

Powódka wskazała, że pozwana spółka posługuje się zarówno nazwą (...), jak i znakami słownymi i słowno-graficznymi wskazanymi wyżej, w ramach kanałów sprzedażowych (platformy (...)), profili w serwisie (...)oraz stronie internetowej (...)

Powódka świadczy w obiekcie (...) usługi, na które składają się: prowadzenie recepcji, ochrona obiektu oraz usługi świadczone przez podwykonawców dbających o czystość i stan lokali zarządzanych przez powódkę. W jej ocenie pozwana świadcząc usługi z wykorzystaniem nazwy i znaków powódki bezprawnie wykorzystuje markę wypracowaną przez powódkę oraz wprowadza klientów w błąd co do pochodzenia, jakości oraz sposobu świadczonych usług. Konsekwencją tych działań jest kierowanie przez klientów niezadowolonych z usług pozwanej negatywnych komentarzy odnośnie działalności prowadzonej przez powódkę, co skutkuje pogorszeniem opinii o jakości usług świadczonych przez powodową spółkę.

Powódka wskazała, że przez te działania pozwana dopuściła się czynu nieuczciwej konkurencji stypizowanego w art. 10 ust. 1 ustawy z dn. 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji1 – dalej jako u.z.n.k.

W odpowiedzi na pozew datowanej na 15 maja 2025 r. (k. 126-129v.) pozwana wniosła o:

1. oddalenie powództwa w całości,

2. zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwana zarzuciła, iż ma prawo do posługiwania się znakami słownymi (...), ponieważ stanowią słowa powszechnie używane, więc nie podlegają zastrzeżeniu, a zarówno wyraz „(...)” jak i „(...)” nie posiadają cech autorskich, które uzasadniałyby objęcie ich ochroną. Pozwana zaprzeczyła, by posługiwała się znakiem słowno-graficznym „(...)”. Mimo przygotowania materiałów reklamowych z widocznym znakiem graficznym powódki pozwany wycofał je oraz zaprzestał korzystania z tego znaku po powzięciu informacji o zarejestrowaniu znaku słowno-graficznego oraz otrzymaniu prośby powódki o usunięcie tych elementów. Wskazała, że oferty umieszczane przez nią oznaczane są z wykorzystaniem dopisku (...), jednoznacznie identyfikującego pozwaną spółkę, natomiast wskazanie na oznaczenie obiektu ((...)) stanowi oznaczenie lokalizacji, w której świadczone są usługi pozwanej.

Pozwana zaprzeczyła również by przez swoje działania doprowadziła do pogorszenia opinii o jakości usług świadczonych przez powódkę. Wskazała, że negatywne opinie klientów odnośnie jej usług spotykają się z publikacją odpowiedzi z wyjaśnieniem sytuacji oraz przeprosinami, co wskazuje, iż nie dochodzi do wprowadzenia klientów w błąd co do identyfikacji podmiotu świadczącego usługi.

Pozwana wskazała, że w obiekcie (...) działają zarówno operatorzy pośredniczący w najmie krótkoterminowym, jak i właściciele samodzielnie zarządzający swoimi lokalami. W ramach wskazanego obiektu funkcjonują dwa obiekty o nazwach (...) i (...), którym odpowiadają tak samo nazwane wspólnoty mieszkaniowe, których członkowie opłacają utrzymanie części wspólnych nieruchomości oraz dodatkowych usług, w tym ochrony. Zarówno właściciele lokali jak i operatorzy uprawnieni są do korzystania z części wspólnych wskazanych nieruchomości.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

1. Na nieruchomości w I., inwestor (...) S.A., wybudował obiekt wielolokalowy w celu wydzielenia lokali mieszkalnych i ich sprzedaży.

Okoliczność bezsporna.

2. Obiekt składający się z 2 budynków wielolokalowych, nazwany został (...).

Okoliczność bezsporna.

3. Jeden z budynków oznaczony został jako (...), drugi, jako (...). Takie nazwy przyjęły i posługują się nimi powstałe wspólnoty mieszkaniowe.

