Spółka w restrukturyzacji walczyła o dofinansowanie PFRON. NSA oddalił kasację

Wyrokiem z 9 września 2025 r., sygn. V SA/Wa 462/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. sp. z o.o., w restrukturyzacji, z siedzibą w W. (dalej zwanej skarżąca lub spółką) na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Fundusz dalej zwany PFRON) z dnia 10 stycznia 2025 r. nr DRP.WPAV.411.1650.2024.2.KZ; Nr PFRON: 14Y5466J3, w przedmiocie wstrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy spółka złożyła w dniu 21 listopada 2024 r. wniosek o wypłatę jej miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2024 r.

W dniu 8 sierpnia 2024 r. Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję nakazującą spółce zwrot środków Funduszu, przekazanych jej tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od listopada 2018 r. do listopada 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r., w łącznej kwocie 1 642 295,34 zł wraz z odsetkami. Ww. decyzja została skutecznie doręczona spółce 14 sierpnia 2024 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją spółka złożyła 29 sierpnia 2024 r. W dniu 11 września 2024 r. Prezes Zarządu PFRON wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 25 września 2024 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie jej terminu do złożenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 30 października 2024 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił przywrócenia terminu do złożenia ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy spółka wskazała, że nie zgadza się z ww. decyzją zwrotową z dnia 8 sierpnia 2024 r. Wyraziła opinię, że nie jest ona ostateczna, skoro złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie zaskarżyła postanowienie o odmowie przywrócenia tego terminu do WSA w Warszawie. Spółka wyprowadziła z tego wniosek, że nie istnieje w jej zobowiązaniach wobec Funduszu zaległość uzasadniająca wstrzymanie wypłaty dofinansowania za październik 2024. Podniosła ponadto zarzuty co do nakazania jej zwrotu dofinansowania za listopad 2018 – listopad 2020 i styczeń – luty 2021 r. Zwróciła uwagę organu na swoje działania na rzecz osób niepełnosprawnych i zaznaczyła, że wstrzymanie jej miesięcznego dofinansowania za październik 2024 r. będzie miało negatywny wpływ na sytuację finansową zarówno jej, jak i zatrudnionych przez nią pracowników, w tym niepełnosprawnych.

Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia 10 stycznia 2025 r. nr wstrzymał skarżącej miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2024 r. do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zwrotu środków Funduszu w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu. Ten trzymiesięczny termin, liczony od dnia 23 stycznia 2024 r., w którym doręczono stronie wezwanie do zapłaty z dnia 16 stycznia 2024 r., upłynął z dniem 23 kwietnia 2024 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji spółka nie dokonała żadnej wpłaty na poczet ww. decyzji zwrotowej. W związku z powyższym zalega wobec Funduszu ze zwrotem dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od listopada 2018 r. do listopada 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r. w łącznej kwocie 1 642 295,34 zł wraz z odsetkami. Odsetki od tej kwoty, naliczone na dzień 8 stycznia 2025 r., wynosiły 930 288,67 zł.

Zdaniem Prezesa Zarządu PFRON ww. zaległości za listopad 2018 – październik 2019 r. nie są jeszcze przedawnione mimo tego, że upłynęło 5 lat od końca 2019 r., w którym wypłacono środki za ten okres. Wobec strony otwarto bowiem w dniu 21 sierpnia 2023 r. przyspieszone postępowanie układowe, zaś zgodnie z art. 259 ust.4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1428 ze zm.) w odniesieniu do roszczeń, co do których jest niedopuszczalne wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia, z dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego bieg przedawnienia roszczenia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu przez czas trwania przyspieszonego postępowania układowego.

Organ wskazał, że w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes Zarządu Funduszu, zgodnie z treścią art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania, co też uczynił wydając zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w piśmie spółki z dnia 12 grudnia 2024 r. organ stwierdził, że w toku postępowaniu w sprawie wstrzymania miesięcznego dofinansowania organ nie rozpatruje zasadności decyzji zwrotowej i żądania zwrotu. Na dzień wydania decyzji w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja nakazująca zwrot, której strona nie wykonała i która nie została na ten moment uchylona.

WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki, oddalił ją jako niezasadną.

