Kantor chciał zwolnienia z PCC przy skupie złotych monet, skarga oddalona

Wnioskiem z 24 lutego 2026 r. P. Sp. z o.o. w S. L. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej.

Przedstawiając we wniosku opis zdarzenia przyszłego, skarżąca wskazała, że jest spółką kapitałową mającą siedzibę na terytorium [...]. Spółka będzie prowadzić tzw. działalność kantorową uregulowaną w art. 2 ust. 1 pkt 19

w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1131 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.d."). Działalność kantorowa w rozumieniu

ww. przepisów polega na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz pośrednictwie

w ich kupnie i sprzedaży oraz jest działalnością regulowaną, wymagającą wpisu do rejestru działalności kantorowej, prowadzonego przez Prezesa N. B. P.. W ramach prowadzonej działalności kantorowej skarżąca spółka

m.in. będzie nabywać monety wykonane ze z. dewizowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13 u.p.d., na podstawie umów sprzedaży, które będą zawierane z klientami, którzy nie są podatnikami podatku od towarów i usług ani nie działają w charakterze takiego podatnika. Monety będące przedmiotem skupu przez spółkę będą miały różną wagę,

w każdym przypadku są o próbie złota równej lub wyższej niż 900 i można podzielić je na następujące dwie grupy:

1. Monety z nominałem, tj. posiadające wybity nominał różnej wartości i będące prawnym środkiem płatniczym poza terytorium [...], w tym

w szczególności:

- dolary [...] (w szczególności serie: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]"),

- dolary [...] (w szczególności serie: "[...]", "[...]"),

- dolary [...] (w szczególności seria: "[...]"),

- euro (w szczególności serie: "[...]", "[...]"),

- funt [...] (w szczególności serie: "[...]", "[...]", "[...]"),

- juan [...] (w szczególności seria: "[...]"),

- rand [...] (w szczególności seria: "[...]"),

- szyling [...] (w szczególności seria: "[...]").

2. Monety bez wybitego nominału, którym przypisywana jest jednak określona wartość nominalna i będące prawnym środkiem płatniczym poza terytorium [...], w tym:

- funt [...] (seria: "[...]") o przypisywanym nominale [...] lub 1 funt [...],

- [...], stanowiący pełnoprawną walutę w [...].

Ponadto, do zawierania umów sprzedaży Monet na rzecz spółki dochodzić będzie na terytorium [...], jak również w momencie dokonywania transakcji, Monety będące przedmiotem ww. umów znajdywać się będą na terytorium [...].

Na tle powyżej opisanego zdarzenia przyszłego, skarżąca spółka zadała następujące pytanie: Czy w przedstawionym powyżej zdarzeniu przyszłym zawieranie umów sprzedaży Monet, w ramach których Wnioskodawca wystąpi jako kupujący, podlegać będzie zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 191; w skrócie: "u.p.c.c.")?

Zdaniem spółki, zawieranie umów sprzedaży Monet, w ramach których ona wystąpi jako kupująca, podlegać będzie zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1 u.p.c.c.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 22 kwietnia 2026 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu interpretacji odniósł się do treści art. 9 pkt 1 u.p.c.c.

i wyjaśnił, że ustawa nie obejmuje swoim zakresem definicji walut obcych, która wynika z postanowień art. 2 ust. 1 pkt 10 i 13 u.p.d. Podkreślono, że skarżąca będzie skupować monety wykonane ze z. dewizowego, a prawo dewizowe wyraźnie różnicuje pojęcia "waluty obce" i "z. dewizowe". W kategorii "z. dewizowe" mieszczą się monety bite po 1850 r. Zdaniem organu, skoro skupowane przez spółkę monety wykonane są ze z. dewizowego, to zgodnie z przepisami u.p.d. nie mogą być zaliczane do tzw. "walut obcych", o których mowa w u.p.c.c. Pomimo pełnionej przez monety roli środków płatniczych w wybranych krajach, za przeważającą należy jednak uznać cechę wykonania danej monety ze z. dewizowego, co czyni i będzie czyniło ją przede wszystkim z. dewizowym w rozumieniu u.p.d., nie zaś walutą obcą.

