Zajęcie świadczeń za podatek od nieruchomości. Sąd oddalił skargę zobowiązanej

B. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 22 grudnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z 16 października 2025 r., którym oddalono, jako nieuzasadnioną, skargę B. N. (dalej skarżąca, strona, zobowiązana) na czynność egzekucyjną, która polegała na zajęciu zawiadomieniem z 8 września 2025 r. świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Z akt sprawy wynika, że 26 sierpnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Wolbórz wystawił na B. N tytuły wykonawcze o numerach [...] i od [...] do [...], które obejmują zaległości z tytułu nieuiszczonego podatku od nieruchomości odpowiednio za I, II, III i IV kwartał rok 2020, I, II, III i IV kwartał rok 2021, I, II, III i IV kwartał rok 2022 i I, II, III i IV kwartał rok 2023. Następnie ww. tytuły wykonawcze zostały skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, w celu ich realizacji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim zawiadomienie z 8 września 2025 r. o zajęciu świadczeń B. N. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Ww. zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 22 września 2025 r., B. N. wraz - z odpisami ww. tytułów wykonawczych – 22 września 2025 r.

Pismem z 29 września 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim poinformował, że od 10 października 2025 r. będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia B. N..

24 września 2025 r. do Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęło pismo B. N. zatytułowane: "Zarzut nieistnienia obowiązku z dnia 08 września 2025 ". Ww. pismo - zgodnie z właściwością rzeczową - zostało przekazane do Burmistrza Wolborza, jako organu właściwego do jego rozpatrzenia.

24 września 2025 r. B. N. złożyła do organu egzekucyjnego pismo z tego samego dnia zatytułowane: "Skarga na czynność Naczelnika z dnia 08 września 2025 r.", w którym strona wskazała, że na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., żąda uchylenia egzekucji w całości. Ponadto zobowiązana podniosła, że ze względu na brak istnienia zobowiązania domaga się całkowitego uchylenia bezprawnej czynności, "którą nazwano czynnością egzekucyjną." W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia B. N. poinformowała, że 22 września 2025 r. odebrała list od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, w którym "zawarte jest rzekome zobowiązanie." oraz, że w "liście" tym nie ma żadnych pism z Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Zobowiązana podniosła, że zgodnie z art. 118 ustawy Kodeks cywilny, roszczenia okresowe przedawniają się po trzech latach, a w myśl art. 119 ww. ustawy, terminy przedawnienia nie mogą być skracane, ani przedłużane przez czynność prawną. Zarzuciła przy tym, że: "Sam fakt wydania pisma przez Pana A. J. nie świadczy o tym, że pismo dotyczy roszczenia podatkowego, żaden sąd tego prawomocnie nie stwierdził. W sprawie nie ma żadnych prawomocnych orzeczeń. Żaden sąd nie stwierdził istnienia długu".

Postanowieniem z 13 października 2025 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych zostało zawieszone do czasu wydania przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Postanowieniem z 16 października 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej: k.p.a., w związku z art. 17, art. 18, art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.), dalej: u.p.e.a., oddalił jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną, która polegała na zajęciu zawiadomieniem z 8 września 2025 r. świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organy B. N. wniosła zażalenie wskazując m.in. "Postanowieniem z dnia 16 października 2024 dokonano próby legalizacji kolejnej kradzieży. W uzasadnieniu czynności z dnia 16 października 2024 przytoczono jakieś przepisy bez jakiegokolwiek powiązania ze sprawą. Na końcu pada stwierdzenie, że Biorąc pod uwagę powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim stwierdza, Iż zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższe czyli przytoczone przepisy ani słowa o kradzieży."

Przywołanym na wstępie postanowieniem z 22 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 18 u.p.e.a., podzielając ocenę wywiedzioną przez organ pierwszej instancji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy powołując się na art. 54, art. 79 u.p.e.a. ocenił, że analizowana czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem dyspozycji powołanych w ww. przepisie art. 79 u.p.e.a. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego, a zawiadomienie o zajęciu z 8 września 2025 r. spełnia wymogi, które zostały określone dla tego rodzaju dokumentów w przepisach u.p.e.a. Ponadto organ egzekucyjny sporządził przedmiotowe zawiadomienie zgodnie ze wzorem tego rodzaju dokumentów, określonym na podstawie przepisów u.p.e.a.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, zaskarżona czynność egzekucyjna, która polegała na zajęciu zawiadomieniem z 8 września 2025 r. świadczeń B. N. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim, została dokonana prawidłowo, tj. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Organ zwrócił uwagę, że zarówno w skardze na czynność egzekucyjną jak i w zażaleniu B. N. podniosła argumentację, która odnosi się do niezgodnych z prawem - w Jej ocenie – działań Burmistrza Miasta i Gminy Wolbórz A. J. oraz zakwestionowała istnienie należności objętych tytułami wykonawczymi z 26 sierpnia 2025 r.. Organ odwoławczy stwierdził, że powyższa kwestia nie tylko wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne, ale również poza kompetencje organów administracji skarbowej, które nie są w ogóle właściwe do rozpatrzenia wniosku dotyczącego odszkodowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. N. zażądała bezzwłocznego zaprzestania kradzieży i bezzwłocznego zwrotu wszystkich skradzionych pieniędzy wraz z odsetkami karnymi. Strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii kradzieży, co czyni skargę zasadną. Nie zgodziła się z organem, że zagadnienia te wykraczają poza zakres skargi na czynność egzekucyjną. Zdaniem strony "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jak i urząd skarbowy stwierdzili, że dokonują czynności egzekucyjnej w sytuacji, w której nie ma prawomocnych rozstrzygnięć w przedmiocie istnienia zobowiązania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie może twierdzić, że dokonuje egzekucji. Dokonuje kradzieży. Nasze twierdzenia były i są zasadne." Końcowo strona sformułowała szereg wniosków o odszkodowanie i zadośćuczynienie za kradzież, za doprowadzenie B. N. do niekorzystnego rozporządzania mieniem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).

Z kolei zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi skarżąca B. N. uczyniła postanowienie z dnia 22 grudnia 2025 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 października 2025 r., którym oddalono jako nieuzasadnioną skargę strony na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi, jak trafnie wskazał organ, przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:

• dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;

• zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

W myśl art. 54 § 2 u.p.e.a., skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.

Art. 54 § 3 u.p.e.a. stanowi zaś, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

Stosownie natomiast do art. 54 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala skargę na czynność egzekucyjną;

2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę.

Z kolei wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa art. 67 u.p.e.a.:

§ 1 podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a (egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej) stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu.

Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin

płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę kosztów egzekucyjnych:

a) opłaty manipulacyjnej,

b) opłaty za czynności egzekucyjne,

c) wydatków egzekucyjnych,

d) opłaty egzekucyjnej,

e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej

w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska

służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Stosownie do art. 67 § 6 u.p.e.a.. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień i protokołów, o których mowa w § 1, uwzględniając uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tych zawiadomieniach i protokołach.

Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych (art. 79 §1 u.p.e.a.).

Stosownie do § 2 ww. przepisu, zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń. Zgodnie z kolei z § 3 - w stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu.

W myśl art. 79 § 4 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1. zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób;

2. wzywa organ rentowy, aby:

a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości;

b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli,

3. poucza organ rentowy o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niezastosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2.

Podkreślić również należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną - stanowiącą w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13).

Stąd argumenty skarżącej podniesione w skardze na czynność egzekucyjną, w zażaleniu, a następnie w skardze do Sądu, zorientowane na istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku – ponieważ wykraczają poza zakres przedmiotowy skargi na czynność egzekucyjną i nie mogą zostać rozpoznana w ramach tego środka zaskarżenia.

W ocenie Sądu czynność egzekucyjna będąca przedmiotem skargi B. N. została dokonana z zachowaniem dyspozycji powołanych w ww. przepisie art. 79 u.p.e.a.

Zajęcie nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa, nie doszło do formalnych uchybień przy czynności zajęcia. Wystawienie przez Burmistrza Miasta i Gminy Wolbórz tytułów wykonawczych z 26 sierpnia 2025 r. i ich skierowanie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim celem realizacji, generowało dla organu egzekucyjnego konieczność wypełnienia obowiązków wynikających z ww. art. 79 u.p.e.a. Czyniąc zadość wskazanym regulacjom organ, zawiadomieniem z 8 września 2025 r., zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Organ egzekucyjny jednocześnie wezwał organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanej, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Opisane zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności dnia 22 września 2025 r., stronie wraz z odpisem tytułów wykonawczych w tym samym dniu. Pismem z 29 września 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim poinformował, że od 10 października 2025 r. będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia strony. Lektura przedmiotowego zawiadomienia uzasadnia ocenę, że spełnia ono wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, o jakich mowa w art. 67 u.p.e.a. Zawiadomienie jest również zgodne ze wzorem tego rodzaju dokumentów, określonym na podstawie przepisów 67 § 6 u.p.e.a. i § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 426).

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie uchybień formalnych w dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Na uchybienia takie nie wskazała również strona, tak w zażaleniu jak i skardze choć w zawiadomieniu o zajęciu została pouczona o podstawach, na których może opierać się skarga na czynność egzekucyjną.

Końcowo, mając na uwadze wielowątkowość argumentów i wniosków przedstawionych w skardze uwypuklić należy, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (vide. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 749/13).

Końcowo dodać trzeba, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stosowania jakichkolwiek środków dyscyplinarnych ani tym bardziej karnych w stosunku do osób uczestniczących w wydawaniu rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym. Nie jest również uprawniony do rozpatrywania wniosków o "odszkodowania i zadośćuczynienia od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie w tym od skarbu państwa" o co wnosi strona w skardze.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

ds