Podpałki z pryzmą na rozpalaczach. Sąd oddalił wniosek o zabezpieczenie wzoru

postanowienia z dnia 8 grudnia 2021 r.

Wnioskodawca (...).. B. spółka jawna z siedzibą w Ł. na podstawie art 730 § 1 k.p.c. w zw. z art. 730

1 k.p.c. oraz art. 747 pkt 1 k.p.c. wniósł o:

1) zakazanie uczestnikowi (...) spółki akcyjnej w likwidacji z siedzibą w (...) naruszenia prawa wzoru wspólnotowego zarejestrowanego pod numerem (...) w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego) poprzez zakazanie uczestnikowi wytwarzania, oferowania (także za pośrednictwem Internetu), rozprowadzania do obrotu, importu, eksportu, używania, reklamowania (także za pośrednictwem Internetu) oraz składowania w celach wskazanych powyżej produktów w postaci rozpałki ((...) J. - klasa 23.05 według klasyfikacji lokarneńskiej) wprowadzonej obecnie przez obowiązanego pod nazwą handlową „N. (...) - (...)”;

2) zniszczenie będących w posiadaniu obowiązanego i stanowiących jego własność rozpałek opisanych w pkt 1;

3) zniszczenie wszelkich będących w posiadaniu obowiązanego i stanowiących jego własność materiałów informacyjno-reklamowych (m. in. takich jak katalogi, ulotki, cenniki) dotyczących rozpałek opisanych w pkt 1;

4) wycofanie z obrotu przez obowiązanego stanowiących jego własność rozpałek opisanych w pkt 1

poprzez:

a) zakazanie uczestnikowi na czas trwania postępowania: wytwarzania, oferowania (także przez Internet), wprowadzania do obrotu, importu, exportu, używania, reklamowania (także za pośrednictwem Internetu) oraz składowania w tych celach rozpałek obecnie wprowadzonych do obrotu przez obowiązanego pod nazwą handlową (...),

b) zajęcie na czas trwania postępowania pozostałych w posiadaniu obowiązanego i stanowiących jego własność rozpałek opisanych w pkt a),

c) zajęcie na czas trwania postępowania wszelkich pozostających w posiadaniu obowiązanego i stanowiących jego własność materiałów informacyjno-reklamowych (m.in. takich jak katalogi, ulotki, cenniki) dotyczących rozpałek opisanych w pkt a).

Wnioskodawca na podstawie art. 756

2 k.p.c. w zw. z art. 1050

1 § 1 k.p.c. wniósł o zagrożenie uczestnikowi nakazaniem zapłaty na rzecz wnioskodawcy sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł za każdy dzień uchylania się od wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia. Nadto, wnioskodawca wniósł o zabezpieczenie jego roszczeń poprzez zajęcie będącej własnością uczestnika linii do produkcji i konfekcjonowania rozpałki, maszyny do pakowania poziomego flow-pack i kartoniarek do pakowania rozpałek o łącznej wartości 300.000 zł względnie w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku zajęcie ruchomości będących własnością obowiązanego do wartości roszczeń uprawnionej tj. do kwoty 300.000 zł.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (...)

(...) (...) spółka jawna z siedzibą w Ł. jest uprawniony do wzorów wspólnotowych zarejestrowanych w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w klasie 23.05 klasyfikacji lokareńskiej o numerze (...) z pierwszeństwem od dnia 30 stycznia 2013 r. o wyglądzie:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Ł., obecnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a z której to spółki w wyniku przekształcenia powstawał wnioskodawca, produkowała i wprowadzała do obrotu podpałki, w których ucieleśniony jest wzór wspólnotowy o numerze o numerze (...) (egzemplarz podpałek – k. 52, informacje o (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej i o wnioskodawcy powszechnie dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Uczestnik (...) spółka akcyjna w likwidacji z siedzibą w (...) został zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 21 marca 2007 r. jako Fabryka (...) spółka akcyjna. Uczestnik prowadzi działalnością gospodarczą pod adresem: ul. (...), (...)-(...) i posługuje się stroną internetową o adresie „(...)” (informacje o wnioskodawcy powszechnie dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Uczestnik jest uprawniony do wzorów wspólnotowych zarejestrowanych w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w klasie 23.05 klasyfikacji lokareńskiej o numerze (...) z pierwszeństwem od dnia 18 września 2013 r. o wyglądzie: , , , oraz zarejestrowanego w tej samej klasie klasyfikacji lokareńskiej o numerze

(...) z pierwszeństwem od dnia 18 września 2013 r. o wyglądzie: ,

(informacje o zarejestrowanych w rejestrze EUIPO wzorach wspólnotowych – fakt, o którym informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

W opakowaniu, na którym jako producenta wskazano: (...), ul. (...), (...)-(...), (...), wprowadzane są do obrotu podpałki o następującym wyglądzie:, ,

Na stronie internetowej „(...)” jako podmiot do kontaktu wskazano: (...), ul. (...), (...)-(...). Na stronie internetowej „(...)” zaprezentowano produkt „(...)” w opakowaniu o przedniej ściance jak w przypadku opakowania, w którym umieszczone są podpalacze o wskazanym powyżej wyglądzie.

(informacje powszechnie dostępnych w sieci Internet w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c. na stronach internetowych: (...).

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 730 § 1 k.p.c., w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Według art. 734 zd. 1 k.p.c., do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie sprawy w pierwszej instancji.

Przepis art. 730

1 § 1, 2 i 3 k.p.c. wskazuje, że udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, a interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie, zaś przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę.

Norma art. 738 k.p.c. stanowi natomiast, iż sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie.

Według art. 755 § 1 k.p.c., jeżeli przedmiotem zabezpieczenia nie jest roszczenie pieniężne, sąd udziela zabezpieczenia w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów przewidzianych dla zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. W szczególności sąd może unormować prawa i obowiązki stron lub uczestników postępowania na czas trwania postępowania (art. 755 § 1 zd. 2 pkt 1 k.p.c.), a także ustanowić zakaz zbywania przedmiotów lub praw objętych postępowaniem (art. 755 § 1 zd. 2 pkt 2 k.p.c.).

Przepis art. 731 k.p.c. wskazuje, że zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednakże według art. 755 § 2

1 k.p.c. przepisu tego nie stosuje się, jeżeli zabezpieczenie jest konieczne dla odwrócenia grożącej szkody lub innych niekorzystnych dla uprawnionego skutków. Z kolei według art. 756

2 § 1 pkt 1 k.p.c., uwzględniając wniosek o zabezpieczenie przez uregulowanie stosunków na czas trwania postępowania, sąd, na wniosek uprawnionego, może w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia zagrozić obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego na wypadek naruszenia obowiązków określonych w tym postanowieniu.

Uprawdopodobnienie roszczenia w postępowaniu zabezpieczającym, przy uwzględnieniu treści art. 243 k.p.c., oznacza, że uprawniony przedstawi i należycie uzasadni twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia. Uprawdopodobnienie dotyczy przy tym dwóch aspektów, bowiem odnosi się ono zarówno do okoliczności faktycznych, na których opiera się roszczenie i które powinny być przedstawione, a ich istnienie prawdopodobne w świetle dowodów oferowanych przez uprawnionego, jak i do podstawy prawnej roszczenia, które powinno być również prawdopodobne. Należy przyjąć, że roszczenie jest uprawdopodobnione, jeżeli istnieje szansa na jego istnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I ACz 282/14, LEX nr 1467035, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt V ACz 1061/13, LEX nr 1428110, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 1997 r., sygn. akt I ACz 735/97, LEX nr 32272).

Sąd uznał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił żadnego z roszczeń, o których zabezpieczenie wnosił w rozpoznawanej.

Podstawy prawnej tych roszczeń należało poszukiwać w rozporządzeniu Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 3, str. 1 z późn. zm., zwanej dalej „rozporządzenie”) oraz w art. 292 ust. 1 w zw. z art. 287 ust. 1, art. 286, art. 286

1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 324, zwanej dalej „p.w.p.”) w zw. z art. 90 rozporządzenia.

Przepis art. 90 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że do sądów Państwa Członkowskiego, wraz z sądami w sprawach wzorów wspólnotowych, może być złożony wniosek o zastosowanie środków tymczasowych włącznie z zabezpieczającymi w odniesieniu do wzoru wspólnotowego, które są przewidziane na mocy prawa tego Państwa w odniesieniu do krajowego prawa ze wzoru, nawet jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia sąd w sprawach wzorów wspólnotowych w innym Państwie Członkowskim ma właściwość orzekania co do istoty sprawy.

Według art. 287 ust. 1

in principio w zw. z art. 292 ust. 1 p.w.p., uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego, którego prawo zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od naruszającego prawo zaniechania naruszania.

Rozporządzenie stworzyło ujednolicony system nabywania prawa wyłącznego do wzoru, jego jednolitego skutku na terytorium Unii Europejskiej i systemu ochrony (ust. 3 art. 1 rozporządzenia). Zawiera ono legalną definicję, zgodnie z którą wzorem jest postać całego produktu lub jego części, wynikająca w szczególności z cech linii konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury lub materiałów produktu lub jego ornamentacji (art. 3a rozporządzenia).

Zarejestrowany wzór wspólnotowy podlega ochronie w okresie 5 lat od daty zgłoszenia, o ile spełnia on przesłanki z art. 1 ust. 2b w zw. z art. 5 ust. 1b i art. 6 ust. 1b rozporządzenia. Uprawniony może przedłużyć ochronę na jeden lub więcej okresów pięcioletnich, łącznie do 25 lat. Powstaje w ten sposób wyłączność używania wzoru, obejmująca: wytwarzanie całego produktu, w którym wzór został ucieleśniony lub do którego został zastosowany, oferowanie i wprowadzenie do obrotu, przy czym oferowanie dotyczy nie tylko sprzedaży, ale również najmu, dzierżawy czy innego rodzaju przekazania produktu, mającego ostatecznie na celu przeniesienie prawa, użycie produktu, który obejmuje także wystawy czy pokazy, jeśli prowadzi do zakłócenia normalnej ekonomicznej eksploatacji prawa wyłącznego, a także składowanie, interpretowane ściśle, ograniczane do dokonanego w celu oferowania produktu, wprowadzenia go do obrotu, importu (art. 19 ust. 1 rozporządzenia). Z rejestracji wzoru wynikają także dla uprawnionego roszczenia zakazowe względem każdej osoby, która narusza lub grozi naruszeniem prawa, m.in. wytwarzając, wprowadzając do obrotu czy przechowując produkty, w których jest on inkorporowany. Dla oceny naruszenia (groźby naruszenia) istotne jest ustalenie, że wzór ucieleśniony w produkcie obowiązanego jest na tyle podobny do wzoru uprawnionego, iż nie wywołują one na zorientowanym użytkowniku odmiennego ogólnego wrażenia. Uwzględnia się przy tym swobodę twórczą. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia, zakres ochrony obejmuje bowiem każdy wzór, który nie wywołuje u zorientowanego użytkownika innego ogólnego wrażenia (art. 10 ust. 1 rozporządzenia), uwzględniając przy tym stopień swobody twórcy (art. 10 ust. 2 rozporządzenia). Określają go postrzegalne zmysłem wzroku cechy zewnętrzne wzoru ujawnione przez uprawnionego w dokumentacji złożonej przy wniosku o rejestrację. Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz. U. UE. L. z 1998 r. Nr 289, str. 28) w sposób wyraźny odnosi się do tych właśnie cech.

Poinformowany użytkownik w rozumieniu art. 10 ust. 1 rozporządzenia jest szczególnie uważny i dysponuje pewną wiedzą na temat stanu sztuki wzorniczej, to znaczy wcześniejszych wzorów związanych z danym produktem, które były udostępnione w dacie dokonania zgłoszenia spornego wzoru lub – w zależności od przypadku – w dacie zastrzeżonego pierwszeństwa Niekoniecznie musi to też być użytkownik finalny. Zgodnie z orzecznictwem dotyczącym pojęcia poinformowanego użytkownika, przymiot użytkownika oznacza, że dana osoba, niezależnie, czy jest to użytkownik końcowy, czy nabywca profesjonalny, używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z przeznaczeniem tego produktu. Określenie poinformowany sugeruje, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. Jednak nie oznacza to, że poinformowany użytkownik jest w stanie dokonać rozróżnienia wychodząc poza doświadczenie, jakie zgromadził w związku z użytkowaniem produktu między aspektami wyglądu produktu podyktowanymi jego funkcją techniczną a tymi, które są dowolne (por. M. Poźniak-Niedzielska,

Ochrona wzorów przemysłowych w prawie europejskim, Europejski Przegląd Sądowy 1/2007 s. 6, wyrok S(PI) z dnia 18 marca 2010 r., T-9/07,

Grupo Promer Mon Graphic v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ZOTSiS 2010, nr 3-4B, poz. II-981., wyrok S(PI) z dnia 22 czerwca 2010 r., T-153/08,

Shenzhen Taiden Industrial Co. Ltd v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ZOTSiS 2010, nr 5-6B, poz. II-2517).

Pojęcie zorientowanego użytkownika należy rozumieć jako pośrednie między pojęciem przeciętnego konsumenta z zakresu dziedziny znaków towarowych, od którego nie wymaga się żadnej szczególnej wiedzy i który na ogół, z powodu swej niedoskonałej pamięci, nie dokonuje bezpośredniego porównania kolidujących ze sobą znaków, a pojęciem „znawcy w danej dziedzinie” używanym w prawie patentowym, oznaczającym eksperta posiadającego pogłębioną wiedzę techniczną. Określa ono nie użytkownika wykazującego przeciętną uwagę, lecz osobę szczególnie uważną, czy to z racji swojego osobistego doświadczenia, czy posiadanej rozległej wiedzy w danym sektorze (por. wyrok S(PI) z dnia 13 czerwca 2019 r., T-74/18,

Visi/One Gmbh v. Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, LEX nr 2680399).

Oceniając indywidualny charakter wzoru, sąd rozważa, na ile utrudnione jest w danej dziedzinie przemysłu tworzenie rysunków i modeli o charakterze indywidualnym. Swobodę projektanta mogą ograniczać narzucane mu względy funkcjonalne, techniczne, handlowe. Stopień swobody twórcy przy opracowaniu wzoru należy określać ze szczególnym uwzględnieniem wymagań związanych z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej produktu, a także przepisów prawnych mających do niego zastosowanie. Porównania ogólnego podobieństwa przeciwstawianych sobie wzoru zarejestrowanego i wzoru przemysłowego zawartego lub zastosowanego w produkcie obowiązanego dokonuje się analizując występujące między nimi podobieństwa i różnice. Zorientowany użytkownik automatycznie pomija elementy, które są typowe i wspólne wszystkim tego rodzaju produktom, koncentrując się na właściwościach, które są wyrazem twórczej swobody lub odbiegają od normy. Stopień swobody twórcy przy opracowaniu wzoru należy określać ze szczególnym uwzględnieniem wymagań związanych z właściwościami wynikającymi z funkcji technicznej danego produktu lub jego części, a także przepisów prawnych mających zastosowanie do takiego produktu (por. np. wyrok S(PI) z dnia 14 czerwca 2011 r., T-68/10,

(...) D. v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ZOTSiS 2011, nr 5-6A, poz. II-2775). Ograniczenia te prowadzą do standaryzacji niektórych właściwości, które stają się w ten sposób wspólne wzorom stosowanym w danym produkcie (por. wyrok S(PI) z dnia 13 czerwca 2019 r., T-74/18,

H./(...) v. Urząd Unii Europejskiej Ds. Własności Intelektualnej, LEX nr 2680399).

Normatywna ocena ogólnego wrażenia dokonywana jest zgodnie z regułami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Unii Europejskiej (por. wyrok S(PI) z dnia 18 marca 2010 r., T-9/07,

Grupo Promer Mon Graphic v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ZOTSiS 2010, nr 3-4B, poz. II-981). Ocenie podobieństwa lub odmienności ogólnego wrażenia, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku podlegają wzór uprawnionego i wzór zawarty lub zastosowany w produkcie domniemanego naruszyciela, nie przeciwstawia się natomiast produktów stron. Sposób, w jaki uprawniony używa wzoru jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu. Jego produkt może być jednak pomocniczo wykorzystany, jeśli nie ma wątpliwości co do jego tożsamości. Należy przy tym wyjaśnić, że porównanie to różni się od ryzyka konfuzji konsumenckiej w prawie znaków towarowych, gdzie klient, zachowujący w pamięci znak uprawnionego, myli z nim znak towarowy innego przedsiębiorcy. W przypadku wzorów, porównania – w ocenie normatywnej – dokonuje się w sposób bezpośredni, analizując występujące między nimi podobieństwa i różnice (por. L. Brâncuşi,

Wzór wspólnotowy i jego zakres ochrony,

Warszawa 2012, s. 273-360, wyrok S(PI) z dnia 22 czerwca 2010 r., T-153/08,

Shenzhen Taiden Industrial Co. Ltd v. Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, ZOTSiS 2010, nr 5-6B, poz. II-2517).

Rozstrzygnięcie o naruszeniu prawa z rejestracji wzoru wspólnotowego opierające się na wypracowanych w orzecznictwie sądów wspólnotowych regułach oceny indywidualnego charakteru wzoru, wynika zasadniczo z czteroetapowego badania, które polega na określeniu:

⚫

sektora produktów, w których wzór ma być zawarty lub zastosowany,

⚫

zorientowanego użytkownika tych produktów i ich przeznaczenia, a także, poprzez odniesienie do tego zorientowanego użytkownika, stopnia znajomości stanu sztuki wzorniczej i stopnia uwagi wykazywanej przy porównywaniu – bezpośrednim, jeśli to możliwe – poszczególnych wzorów,

⚫

stopnia swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru,

⚫

wyniku porównania rozpatrywanych wzorów z uwzględnieniem właściwego sektora, swobody twórcy i całościowego wrażenia wywieranego na zorientowanym użytkowniku przez zakwestionowany wzór i przez każdy wcześniejszy wzór, który został udostępniony publicznie (por. wyrok S(PI) z dnia 7 listopada 2013 r., T-666/11, Budziewska v. Urząd Harmonizacji W Ramach Rynku Wewnętrznego, Dz.U.UE.C 2013, nr 377, poz. 13).

W sprawach wzorów wspólnotowych sądy stosują przepisy rozporządzenia (art. 88 ust. 1 rozporządzenia), a w kwestiach w nim nieuregulowanych ustawodawstwo krajowe, zarówno prawo materialne (art. 88 ust. 2 rozporządzenia), jak i procesowe, odnoszące się do krajowego wzoru przemysłowego. Uznając, że obowiązany naruszył lub że z jego strony istnieje groźba naruszenia praw do wzoru wspólnotowego sąd stosuje, jeśli nie stoją temu na przeszkodzie ważne powody, następujące środki:

⚫

zakaz kontynuowania działań, które naruszają lub grożą naruszeniem wzoru,

⚫

zajęcie podrobionych produktów;

⚫

zajęcie materiałów i narzędzi wykorzystanych w przeważającej mierze do wytworzenia podrobionych produktów, jeżeli ich właściciel wiedział do jakich celów były użyte lub w danych okolicznościach było to oczywiste,

⚫

wszelkie środki pozwalające na nałożenie innych sankcji, adekwatnych do okoliczności, przewidzianych przepisami prawa krajowego, w tym również prawa prywatnego międzynarodowego państwa członkowskiego, w którym naruszenie miało miejsce lub istnieje jego groźba (art. 89 ust. 1 rozporządzenia)

Sąd podejmuje też niezbędne decyzje zapewniające przestrzeganie tych środków, zgodnie z prawem krajowym. (art. 89 ust. 2 rozporządzenia) Odnosi się to do przepisów art. 287 w zw. z art. 292 p.w.p., zgodnie z którym uprawniony, którego wzór przemysłowy został naruszony, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od naruszającego wzór zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej szkody (ust. 1), a sąd, rozstrzygając o naruszeniu wzoru przemysłowego, może orzec, na wniosek uprawnionego, o podaniu do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia lub informacji o orzeczeniu, w sposób i w zakresie określonym przez sąd (ust. 2), a także do art. 286 p.w.p., zgodnie z którym sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

Rozstrzygając o naruszeniu Sąd związany jest domniemaniem ważności zarejestrowanych wzorów wspólnotowych wynikającym z art. 85 rozporządzenia, nie ma zatem potrzeby badania, czy wzory uprawnionej są nowe, cechują się indywidualnym charakterem, a ich wygląd nie wynika wyłącznie z funkcji technicznej (art. 25 rozporządzenia).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z samego materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę nie wynika w sposób jednoznaczny ani nie jest uprawdopodobnione, że to uczestnik produkuje i wprowadza do obrotu sporne podpałki. Okoliczność tę za uprawdopodobnioną można uznać dopiero po odniesieniu się do informacji powszechnie dostępnej. Z informacji zawartych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że uczestnik prowadzi działalnością gospodarczą pod adresem: ul. (...), (...)-(...) i posługuje się stroną internetową o adresie „(...)”. Z kolei, jak już wskazano, na stronie internetowej „(...)” jako podmiot do kontaktu umieszczono: (...) S.A. w likwidacji, ul. (...), (...)-(...), zaś na stronie internetowej „(...)” zaprezentowano produkt „(...)” w opakowaniu o przedniej ściance jak w przypadku opakowania, które załączone zostało do wniosku jako podpałki produkowane przez uczestnika. Na opakowaniu zaś załączonym do wniosku jako producenta wskazano: (...), ul. (...), (...)-(...), (...), a zatem firmę uczestnika, pod którą ten występował do dnia 13 czerwca 2014 r. Jak wynika z powyższego, pomimo umieszczenia na opakowaniu podpałek nieaktualnej firmy uczestnika, to on jest producentem podpałek „(...)”, a co za tym idzie przyjąć należało za uprawdopodobnione, że uczestnik wytwarza i wprowadza do obrotu sporne podpałki.

Podpałki te utworzone są przez dwanaście zespolonych ze sobą elementów (rozpalaczy) przypominających prostopadłościan, na których górnej krawędzi umieszczono pryzmę, przy czym bryły te połączone są bez wyraźniej granicy między prostopadłościanem a pryzmą. Na wierzchołku pryzmy znajduje się masa łebkowa w kolorze koralowym lub też malinowym, zaś każdy z rozpalaczy wykonano z brązowej płyty porowatej (pilśniowej).

Uczestnik uprawniony jest do wzoru wspólnotowego zarejestrowanego w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w klasie 23.05 klasyfikacji lokareńskiej, tj. dla podpałek, o numerze (...)-(...) z pierwszeństwem od dnia 18 września 2013 r. Wzory te przedstawiają dwanaście zespolonych ze sobą elementów przypominających prostopadłościan, na których górnej krawędzi umieszczono pryzmę, przy czym bryły te połączone są bez wyraźniej granicy między prostopadłościanem a ostrosłupem. Postać wzorów utworzona jest przez czarne linie, a na wierzchołku pryzmy umieszczono ciemnoszary element.

Z powyższego opisu oraz z zestawienia podpałek uczestnika i wzoru wspólnotowego wynika, iż wzór ten został ucieleśniony w tychże podpałkach niemal w całości ze względu na przeważającą ilość elementów wspólnych, które opisano. Jedyna drobna różnica, pomijalna z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, sprowadza się do tego, iż ramiona pryzm rozpalaczy wydają być o kilka milimetrów krótsze od ramion pryzm przedstawionych we wzorze wspólnotowym uczestnika.

Tym samym przyjąć należało, że uczestnik, produkując i wprowadzając do obrotu podpałki o wyglądzie jak na k. 52, używa wzoru wspólnotowego w rozumieniu art. 19 rozporządzenia.

Używając wzoru o numerze (...)-(...), uczestnika nie narusza także żadnych praw wnioskodawcy. Zauważyć wprawdzie należy, że wzór wspólnotowy uczestnika o numerze (...), który przedstawia podpałkę, również składa się z dwunastu zespolonych ze sobą elementów przypominających prostopadłościany, jednakże na prostopadłościanach tych umieszczono nie pryzmę, a kolejny i mniejszy prostopadłościan o długości podstawy równej około ¾ podstawy dużego prostopadłościanu, zaś masa łebkowa użyta we wzorze wnioskodawcy ma kolor akwamaryny istotnie odróżniający się od koloru malinowego lub koralowego. Wzór ucieleśniony w podpałkach uczestnika i wzór wspólnotowy wnioskodawcy wywołują zaś odmienne ogóle wrażenie na zorientowanym użytkowniku, którym jest szczególnie uważna osoba, która nosi się z zamiarem kupna podpałki do grilla czy też kominka.

Nadmienić przy tym wypada, że swoboda twórcy przy opracowywaniu podpałek z płyty pilśniowej jest niewielka, albowiem większość wzorów ucieleśnionych w tego typu produktach zawiera zespolone ze sobą prostopadłościany lub sześciany, na co wskazują przywołane przez Sąd fotografie podpałek dostępnych na rynku. Oznacza to również, że zorientowany użytkownik w celu odróżnienia poszczególnych wzorów nie będzie zwracał uwagi na ten właśnie powtarzalny element (prostopadłościany i sześciany), ale wyłącznie na różnice pomiędzy produktami i zawartymi w nich wzorami, jak już bowiem wskazano wyżej, zorientowany użytkownik automatycznie pomija elementy, które są typowe i wspólne wszystkim tego rodzaju produktom, koncentrując się na właściwościach, które są wyrazem twórczej swobody lub odbiegają od normy. Te zaś właściwości sprowadzające się do umieszczenia na prostopadłościanie pryzmy z koralową masą łebkową w przypadku uczestnika sprawiają, że porównywane wzory wywołują odmienne ogólne wrażenie.

Za również istotny w tym aspekcie dla rozpoznawanej sprawy uznać należy art. 8 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że wzór wspólnotowy nie obejmuje cech postaci produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej. Oznacza to, że te cechy postaci wytworu, które są w całości uwarunkowane technicznie nie są uwzględniane przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru i nie są chronione prawem wyłącznym. Ocenę, czy zachodzi przypadek wyłączenia opisany w art. 8 ust. 1 rozporządzenia, należy poprzedzić ustaleniem funkcji technicznej określonego produktu, w którym inkorporowany jest wzór przemysłowy, wynikającej z jego przeznaczenia. Ocena, czy wzór zawiera cechy, które wynikają wyłącznie z funkcji technicznej, należy do organu prowadzącego tę analizę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności wzoru lub sądu w postępowaniu w sprawie naruszenia prawa z rejestracji wzoru (por. A. Tischner [w:] W. Jarosiński, B. Widła, A. Tischner,

Komentarz do rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, LEX/el. 2012, art. 8, uwaga 1, LEX; A. Tischner, A. Wojciechowska [w:] R. Skubisz,

System Prawa Prywatnego, t. 14b, Warszawa 2017, s. 143). Przez funkcję techniczną rozumieć należy rezultat osiągany tylko w wyniku zastosowania określonych środków, np. narzędzi, urządzeń, elementów wytworu. Są to te cechy, które umożliwiają realizację celu produktu. Pojęcie użyteczności produktu obejmuje przede wszystkim jego funkcję oraz inne własności (wynikające z uwarunkowań ekonomicznych, ergonomicznych, sposobów produkcji itd.) (por. M. Poźniak-Niedzielska,

3. Wyłączenia spod ochrony [w:] M. Poźniak-Niedzielska, J. Sieńczyło-Chlabicz,

Europejskie prawo wzorów przemysłowych, J. Sieńczyło-Chlabicz, Warszawa 2016, LEX, A. Tischner, A. Wojciechowska [w:] R. Skubisz,

System Prawa Prywatnego, t. 14b, Warszawa 2017, s. 141).

Za cechy postaci produktu uczestnika wynikające z jego funkcji technicznej, a także produktu, w którym może być ucieleśniony wzór wspólnotowy wnioskodawcy, uznać należy m.in. możliwość łatwego odłamywania poszczególnych rozpalaczy od całej podpałki przy zachowaniu odpowiedniej wielkości i masy pojedynczego rozpalacza, co zapewnia łatwe wzniecenie i podtrzymanie ognia. Taka zaś funkcja może być zrealizowana najłatwiej poprzez nadanie pojedynczemu rozpalaczowi w dominującej części formy prostopadłościanu, jak to ma miejsce w przypadku produktu uczestnika.

Tym samym przyjąć należało, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił roszczenia o zaniechanie naruszeń, a także pozostałych roszczeń, które wymagają uprzedniego stwierdzenia naruszenia prawa z rejestracji, gdyż jego wzór wspólnotowy, a także wzór ucieleśniony w produkcie uczestnika wywołują na zorientowanym użytkowaniu odmienne ogólne wrażenie.

Wobec konieczności spełnienia obu przesłanek, tj. uprawdopodobnienia roszczenia oraz uprawdopodobnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia roszczeń i zabezpieczenia środków dowodowych kumulatywnie, w braku uprawdopodobnienia omówionych wyżej roszczeń zbędne było badanie przez Sąd, czy wnioskodawca uprawdopodobnił interes prawny w ich zabezpieczeniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w pkt. 1 postanowienia.

W pkt. 2 postanowienia Sąd na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2257 z późn. zm.) zwrócił różnicę między opłatą pobraną od wnioskodawcy a opłatą należną, która zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 tej ustawy powinna była wynieść 400 zł, tj. 100 zł od każdego zabezpieczanego roszczenia.

Sędzia Jarosław Antoniuk