Zdjęcie panoramy H. na stronie firmy. Sąd zasądził od spółki z N. 2930 euro

Pozwem datowanym na 28 października 2025 r. (formularz A – k. 5-9v.) złożonym w europejskim postępowaniu w sprawach drobnych roszczeń (art. 4 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (Dz. U. UE. L. z 2007 r. Nr 199, str. 1 z późn. zm. – dalej jako Rozporządzenie 861/2007) przeciwko pozwanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. powód (...) z siedzibą w K. (...) żądał:

1. zasądzenia od pozwanej kwoty 2.930 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,

2. zasądzenia kosztów postępowania z uwzględnieniem wskazanych w pkt 7.3.3. formularza A o łącznej wysokości 104,05 EUR oraz 117 zł z odsetkami od tych kwot od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu (zał. A3 do pozwu – k. 18-22) powód wskazał, że na podstawie umowy z 30 czerwca 2020 r. fotograf (...) przeniósł na spółkę (...). wyłączne prawa do korzystania z utworów fotograficznych jego autorstwa na całym świecie. W tym samym dniu (...)zawarła z powodem umowę licencyjną przyznającą mu wyłączne prawo do komercjalizacji, udzielania sublicencji oraz egzekwowania wszystkich praw własności intelektualnej związanych z utworami.

Na podstawie wskazanej umowy powód prowadzi marketing i sprzedaż utworów (...)za pośrednictwem strony internetowej (...) jako limitowane edycje wysokiej jakości wydruków artystycznych oraz licencjonowane na rzecz przedsiębiorców w formie licencji wyłącznych.

Powód wskazał, że fotografia autorstwa(...) zatytułowana „(...)” (zał. C2 – k. 36v.-37), do której majątkowe prawa autorskie naruszyła pozwana, stanowi rezultat kompleksowego procesu twórczego obejmującego zarówno dobór odpowiedniej lokacji, pory dnia oraz pory roku w celu uchwycenia odpowiedniego światła jak i zastosowanie profesjonalnych narzędzi do obróbki fotografii oraz jest wyrazem jego artystycznej wizji. Wskazana fotografia została opublikowana na stronie (...) w dniu 5 marca 2020 r.

Dalej powód twierdził, że pozwana opublikowała sporną fotografię na administrowanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej stronie internetowej pod adresem(...). Przed wezwaniem pozwanej do usunięcia naruszenia oraz udzielenia informacji o jego zakresie powód zwrócił się do (...) o zabezpieczenie treści strony internetowej oraz innych dowodów wskazujących na naruszenie od 5 listopada 2022 r. do 13 marca 2023 r.

Powód wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oferuje kontrahentom z całego świata możliwość uzyskania wyłącznej licencji obejmującej utwory autorstwa (...). Opłaty licencyjne ujęte są w cenniku w ramach strony internetowej powódki (...) a ich wysokość uzależniona jest od czasu użytkowania utworu. Mając na względzie wskazany okres, przez jaki sporna fotografia była widoczna na stronie pozwanej, tj. powyżej 3 miesięcy, a krócej niż 6 miesięcy, powód wskazał, że należna opłata licencyjna wynosiłaby 2.930 euro.

W ocenie powoda, ze względu na konieczność uiszczenia opłaty licencyjnej przed rozpoczęciem korzystania z fotografii, pozwana powinna uiścić odsetki od wskazanej kwoty od dnia pierwszej publikacji, tj. 5 listopada 2022 r.

W odpowiedzi na pozew datowanej na 11 grudnia 2025 r. (k. 64-67) złożonej wraz z Formularzem C (k. 68-69v.) oraz w piśmie procesowym datowanym na 25 marca 2026 r. (k. 118-119v.) pozwana wniosła o:

1. oddalenie powództwa w całości;

2. zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Pozwana zaprzeczyła, by wykorzystała sporną fotografię autorstwa (...) na swojej stronie internetowej. Ponadto zakwestionowała twierdzenia powoda, by wskazana fotografia stanowiła utwór ze względu na brak twórczego charakteru oraz wysokość roszczenia dochodzonego przez powoda. Pozwana wskazała, że kwota żądana przez powoda nie odpowiada cenom rynkowym, a powód nie wykazał, że uzyskuje kwoty z tytułu opłat licencyjnych odpowiadające cennikowi. Strona zakwestionowała również, by powodowi przysługiwała legitymacja czynna w zakresie roszczeń o naruszenie praw autorskich do fotografii (...).

Pozwana potwierdziła, że otrzymała wezwanie do zapłaty wysłane przez powoda.

W ocenie pozwanej wydruki ze strony internetowej przedłożone przez powoda nie posiadały mocy dowodowej i nie mogły służyć do wykazania, że sporna fotografia została opublikowana przez pozwaną w ramach jej strony internetowej. Pozwana wskazała, że obecnie nie korzysta ze strony internetowej, która odpowiadała wydrukom przedstawionym przez powoda.

Fotografie widoczne na wskazanych wydrukach nie pozwalały, w ocenie pozwanej, stwierdzić, czy miniatura widoczna na stronie internetowej stanowi część spornej fotografii autorstwa (...). Ponadto pozwana wskazała, że za pośrednictwem Internetu dostępnych jest wiele fotografii przedstawiających panoramę H., więc nie było żadnej przyczyny, żeby wybrać i opublikować sporną fotografię.

Pozwana zakwestionowała również twierdzenia powoda w zakresie okresu naruszenia. W jej ocenie przedstawione dowody nie mogły stanowić podstawy dla wykazania samego faktu naruszenia, a więc tym bardziej jego trwania przez wskazany okres.

W ocenie pozwanej powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia. Wskazała, że przedłożone faktury VAT dotyczą opłat licencyjnych za inne fotografie niż sporne zdjęcie panoramy H., a powód nie wykazał, by żądana kwota odpowiadała rzeczywistym stawkom opłat stosowanym przez powoda. Pozwana wskazała, że podobne fotografie są powszechnie dostępne w bankach zdjęć, a opłaty za udzielenie licencji obejmują kwoty nieprzekraczające kilkudziesięciu euro.

W ocenie pozwanej sporna fotografia nie posiada żadnych szczególnych walorów artystycznych (ujęcie z popularnego punktu widokowego, brak oryginalnej kompozycji i perspektywy oraz stylu twórczego). W konsekwencji, zdaniem pozwanej, ze względu na brak indywidualnego charakteru nie mogła zostać uznana za utwór podlegający ochronie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 30 czerwca 2020 r. (...) zawarł z (...) z siedzibą w O. (...) umowę, na podstawie której udzielił tej spółce wyłącznej licencji obejmującej prawo do sprzedaży i udzielania sublicencji do kopiowania, reprodukowania, wyświetlania, przesyłania, nadawania modyfikowania, zmiany, tworzenia dzieł pochodnych oraz publikowania w całości lub części wszystkich fotografii, które kiedykolwiek wykonał (punkt 1. umowy). Ponadto udzielił (...) prawa do podejmowania działań przeciwko osobom trzecim wykorzystującym bezprawnie fotografie autorstwa (...) (punkt 3. umowy).

Również 30 czerwca 2020 r. (...) zawarła z powodem ((...) z siedzibą w K., (...)) umowę, na podstawie której udzieliła powodowi wyłącznej licencji obejmującej prawo do sprzedaży i udzielania sublicencji do kopiowania, reprodukowania, wyświetlania, przesyłania, nadawania modyfikowania, zmiany, tworzenia dzieł pochodnych oraz publikowania w całości lub części wszystkich fotografii (...), które kiedykolwiek wykonał (punkt 1. umowy). Powód uzyskał również prawo do podejmowania działań przeciwko osobom trzecim wykorzystującym bezprawnie fotografie autorstwa (...) (punkt 3. umowy).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej powód oferuje podmiotom trzecim udostępnianie fotografii autorstwa (...) w formie licencji wyłącznej.

Za udzielenie licencji powód pobiera opłaty licencyjne w wysokości wykazanej w cenniku opublikowanym na stronie internetowej pod adresem: (...). Wysokość opłat uzależniona jest od okresu, na jaki została udzielona licencja.

okoliczności bezsporne

Oryginał fotografii przed obróbką prezentował się jak niżej

W internetowych katalogach zdjęć dostępne są fotografia prezentujące panoramę H. z budynkiem (...) o wyglądzie jak na k. 70-76.

okoliczności bezsporne

Pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w N. opublikowała fragment fotografii wskazanej powyżej w ramach administrowanej przez siebie strony internetowej pod adresem: (...).

dowody: wydruk widoku strony internetowej (...) za pośrednictwem narzędzia (...) z 30.10.2022 r. – k. 96v.-99v.; wydruk widoku strony internetowej (...) za pośrednictwem narzędzia (...) z 25.12.2022 r. – k. 100v.-104; wydruk widoku strony internetowej (...) za pośrednictwem narzędzia (...) z 13.03.2023 r. – k. 105-108; wydruk widoku strony internetowej (...), zakładki „Polityka prywatności” za pośrednictwem narzędzia (...) z 1.12.2022 r. – k. 109-110;

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo w przeważającej części zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 505

(

21 )§ 1 k.p.c. sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, jeśli spełnione są warunki określone w przepisach Rozporządzenia 861/2007. Przedmiotowa sprawa jest sprawą transgraniczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia 861/2007 ze względu na miejsce statutowej siedziby powodowej spółki w innym państwie członkowskim niż Rzeczpospolita Polska (K.,(...) – tłumaczenie wydruku z rejestru spółek dotyczącego powoda - k. 16-17). Zgodnie z art. 63 ust. 1 lit. a Rozporządzenia 1215/20121 w zw. z art. 3 ust. 2 Rozporządzenia 861/2007 przez miejsce zamieszkania w przypadku spółek i osób prawnych rozumie się miejsce, w którym znajduje się ich statutowa siedziba. Przedmiotowa sprawa ze względu na charakter sprawy gospodarczej (handlowej), wartość przedmiotu sporu mieszczącą się poniżej progu wyznaczonego w art. 2 ust. 1 Rozporządzenia 861/2007 (5.000 euro z wyłączeniem wszystkich odsetek, wydatków i kosztów w momencie wpłynięcia formularza pozwu do właściwego sądu lub trybunału), a także nieobjęcie jej przedmiotu żadną z kategorii wymienionych w art. 2 ust. 2 tego Rozporządzenia spełniała warunki rozpoznania w europejskim postępowaniu w sprawach drobnych roszczeń.

Jurysdykcja sądów polskich była uzasadniona na podstawie art. 4 Rozporządzenia 1215/2012 w zw. z art. 63 tego Rozporządzenia (siedziba pozwanej spółki w N.). Właściwość tutejszego Sądu wynikała z art. 479

90 § 1 k.p.c. w zw. z art. 505

23 § 1 k.p.c. w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie przekazania niektórym sądom okręgowym rozpoznawania spraw własności intelektualnej z właściwości innych sądów okręgowych2.

Powyższy stan faktyczny, w przeważającej części bezsporny między stronami, Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dowodów z dokumentów i ich odpisów, których prawdziwości ani zgodności z oryginałami skutecznie nie zaprzeczono, oceniając ich moc dowodową oraz wiarygodność według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c.

W Rozporządzeniu 861/2007 nie zostały określone szczególne, nowe środki dowodowe, które nie występują w polskiej kodyfikacji procesu cywilnego. W art. 9 ust. 1 tego Rozporządzenia wskazano, iż sąd dopuszcza określone środki dowodowe oraz określa zakres przeprowadzenia dowodów niezbędny do wydania orzeczenia zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do dopuszczalności dowodów, w związku z powyższym należało w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Katalog środków dowodowych został określony w artykułach od 243

1 do 309 k.p.c. Należy wskazać, że polskiej procedurze cywilnej, nawet przy uwzględnieniu przepisów Rozporządzenia 861/2007, nie jest znany dowód z zeznań osoby prawnej w charakterze świadka, a taki środek dowodowy wskazał powód w pkt 8.2.2. (k. 8) Formularza A. Sąd uznał za uzasadnione poczynienie powyższych uwag o niedopuszczalności takiego dowodu, mimo iż przebieg postępowania dowodowego i uznanie dowodów z dokumentów za wystarczające ostatecznie nie uzasadniały konieczności oceny wniosku dowodowego strony powodowej.

Wbrew twierdzeniom strony pozwanej Sąd ustalił, że powodowej spółce przysługiwała legitymacja czynna w zakresie roszczeń wywiedzionych z naruszenia majątkowych praw autorskich do fotografii autorstwa (...). Nieskuteczne pozostawały zarzuty pozwanej odnoszące się do wewnętrznego charakteru przedłożonych umów licencyjnych i braku ich skuteczności wobec pozwanego. Pozwana nie uzasadniła w żaden sposób tych twierdzeń, w związku z czym, jako pozbawione treści merytorycznej, nie mogły stanowić przedmiotu szerszej oceny Sądu. Ponadto, dwie umowy licencyjne (obie z 30 czerwca 2020 r.) stanowiły wiarygodną podstawę dla wystąpienia przez powodową spółkę z roszczeniami wynikającymi z naruszenia autorskich praw majątkowych do utworu – fotografii autorstwa (...). Odpisy umów stanowiły dowód, iż powodowej spółce zostało udzielone prawo do dochodzenia roszczeń z tytułu nieuprawionego wykorzystania fotografii tego twórcy przez uprawniony podmiot oraz, że ten sam podmiot udzielił powodowej spółce licencji wyłącznej o zakresie wskazanym w punkcie 1. tej umowy. Uprawnienie tego podmiotu ((...)) wynikało natomiast z umowy zawartej wprost z twórcą –(...). Pozwana na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowała tego, że to (...) był autorem spornej fotografii, ponadto okoliczność tę Sąd ustalił na podstawie dowodów przedłożonych przez powoda. Wobec tego Sąd ustalił, że powódce przysługiwała legitymacja czynna do dochodzenia roszczenia objętego pozwem.

W ocenie Sądu również zarzut pozwanej, iż sporna fotografia nie posiada charakteru utworu uzasadniającego przyznanie jej ochrony, nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami Rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II)3 – dalej jako Rozporządzenie Rzym II – (art. 8 ust. 1) prawem właściwym dla zobowiązań pozaumownych wynikających z naruszenia prawa własności intelektualnej jest prawo państwa, na podstawie którego dochodzi się ochrony. Naruszenie było ściśle związane z terytorium Polski, mimo dokonania go za pośrednictwem strony internetowej pozwanej spółki. Docelowy krąg odbiorców naruszenia, a co za tym idzie również zasięg jego oddziaływania, szczególnie ze względu na język w jakim publikowane były treści i prowadzona była strona internetowa, należało uznać za ograniczony do osób posługujących się na co dzień językiem polskim oraz poszukujących informacji o wydarzeniach kulturalnych w polskich miastach również w tym języku. Prawem właściwym dla oceny roszczeń strony powodowej, w tym posiadania przez sporną fotografię charakteru utworu, było prawo polskie, zwłaszcza przepisy Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych4 (dalej jako u.p.aut.). Zastosowanie przepisów u.p.aut. wynikało również z art. 5 pkt 4 tej Ustawy, zgodnie z którym jej przepisy stosuje się do utworów, które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika z tych umów. W ramach pojęcia „dzieła literackie i artystyczne” w treści Konwencji berneńskiej z 9 września 1886 roku o ochronie dzieł literackich i artystycznych5, do której, w jej najnowszej redakcji Rzeczpospolita Polska przystąpiła w 1990 r., wskazano w art. 2 ust. 1 również dzieła fotograficzne. Dalej, w akt 5 ust. 1 Aktu paryskiego wskazano, iż w odniesieniu do dzieł, co do których autorom przysługuje ochrona na podstawie Konwencji, autorzy w państwach – stronach Konwencji, innych niż państwa pochodzenia dzieła, korzystają z praw, jakie odpowiednie ustawy przyznają aktualnie lub przyznają w przyszłości swoim obywatelom, jak też z praw specjalnie przyznanych przez Konwencję.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.aut. przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia, w szczególności utwory wskazane w art. 1 ust. 2 tej ustawy. By wytwór intelektu mógł być uznany za utwór w rozumieniu u.p.aut. nie może być również objęty wyłączeniem z art. 1 ust. 2

