Spółka powoływała się na wcześniejszą decyzję o dotacji. NSA oddalił skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 21 października 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 506/25 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną przez C.N. i B. Ż. sp. z o. o. w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 3 lipca 2025 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi jako pobranej w nadmiernej wysokości.

Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w części, w jakiej sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji także z uwagi na naruszenie przez organy art. 16 i art. 105 k.p.a. i orzekanie w sprawie, w której już doszło do wydania decyzji administracyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej odnosiły się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 141 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w części, to jest poprzez wydanie wadliwej oceny prawnej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do braku tożsamości dwóch toczących się wobec skarżącej postępowań o zwrot dotacji pobranej niezgodnie z przeznaczeniem, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 141 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 16 i art. 105 "k.p.a." poprzez błędną ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i brak uwzględnienia skargi z uwagi na naruszenie art. 105 "k.p.a." z uwagi na fakt, że na dzień orzekania prze organ pierwszej instancji w obrocie pranym funkcjonowała już decyzja określająca kwotę pobraną w nadmiernej wysokości, co powoduje że niedopuszczalne było ponowne orzekanie w tej samej sprawie, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprze brak wyjaśnienia przyczyn nieuwzględnienia zarzutu co do naruszenia przez organy art. 105 "k.p.a.".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że część spośród podniesionych zarzutów zredagowano niestarannie. W złożonej skardze kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie wielu jednostek redakcyjnych "k.p.a." nie rozwijając prawidłowo tego skrótowca. Z kontekstu skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Wskazany brak precyzji skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego pisma procesowego nie uczynił go dyskwalifikującym, ale Sąd zwraca uwagę na obowiązek zachowania należytej staranności przy sporządzaniu tego rodzaju tekstów.

Poza tym w dwóch pierwszych grupach zarzutów skarżący przywołuje przepis "art. 141 § 1 zdanie 2 p.p.s.a", którego ustawa nie zawiera, bowiem art. 141 § 1 p.p.s.a. składa się z tylko jednego zdania. Z kolei artykuł 105 k.p.a. składa się z dwóch paragrafów, tymczasem w skardze kasacyjnej kilkakrotnie powołano ów artykuł nie precyzując, którego z tych paragrafów zarzut dotyczy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że wbrew jej tezom Sąd pierwszej instancji dokonał oceny stanowiska strony co do ewentualnego naruszenia zakazu res iudicata w postępowaniu administracyjnym. Na s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawarto w tym zakresie stosowne rozważania. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest decyzji Prezydenta Grudziądza z 21 marca 2024 r., ale w środku odwoławczym nie sformułowano stosownych zarzutów skierowanych przeciwko kompletności akt sprawy sądowoadministracyjnej. Skoro uzasadnienie kwestionowanego wyroku ocenę wskazanego zarzutu zawiera, to wiązany z tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

Nie naruszono także przepisów o charakterze kompetencyjnym, tj. ani art. 1 § 1 ani art. 1 § 2 p.u.s.a., dlatego że nie można Sądowi pierwszej instancji przypisać działania wykraczającego poza przypisane mu uprawnienia, bądź niewywiązania się z obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy.

Nie sposób także podzielić zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., którego strona upatruje w narzuceniu przez Sąd pierwszej instancji organom administracji sposobu załatwienia sprawy. Zawarcie w motywach orzeczenia sądu administracyjnego oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania jest obowiązkiem orzeczniczym. Stanowi ono dopuszczalną przez prawo ingerencję w swobodę decyzyjną organu w celu doprowadzenia do wydania zgodnej z prawem decyzji. Wyrażenie poglądu co do wystąpienia, bądź nie, stanu res iudicata w tej sprawie należało do koniecznych elementów tej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji.