Abonent kwestionował podpis pod rejestracją odbiornika RTV. Sąd oddalił skargę

Przedmiotem skargi jest postanowienie z 30 grudnia 2025 r. nr BCOF.WAR.635.4285.2025 ŁD.JJ.ZZ 08553306, którym Dyrektor Biura Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 620, dalej: u.o.a., ustawa abonamentowa) utrzymał w mocy własne postanowienie z 5 listopada 2025 r. nr BCOF.WAR.635.4285.2025 KR.JK1.P 08553306 o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Z uwagi na odnotowane zaległości P.B. (dalej: zbowiązany, abonent, skarżący) w płatności opłat abonamentowych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], operator wyznaczony po ustaleniu aktualnego miejsca zameldowania abonenta wystosował upomnienie nr [...], obejmujące zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2019 r. do kwietnia 2024 r. oraz odsetki naliczone na dzień wystawienia upomnienia oraz koszty upomnienia.

W związku z brakiem uiszczenia tych należności wierzyciel 29 maja 2025 r. wystawił tytuł wykonawczy nr 42828E1-52/PO/2025 obejmujący wskazane wyżej zaległości.

W piśmie z 8 lipca 2025 r. zobowiązany wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, podnosząc, że "jako dłużnik w sprawie kwestionuję istnienie jakiegokolwiek zobowiązania z tytułu opłat abonamentowej. Na dokumencie oznaczonym jako: Odcinek "U" nr [...] z dn. 10.07.2000 r., nie znajduje się podpis dłużnika. Podpis o treści "B.P." nie pochodzi od dłużnika. Dłużnik nie dokonywał rejestracji żadnego urządzenia, a tym samym nie powstał obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej". Wniósł więc o przeprowadzenie dowodu w sprawie z opinii biegłego z dziedziny pisma ręcznego na okoliczność, iż podpis o treści "B.P." na dokumencie oznaczonym jako: Odcinek "U" nr [...] z dn. 10.07.2000 r. nie pochodzi od dłużnika".

W postanowieniu z 5 listopada 2025 r. nr BCOF.WAR.635.4285.2025 KR.JK1.P 08553306 wierzyciel oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.

W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany zarzucił niezasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa, na okoliczność, że podpis na dokumentach, którymi posługuje się Poczta Polska S.A. nie jest podpisem strony, zatem nie można ustalić czy istnieje obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowe. Zarzucił, że organ I instancji nie odniósł się w ogóle do wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Podniósł, że nie wie, kto podpisał się na dokumentach, wobec czego nie jest w stanie złożyć zawiadomienia o możliwości popełnienia czynu zabronionego.

Organ II instancji nie uwzględnił zażalenia. Wskazał, że w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] P. zgłoszoną na dane osobowe strony. Po zgłoszeniu przedmiotowej rejestracji strona otrzymała książeczkę radiofoniczną o numerze [...], a kolejne książeczki posiadały numery: [...] i [...].

Wierzyciel okazał odcinek "U" z 10 lipca 2000 r., stanowiący, że w związku z dokonaną rejestracją odbiorników abonent otrzymał kolejną książeczkę radiofoniczną o numerze [...].

Wierzyciel stwierdził, że wyjaśnienie spornej kwestii, związanej z podważaniem podpisu widniejącego na odcinku "U" z książeczki radiofonicznej o numerze [...] nie należy do kompetencji Poczty Polskiej S.A., gdyż badanie argumentów sugerujących podejrzenie popełnienia przestępstwa (sfałszowania podpisu na dokumencie), w istniejącym w Polsce porządku prawnym, należy do kompetencji niezawisłych organów. W przypadku zgłoszenia właściwym organom opisanego faktu, należy poinformować Wydział Abonamentu RTV-COF w B. o rozstrzygnięciu wydanym w tej sprawie. Wyłącznie prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające sfałszowanie podpisu na dokumencie będzie dla operatora wiążące.

Jeśli zobowiązany twierdzi, że wspomniany podpis nie jest jego podpisem, a także, że to nie on wypełnił przedmiotowy odcinek "U", to obowiązek wykazania tego faktu spoczywa na nim. Wierzyciel nie ma obowiązku powołania biegłego z zakresu grafologii, aby wykazać, że podpis widniejący na przedmiotowym wniosku nie został złożony przez daną osobę (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1269/23). Ponadto oryginały zgromadzonej dokumentacji, np. odcinka "U" wierzyciel przekazuje wyłącznie na wniosek sądu i prokuratury. Natomiast sąd we wspomnianym wyroku wskazał na ewentualną możliwość udostępnienia biegłemu oryginału dokumentu w siedzibie wierzyciela.

Jak wskazał Dyrektor obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv i opłatami abonamentowymi mają swoje źródło w przepisach ustawy abonamentowej. Ustawa poprzedzająca ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1722), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r., ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r. oraz wcześniejsza ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. z 1961 r. Nr 8, poz. 48), która weszła w życie z dniem 14 lutego 1961 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, a mocą art. 7 ust. 3 tej ustawy, względem opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 2 § 1 pkt. 5 u.p.e.a.).

W myśl art. 2 ust. i 2 ustawy abonamentowej domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324).

W zaskarżonym postanowieniu zasadnie przywołano przepisy zobowiązujące użytkownika odbiorników do zgłaszania w placówce pocztowej zmian formalno-prawnych mających wpływ na rejestrację odbiorników. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników (modelu, nazwy) w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego użytkownika.

Ponadto opłata za posiadanie odbiorników rtv nie jest związana z prawem własności do lokalu, zatem zbycie lub opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż użytkownik odbiorników nie będzie ich używał w nowym miejscu zamieszkania.

W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik zarejestrowanych odbiorników powinien niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić formalności aktualizacji danych adresowych i kontynuować opłaty abonamentowe (jeżeli posiada odbiorniki). Natomiast w przypadku nieposiadania odbiorników należy w placówce pocztowej dopełnić formalności ich wyrejestrowania, zgodnie z obowiązującymi w danym okresie czasu aktami prawnymi wskazanymi w zaskarżonym postanowieniu.

Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników. Formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników zobowiązany dopełnił 28 maja 2024 r. w Urzędzie Pocztowym P., na okoliczność czego do zaskarżonego postanowienia załączono "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" z 28 maja 2024 r. Po stronie abonenta istniał zatem obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania odbiorników.

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) abonentowi jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego nadano indywidualny numeru identyfikacyjny użytkownika [...] (który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych numer [...]).

Zawiadomienie o nadaniu tego numeru przesłane zostało pismem z 5 grudnia 2008 r. na adres: ul. [...], [...] P. (podany przy rejestracji odbiorników), którym Poczta Polska dysponowała, gdyż abonent nie dopełnił obowiązku aktualizacji danych adresowych (jeśli odbiorniki posiadał czy też wyrejestrowania odbiorników, jeśli ich nie posiadał).

Jak słusznie wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 273/19: "organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym...".

Duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 5 grudnia 2008 r. stanowiący dowód w sprawie, został załączony do postanowienia z 5 listopada 2025 r.

Dodatkowo zauważono, że Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie posługuje się pojęciem "doręczenia", lecz "przesłania" zawiadomienia. Nie jest ono postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Nie stanowi też rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej było zatem wystarczające dla realizacji obowiązków Poczty Polskiej.

Wobec powyższego organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego było uzasadnione, a zatem zarzut nieistnienia obowiązku należało oddalić.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił: "naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, wskutek czego organy administracji publicznej - poprzez niezasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność tego, iż podpis na dokumentach, którymi posługuje się Poczta Polska, nie pochodzi od skarżącego, która to okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zarzutów) poprzez ustalenie, iż istnieje obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej po stronie skarżącego – nie zgromadziły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, tj. naruszenie w szczególności art. 7, art. 75 ust. 1 oraz art. 77 k.p.a."