Sąd stwierdził, że złożenie skargi na postanowienia wydane w postępowaniach wpadkowych nie sprawia, że zobowiązanie wynikające z decyzji zwrotowej przestało istnieć. Przepis artykuł 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji nie wskazuje, iż podstawą wstrzymania wypłaty miesięcznego dofinansowania mogą być tylko zaległości bezsporne. Zatem każda zaległość wobec Funduszu przekraczająca ogółem 100 zł, nawet taka, w sprawie której toczy się jeszcze postępowanie sądowoadministracyjne, nakłada na Prezesa Zarządu PFRON obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania. Ostateczna decyzja administracyjna funkcjonuje w obrocie prawnym i wywołuje wynikające z jej treści skutki, do czasu jej wyeliminowania we - właściwym trybie, co może nastąpić tylko w sytuacjach określonych prawem. Decyzja taka bowiem korzysta z domniemania ważności. Subiektywne przekonanie strony, że decyzja zwrotowa jest wadliwa nie zmienia faktu, że decyzja istnieje i wywołuje skutki prawne. W postępowaniu w sprawie wstrzymania dofinansowania organ nie bada zasadności decyzji zwrotowej i żądania zwrotu. W związku z tym nie ma podstaw, aby odnosić się do podniesionych w skardze zarzutów wobec decyzji zwrotowej.

Ustosunkowując się do kwestii przedawnienia zaległości za okres listopad 2018 r. – październik 2019 r., Sąd podzielił stanowisko organu, że zaległości te nie są jeszcze przedawnione, mimo tego, że upłynęło 5 lat od końca 2019 r., w którym wypłacono środki za ten okres. Wobec strony otwarto bowiem w dniu 21 sierpnia 2023 r. przyspieszone postępowanie układowe, zaś zgodnie z art. 259 ust.4 Prawa restrukturyzacyjnego w odniesieniu do roszczeń, co do których jest niedopuszczalne wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia, z dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego bieg przedawnienia roszczenia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu przez czas trwania przyspieszonego postępowania układowego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu przez siebie wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 26a ust. 8 w zw. z art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. art. 49e ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię art. 26a ust. 8, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spółka posiada zaległość w zobowiązaniach wobec organu wynikającą z decyzji z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: DRP.WPAV.411.669.2024.7.JZ nakazującej zwrot środków Funduszu w łącznej kwocie 1.642.295,34 zł wydanej na podstawie art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy oraz art. 49e ust. 1 i 2 ustawy, w sytuacji gdy:

a) zobowiązanie wobec Funduszu wynikające z decyzji z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: DRP.WPAV.411.669.2024.7.JZ nakazującej zwrot środków Funduszu w łącznej kwocie 1 642 295,34 zł jest sporne;

b) w stosunku do przedmiotowej zaległości toczą się postępowania sądowo-administracyjne, gdyż strona zaskarżyła postanowienie stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 3305/24), wniosła od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ponadto zaskarżyła również postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem organ nie powinien wstrzymywać dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnoprawnych za październik 2024 r. przed ostatecznym rozstrzygnięciem, co do zasadności decyzji zwrotowej;

- art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z poźn. zm.) w zw. z art. 60 i 67 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483) w zw. z art. 259 ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1428 z poźn. zm.) poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaległości za okres listopad/2018 - październik/2019 nie są przedawnione z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia z dniem otwarcia przyspieszonego postępowania układowego, w sytuacji gdy upłynęło 5 lat od końca roku 2019, w którym wypłacono środki oraz nie istniał zakaz prowadzenia egzekucji ani zabezpieczenia tych należności, wobec czego brak było podstaw do uznania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki zawieszenia biegu przedawnienia, wobec czego przedmiotowe zaległości uległy przedawnieniu;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości skarżonej decyzji w następstwie niedostrzeżenia przez Sąd I instancji zaistniałego naruszenia przez organ art. 7 K.p.a., art 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w postaci nierozpoznania sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a w konsekwencji bezzasadne wstrzymanie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2024 r. do czasu uregulowania zaległości w zobowiązaniach wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na skutek uznania, że strona posiada zaległość w zobowiązaniach w stosunku do organu przekraczającą ogółem kwotę 100 zł, podczas gdy zobowiązanie wobec Funduszu wynikające z decyzji z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: DRP.WPAY.411.669.2024.7.JZ nakazującej zwrot środków Funduszu w łącznej kwocie 1.642.295,34 zł jest sporne i toczą się w jego kwestii postępowania sądowo-administracyjne;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości skarżonej decyzji w następstwie niedostrzeżenia przez Sąd I instancji zaistniałego naruszenia przez organ art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. przejawiającego się w bezpodstawnym wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2024 r. wobec uznania, że strona posiada zaległość w zobowiązaniach wobec organu przekraczającą ogółem kwotę 100 zł wynikającą z decyzji z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak: DRP.WPAV.411,669,2024.7.JZ nakazującą zwrot środków Funduszu w łącznej kwocie 1 642 295,34 zł, pomimo że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie stron do władzy publicznej oraz kierowania się zasadami legalizmu i prawdy obiektywnej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w sprawie istniały podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro wydanie rozstrzygnięcia w sprawie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - tj. kwestii skargi strony do WSA w Warszawie na postanowienie Prezesa PFRON z dnia 11 września 2024 r. znak: DRP.WPAV.411.669.2024.8.ARS w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie złożonej w tym zakresie skargi kasacyjnej do NSA, a ponadto skargi do WSA na postanowienie z dnia 30.10.2024 r. znak: DRP.WPAI.411.3120.2024.2.PGA, Nr PFRON: 14Y5466J3 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy;