1 u.p.aut.

Fotografia „(...)” została utrwalona w formie wskazanej powyżej przez co spełnienie przez nią przesłanki ustalenia nie budzi wątpliwości. Wskazuje to również na sposób wyrażenia utworu objęty ochroną.

W ocenie Sądu sporna fotografia autorstwa (...) spełniała również pozostałe przesłanki wynikające z przywołanych przepisów. By wytwór działalności intelektualnej człowieka mógł być uznany za utwór powinien stanowić rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym, stanowiący projekcję wyobraźni autora, nie będąc wytworem działań o charakterze rutynowym lub szablonowym (przesłanka twórczości).

Ocenę przesłanki indywidualności należy przeprowadzić na płaszczyźnie przedmiotowej (odnosząc się do samego utworu na tle innych utworów z podobnej kategorii – na gruncie rozpoznawanej sprawy były to fotografie X. (...) w H. wraz z sąsiednimi zabudowaniami – oraz porównania ich cech w kontekście różnic i podobieństw w celu ustalenia zakresu swobody decyzyjnej twórcy) oraz podmiotowej (przez zbadanie sposobu wykorzystania dostępnego zakresu swobody twórczej przez autora – pozostawienia przez autora swojego osobistego piętna w utworze).

W kontekście utworu fotograficznego piętno autora przejawiać się może w dokonanych przez niego wyborach obejmujących kompozycję, czas ekspozycji, wybór pory dnia i roku ze względu na szczególne warunki atmosferyczne i położenie słońca. Ponieważ fotografia, której przedmiot stanowią elementy architektury bądź przyrody w swojej doświadczalnej i poznawalnej za pośrednictwem zmysłu wzroku formie, niebędąca równocześnie fotografią reporterską, posiada ograniczony zakres swobody twórczej ze względu na położenie, rozmiar lub otoczenie fotografowanych obiektów indywidualność procesu twórczego zależy od działań związanych z szeroko rozumianym „warsztatem” fotografa. Już w tym kontekście sporna fotografia, w ocenie Sądu, nie mogła zostać uznana za jedną z wielu fotografii tego samego charakterystycznego punku krajobrazu H. powielającą cechy fotografii innych autorów.

Ze względu na podjęte przez autora spornej fotografii decyzje, wpływające na jej ostateczny kształt (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2002 r. – sygn. akt III CKN 1096/00; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 12 września 2016 r. – sygn. akt I ACa 942/15) związane z wyborem pory dnia i roku umożliwiającej uchwycenie bryły X. (...) na tle tarczy słońca z promieniami przebijającymi między centralnym budynkiem (...) a otaczającymi go wieżowcami oraz działania związane z obróbką surowej fotografii, co widoczne jest szczególnie przy zestawieniu pierwotnej fotografii z ostatecznym utworem (vide opis stanu faktycznego) uzasadniona była ocena, iż w spornej fotografii zawarte zostało piętno autora, co stanowiło rezultat jego decyzji artystycznych ostatecznie wyróżniających tę fotografię wśród innych, między innymi powszechnie dostępnymi ujęciami przedstawiającymi te same obiekty wskazanymi przez pozwaną.

Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że w ocenie Sądu przedmiotowa fotografia spełniała wszystkie przesłanki, aby zostać uznaną za utwór w rozumieniu Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Roszczenia przysługujące z tytułu naruszenia majątkowych praw autorskich zostały wskazane w art. 79 u.p.aut. Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.aut. uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 16 lutego 2017 r. (sygn. akt I CSK 100/16) wskazany przepis u.p.aut. nie przełamuje zasady rozporządzalności z art. 321 § 1 k.p.c., dopuszczalne jest więc zasądzenie kwoty niższej, wyliczonej według kwoty bazowej wskazanej przez powoda. O ile przywołane orzeczenie Sądu Najwyższego spotkało się z częściową krytyką, o tyle nie obejmowała ona tezy o dopuszczalności dochodzenia przez stronę poszkodowaną na podstawie wskazanego przepisu odszkodowania ryczałtowego ograniczonego do jednokrotnej wysokości stosownego wynagrodzenia.

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z treścią art. 67 ust. 4 u.p.aut. uprawniony z licencji wyłącznej, jeśli umowa nie stanowi inaczej, może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną. Dodatkowo, zgodnie z treścią ustępu 3 tego samego artykułu, umowa licencyjna może przewidywać, że licencjobiorca może upoważnić inną osobę do korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji. Z zestawienia tych przepisów, mając jednocześnie na uwadze przedstawione przez stronę powodową umowy z 30 czerwca 2020 r., wynika jednoznacznie, że strona powodowa jest czynnie legitymowaną do dochodzenia roszczeń objętych pozwem będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, wbrew twierdzeniom strony pozwanej.

Sąd uznał za udowodnione, iż fragment spornej fotografii został opublikowany na stornie internetowej administrowanej przez pozwaną spółkę. Irrelewantny pozostawały twierdzenia pozwanej, iż obecnie spółka korzysta z nowej strony internetowej zawierającej nowe fotografie i grafiki.

Okoliczność, iż to pozwana spółka wykorzystywała w ramach prowadzonej działalności stronę internetową znajdującą się pod adresem (...) nie została zaprzeczona przez stronę pozwaną. W pismach procesowych pozwana twierdziła, iż „obecnie nie używa już strony internetowej z lat 2022 – 2023”6, odnosząc się do wydruków przedłożonych przez powoda (k. 38-40v.). Mimo niejednoznacznych twierdzeń strony Sąd ustalił, iż to pozwana spółka była administratorem wskazanej strony internetowej w oparciu o przedłożone przez powoda wydruki zarchiwizowanego wyglądu strony internetowej (...)z na daty: 30 października 2022 r., 25 grudnia 2022 r. oraz 13 marca 2023 r. (uzyskane z tzw. (...)) oraz wydruk treści zakładki „Polityka prywatności” tej strony internetowej, w której wprost wskazano pozwaną spółkę jako administratora danych osobowych.

Na podstawie wskazanych dowodów Sąd uznał za udowodnione również twierdzenia powoda dotyczące okresu, przez jaki trwało naruszenie oraz samego faktu wykorzystania spornej fotografii przez pozwaną.

Mimo wyświetlania fotografii w formie miniatury na wydrukach z k. 96v., 99, 100v., 103v. oraz 107v. widoczna jest w stopniu umożliwiającym rozpoznanie w niej fotografię „(...) przez wyróżniające ją mocne, podkreślone jeszcze przez obróbkę fotografii, promienie słoneczne widoczne za budynkiem X. (...) oraz układ chmur nad (...) oraz sąsiednim wieżowcem. Ponieważ wszystkie wydruki z narzędzia (...) zawierają datę archiwizacji treści strony internetowej Sąd ustalił, iż sporna fotografia była opublikowana od 30 października 2022 r. do co najmniej13 marca 2023 r., tj. przez około 4,5 miesiąca.

Strona pozwana w treści pism procesowych wielokrotnie twierdziła, iż ze względu na znaczne, w jej ocenie, podobieństwo spornej fotografii do innych przedstawiających ten sam fragment panoramy H., nie można jednoznacznie wskazać, iż to właśnie fotografia autorstwa (...) była widoczna na jej stronie internetowej. Mimo możliwości wykazania faktu posłużenia się fotografią uzyskaną z innego źródła przez przedłożenie stosownych dowodów potwierdzających zawarcie umowy licencyjnej lub dokumentujących transakcję z tego tytułu pozwana nie przedstawiła żadnych środków dowodowych na tę okoliczność ograniczając się do zaprezentowania zestawienia siedmiu fotografii dostępnych na stronie(...). Twierdzenia pozwanej Sąd uznał więc za nieudowodnione.

W oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty księgowe oraz potwierdzenia transakcji, Sąd ustalił, iż powodowa spółka w ramach prowadzonej działalności oferuje podmiotom trzecim udzielenie licencji na korzystanie z utworów – fotografii w zamian za opłatę licencyjną ustalaną zgodnie z cennikiem prezentowanym na jej stronie internetowej. Fakt, iż wskazane faktury dotyczyły innych fotografii niż „(...)” był nieistotny dla ustalenia tego faktu. Powód nie wskazał bowiem wysokości roszczenia w oparciu o opłaty uzyskane z tytułu licencji obejmującej sporną fotografię, a z wysokości stawek objętych publicznym cennikiem, który obejmuje wszystkie utwory, do których prawami majątkowymi dysponuje powód. Wystarczające więc było wykazanie, że stawki te rzeczywiście odpowiadają stosowanym przez powoda w jego działalności, czemu strona powodowa sprostała.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego poglądem, który tutejszy Sąd podziela, wynagrodzenie stosowne w rozumieniu art. 79 ust. 1 pkt 3b Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to takie wynagrodzenie, jakie otrzymałby autor, gdyby osoba, która naruszyła jego prawa majątkowe, zawarła z nim umowę o korzystanie z utworu w zakresie dokonanego naruszenia7. Mowa jest więc o hipotetycznym wynagrodzeniu należnym uprawnionemu, dlatego też, jeśli autor przedstawi stosowane przez siebie dotąd w umowach stawki wynagrodzeń, to właśnie one powinny być uważane za stosowne wynagrodzenie (zob. A. Matlak, T. Targosz, E. Traple [w:] Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych [w:] Ustawy autorskie. Komentarze. Tom II, red. R. Markiewicz, Warszawa 2021, art. 79, uwaga 122, lex)8.

Zawieranie przez stronę powodową umów licencyjnych uwzględniających opłaty zgodne ze stawkami prezentowanymi w cenniku na jej stronie internetowej uzasadniało przyjęcie stawki odpowiadającej opłacie za okres naruszenia (4,5 miesiąca) jako stosownego wynagrodzenia w rozumieniu przywołanego przepisu. Za wskazany okres, dłuższy niż 3, a krótszy niż 6 miesięcy, stawka opłaty licencyjnej wynosiłaby 2.390 euro. Brak wcześniejszych relacji handlowych między stronami oraz funkcjonowanie odmiennych stawek za fotografie innych autorów nie uzasadniał, wbrew twierdzeniom pozwanej, oddalenia powództwa w związku z niewykazaniem roszczenia. Posłużenie się przez pozwaną fotografią, w stosunku do której podmiot uprawniony operuje stałym cennikiem akceptowanym przez inne podmioty uzasadniało przyjęcie tego cennika przez Sąd. Ustalenie stawki niższej, zgodnie ze stanowiskiem pozwanej, prowadziłoby do sytuacji, w której podmiot odpowiedzialny za naruszenie byłby w lepszej sytuacji (płacą niższą stawkę opłaty licencyjnej) niż podmiot nabywający do niej prawa legalnie, od uprawnionego do rozporządzania utworem.