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący na wstępie przywołał treść art. 7, art. 75 ust 1 oraz art. 77 ust. 1 k.p.a. Podtrzymał swoje stanowisko, iż podpis na dowodzie zarejestrowania odbiornika nie pochodzi od niego. Podniósł, że nie wie, kto podpisał się na dokumentach, na które bezzasadnie powołuje się Poczta Polska, wobec czego nie jest w stanie złożyć zawiadomienia o możliwości popełnienia czynu zabronionego do organów ścigania. Zweryfikowanie w drodze dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma odręcznego okoliczności, że skarżący nie podpisał dokumentów, a tym samym, iż nie dokonał rejestracji odbiornika rtv, ma kluczowe znaczenie dla sprawy. Warunkuje bowiem ustalenie, czy skarżący jest rzeczywiście zobowiązany do uiszczenia opłaty abonamentowej.

Skarżący podkreślił, że nie ma żadnych ograniczeń prawnych dla przeprowadzenia wnioskowanego przez niego dowodu z opinii biegłego w toku postępowania administracyjnego, którego organ bezpodstawnie nie przeprowadził.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z 30 grudnia 2025 r., którym Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. utrzymał w mocy własne postanowienie z 5 listopada 2025 r. oddalające zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 29 maja 2025 r. r. obejmującego zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020 r. do kwietnia 2024 r.

Kontrolę tą rozpocząć należy od wskazania, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 § 2 u.p.e.a., wskazując wśród nich nieistnienie obowiązku (pkt 1). Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, oświadczając, że kwestionuje zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej. Podniósł, że nie podpisał się na dokumentach, którymi posługuje się Poczta Polska S.A. Twierdził, że nie dokonywał rejestracji żadnego odbiornika.

Zasadność zarzutu nieistnienia obowiązku w opłatach abonamentowych należy oceniać w świetle zasady, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania tych należności.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 21 pkt 1 ustawy z 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 z późn. zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41 poz. 264 ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r. poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70 poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia, wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika.

Jednocześnie zauważyć należy, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, jest używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV.

Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 2116/16 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu rejestracji odbiornika. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15.

W realiach tej sprawy zobowiązany nie twierdził, że nigdy nie używał odbiornika telewizyjnego ani radiowego, a jedynie zaprzeczał, jakoby podpisywał wniosek o ich rejestrację oraz kolejne dokumenty związane z otrzymywaniem kolejnych dwóch książeczek abonamentowych.

Zaakcentowania także wymaga, że skutków zarejestrowania odbiornika i niewyrejestrowania go w opisany powyżej sposób nie niweczą takie okoliczności jak: wykazanie, że abonent nie jest już właścicielem nieruchomości, względnie nie zamieszkuje pod adresem, pod którym zarejestrował odbiornik. Obowiązek w zakresie opłat abonamentowych nie wynika bowiem z domniemania odbioru programu poprzez odbiornik zlokalizowany pod określonym adresem. Wiąże się on z osobą abonenta, a nie korzystania z odbiornika usytuowanego w konkretnym lokalu.

Z punktu widzenia organu fakt dokonania rejestracji zrodził obowiązek skarżącego w zakresie ponoszenia opłat abonamentowych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje bowiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3012/17).

Sąd podziela stanowisko wierzyciela, że jeżeli skarżący twierdzi, iż podpis złożony na dokumencie nie jest jego podpisem, to na nim spoczywa obowiązek wykazania tej okoliczności. Rozkład ciężaru dowodu jest przy tym analogiczny, jak w przypadku wymogu okazania przez stronę sformalizowanego dowodu wyrejestrowania odbiornika, co znajduje potwierdzenie w jednolitej, ugruntowanej linii orzeczniczej (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 650/14, z 14 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14; z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13, z 13 grudnia 2023 r., I SA/Gl 1269/23 oraz WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14, wyroki NSA z 29 października 2021 r., sygn. akt I GSK 637/21 oraz z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 704/22).

Nie ulega wątpliwości, że Poczta Polska S.A. do chwili obecnej nie dysponuje dokumentem potwierdzającym sfałszowanie podpisu na dokumentach, na podstawie których organ uznał skarżącego za abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych za okresy wskazane w tytule wykonawczym z 29 maja 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników zostały przez skarżącego dopełnione 28 maja 2024 r.

Jak więc wykazano podniesiony przez skarżącego zrzut nieistnienia obowiązku został zasadnie oddalony.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.