Pojazd bez badania technicznego i odpoczynki w pojeździe. Sąd utrzymał karę 3000 zł

Zaskarżoną decyzją z 12 marca 2026 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J. O., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 maja 2025 r., nr [...]

w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja Inspektora Transportu Drogowego zapadła w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Na podstawie upoważnienia z 5 grudnia 2024 r., nr [...], przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy: B. Sp. z o.o. w S. L.

Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto okres od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 10 grudnia 2024 r.

Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 39 kierowców.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem z 8 stycznia 2025 r.,

nr [...]

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest J. O. posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]

Decyzją z 13 maja 2025 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1. lp. 15.1 zał. nr 4 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego;

2. lp. 20 zał. nr 4 - niedokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku

o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/20064) - za każdego kierowcę;

3. lp. 14a zał. nr 4 - organizacja pracy uniemożliwiająca wykorzystanie przez kierowcę regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub dowolnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócone tygodniowe okresy odpoczynku w miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną.

W efekcie wniesionego odwołania od powyższej decyzji, organ II instancji decyzją z 12 marca 2026 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu stwierdził, że podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa poddano analizie dokumenty z pojazdów w tym dowody rejestracyjne oraz dane cyfrowe z tachografów zamontowanych w pojazdach pod względem terminowego wykonywania technicznych badań okresowych pojazdów.

Ponowna analiza materiału dowodowego wykazała, iż pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie posiadał ważnych badań technicznych w okresie od 14 stycznia 2024 r. do 18 stycznia 2024 r. Pojazd w ww. okresie poruszał się po drogach publicznych.

Ponadto przedsiębiorca nie umożliwił kierowcy powrotu do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla kierowcy lub do miejsca zamieszkania kierowcy w okresie czterech kolejnych tygodni w celu wykorzystania przynajmniej jednego regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata, we wskazanych przypadkach (na str. [...] zaskarżonej decyzji).

Zdaniem Inspektora Transportu Drogowego , ponowna analiza okazanych do kontroli dokumentów oraz danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców (wskazanych na str. [...] zaskarżonej decyzji) wykazała, że kierowcy (w określonych okresach) odebrali odpoczynki tygodniowe regularne lub odpoczynki regularne trwające powyżej 45 godzin wykorzystane jako rekompensaty za skrócenie odpoczynku tygodniowego w pojeździe, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 8 rozporządzenia 561/2006

Organ odwoławczy stwierdził, iż łączna kara naliczona za wszystkie naruszenia wynosi 4.100,00 zł. Jednakże na podstawie art. 92a ust. 4 u.t.d. wysokość kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 3.000,00 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich:

- błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie naruszeń skutkować musi nałożeniem kary pieniężnej, podczas gdy spełnienie przesłanek z art. 92c u.t.d. pozwala na umorzenie postępowania, mimo stwierdzonych naruszeń,

- niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą, podczas gdy skarżąca zapewniła właściwą organizację

i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania, nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

2) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieumorzeniu postępowania w sytuacji, gdy skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

3) art. 6 ust. 5 w zw. z art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Organ niesłusznie zakwalifikował działania zarządzającego transportem jako naruszenie obowiązku zapewnienia kierowcy możliwości, powrotu do państwa członkowskiego siedziby lub zamieszkania, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006. Przepis ten nie nakłada na przedsiębiorstwo bezwzględnego obowiązku powrotu kierowcy, lecz obowiązek stworzenia realnej możliwości takiego powrotu;

4) art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - w protokole wskazano przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Tymczasem przepis art. 7 wymaga, aby po 4,5 godzinach prowadzenia kierowca odbył co najmniej

45 minut przerwy, przy czym może być ona podzielona na dwie części (15 minut + 30 minut). Organ błędnie zinterpretował sposób ich odbycia, nie uwzględniając wyjątku dopuszczalnego w przepisie.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 k.p.a. organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a część ustaleń zawartych w protokole kontroli nie została poparta dowodami z dokumentów, oświadczeń kierowców lub wiarygodnymi zapisami urządzeń rejestrujących. Powołanie się wyłącznie na wybrane dane bez całościowej analizy narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób wyjaśniający i obiektywny;

2) art. 77 k.p.a. organ nie przeprowadził z urzędu postępowania wyjaśniającego

w zakresie niektórych zarzutów, w szczególności dotyczących odpoczynków tygodniowych i miejsca ich odbywania, co skutkowało błędną kwalifikacją zdarzeń oraz nieuwzględnieniem okoliczności łagodzących (np. utrudnień drogowych, ograniczonej dostępności infrastruktury);

3) art. 8 k.p.a w toku postępowania naruszono zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Zarządzający transportem działał w dobrej wierze, nie działał celowo na szkodę systemu transportowego i wdrożył działania naprawcze, jednak organ z góry przyjął założenie o winie i poważnym charakterze zarzutów, bez należytego zważenia interesu strony i okoliczności sprawy;

4) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, właściwej organizacji i dyscypliny pracy i zasad wynagradzania

w przedsiębiorstwie skarżącego, dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, braku wpływu skarżącego na powstanie naruszeń, wystąpienia naruszeń wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć;

5) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa, co skutkowało utratą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

6) art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn,

z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co skutkowało utratą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

W uzupełnieniu skargi z 7 września 2026 r., skarżący wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej,

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi na wniosek strony, w sytuacji gdy żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy, procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Inspektora Transportu Drogowego , Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

Natomiast zgodnie z a art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.; w skrócie: "u.r.d") właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie,

z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 82 ust. 5 u.r.d.).