W konsekwencji Sąd orzekł jak w punkcie I. wyroku na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.aut. uwzględniając w całości roszczenie główne strony powodowej. W tym samym punkcie Sąd uwzględnił jedynie częściowo roszczenie o zapłatę odsetek od wskazanej kwoty. Wbrew twierdzeniom powoda nie było podstaw do zasądzenia odsetek za opóźnienie od pierwszego ustalonego dnia naruszenia. Bezspornym między stronami było, że pozwana odebrała wezwanie datowane na dzień 4 października 2025 r. (k. 54-55v.). Strona powodowa nie przedstawiła jednak żadnych dowodów w celu wykazania daty odebrania przesyłki. Powód w piśmie tym wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 2.930 euro zastrzegając termin na jej akceptację do dnia 16 października 2025 r., wskazują równocześnie, że szczegóły płatności zostaną przekazane dopiero po zaakceptowaniu propozycji ugodowego zakończenia sporu. W ocenie Sądu nie było podstaw, by uznać dzień następujący po wskazanej dacie, tj. 17 października 2025 r. za pierwszy dzień okresu, za który strona pozostaje w opóźnieniu z zapłatą na rzecz powoda. Pismo to stanowiło bowiem propozycję ugodowego rozwiązania sporu, zawierało sformułowanie, że „Kwota ta powinna zostać uiszczona w ciągu 7 dni od przyjęcia niniejszej oferty […]”. Strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu, że pozwana spółka tę ofertę przyjęła, a jednocześnie pozwana spółka co prawda przyznała, iż je otrzymała, ale jednocześnie oświadczyła, że potraktowała je jako próbę wymuszenia.

Ponieważ strona powodowa zgłosiła w pkt 7.4. oraz 7.4.2 Formularza A roszczenie o zasądzenie odsetek od kwoty żądania głównego nie wypełniając równocześnie ciążącego na niej obowiązku wykazania zdarzenia, od którego pozwana pozostaje w opóźnieniu, a pozwana konsekwentnie podważała zasadność roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości, Sąd orzekł o obowiązku zapłaty odsetek jak w punkcie I. wyroku. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 pkt 3b) Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r.; sygn. akt SK 32/14) uprawniony może się domagać naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu. Ponieważ za chwilę dochodzenia odszkodowania należy uznać chwilę wyrokowania o tym roszczeniu, dlatego też odsetki zostały zasądzone od dnia wydania wyroku.

W konsekwencji Sąd oddalił roszczenie o zapłatę odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres wcześniejszy niż dzień 22 kwietnia 2026 r., o czym orzekł w punkcie II. wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt III. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wyniki procesu na podstawie art. 16 Rozporządzenia 861/2007 uwzględniając roszczenie powoda w zakresie kwot: 9,05 EUR (z tytułu poniesionych kosztów doręczenia korespondencji) oraz 117 zł (opłata od pozwu wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa). Wskazane koszty były konieczne oraz proporcjonalne do wartości przedmiotu sporu, co zgodnie ze zdaniem drugim art. 16 Rozporządzenia 861/2007

a contrario uzasadniało ich zasądzenie na rzecz powoda. Na podstawie tego samego przepisu stosowanego wprost Sąd oddalił w pkt II. wyroku roszczenie o zapłatę kwoty 95 EUR z tytułu roszczenia o zwrot kosztów zabezpieczenie dowodu w formie zrzutu ekranu strony internetowej pozwanej przez podmiot trzeci – spółkę (...). Koszty te Sąd uznał za zbędne. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiało chociażby przedłożenie przez stronę powodową wydruków z narzędzia do archiwizacji treści stron internetowych, których uzyskanie nie wymagało korzystania z usług innych podmiotów oraz prezentowało wiarygodnie zawartość strony internetowej (...)we wskazanych datach.

O obowiązku zapłaty odsetek od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c.

1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) - Dz.Urz. UE. L z 2012 r., nr 351, str. 1.

2 t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1398.

3 Dz.Urz.UE.L 2007 Nr 199, str. 40.

4 t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24.

5 Akt paryski Konwencji Berneńskiej o Ochronie Dzieł Literackich i Artystycznych sporządzony w Paryżu 24 lipca 1971 r. (Dz.U. z 1990 r., nr 82, poz. 474); dalej jako Akt paryski.

6 Odpowiedź na pozew – k. 65.

7 Wyrok SN z 25.03.2004 r., II CK 90/03, OSNC 2005, nr 4, poz. 66; Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 31.08.2022 r., I C 1211/20.

8 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 31.08.2022 r., I C 1211/20.