Okoliczność bezsporna, nadto dowody: sprawozdanie finansowe (...) za rok 2024 – k. 134-134v.

4. Przeznaczeniem lokali było m.in. prowadzenie w nich usług z zakresu krótkoterminowego zakwaterowania osób.

Okoliczność bezsporna.

5. Inwestor powołał spółkę celową (...) sp. z o.o., która ma na celu świadczenie usług z zakresu wynajmu krótkoterminowego w imieniu i na rzecz właścicieli lokali.

Okoliczność bezsporna.

6. Inwestor wyposażył nieruchomość w ogólnodostępną recepcję dla korzystających z obsługiwanych przez niego lokali. Powołał także zarządcę nieruchomości.

Okoliczność bezsporna.

7. Nabywcy lokali w obiekcie (...), którzy oddają je w najem, działają za pośrednictwem tzw. operatorów albo samodzielnie.

Okoliczność bezsporna.

8. W obiekcie (...) działalność prowadzi kilku operatorów, w tym powodowa oraz pozwana spółka.

(dowody: wydruk oferty operatorów V. W., (...) oraz (...)k. 140-142v.)

9. Powódka uzyskała w 2024 roku prawo ochronne na znak słowno- graficzny zarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP pod numerem (...).(...), o formie przedstawieniowej jak niżej:

Znak towarowy został zarejestrowany dla usług z klasy 35, 36, 37, 43 i 44 klasyfikacji nicejskiej.

(dowody: wydruk informacji dot. rejestracji znaku towarowego „(...) – k. 136-138v.)

10. Pozwana oferuje najem krótkoterminowy zarządzanych przez siebie lokali w obiekcie (...) za pośrednictwem stron: (...), (...), (...). Reklamuje również swoje usługi w ramach profilu w portalu(...)

Pozwana przygotowała również ulotki reklamujące jej usługi świadczone w obiekcie (...).

(dowody: wydruk oferty ze strony (...) – k. 58; wydruk oferty ze strony (...)– k. 59; wydruk oferty ze strony (...) – k. 60; wydruk ze strony (...) - k. 61; wydruk z profilu (...) w portalu (...) – k. 62; ulotka reklamowa (...) – k. 63-64)

11. W pismach datowanych na 13 maja 2024 r. oraz 26 czerwca 2024 r powódka wezwała pozwaną do zaprzestania naruszeń polegających na nieuprawnionym używaniu znaku towarowego (...) oraz stanowiących czyny nieuczciwej konkurencji.

(dowody: wezwanie do zaprzestania naruszeń z dn. 13.05.2024 r. z potwierdzeniem nadania i wydrukiem dot. śledzenia przesyłki – k. 66-73; wezwanie do zaprzestania naruszeń z dn. 27.04.2024 r. z potwierdzeniem nadania i wydrukiem dot. śledzenia przesyłki – k. 74-80)

Wskazany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz ich odpisów, których prawdziwości ani zgodności z oryginałami nie zaprzeczono.

W zakresie wskazanym wyżej okoliczności pozostawały bezsporne między stronami i jako takie nie wymagały dowodu stosownie do treści art. 229 i art. 230 k.p.c. Pozwana przyznała, iż zarówno powodowa, jak i pozwana spółka prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa w najmie krótkoterminowym lokali w obiekcie (...), a przyznanie to nie budziło wątpliwości. Strony zgodnie twierdziły, iż obiekt oznaczony jest w sposób wskazany w pkt 2. stanu faktycznego powyżej, przeznaczeniem lokali wydzielonych w ramach obiektu było prowadzenie najmu krótkoterminowego, powodowa spółka została powołana przez spółkę (...) S.A. w celu świadczenia usług pośredniczenia w zakresie najmu między właścicielami lokali i klientami a obok powodowej spółki tożsamą działalność w tym obiekcie prowadzą także inne podmioty (operatorzy).

Zgodnie z art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały dowody powołane przez pozwaną w odpowiedzi na pozew pkt. 3 litera e), f) oraz g) (k. 150-157). Przedmiotem pozwu nie były żądania pozwanej wobec powódki, a roszczenia powódki skierowane przeciwko pozwanej. Z tej przyczyny okoliczności dotyczące poniesienia przez pozwaną strat wizerunkowych na skutek działalności powodowej spółki, jako pozostające poza przedmiotem sporu, zostały pominięte.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r. Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania stron na mocy art. 235

2 par. 1 pkt. 2 k.p.c. Wskazane przez powódkę w tezie dowodowej punkt IV. żądań pozwu (k. - 50v.) oraz w punkcie II wniosków dowodowych (k. 181v). okoliczności nie były sporne.

Sam fakt posługiwania się przez pozwaną oznaczeniem (...) została ustalona przez Sąd zgodnie z twierdzeniami powodowej spółki, przy czym ocena tego działania z perspektywy zgodności z prawem oraz ryzyka wprowadzenia w błąd nie stanowiły faktu i jako taka, nie mogła stanowić przedmiotu dowodu.

Co się zaś tyczy standardu usług świadczonych przez strony oraz jego porównanie, to twierdzenia takie wobec ograniczeń dowodowych postępowania w sprawach gospodarczych, wykluczały osobowe źródła dowodzenia faktów z mocy art. 458

10 k.p.c. w zw. z art. 304 in fine k.p.c. Ocena zaś poziomu standardu świadczonych usług, jako pozostająca poza sferą faktów, nie podlegała ze swej istoty dowodzeniu.

Irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy była okoliczność uczestniczenia przez powódkę we wprowadzeniu nazwy (...), natomiast pierwszeństwo powódki w posługiwaniu się spornym oznaczeniem zostało przez Sąd przyjęte za udowodnione jako konsekwencja ustalenia, że powodowa spółka została powołana przez inwestora obiektu ((...) S.A.), który odpowiadał również za nadanie nazwy inwestycji obejmującej ten obiekt.

Odnośnie tezy dowodowej zakreślonej przez pozwaną dla dowodu z przesłuchania stron (k. 179) Sąd ocenił, iż część ze wskazanych okoliczności została uznana za udowodnioną zgodnie z twierdzeniami pozwanej, to jest zakres usług świadczonych przez pozwaną spółkę, ponoszenie przez właścicieli – wspólnotę mieszkaniową opłat związanych z użytkowaniem części wspólnej obiektu. Natomiast pozostała część faktów pozostawała irrelewantna dla rozstrzygnięcia sprawy, to jest podejmowanie przez pozwaną prób ugodowego rozwiązania sporu, ponoszenie przez pozwaną strat wizerunkowych na skutek działań powódki. W pozostałym zakresie tezą dowodową strona pozwana objęła oceny i okoliczności negatywne, nie zaś fakty mające umożliwić dokonanie takiej oceny przez Sąd (brak naruszenia praw powódki przez praktykę operatorów w oznaczaniu ofert najmu krótkoterminowego, wysoki standard świadczonych usług, brak przyczynienia się przez pozwaną do pogorszenia opinii o jakości usług świadczonych przez powódkę). Okoliczności negatywne nie podlegają dowodzeniu z racji braku ich istnienia.

W ocenie Sądu dowód nr 4. (k. 61) nie mógł posłużyć do wykazania faktów, dla których został zawnioskowany. Oferta pozwanej oznaczona została bowiem z przywołaniem budynku, tj. (...) i numeru apartamentu, tj. 22. Pozwana nie użyła w ofercie nazwy (...) na swojej stronie internetowej, a posłużyła się indywidualną nazwy budynku, odpowiadającego oznaczeniu działającej w nim wspólnoty mieszkaniowej oraz numeru lokalu. W tym zakresie twierdzenia powódki należało uznać za nieudowodnione.

Dowód nr 6. (załącznik nr 10 do pozwu – k. 65) nie mógł stanowić, wbrew zakreślonej przez powódkę tezie, potwierdzenia okoliczności wprowadzenia w błąd klientki korzystającej z usług pozwanej spółki co do tożsamości podmiotu, z którego usług korzystała oraz obciążenia konsekwencjami negatywnej oceny powódki.

W treści opinii wprost wskazana została nazwa podmiotu świadczącego usługi, tj. (...) (pisownia zgodna z treścią wskazanej opinii), co jednoznacznie wskazuje, iż klient nie został na żadnym etapie wprowadzony w błąd i prawidłowo identyfikował dostawcę usług. Był nim (...) , a nie powódka.

Nie może stanowić również o wprowadzeniu w błąd fakt wyświetlenia wskazanej opinii przy wizytówce w (...).

Jak wskazano wyżej – w obiekcie funkcjonującym pod tą nazwą usługi najmu krótkoterminowego, tego typu usługi oferują zarówno operatorzy jak i sami właściciele lokali. Nie było więc uzasadnione twierdzenie powódki jakoby negatywny komentarz rzutował na odbiór jej usług.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały także dowody z dokumentów prywatnych strony powodowej złożone wraz z wnioskiem z dnia 25.11.2024 r. (k. 181-196).

Podstawę roszczenia wyznaczał zarzut czynów nieuczciwej konkurencji. Zbędne pozostawało zatem czynienie ustaleń co do „indywidualnego charakteru” znaków „(...)”, (...), (...). Indywidualny charakter przedmiotu ochrony sięga praw autorskich, nie czynów nieuczciwej konkurencji. Sam zaś fakt uprawnienia powódki do posługiwania się ze znaku towarowego, nie był sporny. Swoboda stron w mnożeniu podstaw faktycznych roszczenia strony powodowej była tyleż niezręczna, co niedopuszczalna z mocy art. 458

(

5)§1 k.p.c. Z nieznanych przyczyn pozwany w odpowiedzi na pozew powołał zarzuty odnoszące się do praw autorskich powoda (vide: pkt. 12-15, k. 128-128v.), których ochrona nie była przedmiotem roszczeń strony powodowej. Powódka jasno wskazała podstawę faktyczną powództwa w pozwie, zakreślając ramy sporu. Wyznaczały ją czyny nieuczciwej konkurencji polegające na „wprowadzającym w błąd oznaczeniu usług, poprzez oznaczenie świadczonych usług z zakresu zakwaterowania w obiekcie położonych przy ul(...) w I. jako: (...) oraz przez wykorzystanie znaku słowno – graficznego „(...) (vide: uzasadnienie pozwu k. 52-52v), nie zaś prawo autorskie.

Przechodząc do oceny powództwa wskazać należy, że w ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Strona powodowa nie wykazała, by posługiwanie się przez pozwaną z oznaczenia (...) stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji.

Strona powodowa nie udowodniła także wykorzystywania przez pozwaną znaku towarowego słowno – graficznego (...).

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że każda ze stron świadczyła usługi wynajmu krótkoterminowego– jak sama podała w pozwie powódka – „w obiekcie zwanym jako (...) lub po prostu (...) „ (k. 51). Była to zatem nazwa obiektu funkcjonująca w przestrzeni publicznej, składającego się w 2 budynków, indywidualizująca obiekt, a nie usługi powódki. Działalność powódki nie była wszak rzeczą (nieruchomością, obiektem), a usługami z zakresu najmu krótkoterminowego. Z tej przyczyny zakazanie pozwanej posługiwania się w swojej ofercie wynajmu krótkoterminowego lokali usytuowanych w tym obiekcie jego nazwą własną, to jest (...) lub (...). Takie działanie nie narusza prawa, ani dobrych obyczajów. Nie narusza także interesów ani powódki, ani klientów. Odwołuje się bowiem o nazwy własnej obiektu, w którym usługi wynajmu świadczą poza stronami, także inni operatorzy.

Podkreślić przy tym należy, że posługiwanie się przez pozwaną nazwą (...) oraz (...) służyło oznaczeniu miejsca świadczonych przez pozwaną usług, nie zaś świadczonych przez nią usług. Dla nich pozwana spółka korzystała bowiem z oznaczenia odnoszącego się do przeznaczenia lokali jako wynajem przez operatora (...)apartamentów pozostających w jej administrowaniu.

