Spór o udzielenie zabezpieczenia

Wnioskiem datowanym na 6 lutego 2026 r. (k. 3-22) uprawniona (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. (dalej jako uprawniona lub (...)) wniosła o udzielenie zabezpieczenia roszczeń przeciwko obowiązanemu Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w L. (dalej jako obowiązany lub (...)) o ustalenie istnienia między Stowarzyszeniem (...) z siedzibą w L. a (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. umowy licencyjnej na reemisję zawartej w dniu 22 października 2014 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. (nr KRS (...) – poprzednikiem prawnym (...) sp. z o.o. z siedzibą w C., nr KRS (...)) a Stowarzyszenie (...) z siedzibą w L., na czas nieoznaczony, na podstawie której (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. przysługuje prawo do korzystania z utworów audiowizualnych, do których autorskie prawa majątkowe przysługują producentom utworów audiowizualnych i ich twórcom, na polu eksploatacji reemisja

poprzez

1. nakazanie Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w L. powstrzymana się od występowania przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. z roszczeniami o zakazanie reemisji programów telewizyjnych oraz z roszczeniami o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z autorskich praw majątkowych do utworów audiowizualnych, do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie;

2. zagrożenie obowiązanemu na podstawie art. 756

2 § 1 pkt 1 k.p.c. nakazaniem zapłaty na rzecz uprawnionej kwoty 100.000 zł za każdy przypadek naruszenia zakazu z pkt 1.

Uprawniona wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym usług telewizji kablowej, dostępu do szerokopasmowego Internetu oraz telefonii stacjonarnej dla osób fizycznych i prawnych.

Obowiązana jest stowarzyszeniem posiadającym status organizacji zbiorowego zarządzenia prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi1 (dalej jako u.o.z.z.), prowadzącym na podstawie zezwolenia Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu zbiorowy zarząd autorskimi prawami majątkowymi do utworów audiowizualnych oraz prawami pokrewnymi do wideogramów w zakresie, w jakim te prawa przysługują ich producentom.

Uprawniona rozpoczęła świadczenie usług od 1 marca 2024 r., początkowo w oparciu o aktywa przejęte w wyniku podziału (...) sp. z o.o. – zorganizowaną część przedsiębiorstwa określoną jako działalność abonencka małej integracji, w skład której wchodziły służące do świadczenia usług telekomunikacyjnych składniki majątku spółek (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. przejętych wcześniej przez (...) sp. z o.o.

Uprawniona wskazała, że jako spółka przejmująca wstąpiła w prawa i obowiązki spółki dzielonej ((...) sp. z o.o.), w tym stała się stroną umów na reemisję zawartych przez spółki (...)oraz (...) z obowiązanym, wykonując każdą z nich odrębnie. Dnia 7 czerwca 2024 r. uprawniona wypowiedziała te umowy ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2024 r.

W wyniku przejęcia części majątku (...) sp. z o.o. (zorganizowana część przedsiębiorstwa w postaci działalności abonenckiej obejmującej składniki majątkowe służące do prowadzenia działalności abonenckiej na rzecz klientów) uprawniona stała się z dniem 1 lipca 2024 r. stroną kolejnej umowy licencji na reemisję zawartej z obowiązaną – umowy z 22 października 2014 r. Uprawniona wykonywała obowiązki wynikające ze wskazanej umowy przekazując obowiązanemu informacje oraz opłaty licencyjne wskazane w jej treści (odpowiednio § 2 ust. 5 i § 2 ust. 1-4 umowy).

Pismem z 6 listopada 2024 r. uprawniona została wezwana przez obowiązaną do przekazania informacji, które miały posłużyć do sporządzenia projektu umowy i ugody. W odpowiedzi na wezwanie uprawniona w piśmie z 27 listopada 2024 r. wskazała na bezpodstawność wezwania ze względu na wiążące ją z obowiązanym umowy.

W piśmie z 2 września 2025 r. obowiązany wypowiedział umowę zawartą początkowo z (...) sp. z o.o. na podstawie jej § 3 ust. 1, z zachowaniem miesięcznego terminu, wskazując na dzień 30 czerwca 2024 r. Uprawniona zakwestionowała skuteczność oświadczenia obowiązanego w piśmie z 26 września 2025 r. ze względu na naruszenie § 3 ust. 1 umowy, zgodnie z którym wypowiedzenie umowy jest możliwe z zachowaniem miesięcznego terminu ze skutkiem na koniec kwartału kalendarzowego, a pismo obowiązanego wskazywało, iż oświadczenie miało wywoływać skutek w dacie poprzedzającej jego złożenie. Ponadto, oświadczenie zostało złożone przez osobę niebędącą członkiem zarządu obowiązanego, która nie przedstawiła umocowania do dokonania tej czynności w imieniu (...).

Wraz z pismem z 29 listopada 2025 r. obowiązany złożył uprawnionej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem na 31 grudnia 2025 r. wskazując na konieczność uwzględnienia zmian stanu prawnego w zakresie sprawowania zbiorowego zarządu oraz zatwierdzenia tabeli stawek (...). Wskazany pismem obowiązany wezwał uprawnioną do zawarcia umowy licencji na reemisję oraz wskazał, że dokonywanie reemisji bez zezwolenia wyrażonego w odpowiedniej umowie stanowi naruszenie praw autorskich objętych zbiorowym zarządem (...), któremu przysługuje roszczenie o zapłatę odszkodowania z tego tytułu określone w art. 79 ust. 1 Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych2 (dalej jako u.p.aut.). W toku dalszej korespondencji uprawniona zadeklarowała gotowość do negocjowania nowej wersji umowy licencyjnej oraz ponownie zaprzeczyła, by oświadczenie o wypowiedzeniu umowy było skuteczne. Obowiązany podtrzymywał wcześniejsze stanowisko, iż wskazane oświadczenie było skuteczne.

Uprawniona wskazała, że w celu prowadzenia zgodnej z prawem reemisji w ramach świadczonych usług telewizji kablowej ma obowiązek zawrzeć umowę licencyjną z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania – obowiązanym, będącym jedyną organizacją zbiorowego zarządzania udzielającą licencji na korzystanie z utworów audiowizualnych na polu reemisji. Uprawniona podniosła, że ze wskazanym obowiązkiem wynikającym z art. 17 oraz 21

1 ust. 1 u.p.aut. związany jest obowiązek zawarcia umowy o korzystanie z utworów audiowizualnych i przedmiotów praw pokrewnych, w zakresie wynikającym z posiadanego zezwolenia (art. 45 ust. 1 u.o.z.z.) obciążający obowiązanego. Złożone przez obowiązanego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zawarte w pismach z 2 września i 16 października 2025 r. było w ocenie uprawnionej spółki nieskuteczne ze względu na sprzeczność z przywołanymi przepisami. Uprawniona wywiodła, że skoro obowiązany nie mógłby na podstawie art. 45 ust. 1 u.o.z.z. bez ważnej przyczyny odmówić zawarcia umowy, to również bez ważnej przyczyny nie mógł wypowiedzieć umowy zawartej wcześniej.

W ocenie uprawnionej proponowana przez obowiązanego nowa treść umowy licencji na reemisję nakładałaby licencjobiorcę bardziej rozbudowane obowiązki w zakresie przekazywania informacji oraz wprowadzała nowy obowiązek przekazywania na żądanie (...) oryginałów dokumentów w celu weryfikacji otrzymanych informacji.

Uprawniona wskazała, że przysługuje jej przeciwko obowiązanemu roszczenie o ustalenie dalszego istnienia umowy zawartej pierwotnie z (...) sp. z o.o. na podstawie art. 189 k.p.c.

Uzasadniając istnienie interesu prawnego w ustaleniu dalszego związania stron wskazaną umową uprawniona odwołała się do przedstawionej w treści uzasadnienia wniosku o udzielenie zabezpieczenia relacji stron, z których wynika stan niepewności co do istnienia między nimi stosunku umownego w związku z wypowiedzeniem umowy licencji na reemisję przez obowiązanego. Stan niepewności dotyczy również ciążących na uprawnionej obowiązkach obejmujących uiszczanie na rzecz obowiązanego opłaty licencyjnej oraz przekazywanie informacji dotyczących dokonywanych reemisji. Uprawniona wskazała, że interes prawny w rozumieniu wskazanego przepisu k.p.c. należy rozumieć jako potrzebę prawną, wynikającą z sytuacji prawnej, w jakiej znajduje się powód, a uzależnienie powództwa od interesu prawnego należy pojmować elastycznie, uwzględniając celowościową wykładnię i konkretne okoliczności sprawy. Ponadto, w ocenie uprawnionej, została wykazana przesłanka zasadności powództwa w związku z wykazaniem bezskuteczności wypowiedzenia spornej umowy licencji na reemisję przez obowiązanego.

Uzasadniając interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia uprawniona wskazała, że obowiązany zapowiedział w korespondencji prowadzonej z uprawnioną wystąpienie z powództwem obejmującym roszczenia o zakazanie reemisji programów telewizyjnych oraz o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z autorskich praw majątkowych do utworów audiowizualnych. Istnienia interesu prawnego uprawniona upatrywała w zapobieżeniu skutkowi w postaci poważnego utrudnienia lub uniemożliwienia osiągnięcia celu postępowania w sprawie.

Uprawniona wskazała, że celem roszczenia o ustalenia istnienia między uczestnikami postępowania spornej umowy jest potwierdzenie zgodnego z prawem korzystania przez nią z praw autorskich do utworów audiowizualnych objętych zbiorowym zarządem obowiązanego. Kwestionowanie istnienia spornej umowy przez obowiązanego utrudni w przyszłości osiągnięcie wskazanego celu postępowania oraz zapobiegnie sytuacji, w której uprawniona będzie zmuszona do zaprzestania reemisji programów telewizyjnych w ramach świadczonych usług.

W odpowiedzi na wniosek o udzielenie zabezpieczenia datowanej na 13 maja 2026 r. (k. 178-196) obowiązany wniósł o:

1. oddalenie wniosku w całości;

2. zasądzenie od uprawnionej na rzecz obowiązanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Obowiązany przyznał wskazane przez uprawnioną fakty dotyczące charakteru działalności uczestników postępowania, związania (...) umowami licencji na reemisję ze spółkami wskazanymi przez uprawnioną, wskazanych przez nią przekształceń (...) sp. z o.o. oraz przeniesienia na uprawnioną (...) sp. z o.o. składników majątku wchodzących uprzednio w skład majątku spółek (...), (...) oraz (...), przejęcia przez uprawnioną zorganizowanej części przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o., wypowiedzenia przez uprawnioną umów licencji na reemisję zawartych uprzednio przez spółki (...) oraz(...), które, wraz z umową zawartą pierwotnie ze spółką (...) do dnia 31 grudnia 2024 r. były wykonywane przez uprawnioną. Obowiązany przyznał również, iż korespondencja z uprawnioną przebiegała zgodnie z treścią załączników złożonych przez uprawnioną wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia.

Obowiązany zaprzeczył wprost twierdzeniom uprawnionej, jakoby umowa licencji z 22 października 2014 r. zawarta pierwotnie z (...) sp. z o.o. nadal obowiązywała a wezwanie z 6 listopada 2024 r. skierowane do uprawnionej przez (...) było pozbawione podstaw.

Uzupełniając twierdzenia uprawnionej w zakresie stanu faktycznego obowiązany wskazał, że dysponuje prawomocną tabelą wynagrodzeń za korzystanie z utworów i przedmiotów praw pokrewnych w sytuacji określonej w art. 21

1 ust. 1 u.o.z.z. – reemisja w sieciach kablowych.

Obowiązany wskazał, że za wypowiedzeniem spornej umowy zawartej pierwotnie przez spółkę (...) przemawiały te same argumenty, na których oparła się uprawniona wypowiadając wcześniej umowy zawarte początkowo ze spółkami (...) oraz (...). Wypowiedzenie ich, w obecnie obowiązanego, nie skutkowało bowiem rozciągnięciem zakresu licencji wynikającej ze spornej umowy na całą działalność prowadzoną przez uprawnioną, ponadto, ze względu na liczne zmiany podmiotowe, w ocenie obowiązanego konieczne stało się zawarcie nowej umowy licencji na reemisję bezpośrednio z uprawnioną.

Obowiązany wskazał, że warunki zaproponowanej umowy licencji na reemisję były identyczne z warunkami zawartymi w umowach zawieranych z innymi podmiotami zgodnie z wymogiem stosowania przez organizację zbiorowego zarządzania niedyskryminujących kryteriów wynikającym z art. 44 ust. 1 u.o.z.z.