W konsekwencji na skarżącej będzie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z nabywaniem monet ze z. dewizowego każdorazowo, kiedy kwota zakupu przekroczy wartość 1.000 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 kwietnia 2026 r. skarżąca zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 9 pkt 1 u.p.c.c. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 10

i 13 u.p.d. poprzez:

- błędną wykładnię pojęcia "waluty obce" polegającą na wyłączeniu z zakresu tego pojęcia monet z. będących prawnym środkiem płatniczym poza terytorium kraju, mimo że ustawodawca w art. 2 ust. 1

pkt 10 u.p.d. wprost wskazuje, że walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące poza krajem prawnym środkiem płatniczym,

- w konsekwencji organ błędnie przyjął, że czynności sprzedaży (skupu) wskazanych monet nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 9 pkt 1 u.p.c.c., podczas gdy w istocie spełniają one przesłanki zastosowania tego zwolnienia, bez względu na fakt objęcia ich zakresem pojęciowym z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 13 u.p.d.;

2. przepisów postępowania, tj.:

- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji Podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez pominięcie przez Organ orzecznictwa sądów administracyjnych, istniejącego na moment złożenia wniosku, co skutkowało zajęciem stanowiska sprzecznego

z oceną prawną sformułowaną w analogicznych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych rozpatrywanych przez sądy administracyjne;

- art. 14c § 1 i 2, 14h w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez wydanie interpretacji niespełniającej wymogów procesowych wskazanych w tych przepisach, tj. niezawierającej kompletnej oceny stanowiska skarżącej oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, a w szczególności pominięcie rozważań skarżącej dotyczących wykładni pojęcia "waluty obce" oraz ,,złoto dewizowe" w świetle art. 2 ust. 1 pkt 10 i 13 u.p.d. oraz art. 9 pkt 1 u.p.c.c., oraz sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób wadliwy bez przeprowadzenia pogłębionej analizy relacji pomiędzy pojęciem "waluty obce", a "z. dewizowe", oraz niewystarczające odniesienie się do argumentacji przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji, jak również brak wyczerpującego uzasadnienia przyjętej wykładni, co miało istotny wpływ na wynik wydanej interpretacji, ponieważ organ nie odniósł się w sposób przekonujący do kwestii statusu monet jako prawnego środka płatniczego, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez organ, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie z art. 9 pkt 1 u.p.c.c..

Spółka wniosła o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości

2. zasądzenie na rzecz strony skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi

i wskazanej w niej podstawy prawnej.

Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazany problem prawny, jaki zaistniał

w rozpoznanej sprawie, był już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym (por.

np. wyroki NSA z 26 maja 2026 r., III FSK 165/26; 27 maja 2026 r., III FSK 149/26 oraz

w wyrokach WSA z: 2 grudnia 2025 r., I SA/Po 713/25-715/25, z 11 sierpnia 2026 r.,

I SA/Po 900/26; wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. baza; w skrócie "CBOSA"). Rozważania zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje

i przyjmuje za swoje, w związku z czym posłuży się nimi w niezbędnym zakresie.

Istota sporu koncentruje się wokół kwestii, czy zawieranie umów sprzedaży monet opisanych we wniosku podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1 u.p.c.c.

Stosownie do art. 9 pkt 1 u.p.c.c. zwalnia się od podatku następujące czynności cywilnoprawne: sprzedaż walut obcych. W regulacjach u.p.c.c. ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem waluty obcej. Wobec powyższego ustalając znaczenie owego pojęcia, należy posłużyć się metodą wykładni systemowej zewnętrznej. Odnoszenie się do kontekstu systemowego polega na uzgadnianiu treści interpretowanych przepisów z normatywną zawartością systemu prawa i rozumieniu norm prawnych opartym na idei, że całość systemu określa znaczenie jego fragmentów (por. J. Leszczyński: O charakterze dyrektyw wykładni prawa, "Państwo i Prawo" 2007, z. 3, s. 33 oraz uchwała NSA z 18 czerwca 2007 r., II FPS 6/06, CBOSA). Odwołując się do postanowień § 9 i § 148 zasad techniki prawodawczej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.

w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), należy przyjąć, że jeśli w danej dziedzinie prawa występuje akt, który jest aktem podstawowym dla tej dziedziny, to definicje zawarte w tym akcie stosuje się również w pozostałych aktach prawnych z tej dziedziny.

W związku z powyższym uznać należy regulacje u.p.d. za podstawowy akt prawny normujący zagadnienia związane z obrotem dewizowym

z zagranicą oraz obrotem wartościami dewizowymi w kraju (art. 1 u.p.d.).

W konsekwencji sformułowane w nim definicje mają zasadnicze znaczenie przy wykładni wszystkich regulacji dotykających wskazanych zagadnień.

Zatem wartościami dewizowymi są zagraniczne środki płatnicze oraz z. dewizowe i platyna dewizowa (art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.d.). Zagranicznymi środkami płatniczymi są waluty obce i dewizy (art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.d.). Walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące poza krajem prawnym środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie; na równi

z walutami obcymi traktuje się wymienialne rozrachunkowe jednostki pieniężne stosowane w rozliczeniach międzynarodowych, w szczególności jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego Funduszu Walutowego (SDR) (art. 2 ust. 1 pkt 10 u.p.d.). Z. dewizowym i platyną dewizową jest złoto i platyna w stanie nieprzerobionym oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej; z. dewizowym i platyną dewizową są również przedmioty ze złota i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców (art. 2 ust. 1 pkt 13 u.p.d.).

W powołanych wyrokach wskazano, że kierując się samymi tylko postanowieniami art. 2 ust. 1 pkt 10 u.p.d., należałoby uznać, że każda moneta będąca poza krajem prawnym środkiem płatniczym, stanowi walutę obcą w rozumieniu analizowanej regulacji, niezależnie od tego, z jakiego wykonano ją materiału. Kluczowy jest jednak przepis art. 2 ust. 1 pkt 13 u.p.d., zgodnie z którym złoto w postaci monet bitych po 1850 r. zostało uznane za z. dewizowe. W ocenie Sądu, ostatnio powołana regulacja stanowi lex specialis względem postanowień art. 2 ust. 1 pkt 10 u.p.d., w którym mowa jest szeroko o monetach będących poza krajem prawnym środkiem płatniczym. Z kolei w regulacji z art. 2 ust. 1 pkt 13 u.p.d. ustawodawca określił węższą kategorię monet, a mianowicie monety wykonane ze złota bite po 1850 r. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że wskazane ostatnio monety nie mieszczą się w pojęciu waluty obcej, lecz w pojęciu z. dewizowego.

Jak trafnie wskazano w wyroku WSA z 14 listopada 2024 r., I SA/Gl 1514/23 (CBOSA), podział wartości dewizowych na zagraniczne środki płatnicze i z. dewizowe oraz platynę dewizową jest podziałem rozłącznym. W wyniku tego podziału powstały dwa odrębne zbiory. Oznacza to, że żaden z desygnatów tych nazw nie może być zaliczony do dwóch członów podziału jednocześnie. Z. monety bite po 1850 r. zostały zaliczone przez ustawodawcę do z. dewizowego. Nie są tym samym zagranicznym środkiem płatniczym według regulacji u.p.d. Okoliczność, czy tego rodzaju monetami w kraju ich pochodzenia możliwe byłoby dokonywanie płatności, pozostaje bez znaczenia. W definicji z. dewizowego nie dokonano podziału monet na te, którymi możliwe jest umarzanie zobowiązań i pozbawione tej cechy. Wszystkie złote monety bite po wskazanej dacie są z. dewizowym. Należy przyjąć, że brak tego rodzaju rozróżnienia w definicji ustawowej wynika z tego, że w praktyce obrotu nikt nie dokonuje płatności złotymi monetami, przy przyjęciu, że wartość umorzonego zobowiązania odpowiadałaby wartości nominalnej monety. W omawianym orzeczeniu trafnie uznano, że skupienie się w procesie wykładni wyłącznie na definicji walut obcych i jej literalnym brzmieniu byłoby działaniem wadliwym, skoro w ten sposób pomija się fakt, że już na etapie definiowania wartości dewizowych dokonano rozłącznego podziału na zagraniczne środki płatnicze oraz z. dewizowe i platynę dewizową. Już na tym etapie definiowania pojęć ustawodawca wskazał, że złote monety bite po 1850 r. są wartością dewizową, ale nie są zagranicznymi środkami płatniczymi.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 27 maja 2026 r., III FSK 177/26 (CBOSA), że monety wykonane ze z. dewizowego, o których mowa we wniosku, są przedmiotem obrotu jako złoto inwestycyjne, a nie jako pieniądz (waluta obca), dlatego zwolnienie sprzedaży walut obcych przewidziane w art. 9 pkt 1 u.p.c.c. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Z. monety - bez względu na to, czy są także zagranicznym środkiem płatniczym – należy traktować jako rzeczy, których sprzedaż zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.c.c. podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jak słusznie zauważono, w umowach objętych wnioskiem o interpretację nie opisano elementu (aspektu) walutowego. Skarżąca jako kupujący nie wskazała, że kieruje się zamiarem nabycia pieniądza, będącego prawnym środkiem płatniczym w innym państwie. Co prawda opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji nie dostarcza szczegółów dotyczących np. ceny transakcji, jednak zdaniem Sądu okolicznością notoryjną jest to, że obrót złotymi monetami – także tymi formalnie będącymi prawnym środkiem płatniczym w innym państwie – odbywa się po cenach odzwierciedlających wartość kruszcu, nie zaś po kursie właściwym dla danej waluty. Z punktu widzenia stron umowy, jako czynności opodatkowanej, kluczowe znaczenie gospodarcze wynika zatem z właściwości fizycznych monet jako przedmiotów materialnych wykonanych ze złota.

