Sąd oddalił pozew o zakaz nazwy camping, powódka zapłaci 10 800 zł kosztów

WYROKU SĄDU OKRĘGOWEGO W GDAŃSKU

Z DNIA 8 STYCZNIA 2026 r.

W pozwie z dn. 25 kwietnia 2025 r. (k. 4-22) przeciwko L. I. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła o:

a) nakazanie pozwanemu zaniechania niedozwolonych działań polegających na oznaczaniu i reklamowaniu prowadzonego przez pozwanego obiektu jako „camping”, a tym samym na rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, podczas gdy nazwa ta podlega prawnej ochronie i można się nią posługiwać wyłącznie w przypadku uzyskania stosownej decyzji administracyjnej o zaszeregowaniu obiektu tej kategorii, którego warunku L. I. nie spełnił,

b) nakazanie pozwanemu złożenia oświadczenia o treści „Ja, L. I. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) oświadczam na mocy orzeczenia Sądu, że używałem nazwy „camping” bez uprzedniego uzyskania wymaganej prawem decyzji administracyjnej o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego tego rodzaju, tj. oznaczałem świadczone przeze mnie usługi w sposób, który może wprowadzić klientów w błąd co do jakości i innych istotnych cech usługi, rozpowszechniałem nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje w celu przysporzenia mi korzyści oraz stosowałem reklamę wprowadzającą klienta w błąd i mogącą przez to wpłynąć na jego decyzję co do nabycia usługi za co przepraszam” i umieszczenia treści oświadczenia:

1) na ogrodzeniu nieruchomości położonej w miejscowości X. przy ulicy (...) w odległości 1 metra od bramy wjazdowej na teren nieruchomości;

2) na elewacji budynków zakwaterowania

dowolną czcionką w rozmiarze nie mniejszym niż 90, koloru czarnego na białym tle na tablicach, o wymiarze 1 metr wysokości na 2 metry szerokości, przez 90 kolejnych dni kalendarzowych od uprawomocnienia się wyroku;

c) zasądzenie od pozwanego sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł na cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego, tj. na rzecz (...) BIBLIOTEKI (...) w X. ul. (...), (...)-(...) X. (REGON: (...); NIP: (...)) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wyrokowania do dnia zapłaty;

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Pozew został cofnięty co do roszczenia wskazanego w pkt 1.a) powyżej w piśmie procesowym z dn. 29 lipca 2025 r. (k. 109-117).

Powód podniósł, że jest właścicielem nieruchomości położonej w X. przy (...), dla której Sąd Rejonowy w (...)Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w F. prowadzi księgę wieczystą o numerze (...), z której pozwany korzysta bezumownie prowadząc na niej działalność hotelarską pod nazwą „(...)”. Powodowa spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obiektów noclegowych turystycznych o i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania, obsługi rynku nieruchomości oraz wynajmu i dzierżawy. Zgodnie z art. 39 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1944) – dalej jako ustawa o usługach hotelarskich - przedsiębiorca przed rozpoczęciem działalności obejmującej świadczenie usług w obiekcie należącym do jednej z kategorii wymienionych w ustawie ma obowiązek uzyskać zaszeregowanie obiektu do właściwej kategorii i rodzaju. W związku z nieuzyskaniem przez pozwanego zaszeregowania, w ocenie powódki pozwany bezprawnie posługuje się nazwą „camping”. Zachowanie pozwanego miało wypełniać, w ocenie powoda, znamiona czynów nieuczciwej konkurencji:

- z art. 10 ust. 1 ustawy z dn. 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 85) – dalej jako u.z.n.k. – przez posługiwanie się w obrocie nieprawdziwym oznaczeniem „camping” dla oznaczenia działalności gospodarczej bez uzyskanie zaszeregowania obiektu co mogłoby co najmniej wywołać błąd u przeciętnego uczestnika rynku;

- z art. 14 ust. 1 u.z.n.k. przez publikację oferty na stronach internetowych z wykorzystaniem nieprawdziwego oznaczenia „camping” w celu pozyskania większej liczby klientów, a więc osiągnięcia korzyści;

