Zgoda na zmianę dzierżawcy gruntów rolnych za dodatkowe pieniądze podlega VAT. Sąd oddalił skargę

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 13 kwietnia 2026 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako Dyrektor KIS) stwierdził, że stanowisko D. F. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.

We wniosku przedstawiono opis zdarzenia przyszłego, uzupełniony na wezwanie organu.

D. F. (dalej także jako wnioskodawca, skarżący) jest właścicielem około 150 ha gruntów rolnych wchodzących w skład majątku osobistego. Nie jest rolnikiem, nie jest podatnikiem VAT. Od nieruchomości jest opłacany podatek rolny. Grunty rolne wydzierżawił na cele rolne i umowa dzierżawy rolnej jest wykonywana.

Oprócz umowy dzierżawy rolnej skarżący równolegle zawarł drugą umowę dzierżawy, z podmiotem planującym realizację na działkach instalacji wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych (OZE). Prawo do korzystania z nieruchomości przez dzierżawcę OZE jest jednak uzależnione od zmiany stanu prawnego, zatem umowa dzierżawy OZE nie jest faktycznie wykonywana, dzierżawca OZE nie objął nieruchomości w posiadanie i nie korzysta z nieruchomości w jakimkolwiek zakresie, ale płaci skarżącemu okresowe wynagrodzenie za rezerwację nieruchomości. Umowa dzierżawy rolnej przewiduje jej wygaśnięcie w odniesieniu do części nieruchomości które będą podlegały zajęciu na potrzeby instalacji OZE. Dzierżawca rolny i dzierżawca OZE to dwa różne podmioty, nie są powiązane.

Na wydzierżawionych gruntach są prowadzone uprawy rolne. Dzierżawca nie prowadzi działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Umowa dzierżawy rolnej zawarta została na czas oznaczony, od dnia 01 września 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2032 r., skarżący otrzymuje czynsz dzierżawny płatny rocznie z dołu, do dnia 31 grudnia.

W dniu 22 grudnia 2025 r. zostały zawarte dwa powiązane ze sobą porozumienia.

Pierwsze porozumienie zostało zawarte pomiędzy wnioskodawcą a dotychczasowym dzierżawcą rolnym (opodatkowanie świadczeń wynikających z tego porozumienia jest przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji). Na podstawie porozumienia - w oparciu o przepisy dotyczące przeniesienia praw i obowiązków na osobę trzecią oraz zasadę swobody umów - strony uzgodniły warunki, na których wnioskodawca wyrazi zgodę na cesję umowy dzierżawy rolnej na podmiot trzeci. Porozumienie określa w szczególności warunki wypłaty dodatkowego wynagrodzenia wnioskodawcy przez dotychczasowego dzierżawcę, stanowiącego rekompensatę za pogorszenie warunków umowy dzierżawy rolnej, do którego miało dojść w związku z jej przeniesieniem.

Kontekst zawarcia porozumienia był następujący: równolegle procedowane było porozumienie trójstronne z udziałem podmiotu trzeciego (nowego dzierżawcy rolnego), który uzależniał zawarcie własnej umowy z dotychczasowym dzierżawcą rolnym - obejmującej znacznie szerszy katalog nieruchomości - od uprzedniego dokonania cesji umowy dzierżawy rolnej zawartej z wnioskodawcą oraz od uzyskania zgody wnioskodawcy na wprowadzenie do tej umowy zmian pogarszających jego sytuację kontraktową.

Na mocy porozumienia trójstronnego wnioskodawca wyraził zgodę na przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy dzierżawy na nowego dzierżawcę a także na wprowadzenie do umowy zmian skutkujących pogorszeniem jego sytuacji w stosunku do warunków dotychczasowej umowy dzierżawy (nowy okres dzierżawy jest dłuższy, wyłączony mechanizm waloryzacji, osłabione uprawnienia wnioskodawcy do wyłączenia części terenu nieruchomości z obszaru dzierżawionego, wyłączenie stosowania art. 704 Kodeksu cywilnego, poszerzenie zakresu odpowiedzialności skarżącego w przypadku wyłączenia części przedmiotu dzierżawy na potrzeby ewentualnej realizacji inwestycji OZE, wprowadzenie mechanizmów umożliwiających nowemu dzierżawcy przeniesienie praw i obowiązków z umowy dzierżawy także bez zgody skarżącego [w tym jej podział], prawo pierwszeństwa nowego dzierżawcy po zakończeniu okresu dzierżawy).

Skarżący zadał następujące pytanie: czy wypłata jednorazowo, dodatkowego wynagrodzenia z tytułu umowy dzierżawy, w związku z zawartym porozumieniem dotyczącym przeniesienia praw i obowiązków wynikających z tej umowy na inny podmiot korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z podatku od towarów i usług tak jak przedmiot umowy dzierżawy, czyli dzierżawa gruntów rolnych?

Zdaniem skarżącego jednorazowe świadczenie w postaci dodatkowego wynagrodzenia z tytułu umowy dzierżawy gruntów rolnych na cele rolnicze podlega opodatkowaniu VAT na takich samych zasadach jak przedmiot umowy dzierżawy łączący strony tej umowy, wobec tego dodatkowe wynagrodzenie podlega zwolnieniu z podatku VAT.

Skarżący wywiódł we wniosku, że do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować P. K. W. i U. wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie P. K. W. i U. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676, ze zm.).

Skarżący stwierdził, że wydzierżawiający co do zasady jest podatnikiem podatku VAT, bowiem prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, polegającą na świadczeniu usługi dzierżawy przy wykorzystaniu towaru (gruntu) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Kluczową kwestią jest ustalenie właściwej stawki VAT, którą, co do zasady, określa przepis art. 41 ustawy VAT. Jednocześnie ustawodawca w przepisach od 43 do 81 wprowadza zwolnienia przedmiotowe z podatku VAT, a także w drodze delegacji ustawowej (art. 82 ustawy VAT) przyznaje uprawnienia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych - do wprowadzania w określonym zakresie dodatkowych zwolnień.

Z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2025 r. poz. 832, dalej jako Rozporządzenie) wynika z kolei, że zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.

Skarżący podkreślił w swoim stanowisku, że dzierżawca zamierza przenieść prawa i obowiązki na inny podmiot, które spowodują pogorszenie sytuacji wnioskodawcy, zatem strony aktualnej umowy dzierżawy zawarły porozumienie, w ramach którego dzierżawca zobowiązał się jednorazowo wypłacić dodatkowe wynagrodzenie z tytułu umowy dzierżawy gruntów rolnych, które ma za zadanie utrzymać wysokość należnego wynagrodzenia na zbliżonym poziomie, gdyby umowa ta trwała do czasu jej zakończenia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, uzasadniając uznanie stanowiska wniosku za nieprawidłowe stwierdził, że dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie na dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. W konsekwencji, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.

Z opisu wynika, że wynagrodzenie dodatkowe jest wypłacone przez dzierżawcę rolnego jako rekompensata za kontynuowanie przez skarżącego umowy dzierżawy rolnej na zmienionych, mniej korzystnych dla skarżącego warunkach. W związku z tym organ ocenił, że jest to transakcja ekwiwalentna: świadczenie w zamian za dodatkową kwotę określoną w odrębnej umowie - porozumieniu zawartym z dzierżawcą. Świadczeniem natomiast jest każde zachowanie polegające na działaniu, zaniechaniu działania lub znoszeniu (tolerowaniu) określonej sytuacji lub stanu rzeczy.

Ponadto, aby stwierdzić, że przedmiotowa kwota wypłacana skarżącemu na podstawie porozumienia zawartego z dzierżawcą stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, a nie rodzaj odszkodowania, organ odwołał się do przepisów art. 361-363 Kodeksu cywilnego i na tej podstawie ocenił, że szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Kwota którą skarżący otrzyma na podstawie porozumienia zawartego z dzierżawcą stanowi formę zapłaty za umownie uzgodnione działania. Istnieje więc bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem. Zatem, wypłatę przez dzierżawcę określonej kwoty wynagrodzenia dodatkowego, jako rekompensaty za kontynuowanie przez skarżącego umowy dzierżawy na zmienionych, mniej korzystnych dla skarżącego warunkach, w tym zwłaszcza utratę części korzyści w przyszłości, należy traktować jako wynagrodzenie za świadczenie wykonywane przez skarżącego na rzecz dzierżawcy, co wypełnia przesłankę uznania czynności wykonywanych przez skarżącego za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT. Organ zwrócił uwagę, że w przypadku opisanym we wniosku można wskazać konkretnego beneficjenta tej usługi - dzierżawcę – który w związku z zaistnieniem określonych okoliczności jest zobowiązany do wypłaty ustalonego w umowie wynagrodzenia (kwoty z porozumienia).

Kwota dodatkowego wynagrodzenia, którą skarżący otrzyma w związku z zawartym porozumieniem z dzierżawcą, nie spełnia funkcji odszkodowawczej, lecz stanowi wynagrodzenie za świadczenie, które mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy VAT.

Rekompensata za kontynuowanie przez skarżącego umowy dzierżawy na zmienionych, mniej korzystnych dla skarżącego warunkach nie jest czynszem związanym z dzierżawą nieruchomości przez dzierżawcę. W związku z powyższym, otrzymana przez skarżącego od dzierżawcy kwota na podstawie zawartego z nim porozumienia nie ma związku z wykorzystaniem dzierżawionych gruntów na cele rolnicze. Zatem ww. kwota, nie jest wynagrodzeniem za dzierżawę nieruchomości, ale wynagrodzeniem dodatkowym wypłaconym przez dzierżawcę, jako rekompensata za kontynuowanie przez skarżącego umowy dzierżawy na zmienionych, mniej korzystnych warunkach. W związku powyższym w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

W skardze D. F., zastępowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono w skardze:

1) dopuszczenie się błędu wykładni przepisu prawa materialnego: § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, polegające na odmowie jego zastosowania;

2) dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia;

3) naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa tj. zasady działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa oraz zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.

Pełnomocnik zacytował w skardze fragment uzasadnienia do wyroku NSA z 07 lutego 2014 r. I FSK 1664/12, w którym Sąd rozstrzygał sprawę – zdaniem skarżącego - co do istoty podobną, tzn. opodatkowanie podatkiem VAT wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu za porozumieniem stron, przy czym NSA nawiązał do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 grudnia 1993 r. C-63/92 Lubbock Fine&Co. Pełnomocnik zacytował stanowisko, że wypłaty z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu za porozumieniem stron płyną z tego samego źródła, jakim jest łączący stronę stosunek prawny, czyli właśnie umowa najmu. Są to rozliczenia związane z tą umową i jeżeli najem podlega opodatkowaniu VAT, to i te wypłaty także. Jeśli zaś najem, jak w rozpoznawanej przez Trybunał sprawie, jest zwolniony, to i wypłacone kwoty korzystają z tego zwolnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem Sąd podziela ocenę prawną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Na podstawie art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 146 § 1 i przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 w związku z ww. art. 57a P.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala.

Zarzuty skargi dotyczą kwestii, czy dodatkowe, jednorazowe przychody z tytułu zmiany dzierżawcy połączonej ze zmianą warunków dzierżawy - korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, skoro zwolniona od tego podatku jest dzierżawa gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.

Sąd zaznacza przy tym, że wnioskodawca zadał trzy pytania we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ale organ w zaskarżonej interpretacji udzielił odpowiedzi wyłącznie na pytanie nr [...], dotyczące podatku VAT, zaś skarżący zaskarżył wyłącznie interpretację dotyczącą podatku VAT.

Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanej – w zakresie przewidzianym prawem – interpretacji podatkowej Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie mogły zostać uznane za zasadne.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ ma rację co do charakteru prawnego dodatkowego, jednorazowego przychodu z tytułu zmiany dzierżawcy, opodatkowania którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca posłużył się określeniem rekompensata za kontynuowanie umowy dzierżawy na zmienionych, mniej korzystnych dla niego warunkach (s. [...] i [...] uzupełnienia wniosku).

Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności wskazane we wniosku dotyczą transakcji ekwiwalentnej, świadczenia w zamian za dodatkową kwotę określoną w porozumieniu zawartym z dzierżawcą. Nie jest to zatem odszkodowanie które, skrótowo rzecz ujmując, ma na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Fakt zamiany dzierżawcy na inny podmiot, połączony z modyfikacją warunków umowy dzierżawy, nie daje podstaw do twierdzenia o wystąpieniu szkody. Zapłata przez dzierżawcę, na podstawie porozumienia zawartego z wydzierżawiającym, określonej kwoty w zamian za zgodę na zamianę dzierżawcy na inny podmiot i to połączoną z modyfikacją warunków umowy dzierżawy, stanowi wynagrodzenie w zamian za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako ustawa VAT) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07 października 2020 r. I FSK 22/18 (dostępny w Centralnej Bazie Orzecznictwa na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Jest to wynagrodzenie za tolerowanie zamiany dzierżawcy na inny podmiot i za tolerowanie pogorszenia warunków umowy dzierżawy, pozbawione charakteru kompensacyjnego.

Organ zasadnie zatem odwołał się do przepisów art. 361-363 Kodeksu cywilnego i zasadnie napisał, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.

Z opisanej we wniosku treści porozumienia wynika to, że dzierżawca zamierza sprzedać znaczną część gruntów swojemu kontrahentowi (podmiot powiązany z dzierżawcą), który uzależnia sfinalizowanie tej transakcji od przeniesienia na jego rzecz szeregu umów dzierżawy, w tym umowy zawartej ze skarżącym. Warunki zaproponowane skarżącemu w ramach odrębnego trójstronnego porozumienia spowodują pogorszenie sytuacji, w tym utratę korzyści w przyszłości, stąd wynagrodzenie, określone na sztywną kwotę przy zawieraniu porozumienia, ze wskazaniem, że jego wysokość może ulec zmianie w związku z treścią interpretacji podatkowej.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Według art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie natomiast do ww. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również, między innymi, zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.

Zasadnie wskazano w zaskarżonej interpretacji indywidualnej na art. 2 pkt 15 ustawy VAT (definicja legalna), że ilekroć mowa jest o działalności rolniczej rozumie się przez to produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN [...] i [...]) oraz bambusa (CN [...]), a także świadczenie usług rolniczych.

Co istotne w kontrolowanej sprawie, zgodnie § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze. Nie można zaprzeczyć twierdzeniu organu, że dzierżawa gruntu przeznaczonego na cele rolnicze korzysta ze zwolnienia od podatku pod warunkiem łącznego spełnienia przesłanek co do przedmiotu i celu takiej umowy: zostanie zawarta umowa dzierżawy gruntu, która w swojej treści zawierać będzie m.in. postanowienia, z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że dzierżawiony grunt jest wykorzystywany wyłącznie na cele rolnicze.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd NSA, że zwolnienie od podatku VAT dzierżawy gruntów przeznaczonych na cele rolnicze (§ 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia) należy interpretować w sposób ścisły, uwzględniający treść definicji legalnej pojęcia "działalność rolnicza", jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania (por. wyrok NSA z 17 września 2024 r. I FSK 117/21; CBOSA).

Z tego powodu Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze, dotyczącego wypłaty płynącej z tego samego źródła którym jest łączący strony stosunek prawny [tutaj: umowa dzierżawy gruntów przeznaczonych na cele rolnicze]. Pytanie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczyło bowiem wynagrodzenia za tolerowanie zamiany dzierżawcy na inny podmiot i za tolerowanie zmiany [tu: pogorszenia] warunków umowy dzierżawy, pozbawionego charakteru kompensacyjnego, mieszczącego się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy VAT jako odpłatne świadczenie usług.

W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutów nr [...] skargi bowiem w zaskarżonej interpretacji nie dopuszczono się błędu wykładni § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, za to słusznie stwierdzono, że przepis ten nie ma zastosowania w stanie faktycznym opisanym we wniosku.

Jako bezzasadny Sąd ocenia zarzut nr [...] skargi, dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Na podstawie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Na mocy art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Sąd stwierdza, że organ nie naruszył ww. przepisów. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej zostały wskazane przepisy prawa które stanowią podstawę prawną wydania tej interpretacji, wyjaśniono ich wykładnię w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, zawarto wyraźną odpowiedź na zadane pytanie dotyczące podatku VAT, którą uzasadniono w przystępny sposób.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.