Z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika wymóg posiadania

i przedstawienia do kontroli aktualnego badania technicznego. Istotą badania technicznego jest weryfikacja stanu pojazdu, a celem ustalenie zasadności dopuszczenia pojazdu do ruchu lub przedłużenie takiej możliwości. Brak dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego oznacza brak potwierdzenia zdatności danego pojazdu do ruchu. Każdy pojazd powinien być poddawany badaniom technicznym, a nieprzeprowadzenie takiego badania nie pozwala na uznanie, że dany pojazd spełnia wymagania użytkowania pojazdu w ruchu

(por. wyrok WSA z 13.02.2025 r., III SA/Lu 726/24, wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...]; w skrócie "CBOSA").

Stosownie do lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - podlega karze w wysokości

200 zł.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Pojazd w okresie od 14 stycznia 2024 r. do 18 stycznia 2024 r. poruszał się po drogach publicznych.

Skarżący wskazuje, że w spółce, w której pełni funkcję zarządzającego transportem, wdrożony został system ewidencji terminów badań technicznych pojazdów.

Skarżący, jako osoba legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych

w drogowym transporcie rzeczy, zarządzająca operacjami transportowymi

w przedsiębiorstwie w sposób rzeczywisty i ciągły, powinien w ramach czynności zarządzania transportem w przedsiębiorstwie zastosować takie mechanizmy, które wyeliminowałyby powstawanie jakichkolwiek naruszeń, w tym braku okresowych badań technicznych pojazdu.

Podkreślenia w rozpoznawanej sprawie wymaga, że zgodnie z art. 92 i art. 92a u.t.d., w odniesieniu do osób zarządzających transportem, zachodzi odpowiedzialność administracyjna. Odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA z 19.12.2024 r.,

II SA/Rz 938/24, CBOSA).

Wdrożone systemy naprawcze nie konwalidują powstałego już naruszenia, braku aktualnego badania technicznego.

Stosownie do lp. 20 załącznika nr 4 do u.t.d. niedokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/20064) - za każdego kierowcę podlega karze w wysokości 50 zł

Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających, że przedsiębiorca takie zakwaterowanie zapewnił, czy też dowodów potwierdzających, iż kierowcy posiadali odpowiednie środki finansowe zapewnione przez pracodawcę pozwalające, np. nocować w hotelach. Zarządzający ma obowiązek prowadzenia stałego nadzoru nad operacjami transportowymi i reagować, jeśli kierowca nie przestrzega nałożonych przepisami prawa ograniczeń. .

Brak możliwości bieżącej kontroli nad działaniem kierowcy nie zwalnia zarządzającego transportem z odpowiedzialności określonej w art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że zarządzający mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby zwolnienie z obowiązku przestrzegania art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły, na podstawie danych cyfrowych na kartach kierowców, że przedsiębiorca nie umożliwił 18 kierowcom powrotu do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla kierowcy lub do miejsca zamieszkania kierowcy w okresie czterech kolejnych tygodni w celu wykorzystania przynajmniej jednego regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata i prawidłowo wymierzyły karę w łącznej wysokości 900,00 zł (za 18 kierowców, we wskazanych przypadkach na str. [...] zaskarżonej decyzji).

Zgodnie z art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad

45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe. Muszą one być wykorzystane w odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym

w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną. Wszelkie koszty zakwaterowania poza pojazdem pokrywa pracodawca.

Stosownie do lp. 14a załącznika nr 4 do u.t.d. organizacja pracy uniemożliwiająca wykorzystanie przez kierowcę regularnego tygodniowego okresu odpoczynku lub dowolnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad

45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata za skrócone tygodniowe okresy odpoczynku w miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną – podlega karze w wysokości 50 zł.

W ocenie Sądu, także i w tym przypadku organy prawidłowo stwierdziły na podstawie dokumentów i danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców, że

w zakresie 15 kierowców doszło łącznie do 60 przypadków, w których to dany kierowca odebrał odpoczynki tygodniowe regularne lub odpoczynki regularne trwające powyżej 45 godzin wykorzystywane jako rekompensaty za skrócenie odpoczynku tygodniowego w pojeździe, co stanowi naruszenie art. 8 ust. 8 rozporządzenia 561/2006 i prawidłowo wymierzyły karę w łącznej wysokości 3.000,00 zł (za 60 przypadków wskazanych na

str. [...] zaskarżonej decyzji).

Zarządzający transportem ma obowiązek organizowania pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń prawa. W art. 92c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów i dyscyplinowania do ich przestrzegania

(por. wyrok WSA z 3.02.2023 r., III SA/Po 903/22, CBOSA).

Zdaniem Sądu, łączna kara naliczona za wszystkie naruszenia wynosi

4.100,00 zł, jednak stosownie do art. 92a ust. 4 u.t.d. wysokość kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 3.000,00 zł.

W ocenie Sądu, treść uzasadnienia decyzji obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania decyzji oraz wskazuje

i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Podsumowując, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy i treść zaskarżonego postanowienie, zarzuty naruszenia przepisów procesowych i prawa materialnego przez organ nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.