W doktrynie przyjmuje się także, że przewidziane w przepisie art. 9 ust. 1 u.p.c.c. zwolnienie z opodatkowania nie jest stosowane w przypadku sprzedaży innych postaci wartości dewizowych, tj. dewiz (papierów wartościowych i innych dokumentów pełniących funkcję środka płatniczego, wystawionych w walutach obcych) oraz z. dewizowego i platyny dewizowej, tzn. złota i platyny w stanie nieprzerobionym oraz

w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej; z. dewizowym i platyną dewizową są również przedmioty ze złota i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców (por.

Z. Ofiarski, komentarz do art. 9 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych

w: Ustawa o opłacie skarbowej. Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych. Komentarz, wyd. IV, publ. WKP 2018). Zakres pojęcia waluty obce nie odnosi się do sprzedaży poza walutami obcymi innych wartości dewizowych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 u.p.d., tj. dewiz ("papiery wartościowe i inne dokumenty pełniące funkcję środka płatniczego wystawionego w walutach obcych") oraz z. dewizowego

i platyny dewizowej ("złoto i platyna w stanie nieprzerobionym oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej; z. dewizowym i platyną dewizową są również przedmioty ze złota

i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców") – (por. S. Bogucki, komentarz do art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w: Bogucki Stanisław, Wacławczyk Adam, Winiarski Krzysztof, Podatek od czynności cywilnoprawnych. Komentarz, publ. WKP 2021).

W związku z powyższym zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego , nie zasługują na uwzględnienie.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Do uznania uzasadnienia zaskarżonej interpretacji za spełniające wymogi określone w o.p. wystarczającym jest wykazanie, jakie motywy skłoniły organ do wydania zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu kontrolowanej interpretacji przedstawiono wystarczający wywód prawny, który doprowadził Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ wydający interpretację indywidualną nie jest zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak bowiem stwierdził NSA w wyroku z 17 kwietnia 2015 r., II FSK 731/13 (CBOSA), organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r.,

I FSK 1548/13, CBOSA). Wobec powyższego organ interpretacyjny nie miał obowiązku odnoszenia się do przywołanych przez skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych,

w szczególności nieprawomocnych. Innymi słowy brak stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej co do poglądów wyrażonych w judykatach powołanych we wniosku o wydanie interpretacji, nie stanowi wbrew oczekiwaniom skarżącej, naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy.

Ze znajdującego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych

art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia

w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Powyższe oznacza, zgodnie

z art. 14c o.p., że interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym owej oceny, a w razie negatywnej oceny tego stanowiska – zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz

z uzasadnieniem prawnym. Zdaniem Sądu wszystkie omówione powyżej elementy zaskarżona interpretacja zawiera. Sąd dostrzega, że uzasadnienie kwestionowanej interpretacji nie jest nadmiernie rozbudowane w warstwie argumentacyjnej, jednak nie oznacza to naruszenia przez organ powołanych w skardze postanowień art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 § 1 o.p. Wnikliwa lektura kwestionowanego rozstrzygnięcia wskazuje na jego spójność i jednoznaczność, a brak spełnienia oczekiwań skarżącej odniesienia się do każdego jej argumentu i powołanych tez

z orzeczeń sądów administracyjnych, w tym nieprawomocnych, nie świadczy

o wadliwości działania organu interpretacyjnego.

Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że poddana kontroli Sądu interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych

w petitum skargi, a organ interpretacyjny nie uchybił regułom postępowania, w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.