Burmistrz nie wypłacił dotacji szkole przy domu wczasów dziecięcych. NSA oddalił skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 253/25 w sprawie ze skargi C. N. i W. "G. R." Sp. z o. o. w Polanicy-Zdroju stwierdził bezskuteczność czynności Burmistrza Miasta Polanica-Zdrój w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty dotacji oświatowej za kwiecień 2025 rok.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzuty środka odwoławczego sformułowano na obu podstawach.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczyły:

1. art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 65 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 152) - dalej "u.s.i.o.", polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organ uchybił obowiązkom jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego poprzez brak ustalenia tożsamości uczniów, których dotyczy podwójne finansowanie, przy jednoczesnym pominięciu faktu, iż na mocy art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 u.s.i.o. organ dotujący jest ustawowo wyłączony z kręgu podmiotów uprawnionych do pozyskiwania danych identyfikacyjnych uczniów (takich jak dane osobowe), z bazy danych SIO,

2. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza wyłącznie dokumenty sporządzone do dnia podjęcia zaskarżonej czynności, co doprowadziło do pominięcia przez Sąd dowodów, które - mimo późniejszej daty sporządzenia potwierdzają stan faktyczny istniejący w dacie podejmowania czynności;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a." oraz z związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez organ, które powstały po terminie wypłaty dotacji oświatowej w kwietniu 2025 r.,

4. art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zarzutów i wniosków skarżącego, w sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji nie będąc nimi związany - nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić, albowiem ocena zgodności z prawem czynności odmowy wypłaty dotacji za kwiecień 2025 roku przez organ wymagała uwzględnienia oraz dokonania oceny okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, tj.: nie realizuje programów nauczania uwzględniające podstawę programową kształcenia ogólnego, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - również podstawy programowe kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego, nie realizuje obowiązkowych zajęć edukacyjnych w okresie nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar poszczególnych obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, nie stosuje zasad klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, nie prowadzi dokumentacji przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych, nie zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych; przepisy art. 15 ust. 2, 4 i 6 stosuje się odpowiednio oraz nie stosuje organizacji roku szkolnego ustalonej dla szkół publicznych.

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poprzestanie na ogólnym wskazaniu, iż wyrok został wydany na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., podczas gdy zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga uprzedniego wskazania, jakie konkretnie przepisy postępowania zostały naruszone i w jaki sposób mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wskazania i wyjaśnienia tych uchybień w uzasadnieniu wyroku oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie przedstawił należycie podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia;

II. Zarzuty naruszenia prawa materialnego odnosiły się do:

6. art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 2029) - dalej: "u.f.z.o." w związku z art. 14 ust. 3 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, która polegała na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że dla powstania uprawnienia do otrzymania dotacji przez niepubliczną szkołę w której realizowany jest obowiązek szkolny, wystarczające jest wpisanie szkoły w ewidencji szkół i placówek oświatowych oraz przyjęcie do szkoły uczniów podczas, gdy hipoteza normy art. 26 ust. 1 u.f.z.o., oprócz wymienionych powyżej warunków, uzależnia powstanie uprawnienia do otrzymania dotacji od spełniania przez szkołę niepubliczną zadań o których mowa w art. 14 ust 3 u.p.o.;

7. art. 34 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu terminu przekazania części dotacji (do ostatniego dnia miesiąca) za termin prekluzyjny w zakresie możliwości weryfikacji uprawnienia do tej dotacji i gromadzenia dowodów na brak tego uprawnienia;

8. art. 26 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 2 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię pojęcia "uczeń", polegającej na przyjęciu, że o uprawnieniu do dotacji decyduje wyłącznie formalne zgłoszenie osoby w miesięcznej informacji składanej przez szkołę, z pominięciem wymogu realizowana przez tego ucznia obowiązku szkolnego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania za uprawnione do dotacji na rzecz osób, które w tej samej dacie posiadały już status ucznia w innej placówce oświatowej (tzw. podwójne finansowanie);

