Protokół odbioru strony www podpisał tylko wykonawca. Sąd oddalił pozew o 3690 zł

wyroku z dnia 1 lutego 2024 r.

Powód L. O. wniósł o:

1. zasądzenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym od pozwanej (...) z siedzibą w N. na jego rzecz kwoty 3 690 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczanymi od dnia wymagalności, tj. od dnia 27 listopada 2020 roku do dnia zapłaty;

2. zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu według norm prawem przepisanych, w tym opłaty od pozwu, opłaty skarbowej od udzielonego w sprawie pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego;

3. zasądzenie od pozwanej na jego rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty przyznanej tytułem zwrotu kosztów procesu za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4. zasądzenie od pozwanej na jego rzez rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie przepisu art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, tj. kwoty 184,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 listopada 2020 roku do dnia zapłaty.

W dniu 9 września 2021 r. w niniejszej sprawie wydano nakaz zapłaty uwzględniający w całości żądania pozwu.

Pozwana (...) z siedzibą w N. w ustawowym terminie wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 9 września 2019 r. zaskarżając go w całości i wnosząc jednocześnie o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Powód L. O. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) L. O.” w zakresie działalności związanej z oprogramowaniem (dane o powodzie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Pozwana (...) z siedzibą w N. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności agencji reklamowych, a także m. in. przetwarzania danych i zarządzania stronami internetowymi (hosting), pozostałej działalności usługowej w zakresie technologii informatycznych i komputerowych oraz działalności portali internetowych (dane o pozwanej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

W dniu 5 września 2020 r. powód, jako wykonawca, zawarł z pozwaną, jako zamawiającym, umowę zatytułowaną ,,(...)”. Zgodnie z § 1 tej umowy powód zobowiązał się do wykonania na rzecz pozwanej projektu w postaci wykonania i wdrożenia strony internetowej(...) wraz z dodatkowymi funkcjonalnościami opisanymi w załączniku do umowy, obejmującymi stworzenie strony głównej, zakładek menu: ,,(...)”, ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,(...), (...), podstrony ,,(...)”, podstrony ,,(...)”, a także integracji ,,(...), integracji z portalem (...), integracji z fakturownią (...), integracją (...) i I. (...) (1) Login. Strona ta miała być prowadzona jako platforma i sklep z kursami. X. miał być przekazany pozwanej do dnia 10 listopada 2020 r. Powód zobowiązał się ponadto do przeniesienia na powódkę autorskich praw majątkowych do projektu, a pozwana do jego odebrania i zapłaty wynagrodzenia na rzecz powoda.

Zgodnie z § 2 pkt 4 umowy, pozwana uprawniona była do zgłaszania uwag i wskazówek dotyczących sposobu działania strony i integracji, w szczególności miała prawo do zgłaszania uwag do działania strony, modułu zakupowego i szkoleniowego w terminie do 2 dni roboczych od daty zaprezentowania przez pozwanego gotowej strony www, które winny były zostać uwzględnione przez powoda niezwłocznie, nie później niż w ciągu 2 dni roboczych od ich zgłoszenia. W § 2 w pkt 4 strony ustaliły nadto, że w przypadku, gdyby projekt miał wady lub/i niezgodności z wymogami umowy, strony wskażą w protokole takie wady lub/i niezgodności i ustalą uzasadniony termin ich usunięcia.

Według § 2 pkt 5 umowy wykonawca obowiązany był do uwzględniania uwag i wskazówek dotyczących projektu przedstawionych przez zamawiającego. W przypadku zgłoszenia przez zamawiającego uwag bądź przedstawienia wskazówek, o których mowa w pkt. 4 zdanie 2, niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od daty ich przedstawienia. Wykonawca wprowadzić miał poprawki uwzględniające zgłoszone przez zamawiającego uwagi i wskazówki.

Ponadto uzgodniono, że strona www oraz składające się na niego elementy zostaną przekazane zamawiającemu przez wykonawcę w formie wdrożonej strony www oraz danych dostępowych do serwera przesłanych na adres mailowy pozwanej (§ 2 pkt 6 umowy), zaś przekazanie projektu (strony) potwierdzone zostanie osobnym protokołem odbioru podpisanym przez obie strony (§ 2 pkt 7 umowy). W przypadku, gdyby projekt miał wady lub/i niezgodności z wymogami umowy, strony w protokole wskazać miały takie wady lub/i niezgodności oraz ustalić uzasadniony termin dla ich usunięcia przez wykonawcę, a po usunięciu wad lub/i niezgodności sporządzić protokół potwierdzający przyjęcie przez zamawiającego zgodne z umową (§ 2 pkt 8 umowy).

Strony w § 3 ustaliły, że za wykonanie projektu i przeniesienie autorskich praw majątkowych do projektu pozwana zapłaci powodowi kwotę 5.500 zł netto, przy czym kwota 2.500 zł płatna miała być w momencie rozpoczęcia prac, a kwota 3.000 zł w momencie oddania gotowego i zaakceptowanego projektu (umowa z dnia 5 września 2020 r. wraz z załącznikiem – k. 26-33 i k. 89-92).

W dniu 23 października 2020 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 3075 zł brutto tytułem zaliczki na projekt (...) z terminem zapłaty do dnia 6 listopada 2020 r. Pozwana wpłaciła zaliczkę w kwocie 3075 zł w dniu 1 listopada 2020 r. (faktura VAT nr (...) – k. 93, potwierdzenie zlecenia płatniczego – k. 34).

W trakcie realizacji projektu (...)pozwana zgłaszała różne poprawki i zmieniała koncepcje. Powód wprowadzał na bieżąco sugerowane przez pozwaną zmiany. Zmian było dużo i nawarstwiały się z powodu zmiany koncepcji przez pozwaną. Aby usprawnić kontakt pozwany wdrożył oprogramowanie do nadzorowania projektu przez pracowników powódki. Pracownicy powódki mieli dostęp ze strony administratora do portalu i mogli wprowadzać poprawki. Strona została wykonana w sposób umożliwiający przeprowadzanie szkoleń. Pod koniec prac powód zajmował się detalami m. in. wyborem ikonki koszyka. Kursy i treści na stronę miały zostać przygotowane przez X. P. i prezesa zarządu pozwanej J. N.. J. N. nie przekazała ich powodowi. Powód nie przekazał pozwanej kluczy do serwera, na którym strona w dalszym ciągu się znajduje. (wiadomości e-mail – k. 95-96 i k. 98-100, zeznania X. P. - k. 207, zeznania L. F. – k. 208, przesłuchanie L. O. w charakterze powoda k. 215-216, przesłuchanie J. N. w charakterze pozwanej – k. 216-217).

Powód przedstawił pozwanej stronę internetową będącą rezultatem jego pracy w dniu 1 listopada 2020 r., powódka zaakceptowała szablon i poprosiła o zrealizowanie podstron i wystawienie faktury na pozostałą część wynagrodzenia. W dniu 4 listopada 2020 r. powód wysłał na komunikatorze informację do pozwanej o dodaniu, poprawieniu i linkowaniu stron: kursy analityka, P. L., S., (...), P. (...), S., (...), (...), (...), T., E-(...), (...), przesłał link (...) i dane dostępowe do edycji U: (...), P: P.

(...)

(...)*, S. B. (...) (wydruk z korespondencji na komunikatorze J. k. 17-19).

Pracownik pozwanej w dniu 16 listopada 2020 r. wskazał, że na stronie głównej nie są dodane zdjęcia trenerów, przyciski social media ze strony głównej nie przekierowują do profili TD, okładki do kursów nie są dostosowane do kursów żadnej kategorii, nie są dodane produkty adekwatne do zakładek, w kategorii konsultacje jest zaledwie 2 trenerów do wyboru oraz że przycisk zarezerwuj nie przenosi do żadnej strony (wiadomość e-mail z dnia 16 listopada 2020 r. – k. 97).

W dniu 2 listopada 2020 r. powód wystawił na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 3690 zł brutto, w tym 3000 zł netto, z tytułu wykonania strony (...) z terminem zapłaty do dnia 16 listopada 2020 r. Następnie dnia 16 listopada 2020 r. powód wystawił fakturę VAT nr (...) korygującą wystawioną w dniu 2 listopada 2020 r. fakturę nr (...) w ten sposób, że po korekcie opiewała ona na kwotę 0 zł. Jako powód korekty wskazano: inne np. zwrot, rabat (faktura VAT nr (...) – k. 15, faktura korygująca nr (...) – k. 16).

Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 3690 zł zgodnie z fakturą VAT nr (...) skorygowaną fakturą nr (...) oraz równowartości kwoty 40 euro z tytułu rekompensaty opisanej w art. 10 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W odpowiedzi, pozwana pismem z dnia 14 grudnia 2020 r. wezwała powoda m.in. do przekazania ukończonego projektu z danymi do serwera i wtyczek oraz modułu szkoleniowego. Pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. powód poinformował pozwaną o przyjęciu przez nią projektu w dniu 1 listopada 2020 r. i przekazaniu danych dostępowych w dniu 4 listopada 2020 r. Powód sporządził dokument zatytułowany ,,protokół odbioru” opatrzony datą 1 listopada 2020 r. Według jego treści pozwana potwierdza odbiór projektu w postaci wykonania i wdrożenia strony internetowej (...) i stwierdza, że został on wykonany w całości w sposób prawidłowy oraz zgodny z umową, w związku z czym nie wnosi zastrzeżeń do jakości jego wykonania. Ponadto zawiera on stwierdzenie, że powód pozostaje uprawniony do wystawienia faktury VAT na kwotę odpowiadającą umówionemu wynagrodzeniu, a pozwana zobowiązuje się do zapłaty powyższej kwoty w całości w zakreślonym terminie. Pozwana otrzymała wskazany dokument w dniu 8 stycznia 2021 r. Na powyższym dokumencie widnieje podpis powoda, zaś brak jest podpisu pozwanej. Pozwana nie podpisała protokołu i nie naniosła na niego żadnych uwag. Następnie powód ponownie wezwał pozwaną do zapłaty i podpisania protokołu pismem z dnia 19 lutego 2021 r. (pismo powoda z dnia 3 grudnia 2020 r. – k. 9-10, pismo pozwanej z dnia 14 grudnia 2020 r. – k. 24-25, pismo powoda z dnia 22 grudnia 2020 r. – k. 12, protokół odbioru – k. 13, potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej – k. 14, przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 19 lutego 2021 r. – k. 11).

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o powołane dokumenty, a także w oparciu o zeznania świadków X. P. i L. F., a także zeznania powoda L. O. i pozwanej. Dokonując oceny zeznań świadków X. P. i L. F., jak również zeznań stron, Sąd dał im wiarę w całości, bowiem są logiczne, spójne, wzajemnie ze sobą korespondują i znajdują pełne odzwierciedlenie w przedstawionych przez strony dokumentach.

Należało mieć też na uwadze, że Sąd, dokonując oceny zgromadzonego materiału po myśli art. 233 § 1 k.p.c., ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w tym wyjaśnień informacyjnych stron, oświadczeń, zarzutów przez nie zgłaszanych, jak i ich zachowania się w trakcie procesu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 632/98, OSNP z 2000 r., nr 10, poz. 382).

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do meritum należy pochylić się nad problematyką właściwej podstawy prawnej rozpoznania niniejszej sprawy, mianowicie rozważenia wymagało, czy ocena zasadności powództwa winna być dokonana wyłącznie przez pryzmat ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, określanej dalej jako ,,k.c.”), czy też także w oparciu o regulacje ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2505, określanej dalej jako ,,p.a.p.p.”).

Zarówno w doktrynie (zob. R.M. Sarbiński [w:] W. Machała, R.M. Sarbiński,

Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, Warszawa 2019, s. 69; E. Laskowska-Litak [w:] R. Markiewicz (red.),

Komentarz do ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, [w:]

Ustawy autorskie. Komentarze. Tom I, Warszawa 2021, s. 129), jak i orzecznictwie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2007 r., I ACa 800/07, LEX nr 370747; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., FSK 2253/04, LEX nr 173097) zgodnie uznaje się, że zakwalifikowanie dzieła jako utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 p.a.p.p. należy do kategorii ustaleń faktycznych co sprawia, że spełnienie przez dzieło przewidzianych tą regulacją przesłanek wymaga dowodu w postępowaniu o ochronę praw autorskich.

Niezbędny jest w tym przypadku tzw. dowód pozytywny, tzn. wykazanie, że dzieło, którego spór dotyczy, nosi cechy twórczości, indywidualności i ustalenia. Zważywszy na to, że stwierdzenie, że dzieło, którego postępowanie dotyczy, jest utworem, stanowi warunek wstępny istnienia roszczeń ochronnych przewidzianych w p.a.p.p.; dowód taki zasadniczo powinien być przeprowadzany w każdym takim postępowaniu, a podmiot roszczący sobie prawo autorskie powinien przedstawić stosowne wnioski dowodowe na poparcie tezy, że obiekt postępowania jest przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, już w piśmie wszczynającym postępowanie. Z tego obowiązku nie zwalnia podmiotu roszczącego sobie prawo autorskie nawet zgodność pomiędzy stronami co do okoliczności, że obiekt sporu jest utworem, ponieważ o prawnoautorskim statusie obiektu decydują jego cechy, a nie zgodna wola lub tożsamość przekonań zainteresowanych osób. Tak więc, brak inicjatywy dowodowej powoda w odniesieniu do ustalenia, że obiekt sporu stanowi przedmiot prawa autorskiego, powinien stanowić samoistną i wystarczającą podstawę oddalenia powództwa niezależnie od pozostałych okoliczności sprawy. (tak W. Machała,

Utwór. Przedmiot prawa autorskiego, Warszawa 2012, s. 233-234)

Spośród przesłanek przedmiotowych ochrony największą wagę w postępowaniu dowodowym przywiązuje się do przesłanki indywidualności. Jest to prawidłowość zrozumiała, ponieważ sam fakt zaistnienia sporu o konkretne dzieło świadczy zazwyczaj o jego ustaleniu, zaś ujmowana minimalistycznie twórczość w ogóle umyka możliwości przeprowadzenia dowodu. Dlatego dowodzenie w obszarze przesłanki twórczości (rozumianej minimalistycznie) sprowadza się siłą rzeczy do wykazania, że obiekt nie stanowi rozwiązania szablonowego lub zdeterminowanego zewnętrznymi uwarunkowaniami, co dokonywane jest przy okazji dowodu spełnienia kryterium indywidualnego charakteru. (tak W. Machała,

Utwór. Przedmiot prawa autorskiego, Warszawa 2012, s. 234-235).

W niniejszej sprawie strony w § 3 umowy wskazały, że należne powodowi wynagrodzenie obejmuje także przeniesienie autorskich praw majątkowych do stanowiącej przedmiot umowy strony internetowej. Zarówno powód, jak i pozwana nie podważały posiadania przez stronę statusu utworu. Niemniej jednak żadna ze stron nie przekazała do akt niniejszej sprawy dowodu wskazującego na treść strony internetowej, a to było niezbędne dla ustalenia czy w istocie odznacza się ona cechami, jakie p.a.p.p. wymaga, aby utwór posiadał. Należy wskazać, że przepisy p.a.p.p. podlegają zastosowaniu jedynie wobec utworów, zaś z racji na niemożność stwierdzenia, czy wykonana przez powoda strona internetowa stanowi utwór Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w oparciu o unormowania k.c.

Objętego żądaniem pkt. 1 pozwu roszczenia o zapłatę kwoty 3690 zł powód dochodzi tytułem wynagrodzenia za wykonanie przedmiotu umowy z dnia 5 września 2020 r. Dla oceny zasadności tego żądania ewentualna kwalifikacja przedmiotu umowy z dnia 5 września 2020 r. jako umowy ma drugorzędne znaczenie, bowiem rozstrzygające mają regulacje łączącego strony stosunku kontraktowego i ich realizacja zgodna z art. 354 k.c.

Na mocy § 1 w/w umowy powód zobowiązał się do wykonania na rzecz pozwanej projektu w postaci wykonania i wdrożenia strony internetowej (...) wraz z dodatkowymi funkcjonalnościami opisanymi w załączniku do umowy, obejmującymi stworzenie strony głównej, zakładek menu: ,(...), ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,(...), (...), podstrony ,,(...)”, podstrony ,,(...)”, a także integracji ,,(...), integracji z portalem (...), integracji z fakturownią (...), integracją (...) i (...). Strona ta miała być prowadzona jako platforma i sklep z kursami.

Pozwana zobowiązała się do zapłaty wynagrodzenia w łącznej wysokości 5500 zł netto płatnego w dwóch transzach. Pierwsza z nich w wysokości 2500 zł netto miała zostać uiszczona w momencie rozpoczęcia prac, zaś druga w wysokości 3000 zł netto w momencie oddania gotowego i zaakceptowanego projektu.

Projekt miał być przekazany pozwanej do dnia 10 listopada 2020 r. w postaci wdrożonej strony www oraz danych dostępowych do serwera przesłanych na adres mailowy pozwanej, co według § 2 pkt. 7 umowy powinno było zostać potwierdzone osobnym protokołem odbioru podpisanym przez obie strony.

Na wypadek, gdyby przygotowany przez powoda przedmiot umowy posiadał wady przewidziano następującą procedurę ich usunięcia: strony w protokole wskażą takie wady lub/i niezgodności oraz ustalą uzasadniony termin dla ich usunięcia przez wykonawcę, a po usunięciu wad lub/i niezgodności sporządzą protokół potwierdzający przyjęcie przez zamawiającego zgodne z umową (§ 2 pkt 8 umowy).

W oparciu o powyższe należy wywnioskować, że według umowy i co za tym idzie łączącego strony stosunku prawnego, do powstania po stronie pozwanej obowiązku zapłaty drugiej transzy wynagrodzenia w kwocie 3000 zł netto wymagane było oddanie gotowego projektu i następnie jego zaakceptowanie przez pozwaną, co miało być stwierdzone podpisanym przez obie strony protokołem odbioru bądź bezpośrednio po jego oddaniu, bądź po usunięciu zgłoszonych wad.

W tym miejscu podkreślić należy – w świetle zawartej przez strony umowy – różnicę pomiędzy „zaprezentowaniem (…) strony” (§ 2 pkt 4 umowy) tudzież jej „przedstawieniem” (§ 2 pkt 5 umowy), które to czynności następowały na etapie realizacji umowy, a jej „przekazaniem” poprzez przesłanie pocztą elektroniczną (§ 2 pkt 6 umowy), która to czynność nastąpić miała po ukończeniu strony www przez powoda do dnia 10 listopada 2020 r.

W niniejszej sprawie powód natomiast zaprezentował/przedstawił pozwanej stronę internetową będącą rezultatem jego pracy w dniu 1 listopada 2020 r., a zatem na 10 dni przed umówionym terminem „przekazania” strony (§ 1 pkt 2 umowy), co zakwalifikować należy jako „zaprezentowanie Zamawiającemu gotowej strony www” w rozumieniu § 2 pkt 4

in fine umowy. Pozwana zaakceptowała szablon i poprosiła o zrealizowanie podstron, co należy zakwalifikować jako zgłoszenie uwag przez zamawiającego w rozumieniu § 2 pkt 5 zd. 1 i 2 umowy. W dniu 4 listopada 2020 r. powód wysłał na komunikatorze informację do pozwanej o dodaniu, poprawieniu i linkowaniu stron: (...), P. L., S., (...), P. (...), S., (...), (...), (...), T., E-(...), (...), (...), (...), G., (...), J., przesłał link (...) i dane dostępowe do edycji U: (...), P: P.

(...)

(...)*, S. (...), co zakwalifikować należy jako uwzględnienie przez wykonawcę uwag i wskazówek w rozumieniu § 2 pkt 5 zd. 3 umowy.

Następstwem tego miało być przekazanie przez wykonawcę strony www oraz składające się na nią elementów zamawiającemu w formie wdrożonej strony www oraz danych dostępowych do serwera poprzez ich przesłanie na adres mailowy pozwanej, zgodnie z § 2 pkt 6 umowy, zaś przekazanie projektu (strony) potwierdzone winno zostać osobnym protokołem odbioru podpisanym przez obie strony, zgodnie z § 2 pkt 7 umowy.

Tymczasem w dniu 16 listopada 2020 r. pracownik pozwanej wskazał, że na stronie głównej nie są dodane zdjęcia trenerów, przyciski social media ze strony głównej nie przekierowują do profili TD, okładki do kursów nie są dostosowane do kursów żadnej kategorii, nie są dodane produkty adekwatne do zakładek, w kategorii konsultacje jest zaledwie 2 trenerów do wyboru oraz że przycisk zarezerwuj nie przenosi do żadnej strony. Ponadto powód nie przekazał pozwanej kodów dostępu do strony i nie przeniósł jej na serwer pozwanej.

Powód sporządził dokument zatytułowany ,,protokół odbioru” opatrzony datą 1 listopada 2020 r., według treści którego pozwana potwierdza odbiór projektu w postaci wykonania i wdrożenia strony internetowej (...) i stwierdza, że został on wykonany w całości w sposób prawidłowy oraz zgodny z umową, w związku z czym nie wnosi zastrzeżeń do jakości jego wykonania. Ponadto zawierał on stwierdzenie, że powód pozostaje uprawniony do wystawienia faktury VAT na kwotę odpowiadającą umówionemu wynagrodzeniu, a pozwana zobowiązuje się do zapłaty powyższej kwoty w całości w zakreślonym terminie. Pozwana otrzymała wskazany dokument w dniu 8 stycznia 2021 r. odmawiając jego podpisania i jednocześnie nie wnosząc żadnych uwag.

Tym samym wystawienie przez powoda faktury (...) opiewającej na kwotę 3690 zł brutto, w tym 3000 zł netto, z tytułu wykonania strony (...) pomimo braku protokolarnego przekazania niewadliwej strony uznać należało w świetle § pkt 1 a

in fine umowy za przedwczesne skoro warunkiem zapłaty drugiej transzy wynagrodzenia było oddanie „gotowego i zaakceptowanego Projektu”.

Wobec braku sporządzenia podpisanego przez obie strony protokołu odbioru potwierdzającego przekazanie i wykonanie strony internetowej zgodnie z umową Sąd uznał, że uzależniony od powyższego obowiązek zapłaty drugiej transzy wynagrodzenia nie powstał i co za tym idzie roszczenie objęte pozwem okazało się – jako przedwczesne – bezzasadne.

Należy jednocześnie podkreślić, że, co prawda w sytuacji, w której pozwana bezzasadnie odmawiałaby podpisania protokołu pomimo należytego wykonania strony przez powoda celem uchylenia się od obowiązku zapłaty powództwo zasługiwałoby na uwzględnienie, niemniej jednak ciężar dowodu w zakresie wykazania oddania gotowej strony internetowej wykonanej zgodnie z umową obciążał powoda, jako stronę z faktu tego wywodzącą skutki prawne zgodnie bowiem z art. 6 k.c.

Tym samym to powód, wobec odmowy podpisania przez pozwaną protokołu odbioru, wywodząc powstanie obowiązku zapłaty drugiej transzy wynagrodzenia z faktu wykonania strony internetowej zgodnie z umową i następnie jej oddania zobowiązany był do wykazania powyższego stanu rzeczy tj. bezzasadnej odmowy podpisania protokołu przez pozwaną.

W niniejszej sprawie natomiast powód zdołał wykazać jedynie, że przedstawił pozwanej stronę w dniu 1 listopada 2020 r. oraz że w dniu 4 listopada 2020 r. wprowadził do strony poprawki w postaci dodania, poprawienia i linkowania stron: (...), P. L., S., (...), P. (...), S., (...), (...), (...), T., E-(...), (...), (...), (...), G., (...), J., przesłał link (...) i dane dostępowe do edycji U: (...), P: P.

(...)

(...)*, S. (...).

Nie zdołał jednak wykazać, że właściwości przedstawionej pozwanej strony internetowej uzasadniały przyjęcie, iż jest to gotowy projekt wykonany zgodnie z wymogami umowy, w tym że składała się ona ze strony głównej oraz zakładek menu: ,(...), ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,,(...)” ,,(...)”, ,,(...)”, ,(...), (...), podstrony ,,(...)”, podstrony ,,(...)”, a także integracji ,,(...), integracji z portalem (...), integracji z fakturownią (...), integracją (...) i I. (...) (2), a także że do korzystania ze strony zgodnie z jej przeznaczeniem nie było wymagane przekazanie kodów dostępu i przeniesienie tejże strony na serwer pozwanej.

W tym celu powód powinien był przede wszystkim przedstawić dowód w postaci tej strony i z racji, że projekt ten stanowił specjalistyczną materię z dziedziny informatyki i programowania, zawnioskować o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, albowiem nie sposób było ustalić, czy wykonana strona jest zgodna z umową, zawierającą precyzyjnie określone wymogi o specjalistycznym charakterze, bez uzyskania wiadomości specjalnych, jak również czy przekazanie „danych dostępowych do serwera” (§ 2 pkt 6 umowy) obejmuje także przekazanie kodów do serwera, jak twierdzi pozwana, a czemu przeczy powód.

Powód początkowo zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki celem wykazania wykonania przedmiotu umowy zgodnie z jej treścią, która to teza dowodowa została prawidłowo sformułowana, w konsekwencji czego opinia biegłego mogłaby przesądzić o zasadności żądań powoda. Niemniej jednak powód w replice na sprzeciw od nakazu zapłaty datowanej na dzień 8 lutego 2022 r. cofnął wniosek o przeprowadzenie tego dowodu nie przedkładając jednocześnie do akt spornej strony internetowej, pomimo, że pozwana w sprzeciwie zakwestionowała prawidłowość realizacji przedmiotu umowy, a w szczególności zrzuciła nie wdrożenie poprawek i nie przekazanie jej kodów do serwerów.

Stąd też zgromadzony materiał dowodowy – nie obejmujący ani samej strony www, ani opinii biegłego – nie pozwała Sądowi na stwierdzenie, że powód w dniu 1 listopada 2020 r. przekazał pozwanej gotową tj. prawidłowo wykonaną i wdrożoną stronę wraz z oraz że ta bezzasadnie odmówiła jej zaakceptowania i podpisania protokołu odbioru. Ciężar dowodu w powyższym zakresie obciążał powoda, zaś ten nie sprostał mu ze względu na brak przedstawienia przekazanej pozwanej strony oraz cofnięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.

W oparciu o powyższe Sąd uznał roszczenie powoda za bezzasadne i w konsekwencji oddalił powództwo w całości.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c., który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty postępowania obciążające powoda w łącznej kwocie 917 zł składały się kwota 900 zł zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. 2023 poz. 1964) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa zgodnie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2111).

Sędzia Jarosław Antoniuk