Tak samo należało ocenić publikowanie przez pozwaną informacji o ofercie pozwanej w jej kanałach sprzedaży wskazanych w pkt 10. stanu faktycznego – oznaczenia (...) lub (...) odnosiło się do obiektu, to jest miejsca świadczenia usług, a nie oznaczenia usługodawcy lub jego usług. Okoliczności przeciwnej powódka nie wykazała, a twierdzenia proponowane w toku postępowania pozostawały dowolne. Strona powodowa nie udowodniła, że pozwana Spółka korzysta w oznaczeniu swoich usług ze znaków (...), (...), (...), czy (...). Posługuje się ostatnimi dwoma wyłącznie dla wskazania obiektu, w którym położone są oferowane w ramach najmu krótkoterminowego lokale mieszkalne. W każdej przy tym ofercie wskazuje usługodawcę, to jest (...) Pozwana nie podszywa się zatem pod usługi świadczone przez powódkę. Prowadzoną działalność, której przedmiotem jest świadczenie zakwaterowania oraz najem krótkoterminowy przekazanych jej w zarząd lokali w obiekcie (...), oraz świadczone w jej ramach usługi, oferuje pod własną, odróżniającą nazwą (...).

Należy przy tym wskazać, że wyższe pozycjonowanie odnośników do ofert pozwanej w wyszukiwarce L. nie świadczy o popełnieniu przez nią czynu nieuczciwej konkurencji. Podejmowanie przez przedsiębiorcę działań zwiększających jego widoczność, przy dostatecznie jasno oznaczonej oferty z wykorzystaniem mechanizmów algorytmu, nie stanowi działania, które byłoby sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami.

Strona powodowa nie udowodniła także czynu z art. 10 u.z.n.k.

Strona powodowa powołała się na odpowiedzialność pozwanej spółki wynikającą z popełnienia przez nią czynu nieuczciwej konkurencji stypizowanego w art. 10 ust. 1 u.z.n.k.

Wskazany przepis egzemplifikuje zarzucany czyn, jako wprowadzające w błąd oznaczenia towarów lub usług. Przepis stanowi, że czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich.

Przepis art. 10 ust. 2 u.z.n.k. stanowi, że czynem nieuczciwej konkurencji jest również wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu mogącym wywołać skutki określone w art. 10 ust. 1, chyba że zastosowanie takiego opakowania jest uzasadnione względami technicznymi.

Przepis art. 10 u.z.n.k. dotyczy przede wszystkim sytuacji oznaczania towaru lub usługi cudzym znakiem towarowym, firmą lub innym oznaczeniem odróżniającym oraz wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu zawierającym oznaczenia odróżniające lub takim, które samo pełni rolę oznaczenia odróżniającego. Chodzić tu może tylko o pochodzenie z określonego przedsiębiorstwa, a więc przede wszystkim o oznaczenie towaru znakiem towarowym lub oznaczeniem przedsiębiorstwa. Oznaczeniem towarów lub usług, które może wprowadzać w błąd klientów co do ich pochodzenia, będzie przede wszystkim umieszczenie na towarze lub w związku ze świadczeniem usług znaku towarowego lub usługowego. Zarówno dokładna imitacja cudzego znaku, jak i użycie oznaczeń do takiego znaku podobnych mogą być mylące. Przepis art. 10 u.z.n.k. może stanowić samodzielną podstawę roszczeń wówczas, gdy ochrona znaku z tytułu rejestracji nie przysługuje (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1929 r., sygn. akt Rw 2277/28, LEX nr 4353, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1935 r., sygn. akt III K 912/35, LEX nr 372891, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 1991 r., sygn. akt I ACr 23/91, LEX nr 5315, M. Kępiński, J. Kępiński (w:) Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, red. J. Szwaja, art. 13, nb. 111, 113, 133, Legalis, 2019).

Czyn nieuczciwej konkurencji stypizowany w art. 10 u.z.n.k. może popełnić tylko przedsiębiorca oznaczający towary (usługi) konfuzyjnym oznaczeniem bądź wprowadzający do obrotu towary w opakowaniu mogącym wywoływać ryzyko konfuzji. Oznaczenie zaś towarów konfuzyjnym oznaczeniem polega głównie na fizycznym nakładaniu danego oznaczenia na towar i jego opakowanie, bądź na używaniu spornego oznaczenia w reklamie, fakturach albo innych działaniach tworzących wrażenie w świadomości klientów i konsumentów, że dany towar pochodzi od innego przedsiębiorcy. Popełnienie tego deliktu ma miejsce wtedy, gdy doszło do oznaczenia towarów lub usług konfuzyjnym oznaczeniem i nastąpiło posłużenie się tym oznaczeniem, wprowadzenie go do obrotu. Tym zaś jest posługiwanie się oznaczeniem na towarach, opakowaniu, w reklamie, dokumentach związanych z obrotem towarami lub świadczeniem usług w działalności gospodarczej, czyli inaczej mówiąc istotne jest użycie danego oznaczenia, posłużenie się nim (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt V ACa 126/12, LEX nr 1217700).

Z art. 10 ust. 1 i 2 u.z.n.k. wynika, iż w celu postawienia zarzutu popełnienia opisanego w nim czynu nieuczciwej konkurencji w przypadku wprowadzenia w błąd co do pochodzenia uprawniony winien był udowodnić następujące elementy:

a) oznaczanie towarów lub usług lub wprowadzanie do obrotu towarów oznaczonych danym oznaczeniem lub wprowadzanie do obrotu towarów w opakowaniu z takim oznaczeniem;

b) możliwość wprowadzenia klientów w błąd co do komercyjnego pochodzenia towaru (tzw. ryzyko konfuzji), co w szczególności wiąże się z posiadaniem przez dane oznaczenie odróżniającego charakteru;

c) pierwszeństwo używania zgodnie z prawem oznaczenia towarów czy też opakowania przez uprawnionego.

Przedłożone przez powódkę dowody nie wskazały ryzyka wprowadzenia klientów w błąd co do pochodzenia usług zakwaterowania przez wskazane oznaczenie usługi pozwanej. Dowody z kart 58-60 (wydruki ofert pozwanej) – nazwa (...) w zestawieniu z nazwą (...) wyraźnie identyfikują miejsce oraz podmiot świadczący usługi. Podobnie dowody z kart 62-64. Wskazano w nich oznaczenie podmiotu świadczącego usługi przez podanie nazwy (...). Usługodawca i świadczone przez niego usługi w obiekcie (...) zostały dostatecznie wyróżnione i nie pokrywały się ze spornym oznaczeniem usług powódki.

Jak już Sąd wskazał we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, wprowadzenia w błąd nie wykazał dowód nr 10, jako negatywny komentarz użytkownika (k. 65).

W komentarzu wskazana została nazwa podmiotu świadczącego usługi, tj. (...). Oznacza to, że klient znał i odróżniał usługodawców, skoro ocenił „obsługę lokalu – (...)”, a nie obsługę powódki.

To natomiast, że nie dość uważny klient zamieścił opinię na stronie powódki dowodzi tylko braku jego rozważności, nie zaś wprowadzającego w błąd oznaczenia przez pozwaną swoich usług.

Co się zaś tyczy ulotki reklamowej należy wskazać, że w świetle oświadczeń strony pozwanej (odpowiedź na pozew, pkt II.12. – k. 128) powódka nie wykazała, by pozwana na dzień zamknięcia rozprawy nadal używała w ulotkach zarejestrowanego znaku towarowego. Faktu zaniechania przez pozwaną naruszenia niezwłocznie po wezwaniu, powódka nie zaprzeczyła.

Odnośnie dowodu z karty 61 należy zauważyć, że w ofercie nie posłużono się nazwą (...) lub (...). Pozwana wskazała na nazwę jednego z obiektów, numer lokalu oraz adres (lokalizacja). Wskazanie takiego oznaczenia usługi jako czynu nieuczciwej konkurencji z art. 10 ust. 1 u.z.n.k. było w oceni Sądu chybione. Niedopuszczalne jest monopolizowanie przez jeden podmiot oznaczenia nazwy własnej obiektu (nieruchomości), która równocześnie identyfikuje wspólnotę mieszkaniową znajdującą się w tym budynku oraz oznaczenia numerycznego wskazującego na konkretny lokal.

Z tej też Rzyczyny nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut powódki, iż pozwana mogła korzystać z nazw własnych poszczególnych budynków wchodzących w skład kompleksu – tj. (...) i (...). Pozwana świadczy usługi wynajmu w obiekcie nazwanym przez inwestora i tak funkcjonującym do dnia zamknięcia rozprawy w przestrzeni publicznej. Jest to nazwa obiektu, a nie oznaczenie usługodawcy i usług powódki.

Odnotowania równolegle wymaga, że Sąd nie oceniał roszczeń powódki w oparciu o prawa wyłączne do znaku towarowego, tj. w odniesieniu do roszczeń z art. 189 ustawy z dn. 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej2, dalej jako p.w.p. Taka podstawa faktyczna nie została powołana w pozwie. Powódka domagała się zaniechania czynów nieuczciwej konkurencji. Należy jednak zaznaczyć, że dowody przedłożone przez powódkę nie pozwalały na ustalenie, iż pozwana posługiwała się zarejestrowanym znakiem towarowym powódki lub sporną nazwą dla oznaczenia świadczonych usług. Znak towarowy powódki (

vide pkt 9. stanu faktycznego) został bowiem zarejestrowany dla określonych usług, nie budynków/obiektów. W swoich ofertach pozwana (k. 58-62, 140-142v.) odwołuje się do usług zakwaterowania świadczonych przez wyraźnie oznaczony podmiot ((...)) w obiekcie zlokalizowanym w I. o nazwie (...).

Co więcej, brak byłoby podstaw do przyznania ochrony na podstawie przepisów p.w.p., ponieważ znak towarowy w płaszczyźnie słownej nie posiada zdolności odróżniającej. Wyrazy (...) oraz (...) oznaczają wytwory natury, których monopolizacja pozostaje wykluczona.

Oceny Sądu nie zmieniał przy tym dowód k. 62. Opublikowanie przez pozwaną w ramach profilu w serwisie (...)fotografii, na której widoczna była część wspólna budynku z naniesionym znakiem towarowym nie było naruszeniem prawa wyłącznego powódki. Opublikowanie fotografii holu – części wspólnej aparthotelu stanowiło wyłącznie ilustrację obiektu i miejsca, w którym usługi są świadczone, a nie ich konfuzyjne oznaczenie.

Dodać przy tym warto, że skoro powódka urządziła w części wspólnej obiektu portiernię ogólnodostępną, to nie może zakazać dostępu do takowej innym operatorom włącznie z wizualizacją obiektu w ich ofertach. Nie jest to wszak korzystanie z cudzego znaku towarowego w oznaczeniu własnych usług przez pozwaną, a jedynie obraz architektury części wspólnych obiektu. W ofercie tej bowiem nadal wskazany został usługodawca, to jest (...).

W oparciu o wskazane rozważania Sąd orzekł jak w pkt I. wyroku, oddalając powództwo w całości na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 u.z.n.k.

a contrario.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II. wyroku w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 k.p.c.).

W związku z oddaleniem powództwa w całości to stronę powodową należało uznać za stronę przegrywającą w takiej samej części czego konsekwencją było zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kwoty 10.817 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na zasądzoną kwotę złożyły się: kwota 17 zł z tytułu zwrotu kwoty w wysokości poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 10.800 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w jednokrotnej wysokości ustalona na podstawie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie3. O obowiązku zapłaty odsetek od zasądzonej kwoty kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c.

1 T.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 85.

2 T.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170.

3 T.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215.