9. naruszenie art. 26 ust. 1 u.f.z.o. w związku z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dotacja za miesiąc, w którym szkoła nie zrealizowała faktycznie żadnych zadań dydaktycznych, co narusza ustawową zasadę celowości i oszczędności wydatkowania środków publicznych;

10. § 76 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 r., w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz. U., poz. 651) - dalej "rozporządzenie" poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy szkoła prowadzona przez skarżącą jak również dom wczasów dziecięcych są niepublicznymi placówkami oświatowymi, a przedmiotowy akt wykonawczy zgodnie z delegacją ustawową z art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, ze zm.) reguluje wyłącznie zasady działania publicznych placówek opisanych w § 1 rozporządzenia, tym samym nie znajdzie on zastosowania na gruncie niniejszej sprawy;

11. § 73 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż odmowa przyznania dotacji oświatowej skarżącej za kwiecień 2025 r. wymaga wykazania przez organ w odniesieniu do wychowanków domu wczasów dziecięcych wyłączenia z tego przepisu, podczas gdy przedmiotowy akt wykonawczy zgodnie z delegacją ustawową z art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo oświatowe reguluje wyłącznie zasady działania publicznych placówek opisanych w § 1 rozporządzenia, nie zaś niepublicznej szkoły podstawowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznanie zarzutów, zgodnie z kolejnością ich sformułowania, wymaga przypomnienia, że na mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie dokonuje samodzielnych ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, lecz kontroluje legalność zaskarżonego aktu lub czynności z perspektywy przestrzegania przez organ reguł proceduralnych, w szczególności tych dotyczących ustalania stanu faktycznego. Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że sąd administracyjny jest "sądem prawa, a nie faktu"; ewentualne ustalenia faktyczne czyni jedynie w zakresie niezbędnym do oceny legalności działania organu.

Uwagi te są istotne, ponieważ organ w skardze kasacyjnej przedstawia rozbudowaną, własną wersję stanu faktycznego, która nie odnosi się do zasadniczego problemu sprawy, tj. prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny, bo uzasadnienie wyroku zawiera wymienione w tym przepisie elementy lub też, jest logiczne i czytelne. Nie wzbudza wątpliwości ani podstawa faktyczna, ani prawna orzeczenia, ani też argumenty przywołane na poparcie zasadności wydanego wyroku.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może wzruszeniu w drodze kontroli kasacyjnej ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez Sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, nie można zasadnie, na podstawie wyłącznie art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. z pominięciem zarzutów wartościujących sądowe oceny konkretnych zastosowań procedury administracyjnej, kwestionować poszczególnych ustaleń i ocen, które składają się na stan faktyczny sprawy.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w pkt I.3) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, iż w omawianym punkcie podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz z związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W związku z tym przypomnieć należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymagają dla swej skuteczności nie tylko wskazania, który przepis postępowania został naruszony oraz w jaki sposób doszło do jego naruszenia, ale także wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na użyte w treści tego przepisu sformułowanie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać i uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, tj. że gdyby wykazane uchybienia nie wystąpiły, to zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści" (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13). Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Wniesiona skarga kasacyjna zaś takich wskazań i związanej z tym argumentacji nie zawiera. Z powyższych względów podniesiony zarzut nie mógł przynieść oczekiwanych skutków.

W zarzutach skargi kasacyjnej nie podważono również skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji, który wskazał, iż rzeczą organu dotującego jest bezsporne ustalenie, czy przebywający w domu wczasów dziecięcych w danym czasie wychowankowie są faktycznie uczniami Szkoły, czy też bezpodstawnie dochodzi do zgłoszenia ucznia w SIO, w sposób stwarzający zagrożenie nieuzasadnionego podwójnego finansowania. Niewątpliwie w ramach systemu finansowania z subwencji oświatowej realizacji zadań edukacyjnych przez szkoły niepubliczne nie powinno dochodzić do obejścia przepisów art. 27 u.f.z.o., ograniczających możliwość podwójnego dotowania ucznia w dwóch różnych szkołach jednocześnie. Szkoła podstawowa niepubliczna nie może zatem otrzymać dotacji na ucznia, który nie jest jej uczniem w tym sensie, że nie realizuje w niej obowiązku szkolnego. Po stronie organu dotującego leży kontrola, czy taka sytuacja nie ma miejsca, przy czym uniknięciu przypadków podwójnego finansowania służą m.in. regulacje ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1942), skorelowane z przywołanymi regulacjami art. 33 u.f.z.o. oraz ustawy - Prawo oświatowe.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. pkt I.2) petitum skargi kasacyjnej, bowiem obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11). Przepis ten – wbrew sformułowanym zarzutom skargi kasacyjnej – w żaden sposób nie odnosi się do dokumentów sporządzonych tak przed jak i po podjęciu zaskarżonej czynności. Wobec tego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a.

W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego koncentrując się na art. 26 ust. 1 u.f.z.o. Na podstawie wykładni językowej powiązał prawo do otrzymania dotacji z dwiema przesłankami:

a) posiadaniem statusu szkoły niepublicznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny lub nauki;

b) przekazaniem informacji o liczbie uczniów, na których przysługuje dotacja.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że jeżeli przy domu wczasów dziecięcych funkcjonuje szkoła podstawowa, to - zgodnie z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. - warunkiem nabycia prawa do dotacji jest uzyskanie statusu szkoły niepublicznej poprzez wpis do ewidencji oraz faktyczne przyjęcie uczniów. Następnie konieczne jest spełnienie warunków formalnych przekazywania dotacji, wynikających z art. 33 ust. 1 u.f.z.o. oraz z uchwały właściwej rady gminy. Wysokość dotacji uzależniona jest od liczby uczniów w danym miesiącu (art. 34 ust. 2 u.f.z.o.).

Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył również, że Niepubliczna Szkoła Podstawowa w D. W. Dz. "G. R." w Polanicy-Zdroju była odrębnie zarejestrowaną placówką o statusie szkoły niepublicznej. Oznacza to, że w przypadku przyjęcia uczniów przysługiwało jej prawo ubiegania się o dotację.

W konsekwencji należało uznać, że przesłanki ustawowe zostały spełnione. Ewentualna odmowa wypłaty dotacji wymagałaby wskazania konkretnej podstawy prawnej oraz dokonania przez organ jednoznacznych i ostatecznych ustaleń faktycznych. Organ nie może przerzucać na sąd obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ani rekonstruowania stanu faktycznego.

Tymczasem organ w skardze kasacyjnej pomija te kluczowe ustalenia i próbuje przenieść na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązki, które nie należą do sądu kasacyjnego. W konsekwencji wskazany w pkt I.4) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest bezzasadny. Przepis ten oznacza jedynie, że sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach, tj. nie może orzekać w innej sprawie niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu jego naruszenia wymagałaby wykazania, że sąd wyszedł poza te granice, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Natomiast zarzut ten stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszący skargę kasacyjną organ poglądu co do zaistnienia przesłanek warunkujących odmowę wypłaty dotacji za kwiecień 2025 r. Ma on wyłącznie charakter polemiczny.

Nadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia wskazany w pkt I.1).

W odniesieniu do tego zarzutu należy zaznaczyć, ze zgodnie z art. 38 ust. 2 u.f.z.o. organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, w związku z udzielaniem i rozliczaniem wykorzystania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, przetwarza dane osobowe dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, uczniów objętych branżowym szkoleniem zawodowym i słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych odpowiednio w przedszkolach, innych formach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach, w tym z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych służących do gromadzenia danych osobowych. Czyni to co do zasady zarzut wadliwym w sytuacji kiedy przepisy ustawy o finasowaniu zadań oświatowych jasno precyzują, że organ dotujący ma obowiązek przetwarzania danych osobowych. Natomiast jak już wskazano, to po stronie organu dotującego znajduje się uprawnienie do kontroli z uwzględnieniem regulacji ustawy z dnia z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej w celu uniknięcia przypadków podwójnego finansowania.

Kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego, błędnej wykładni art. 26 ust. 1 u.f.z.o. również nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja organu w tym zakresie jest niespójna. Organ powołuje się m.in. na rzekomą "definicję" szkoły wynikającą z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo oświatowe, choć przepis ten nie pełni takiej funkcji, a ponadto jego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostało przekonująco wykazane. Nie można podzielić stanowiska, że dla celów przyznania dotacji konieczne jest każdorazowe badanie spełniania przez szkołę wszystkich wymogów organizacyjnych wynikających z ustawy - Prawo oświatowe. Ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wprowadza jasne i zamknięte przesłanki uzyskania dotacji, do których należą w szczególności: wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, przekazanie informacji o planowanej liczbie uczniów, wykazanie faktycznej liczby uczniów w danym okresie. W niniejszej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione, co nie było kwestionowane przez organ. Stanowisko organu prowadzi w istocie do wprowadzenia dodatkowej, pozaustawowej przesłanki przyznania dotacji, polegającej na różnicowaniu szkół ze względu na zakres realizowanego procesu dydaktycznego. Tego rodzaju rozróżnienie nie znajduje jednak oparcia w przepisach, co pozostaje w sprzeczności z podstawową dyrektywą wykładni językowej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie argumenty i orzeczenia powołane przez organ odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych lub prawnych, przez co nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W konsekwencji ten zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za bezzasadny.

W zakresie pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił stosowne przepisy na zasadność swojego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z § 73 rozporządzenia za wychowanków uznaje się dzieci i młodzież przebywające w domu wczasów dziecięcych w celu, o którym mowa w § 71 ust. 1, i niekorzystające z pobytu w domu wczasów dziecięcych w ramach: 1) wypoczynku, o którym mowa w art. 92a-92t ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2022 r. poz. 2230); 2) krajoznawstwa i turystyki organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż dom wczasów dziecięcych, w którym przebywają. W tej sytuacji odmowa przyznania dotacji może zatem nastąpić w przypadku ustalenia, że w odniesieniu do wychowanków wystąpiło wyłączenie, o którym mowa w § 73 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, czego zresztą ustalenie pozostawało w kwestii organu. W związku z tym zarzut wskazany w pkt II.8) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwiony.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 1 u.f.z.o. należy stwierdzić, że przepisy ustawy określają możliwość kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji precyzując, że kontrola ta obejmować może okres 5 lat budżetowych poprzedzających rok budżetowy, w którym jest ona przeprowadzona (art. 36 ust. 5 u.f.z.o.). Natomiast w rozpoznawanej sprawie organ nie wypłacił dotacji. Nie mamy tutaj więc do czynienia z kontrolą już wypłaconych dotacji i wydania decyzji co do ewentualnego zwrotu już wypłaconej dotacji. Należało więc uznać, że organ powinien podjąć stosowne czynności uzasadniające odmowę wypłaty za miesiąc, za który to należną dotację powinien wypłacić – w tym przypadku za kwiecień 2025 r.

W związku a tym zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 u.f.z.o. w związku z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit b. u.f.p. należało uznać za niezasadny, ponieważ w przypadku braku podstaw do nie wypłacenia dotacji zarzut naruszenia tych przepisów mnie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w pkt. II 10 i 11) skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż przepis art. 174 ustawy - Prawo oświatowe stanowi, iż do niepublicznych placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 (w tym domów wczasów dziecięcych), stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 (rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty - Dz. U. poz. 651), z wyjątkiem przepisów określających wysokość i zasady odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach.

Biorąc pod uwagę powyższe nie było błędem Sądu pierwszej instancji odwołanie się do wydanego na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe ww. rozporządzenia z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz. U. z 2023 r., poz. 651), skoro odsyła do niego art. 174 ustawy - Prawo oświatowe.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.