- art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji poprzez błędną ocenę naruszenia przez organ ww. przepisów procedury administracyjnej oraz błąd w kontroli ustaleń faktycznych dokonanych przez ww. organ, który doprowadził do akceptacji przez Sąd I instancji dokonanej przez tenże organ niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i oparcia swojego rozstrzygnięcia jedynie na decyzji nakazującej zwrot dofinansowania i niepodjęciu przez Organ wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, dokonaniu dowolnej oceny dowodów, niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania skarżonej decyzji, mimo, iż skutek prawny decyzji będącej podstawą jej wydania został zawieszony, a organ nie przedstawił żadnych innych niż ww. decyzja dowodów na istnienie zaległości uprawniającej do zastosowania sankcji w postaci wstrzymania dofinansowania – co doprowadziło do niezasadnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., zamiast jej uwzględnienia i tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez lakoniczne odniesienie się do zarzutów skarżącej, ogólnikowe przyjęcie przez Sąd orzekający, że Sąd podziela w pełni argumentację wydanego rozstrzygnięcia, bez dostatecznego wskazania konkretnych okoliczności i powodów dla których Sąd podziela argumentację organu oraz brak w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegającego na lakonicznym i niewystarczającym wskazaniu przez Sąd jakie okoliczności przesądziły o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji bardzo utrudnia, uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku;

- art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy.

Na tej podstawie, w oparciu miedzy innymi o art. 188 P.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu PFRON, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Oprócz tego wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nakazującej spółce zwrot środków jest sporne. To zaś uniemożliwia wydanie decyzji wstrzymującej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Skarżąca kasacyjnie spółka podniosła przeciwko kwestionowanemu przez siebie wyrokowi WSA w Warszawie zarówno zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie uchybienia przez Sąd przepisom prawa procesowego, jak i materialnego. W związku z tym ocenę ich zasadności rozpocząć od zarzutów procesowych, spośród których najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

W kwestii tego zarzutu stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnionych podstaw, gdyż WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku właściwie i klarownie przedstawił zarówno podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia, jak też w odpowiednim zakresie je wyjaśnił. Z motywów tego uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny to z jakich względów Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności skargi spółki, także w odniesieniu do wyeksponowanego przez nią w szczególny sposób zagadnienia związanego z brakiem podstaw do przyjęcia bezopornego charakteru jej zaległości wobec Funduszu.

Jeżeli chodzi o natomiast o kwestię zasadności przytaczanych w tym względzie przez Sąd argumentów, to w tym względzie stwierdzić należy, że ich badanie nie może być realizowane poprzez pryzmat art. 141 § 4 P.p.s.a., który określa jedynie wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W kwestii zarzutu opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut ten nie został należycie skonkretyzowany. W jego treści spółka nie zawarła odpowiedniego twierdzenia co do postaci naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Z tego więc tylko względu zarzut ten uznać należało za nieskuteczny.

Jako niezasługujący na uwzględnienie należało zakwalifikować zarzut odnoszący się miedzy innymi do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a także niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co zdaniem spółki stanowi naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji. W sytuacji bowiem w której organ dysponował ostateczną, w administracyjnym toku instancji decyzją, nakazującą spółce zwrot pobranego przez nią za poprzednie miesiące dofinansowania, nie istniała obiektywna potrzeba prowadzenia dodatkowych ustaleń, co do samego istnienia po stronie spółki obowiązku zwrotu tych środków, a w konsekwencji weryfikacji istnienia zobowiązania. Przeciwne twierdzenia skarżącej kasacyjnie nie znajdują jurydycznego uzasadnienia, a poza tym argumentów dotyczących istnienia po jej stronie zaległości wobec PFRON nie można rozpatrywać w kategoriach kompletności czy też poprawności poczynionych ustaleń faktycznych. Te bowiem były jednoznaczne i kompletne.

W kwestii zasadności twierdzeń spółki odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji między innymi art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. również nie sposób jest uznać ich zasadności. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia istnienia związku pomiędzy rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, dotyczącej wstrzymania wypłaty dofinansowania za kolejne miesiące, a rezultatem sądowej oceny zasadności stwierdzenia uchybienia terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji zwrotowej. Ta ostatnia sprawa obejmuje bowiem zagadnienie o stricte procesowych charakterze, a jej rozstrzygnięcie nie wpływa w bezpośredni sposób na kwestię istnienia zaległości spółki wobec PFRON. Nawet bowiem gdyby postanowienie o stwierdzenia uchybienia terminu zostało uznane za niezgodne z prawem i w konsekwencji tego wyeliminowane z obrotu prawnego, to nie stanowiłoby to podstawy do przyjęcia, że obowiązek zwrotu środków zostałby w ten sposób wyłączony. Pozytywne dla skarżącej kasacyjnie rozstrzygnięcie tamtej sprawy otwierałoby jedynie drogę do instancyjnej weryfikacji zapadłego rozstrzygnięcia, co samo przez się nie mogłoby zostać uznane za zagadnienie wstępne na gruncie niniejszej sprawy.

W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia przez WSA w Warszawie art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stwierdzić należy, że jego niezasadność wynika z tego, że w tym wypadku spółka swoje twierdzenia opiera na argumentach odnoszących się do występujących jej zdaniem wadach decyzji zwrotowej z 8 sierpnia 2024 r. Ocena legalności tego rozstrzygnięcia, jak to słusznie zauważył WSA w Warszawie, wykracza jednak poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. W związku z tym ewentualne wady tejże decyzji nie mogą stanowić argumentu przemawiającego za przyjęciem dopuszczenia się przez ten Sąd naruszenia art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. na gruncie niniejszej sprawy.

Z podobnych względów za pozbawiony podstaw uznać należy ten zarzut skargi kasacyjnej, w którym spółka podnosi uchybienie przez Sąd pierwszej instancji art. 7 K.p.a., art 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Z punktu widzenia oceny prawidłowości zastosowania tychże regulacji nie można bowiem rozpatrywać zasadności rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zwłaszcza że brak jest podstaw do zaprzeczania ostatecznego charakteru decyzji zwrotowej z 8 sierpnia 2024 r. W każdym razie do tej problematyki nie odnoszą się przytoczone w postawie prawnej zarzutu przepisy.

Za zasadne nie można uznać również żadnego z zarzutów, które skarżąca kasacyjnie spółka określiła jako odnoszące się do naruszenia prawa materialnego.

W pierwszym z nich spółka zarzuciła w pierwszej kolejności błędną wykładnię wymienionych przez siebie przepisów, w szczególności art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. W twierdzeniach tego zarzutu nie wskazała jednak na czym ta błędna wykładnia miałaby polegać.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.

W niniejszym przypadku tego zabrakło. Skarżąca kasacyjnie w ogóle nie wskazała w jakim zakresie wskazywany przez nią przepis został błędnie wyłożony, co czyni jej zarzut nieskutecznym. Nie wiadomo bowiem w jaki sposób błędne rozumienie przez Sąd pierwszej instancji regulacji art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji miałoby się przełożyć na wadliwe jej zastosowanie. Tak więc zarzut ten jako nieskonkretyzowany, nie mógł osiągnąć zamierzonego przez jego autora skutku.

Jeżeli zaś chodzi o drugi z tej kategorii zarzutów, to w tym wypadku stwierdzić należy, że podnoszona w nim kwestia przedawnienia zobowiązań do których odnosi się decyzja zwrotowa z 8 sierpnia 2024 r. (obejmująca okres od listopada 2018 r. do listopada 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r.) stanowi zagadnienie niemieszczące się w granicach przedmiotowych niniejszej sprawy. Ta bowiem dotyczy stricte wstrzymania wypłaty dofinansowania, w odniesieniu do października 2024 r. O ile zaś decyzja zwrotowa, określająca kwotę zaległości spółki wobec Funduszu miała wpływ na wstrzymanie płatności za wskazany wyżej miesiąc, to jednak badaniu w tejże sprawie podlegało jedynie samo jej funkcjonowanie w obrocie prawnym. Wszelkie kwestie dotyczące ewentualnego przedawnienia poszczególnych, objętych nią należności, jak to słusznie stwierdził WSA w Warszawie, wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Związane z tym okoliczności mogły być przedmiotem badania organów rozstrzygających w sprawie dotyczącej tego rodzaju należności. Mogą one ewentualnie być one objęte również zakresem badania właściwych organów w ramach postępowań nadzwyczajnych.

Tak więc odnoszący się do tych zagadnień zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.