- z art. 16 ust. 1 u.z.n.k. przez stosowanie reklamy, co do której konsument nie mógł zorientować się, że nierzetelnie prezentuje oferowane przez pozwanego usługi;

- art. 15 ust. 1 u.z.n.k. przez oferowanie bardzo wysokiego czynszu dzierżawnego w przetargu na dzierżawę nieruchomości pozwanej w celu wykluczenia konkurencyjnych ofert i zajęcia nieruchomości w celu czerpania korzyści z prowadzonej działalności gospodarczej, co miało stanowić utrudnienie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku dzierżawy nieruchomości i wyrządziło szkodę powodowi.

W ocenie powoda pozwany miał świadomość, że uzyskanie decyzji administracyjnej marszałka województwa w przedmiocie zaszeregowania obiektu jest konieczne i wynika z przepisów ustawy o usługach hotelarskich, z czego wywodzi, że dopuścił się zarzucanych mu czynów nieuczciwej konkurencji w sposób zawiniony.

Jako podstawę prawną roszczeń z pkt 1.b) i 1.c) pozwu powód wskazał art. 18 ust. 1 pkt 3 oraz art. 18 ust. 1 pkt 6 u.z.n.k.

Legitymację czynną powód wywodził z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 2 u.z.n.k. wskazując, że jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą wykonującą działalność gospodarczą na tym samym rynku co pozwany, którego działania skutkują uzyskaniem nieuzasadnioną przewagę nad powodem. Interes powódki został naruszony również przez bezumowne korzystanie przez powoda z jej nieruchomości w związku z działalnością gospodarczą, której nieprawidłowe oznaczenie stanowi o popełnieniu przez pozwanego czynów nieuczciwej konkurencji.

W odpowiedzi na pozew z dn. 10 lipca 2025 r. (k. 91-104) pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Pozwany zaprzeczył zasadności powództwa wskazując na brak legitymacji czynnej powoda, jego przedwczesność i nadużycie prawa, nieziszczenie się przesłanek zarzucanych mu czynów nieuczciwej konkurencji.

W ocenie pozwanego powód nie wykazał by konsekwencją zarzucanych mu czynów nieuczciwej konkurencji było naruszenie jego interesów lub stworzenie stanu zagrażającego im, a co do czynu z art. 15 ust. 1 u.z.n.k. powodowi nie przysługuje legitymacja czynna, ponieważ, zgodnie z jego twierdzeniami, to nie sferę jego interesów miałby naruszyć pozwany ograniczając dostęp do rynku.

Mimo świadczenia przez strony usług na rynku usług hotelarskich, w ocenie pozwanego nie można uznać zakresu świadczonych przez nie usług za konkurencyjne ze względu na szeroki zakres i znaczne zróżnicowanie usług wskazanych w ustawie o usługach hotelarskich oraz brak faktycznej rywalizacji między stronami na płaszczyźnie prowadzonych działalności gospodarczych.

Między stronami toczy się szereg postępowań związanych z nieruchomością, na której pozwany prowadzi działalność gospodarczą. Pozwany wskazał, że dopiero po rozstrzygnięciu o tytule prawnym do nieruchomości możliwe będzie uzyskanie przez niego wymagane zaszeregowania obiektu, ponieważ legitymowanie się tytułem prawnym do nieruchomości stanowi jeden z wymogów określonych w przepisach ustawy o usługach hotelarskich. Co więcej pozwany nie został przed wytoczeniem powództwa wezwany do zaniechania zarzucanych mu czynów nieuczciwej konkurencji, co świadczy o przedwczesności działań powoda.

Pozwany podniósł również, że działania powoda stanowią przejaw nadużycia prawa, ponieważ powód sam podejmował przeciwko pozwanemu i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej działania sprzeczne z dobrymi obyczajami czego konsekwencją było utrudnienie pozwanemu funkcjonowania w obrocie gospodarczym.

Odnosząc się do zarzucanych czynów nieuczciwej konkurencji pozwany wskazał, że brak odpowiedniej decyzji marszałka województwa o zaszeregowaniu obiektu powinien być rozpatrywany na podstawie przepisów prawa administracyjnego i samodzielnie nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji. Działalność prowadzona przez pozwanego spełnia wymogi określone w art. 39 ustawy o usługach hotelarskich, więc oznaczenie obiektu jako „camping” jest zgodne z rzeczywistością, a w konsekwencji nie może wprowadzić w błąd konsumentów. Za wyborem usług świadczonych przez pozwanego przemawiają takie czynniki jak lokalizacja obiektu, cena za pobyt oraz pozytywne opinie w serwisie (...), nie są więc zasadne twierdzenia powoda, że zainteresowanie nimi wynika jedynie

Również bezumowne korzystanie przez pozwanego z nieruchomości powoda nie stanowi

per se czynu nieuczciwej konkurencji, w tym zarzucanego pozwanemu czynu określonego w art. 15 ust. 1 u.z.n.k., ponieważ dotyczą łączącego strony stosunku cywilnoprawnego bez wkraczania w ich relacje jako podmiotów działających na tym samym rynku a pozwany w związku z nim nie godzi w pozycję rynkową powoda.

Między stronami toczy się szereg postępowań związanych z nieruchomością, na której pozwany prowadzi działalność gospodarczą. Pozwany wskazał, że dopiero po rozstrzygnięciu o tytule prawnym do nieruchomości możliwe będzie uzyskanie przez niego wymagane zaszeregowania obiektu, ponieważ legitymowanie się tytułem prawnym do nieruchomości stanowi jeden z wymogów określonych w przepisach ustawy o usługach hotelarskich. W ocenie pozwanego ta okoliczność przemawia za brakiem możliwości przypisania mu winy co do nieuzyskania decyzji marszałka województwa. Co więcej pozwany nie został przed wytoczeniem powództwa wezwany do zaniechania zarzucanych mu czynów nieuczciwej konkurencji, co świadczy o przedwczesności działań powoda.

Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia.

1. Powód – (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. prowadzi działalność gospodarczą, która obejmuje obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania oraz obsługę rynku nieruchomości oraz najem i dzierżawę.

Okoliczność bezsporna.

2. Pozwany L. I. prowadzi działalność gospodarczą pod (...), która obejmuje m.in. wynajem pokoi oraz pól kempingowych, w tym pól dla pojazdów kempingowych.

Okoliczność bezsporna.

3. Właścicielem działki położonej przy (...) w X., dla której Sąd Rejonowy w (...) Wydział Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych z siedzibą w F. prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) jest (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł..

Okoliczność bezsporna.

4. Przed wniesieniem pozwu powód wezwał pozwanego do:

a.

opuszczenia nieruchomości położonej przy ul. (...) w X.,

b.

spłaty zadłużenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości,

c.

wpłaty kaucji gwarancyjnej oraz złożenia oświadczenia o poddaniu się egzekucji.

(wezwania do opuszczenia nieruchomości położonej przy ul. (...) w X. z dn. 19 kwietnia 2024 r. – k. 52; wiadomość mailowa z dn. 25 kwietnia 2024 r. – k. 53; pismo powoda z dn. 11 czerwca 2024 r. i 11 lipca 2024 r. – k. 58-60)

5. Pozwany reklamował usługi świadczone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jako „ (...) ” na nieruchomości położonej przy ul(...) w X. na stronach internetowych (...), (...), (...),(...)oraz (...)

Wskazane usługi pozwany świadczył bez uzyskania decyzji o zaszeregowaniu obiektu do właściwego rodzaju i kategorii.

Obecnie pozwany reklamuje usługi hotelowe świadczone na wskazanej nieruchomości korzystając z oznaczenia „(...)”.

Okoliczność bezsporna.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Powództwo w zakresie podtrzymanym przez powoda nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wskazane wyżej stan faktyczny pozostawał bezsporny między stronami w zakresie obejmującym fakty istotne dla rozstrzygnięcia. Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron o faktach złożonych w pismach przygotowawczych oraz na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. oraz na podstawie dokumentów oraz ich odpisów przedłożonych przez strony, których prawdziwość ani zgodność z oryginałami nie była kwestionowana.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. (protokół – k. 146-147v.) Sąd postanowił:

- pominąć na podstawie art. 235

2 § 1 pkt 2 k.p.c. dowód z przesłuchania świadka A. I. oraz dowód z przesłuchania stron. Fakty mające podlegać wykazaniu tymi dowodami pozostawały nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto tezy dowodowe zakreślone przez stronę powodową wskazywały w przeważającej części nie na fakty a na pojęcia odwołujące się do ocen prawnych;

- oddalić wnioski strony pozwanej z pkt 4. odpowiedzi na pozew o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Gdyni VI Wydziału Gospodarczego, Sądu Okręgowego w Gdańsku IX Wydziału Gospodarczego oraz Sądu Okręgowego w Warszawie XX Wydziału Gospodarczego o wypożyczenie akt wskazanych spraw. W ocenie Sądu fakty wskazane przez stronę pozwaną nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a uwzględnienie wniosków strony wiązałoby się z nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.z.n.k. czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich.

W art. 14 ust. 1 u.z.n.k. został stypizowane czyn nieuczciwej konkurencji polegający na rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości o swoim lub innym przedsiębiorcy albo przedsiębiorstwie, w celu przysporzenia korzyści lub wyrządzenia szkody.

W art. 16 ust. 1 pkt 2 u.z.n.k. wskazano, że czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy jest w szczególności reklama wprowadzająca klienta w błąd i mogąca przez to wpłynąć na jego decyzję co do nabycia towaru lub usługi.

Powód wywiódł, że każdy ze wskazanych czynów nieuczciwej konkurencji został popełniony przez pozwanego w związku z używaniem przez niego oznaczenia „camping” w nazwie (...) w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wprowadzenie w błąd klientów przez pozwanego miało wynikać z posługiwania się tym oznaczeniem bez uzyskania decyzji administracyjnej o zaszeregowaniu obiektu

Zgodnie z art. 39 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy o usługach hotelarskich przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskich (obiekcie spełniającym wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany oraz wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami) przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do odpowiedniego rodzaju następuje w formie decyzji administracyjnej marszałka województwa właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu hotelarskiego (art. 42 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o usługach hotelarskich.

W art. 36 pkt 4) tej ustawy określono konieczne cechy obiektu, by możliwe było zaszeregowanie go do rodzaju „kempingi (campingi)”: obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach, samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych, przyrządzanie posiłków, parkowanie samochodów, a także świadczące usługi związane z pobytem klientów.

Bezspornym między stronami było, że pozwany nie uzyskał decyzji o zaszeregowaniu jego obiektu do rodzaju „kempingi (campingi)”.

Prowadzenie działalności hotelarskiej w obiekcie co do którego nie została wydana decyzja w trybie art. 42 ustawy o usługach hotelarskich nie może być w ocenie Sądu samo przez się uznane za czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu powołanych przepisów.

Ustawa o usługach hotelarskich realizując cel w postaci ochrony rynku, w szczególności konsumentów korzystających z usług objętych regulacją, określa zasady prowadzenia działalności hotelarskiej oraz mechanizmy służące kontroli tej działalności korzystając z narzędzi właściwych dla prawa administracyjnego. Na gruncie prawa administracyjnego oraz z wykorzystaniem właściwej dla niego procedury powinna być badana okoliczność, z której powód wywiódł popełnienie przez pozwanego czynów nieuczciwej konkurencji, tj. posługiwanie się oznaczeniem „camping” przeznaczonym dla rodzaju obiektów hotelarskich, których cechy zostały określone w art. 36 pkt 4) ustawy o usługach hotelarskich bez uzyskania zaszeregowania na podstawie decyzji marszałka województwa.

By możliwe było przypisanie pozwanemu odpowiedzialności na gruncie przepisów art. 10 ust. 1, 14 ust. 1 lub 16 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji to prowadzony przez niego obiekt, do którego oznaczenia, reklamy czy o którym informacje rozpowszechniał z wykorzystaniem oznaczenie „camping” bez uzyskania decyzji o zaszeregowaniu, musiałby nie posiadać cech wskazanych w art. 36 pkt 4) ustawy o usługach hotelarskich i nie stanowił „campingu” w rozumieniu tego przepisu.

Powód nie twierdził, ani w treści złożonych pism przygotowawczych, ani na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r., by taka okoliczność miała miejsce, tj. że obiekt oznaczony i reklamowany uprzednio jako „(...)”, a obecnie „(...)”, nie był obiektem strzeżonym, nie umożliwiał noclegu w namiotach, samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych, przyrządzania posiłków, parkowania samochodów ani nie świadczył usług związanych z pobytem klientów. Sąd ocenił więc, że te cechy obiektu prowadzonego przez pozwanego nie były kwestionowane przez powoda, czego konsekwencją było przyjęcie, że nie zostało wykazane popełnienie przez pozwanego czynów nieuczciwej konkurencji polegających na oznaczeniu usług świadczonych przez niego w ośrodku „(...)” w sposób mogący wprowadzić klientów w błąd co ich istotnych cech ani zatajeniem ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich, rozpowszechniania przez pozwanego nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd wiadomości o jego przedsiębiorstwie przez korzystanie z oznaczenia „camping” bez uzyskania decyzji o zaszeregowaniu obiektu. Tak samo nie zostało wykazane by pozwany dopuścił się ich w związku z wykorzystaniem tego oznaczenia w reklamie wprowadzającej w błąd klientów, która mogła przez to wpłynąć na ich decyzję co do nabycia usługi.

Niewykazane pozostało również popełnienie przez pozwanego czynu nieuczciwej konkurencji z art. 15 ust. 1 u.z.n.k. polegającego na utrudnianiu innym przedsiębiorcom dostępu do rynku przez zaoferowanie w trakcie przetargu na dzierżawę nieruchomości powoda bardzo wysokiego czynszu dzierżawnego w celu wykluczenia konkurencyjnych podmiotów połączone z zamiarem niewywiązania się z obowiązku zapłaty czynszu w zadeklarowanej wysokości.

Strona powodowa nie złożyła żadnych wniosków dowodowych mających służyć wykazaniu wskazanych faktów. W związku ze stwierdzeniem, że okoliczności związane z postępowaniem przetargowym dotyczącym dzierżawy nieruchomości powoda oraz działań pozwanego w związku z tym postępowaniem nie zostały wykazane Sąd ograniczył się do przywołania powyżej zarzucanego pozwanemu czynu bez przeprowadzenia analizy, czy takie zachowanie mogłoby stanowić czyn nieuczciwej konkurencji polegający na utrudnianiu dostępu do rynku.

Poza wskazanymi wyżej, powód na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. (protokół rozprawy – 00:04:33-00:34:47 – k. 146-146v.) wskazał również na popełnienie przez pozwanego czynu nieuczciwej konkurencji polegającym na wprowadzeniu w błąd przez nieinformowanie o braku tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzi działalność gospodarczą.

Twierdzenia te Sąd ocenił jako spóźnione, do niniejszego postępowania znajdują zastosowanie, obok przepisów o postępowaniu w sprawach własności intelektualnej, przepisy o postępowaniu w sprawa gospodarczych na podstawie art. 479

91 k.p.c. w zw. z art. 458

2 § 1 pkt 2) k.p.c., w tym art. 458

5 § 1 k.p.c., zgodnie z którym powód jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a pozwany - w odpowiedzi na pozew. W toku wymiany pism przygotowawczych strona powodowa nie twierdziła, by pozwany popełnił czyn nieuczciwej konkurencji polegający na wprowadzeniu w błąd przez zatajenie informacji o braku tytułu prawnego do nieruchomości. Zgodnie z art. 458

5 § 4 przywołane twierdzenia powoda należało pominąć ponieważ strona nie uprawdopodobniła, że ich powołanie nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

Niezależnie od tego, w ocenie Sądu niepodawanie przez przedsiębiorcę hotelarskiego informacji o tytule prawnym do nieruchomości, na której prowadzi się działalność gospodarczą nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji. Nie sposób bowiem wymagać by przedsiębiorca udostępniał klientom takie informacje, które należą do informacji związanych z wewnętrznym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa i nie wywierają bezpośredniego wpływu na świadczonego usługi i ich standard. Zachowanie takie nie powinno podlegać ocenie na gruncie przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W oparciu o powyższe Sąd orzekł jak w sentencji oddalając w pkt 2. wyroku powództwo co do roszczeń zgłoszonych w pkt 1. b) i 1. c) pozwu. W związku z cofnięciem pozwu co do roszczenia zgłoszonego w pkt 1. a) pozwu Sąd postanowił w pkt 1. wyroku umorzyć postępowanie w tym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 3. wyroku na podstawie zasady odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c.), w związku z oddaleniem powództwa co do roszczeń wskazany w pkt 1. b) i 1. c) pozwu oraz umorzeniem postępowania co do roszczenia z pkt 1. a) pozwu na skutek cofnięcia pozwu w tym zakresie, nakładając na powoda jako stronę przegrywającą sprawę w całości obowiązek zwrotu kosztów postępowania pozwanemu w całości.

Sąd nie podzielił stanowiska wyrażonego przez powoda w piśmie procesowym z dn. 29 lipca 2025 r., jakoby w związku ze zmianą oznaczenia ofert przez pozwanego, tj. usunięcia z nich określenia „camping”, należało pozwanego w tej części uznać za stronę przegrywającą sprawę. W oparciu o przedłożone dowody – wezwania do opuszczenia nieruchomości położonej przy (...) w X. z dn. 19 kwietnia 2024 r. skierowanego do pozwanego, wiadomości mailowej z dn. 25 kwietnia 2024 r., pism powoda z dn. 11 czerwca 2024 r. i 11 lipca 2024 r. (k. 52-53, 58-60) – Sąd ustalił, że przed doręczeniem odpisu pozwu pozwany nie został wcześniej wezwany przez powoda do zaniechania działań stanowiących w jego ocenie czyny nieuczciwej konkurencji, w tym do zaniechania działań polegających na oznaczaniu i reklamowaniu prowadzonego przez pozwanego obiektu jako „camping”.

W ocenie Sądu nie wystąpiły okoliczności uzasadniające uznanie powoda za stronę wygrywającą mimo cofnięcia powództwa na skutek spełnienia żądania z pkt 1.a) pozwu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dn. 9 czerwca 2017 r. – III CZP 118/161 uznanie powoda za stronę wygrywającą w takiej sytuacji jest uzasadnione

gdy wytoczone powództwo jest dopuszczalne, między stronami nie ma sporu co do jego zasadności, a pozwany spełnia świadczenie w celu zaspokojenia powoda (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dn. 15 marca 1955 r., II CR 1449/542). Te okoliczności nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie – powództwo przeciwko pozwanemu było bowiem przedwczesne ze względu na brak uprzedniego wezwania go zaprzestania czynów nieuczciwej konkurencji oraz kwestionowanie roszczeń powoda w toku postępowania, co pozwany podniósł w odpowiedzi na pozew, podkreślając iż usunięcie spornego oznaczenia „camping” nie stanowi uznania roszczenia powoda.

Na koszty postępowania zasądzone na rzecz pozwanego złożyła się kwota 10.800 zł ustalona na podstawie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). O obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1

1 k.p.c.

SSO Weronika Klawonn

1 OSNC 2018, nr 2, poz. 19.

2 OSNCK 1956/1/12.