W ocenie obowiązanego uprawniona nie uprawdopodobniła roszczenia objętego wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia oraz interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Obowiązany wskazał, że istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c. wymaga wystąpienia obiektywnej niepewności co do istnienia stosunku prawnego, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Sporna umowa zawarta pierwotnie ze spółką (...) uległa rozwiązaniu na podstawie pisemnego oświadczenia obowiązanego z 12 października 2025 r. z dniem 31 grudnia 2025 r. Obowiązany wskazał, że argumentacja oparta przez uprawnioną o treść art. 45 ust. 1 u.o.z.z. była błędna. Obowiązany dąży do zawarcia z uprawnioną umowy licencyjnej zgodnie z zasadami określonymi w przepisach u.p.aut. oraz u.o.z.z. Różnice między treścią spornej umowy a umową przedstawioną przez obowiązanego wynikały z konieczności dostosowania jej treści do przepisów u.o.z.z. oraz treści tabeli wynagrodzeń na polu eksploatacji reemisja. Kwestionowane przez uprawnioną postanowienia dotyczące obowiązku informacyjnego obejmowały wyłącznie prowadzoną przez licencjobiorcę działalność jako operatora telewizji kablowej i zmierzały do umożliwienia prawidłowego określenia wysokości należnego wynagrodzenia licencyjnego, a zakres informacji odpowiadał uzyskiwanym przez obowiązanego na podstawie roszczenia z art. 48 ust. 1 u.o.z.z.

Obowiązany wskazał, że uprawniona nie uprawdopodobniła interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Cel postępowania wskazany przez uprawnioną mógłby zostać osiągnięty również w sposób inny niż udzielenie zabezpieczenia w żądanym przez nią zakresie. Każde powództwo obowiązanego przeciwko uprawnionej podlegałoby ocenie w toku postępowania przed właściwym sądem. Brak zabezpieczenia nie wpłynąłby więc na wykonanie orzeczenia w przedmiocie roszczeń, o których zabezpieczenie wniosła uprawniona. W ocenie obowiązanego wskazany przez uprawnioną sposób zabezpieczenia był niedopuszczalny jako ograniczający konstytucyjne prawo do sądu oraz uniemożliwiałby obowiązanemu podejmowanie również innych działań zmierzających do zakończenia sporu z uprawnioną. Obowiązany podniósł również, że sposób zabezpieczenia został sformułowany przez uprawnioną zbyt szeroko i wykraczałby poza stan faktyczny dotyczący roszczenia mającego podlegać zabezpieczeniu.

Sąd uznał następujące fakty za uprawdopodobnione:

Obowiązany jest organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, do której zadań należy zbiorowe zarządzanie m.in. prawami autorskimi do utworów audiowizualnych na polu eksploatacji reemisja, w tym zawieranie umów licencji na reemisję.

Uprawniona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje reemisji utworów.

Obowiązany zawarł umowy licencyjne na reemisję z:

a.

W. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (...), następnie przekształconą w (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (umowa z 30 kwietnia 2005 r. z aneksami z 10 stycznia 2012 r. i 22 lutego 2017 r.),

b.

(...) sp. z o.o. z siedzibą w J. (umowa z 8 listopada 2007 r. z aneksami z 1 lutego 2010 r. i 4 stycznia 2012 r.),

c.

(...) sp. z o.o. z siedzibą w L., wcześniej – z siedzibą w G. (umowa z 22 października 2014 r.).

Postanowieniem z 2 marca 2017 r. (sygn. akt(...)) Sąd Okręgowy w Poznaniu zatwierdził w części, tj. co do pkt I, II, III, IV, V, VI, X i XI wspólną tabelę wynagrodzeń Stowarzyszenia (...) oraz Stowarzyszenia (...) z siedzibą w L. (pkt 1.) odmawiającej jej zatwierdzenia w pozostałej części (pkt 2.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 26 kwietnia 2018 r. (sygn. akt (...)).

Dnia 1 marca 2024 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. przejęła w drodze połączenia przez przeniesienie całości majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą (art. 482 § 1 pkt 1 k.s.h.) spółki: (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) sp. z o.o. z siedzibą w J. oraz (...) sp. z o.o. z siedzibą w L..

Również 1 marca 2024 r. doszło do podziału (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. przez wyodrębnienie w trybie art. 529 § 1 pkt 5 k.s.h. przez przeniesienie na uprawnioną spółkę (...) części majątku oraz praw i obowiązków w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa – działalności abonenckiej małej integracji, realizującej działania związane z dostarczaniem usług telekomunikacji abonentom indywidualnym i podmiotom gospodarczym.

Dnia 1 lipca 2024 r. uprawniona spółka przejęła część majątku (...) sp. z o.o. z siedzibą w G., obecnie z siedzibą w L., w wyniku podziału przez wydzielenie (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.), który obejmował zorganizowaną część przedsiębiorstwa – działalność abonencką zdefiniowaną w planie podziału, obejmującą składniki majątkowe (aktywa i pasywa) służące do prowadzenia działalności abonenckiej.

Uprawniony złożył 7 czerwca 2024 r. oświadczenia o wypowiedzeniu umów z 30 kwietnia 2005 r. zawartej przez obowiązanego z (...) sp. z o.o. oraz z 8 listopada 2007 r. zawartej przez obowiązanego z (...) sp. z o.o.

Do dnia 31 grudnia 2024 r. powód wykonywał umowy wskazane powyżej oraz umowę z 22 października 2014 r. zawartą przez obowiązanego z (...) sp. z o.o. składając reporty oraz wpłacając kwoty zgodnie z załącznikami do wniosku nr 13. i 14.

Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy z 22 października 2014 r. zawartej pierwotnie między (...) sp. z o.o. i (...) umowa mogła być wypowiedziana z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec kwartału kalendarzowego a oświadczenie o wypowiedzeniu wymagało formy pisemnej pod rygorem nieważności.

W piśmie datowanym na 16 października 2025 r. obowiązany (...) złożył uprawnionej (...) oświadczenie o wypowiedzeniu umowy licencji na reemisję zawartej pierwotnie z (...) sp. z o.o.

W piśmie datowanym na 29 października 2025 r. obowiązany wezwał uprawnioną do zawarcia umowy licencji na reemisję (art. 21

1 ust. 1 u.p.aut.) oraz udzielenia informacji na podstawie art. 48 u.o.z.z. Wraz z wezwaniem uprawnionej przesłany został projekt umowy licencji na reemisję.

Postanowienia projektu umowy licencji na reemisję przesłanej uprawnionej odpowiadały postanowieniom wzoru umowy stanowiącej załącznik do sprawozdania podstawowego (...) za 2024 r.

Uprawniona odmówiła zawarcia z obowiązanym umowy licencji na reemisję twierdząc, że postanowienia proponowanej umowy były mniej korzystne od dotychczasowych oraz kwestionując skuteczność oświadczenia (...) o wypowiedzeniu umowy z 16 października 2025 r.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczeń w całości nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na podstawie art. 730

1 § 1 k.p.c. udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Stosownie do treści § 2 tego artykułu interes prawny istnieje, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie.

Zgodnie z art. 243 k.p.c. w zw. z art. 730

1 § 1 k.p.c. zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie było konieczne. Standard wykazania faktów przez ich uprawdopodobnienie wiąże się z przyjęciem przez Sąd „niewykluczającego wątpliwości prawdopodobieństwa prawdziwości twierdzeń” (K. Knoppek, w: T. Ereciński, T. Wiśniewski (red.), System Prawa Procesowego Cywilnego, t. II, cz. 2, s. 158) na podstawie materiału zebranego w sprawie, tj. środków dowodowych i ich substratów, w tym oświadczeń i prywatnych ekspertyz oraz oświadczeń o faktach przedstawionych przez uprawnioną i obowiązaną.

Ustalając stan faktyczny wskazany wyżej co do faktów bezspornych Sąd posłużył się zgodnymi oświadczeniami o faktach złożonymi przez strony w treści wniosku o udzielenie zabezpieczenia oraz w odpowiedzi na wniosek, których przyznanie nie budziło wątpliwości. W pozostałym zakresie Sąd posłużył się dowodami z dokumentów oraz ich odpisów, których prawdziwości ani zgodności z oryginałami strony nie zaprzeczyły.

Sąd uznał za uprawdopodobnione twierdzenia obowiązanego odnośnie do treści umowy licencji na reemisję przesłanej uprawnionej. Porównanie egzemplarza załączonego do wniosku o udzielenie zabezpieczenia (k. 146-148v.) z przedłożonymi przez uprawnionego wzorami umowy (k. 287-289v. oraz 291-293) uzasadniało ocenę, iż postanowienia umowy zaproponowanej uprawnionej nie odbiegają od treść umów zawieranych przez (...) z innymi licencjobiorcami na polu reemisji.

W ocenie Sądu Okręgowego uprawniona nie uprawdopodobniła roszczenia objętego wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia.

Zgodnie z art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.

Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, powództwo o ustalenie stosunku prawnego lub prawa może być uwzględnione wtedy, gdy spełnione są dwie przesłanki merytoryczne: istnienie interesu prawnego oraz wykazanie prawdziwości twierdzeń powoda o tym, że dany stosunek prawny lub prawo rzeczywiście istnieje. Pierwsza z tych przesłanek warunkuje określony skutek tego powództwa, decydując o dopuszczalności badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda. Wykazanie zaś istnienia drugiej z tych przesłanek decyduje o kwestii zasadności powództwa. Interes prawny w rozumieniu wskazanego przepisu istnieje wówczas, gdy zachodzi niepewność stanu prawnego lub prawa, powodująca potrzebę ochrony prawnej. Niepewność ta musi mieć przy tym charakter obiektywny, a to występuje tylko wtedy, gdy zachodzi według rozumnej oceny sytuacji. Interes prawny powoda musi być ponadto zgodny z prawem, z zasadami współżycia społecznego oraz z celem, któremu ma służyć (

vide Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 czerwca 2001 r., sygn. akt: II CKN 898/00).

W ocenie tut. Sądu uprawniona nie uprawdopodobniła istnienia interesu prawnego w ustaleniu istnienia między uczestnikami postępowania stosunku prawnego wskazanego w pkt 1. wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Niepewność stanu prawnego, na którą wskazywała uprawniona w związku z kwestionowanym przez nią oświadczeniem obowiązanego o wypowiedzeniu spornej umowy licencji na reemisję, nie miała charakteru obiektywnego, a wynikała z przedstawionej przez nią interpretacji art. 45 ust. 1 u.o.z.z. Obowiązana nie uprawdopodobniła, by to oświadczenie nie odniosło skutku.

Przedmiotem badania Sądu było oświadczenie o wypowiedzenie spornej umowy licencji złożone w piśmie datowanym na 16 października 2025 r. (k. 149) ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2025 r. Zasady wypowiedzenia umowy z 22 stycznia 2014 r. (k. 85-86v.) zawartej pierwotnie z (...) sp. z o.o. uregulowane zostały w jej § 3 ust. 1, zgodnie z którym umowa mogła być wypowiedziana z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec kwartału kalendarzowego, a oświadczenie o wypowiedzeniu wymagało formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Bezsporne między stronami było, że oświadczenie obowiązanego o wypowiedzeniu umowy zostało złożone na piśmie. Okoliczność tę potwierdza również załączony odpis tego pisma (k. 149). Oświadczenie zostało złożone z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia oraz ze skutkiem na koniec kwartału kalendarzowego, tj. na dzień 31 grudnia 2025 r.

W ocenie Sądu twierdzenia uprawnionej o konieczności wskazania przez obowiązanego jako organizację zbiorowego zarządzania ważnej przyczyny wypowiedzenia umowy licencji na reemisję oparte o wykładnię art 45 ust. 1 u.o.z.z. były błędne. Art. 45 reguluje ciążący na organizacji zbiorowego zarządzania obowiązek zawarcia wskazanych w ust. 1 umów w sytuacji, gdy nie zachodzą żadne ważne przyczyny. W kolejnych jednostkach redakcyjnych tego artykułu uregulowane zostało postępowanie organizacji zbiorowego zarządzania i użytkownika w przedmiocie zawarcia umów wskazanych w ust. 1 oraz obowiązek prowadzenia negocjacji w przypadku nie zawarcia umowy w wyniku tego postępowania.

Wskazany przepis

expressis verbis odnosi się wyłącznie do warunków zawierania umów i nie było podstaw do stosowania go w drodze analogii do ich wypowiedzenia. Istnienie po stronie organizacji zbiorowego zarządzania oraz użytkownika obowiązków, odpowiednio, zawarcia umów wskazanych w art. 45 ust. 1 u.o.z.z. jeżeli nie występują ważne przyczyny uzasadniające odmowę, oraz zawarcia umowy na reemisję z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania (art. 21

1 ust. 1 u.p.aut). nie stanowiło, wbrew twierdzeniom uprawnionej, argumentu przemawiającego za uznaniem istnienia po stronie organizacji zbiorowego zarządzania obowiązku wskazania ważnej przyczyny również przy wypowiadaniu umowy oraz uzasadnienia skuteczności takiego oświadczenia od istnienia tej ważnej przyczyny.

Złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu spornej umowy zgodnego z jej § 3 ust. 1 zostało skorelowane z wystąpieniem przez obowiązanego z wezwaniem uprawnionej o zawarcie umowy licencji na reemisję z art 21

1 ust. 1 u.o.z.z. (pismo obowiązanego datowane na 29 października 2025 r.) wraz z przesłaniem wzorca tej umowy.

Na obowiązanym ciąży wynikający z art. 44 ust. 1 u.o.z.z. obowiązek ustalania wynagrodzenia oraz pozostałych warunków umowy o korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie zawieranej z użytkownikiem w oparciu o obiektywne i niedyskryminujące kryteria. Przejawem realizacji tego obowiązku jest korzystanie z wzorców umów, co w zakresie umów licencji na reemisję obowiązany uprawdopodobnił.

Dopiero uwzględnienie stanowiska uprawnionej, zgodnie z którym kwestionuje postanowienia przesłanego przez obowiązanego projektu umowy opartego o ten wzorzec, prowadziłoby do naruszenia art. 44 ust. 1 u.o.z.z., ponieważ warunki takie nie znajdowałyby oparcia w obiektywnych kryteriach i prowadziłyby do nieuzasadnionej dyskryminacji innych użytkowników dokonujących reemisji na warunkach wynikających z umów zawieranych zgodnie z wzorami obowiązanego.

Na podstawie powyższych rozważań Sąd ustalił, iż uprawniona nie uprawdopodobniła istnienia stanu obiektywnej niepewności co do istnienia stosunku prawnego wynikającego ze spornej umowy licencji na reemisję. Uprawdopodobnione zostało bowiem, że sporna umowa została skutecznie wypowiedziana przez obowiązanego ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2025 r.

Zgodnie z treścią art. 730

1 § 1 k.p.c. na uprawnionym ciąży obowiązek łącznego uprawdopodobnienia roszczenia objętego wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia oraz interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Stwierdzenie, iż roszczenie uprawnionej nie zostało uprawdopodobnione stanowiło wystarczającą podstawę do oddalenia wniosku, o czym Sąd orzekł w treści postanowienia na podstawie art. 730

1 § 1. k.p.c.

a contrario w zw. z art. 189 k.p.c.

a contrario.

Należało jednak zauważyć, że również interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia nie został uprawdopodobniony, ponieważ brak zabezpieczenia nie uniemożliwiałby ani tym bardziej poważnie nie utrudniał osiągnięciu celu postępowania, którego przedmiotem byłoby roszczenie o ustalenie istnienia między uprawnioną a obowiązanym umowy licencyjnej na reemisję zawartej w dniu 22 października 2014 r. pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. a Stowarzyszenie (...) z siedzibą w L., na czas nieoznaczony, na podstawie której (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. przysługuje prawo do korzystania z utworów audiowizualnych, do których autorskie prawa majątkowe przysługują producentom utworów audiowizualnych i ich twórcom, na polu eksploatacji reemisja.

Każdorazowe powództwo o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z autorskich praw majątkowych do utworów audiowizualnych skierowane przeciwko uprawnionej przez (...) podlegałoby kontroli właściwego sądu, która obejmowałaby również istnienie między stronami stosunku prawnego, z którego wynikałoby prawo uprawnionej do prowadzenia reemisji.

W tym miejscu należało podkreślić, że sposób zabezpieczenia wskazanych przez uprawnioną był niezgodny z art. 730

1 § 3 k.p.c., ponieważ obejmowałby działania związane z dochodzeniem przez obowiązanego roszczeń o zakazanie reemisji oraz o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z autorskich praw majątkowych do utworów audiowizualnych, tj. oparte również o okoliczności faktyczne wykraczające poza wskazane przez uprawnioną jako podstawa roszczenia o ustalenie.

W orzecznictwie sądów powszechnych obecny jest pogląd, który tutejszy Sąd podziela, iż niedopuszczalne jest zakazanie wszczynania przyszłej egzekucji w drodze udzielonego zabezpieczenia roszczeń (

vide postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I Co 38/18). Jak słusznie wskazano, sąd nie jest władny zakazać stronie dochodzenia przysługujących jej praw, co obejmowałoby również zakazanie występowania z powództwem o określone roszczenia jako zakazu znacznie dalej idącego niż zakaz wszczynania postępowania egzekucyjnego. Udzielenie uprawnionej zabezpieczenia w sposób wskazany we wniosku stanowiłoby również naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

1 t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1665.

2 t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm.