Opinia o ochroniarzu oparta na zeznaniach teściów. Sąd uchylił postanowienia Policji

Postanowieniem z 26 stycznia 2026 r. Komendant Miejski Policji w P. na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 532 – dalej: "ustawy o ochronie osób i mienia") wydał negatywną opinię o M. M. (dalej: skarżący, strona, opiniowany) w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania opinii o osobie wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Była to trzecia negatywna opinia Komendanta Miejskiego Policji w P. w tym postępowaniu. Poprzednie dwie opinie zostały uchylone przez Komendanta Policji, ze względu na zbyt mało szczegółowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że opiniowany pracuje jako starszy oddziałowy w Z. K. w K. i posiada wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wobec niego P. nie przeprowadzała interwencji w jego miejscu zamieszkania, nie kierowano wniosków o ukaranie, nie przeprowadzano postępowań karnych, nie był zatrzymywany w celu wytrzeźwienia oraz nie był osadzany w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych. Nie odnotowano także przypadków nadużywania alkoholu oraz kontaktów z "elementem przestępczym". Ustalono jednak, że opiniowany posiada negatywną opinię w miejscu zamieszkania. Uzasadnieniem tej opinii były obawy najbliższej rodziny co do możliwości przechowywania broni palnej w domu gdzie przebywają małoletnie dzieci. Skarżący przez teścia określany jest jako osoba nieodpowiedzialna, impulsywna i agresywna. W stosunku do opiniowanego została również wszczęta procedura "Niebieskiej Karty" w dniu 24 czerwca 2024 r. przez Specjalny Ośrodek Szkolno Wychowawczy im. [...] w M. w związku z podejrzeniem stosowania przemocy wobec małoletniego syna. Procedura ,,Niebieskiej Karty" zakończona została w kwietniu 2025 r., a rodzinę objęto dziewięciomiesięcznym monitoringiem w ramach ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Jednocześnie Sąd Rejonowy w G. W. - Wydział Rodzinny i Nieletnich nie znalazł podstaw do ingerencji we władzę rodzicielską nad małoletnim. Dodatkowo wobec opiniowanego prowadzone jest postępowanie przez Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w P. odnośnie wydania zezwolenia na posiadanie broni palnej. P. opinię opiniowany posiada w miejscu pracy jako funkcjonariusz S. W., na co strona przedstawiła szereg dokumentów. Oceniany jest jako osoba, która bardzo dobrze wywiązuje się z obowiązków, jest punktualny, opanowany, sumienny i konsekwentny oraz prezentuje zaangażowanie w pracę zawodową.

W trakcie postępowania przesłuchani zostali również najbliżsi sąsiedzi skarżącego, z których jedna osoba określa skarżącego jako człowieka miłego, skłonnego do pomocy, nie jest jednak w stanie stwierdzić czy opiniowany jest zdolny stosować przemoc w rodzinie. Drugi z sąsiadów nie zna skarżącego i nie jest w stanie nic o nim powiedzieć.

Na wniosek skarżącego przesłuchana została ponadto jego żona K. A. - M.. Nie udzieliła ona jednak jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytania (nie potwierdziła ona ale też nie zaprzeczyła) czy jej mąż stosuje przemoc w jakiejkolwiek postaci, czy jest osobą nieodpowiedzialną, wybuchową, oczekującą bezwzględnego posłuszeństwa. Małżonka skarżącego widzi potrzebę terapii małżeńskiej rodzinnej lub z udziałem mediatora. Kobieta korzysta z pomocy psychologicznej, zeznała, że mąż nie przejawia woli współpracy w kwestii jakiejkolwiek terapii.

Natomiast skarżący w swoich zeznaniach podkreślał, że terapia nie jest mu potrzebna a rozmowa z psychologiem i podjęcie terapii może być odczytywane jako manipulacja i próba zaszkodzenia jego wizerunkowi. W kwestii trwającego konfliktu z teściami skarżący widzi jego podłoże w negatywnym nastawieniu teściów do kwestii posiadania przez niego broni. Oświadczył, że o powyższym problemie dowiedział się dopiero w momencie przyjazdu dzielnicowego celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W ocenie skarżącego wcześniejsze relacje z teściami były poprawne i nie odbiegały w żaden sposób od przyjętych norm społecznych, jednak na obecnym etapie chcą oni kontrolować życie jego rodziny oraz narzucić im własny styl życia. Mężczyzna podkreśla, że postanowił unikać jakichkolwiek relacji z teściami z uwagi na bezpodstawne zarzuty i wymyślone pomówienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił organowi I instancji, iż materiał dowodowy służący wydaniu negatywnej dla strony opinii jest niepełny, wybiórczy i nieprawidłowo oceniony. Ponadto ocena ta została przez opiniowanego uznana za krzywdzącą a leżące u jej podstaw postępowanie za naruszające prawo i nieumożliwiające poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. Skarżący zarzuca wydanej opinii brak obiektywizmu i przeprowadzenie badania sytuacji życiowej wyłącznie w oparciu o zeznania teściów, którzy z uwagi na konflikt prezentują go w negatywnym świetle i pomawiają. Strona ocenia dotychczasowe życie rodzinne oraz swoją postawę jako męża i ojca jako prawidłowe. Na poparcie swoich tez przedłożył zaświadczenia z przedszkola i szkoły, gdzie uczęszczają jego dzieci oraz oświadczenia pięciu wybranych przez siebie osób, które w sposób jednoznaczny i zdecydowany wypowiadają się o nim pozytywnie, oceniając życie rodzinne strony wręcz jako idealne. W oświadczeniach przewija się wersja skarżącego jako osoby zrównoważonej, spokojnej, cierpliwej bez oznak agresji w stosunku do najbliższych. Dzieci w tych wypowiedziach są określane jako zadbane, spokojne, radosne i otwarte co ma świadczyć o prawidłowym funkcjonowaniu rodziny. Skarżący wniósł o uchylenie wydanego postanowienia w całości i orzeczenie w jego miejsce nienagannej opinii oraz załączył cztery oświadczenia, opinię o dziecku wydaną przez Przedszkole w S., informację o uczniu ze Szkoły Podstawowej w S. oraz wydruk - historię rachunku bankowego.

Postanowieniem z 16 marca 2026 r. Komendant Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W ocenie organu II instancji zebrany materiał wskazuje, iż nie można o skarżącym powiedzieć iż posiada nienaganną opinię.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał wyczerpującego zebrania i przeanalizowania całości materiału dowodowego. Wskazał, ze z konsekwentnej postawy teściów opiniowanego i ich zeznań zbudowana jest postać zięcia jako osoby impulsywnej, choleryka stosującego tzw. "przemoc za zamkniętymi drzwiami", gdzie agresywne zachowania ze strony mężczyzny mają nigdy nie wychodzić poza mury budynku. Głównym argumentem i zarzutem kierowanym do opiniowanego jest zastraszanie najbliższego kręgu rodziny i przemoc psychiczna. Głównym jednak zarzutem teściów stawianym stronie jest zastraszanie np. zastraszanie ich córki że przestanie on łożyć na utrzymanie dzieci i zaniecha spłacania kredytu. Małżonka skarżącego nie potwierdziła, ale również nie zaprzeczyła tym zarzutom.

Powyższe w ocenie organu odwoławczego rodzi szereg wątpliwości co do postawy skarżącego, który jako kwalifikowany pracownik ochrony powinien posiadać opinię nienaganną. Opinię taką może mieć osoba, która postępuje według prawa ale także przestrzega zasad współżycia społecznego i co do której nie ma obaw, że zachowa się nieodpowiedzialnie. W przypadku skarżącego nie można zdaniem organu powiedzieć, że nie ma takich obaw. Przymiot nienaganności powinien charakteryzować opiniowanego w każdej sytuacji w stosunkach zawodowych, rodzinnych jak i poza nimi. Decydujące znaczenie ma zachowanie się opiniowanego wobec innych osób, w różnych sytuacjach, prawidłowość oceny sytuacji konfliktowych, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki zagrożenia. Charakter pracy pracownika ochrony wymaga więc szczególnych predyspozycji moralnych oraz posiadania nieskazitelnej opinii. Ustalenia organu I instancji, zdaniem organu odwoławczego nie pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący posiada nieskazitelną opinię.

Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że w czerwcu 2024 r. syn skarżącego zasygnalizował nauczycielce w specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w M., że tata często krzyczy na niego, wyzywa go, nie jest dla niego dobry a nawet były incydenty jakoby uderzył syna oraz był przez niego szarpany i popychany. Było to przyczyną wszczęcia procedury "Niebieskiej Karty" zakończonej w kwietniu 2025r. Strona poinformowała, iż syn podejrzewany był o występowanie [...] i [...] oraz niedostosowaniem społecznym a jego reakcje nie zawsze odpowiadały typowym reakcjom dziecka stąd też syn uczęszczał na zajęcia w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym im. [...] w M.. Zdaniem organu brak informacji o jakichkolwiek sytuacjach kryzysowych (związanych choćby z zaburzeniami emocjonalnymi syna M. ) oraz o sposobach ich rozwiązywania w oświadczeniach osób wskazanych przez stronę, może świadczyć o braku całościowego wglądu tych osób w życie rodzinne skarżącego.

Za utrzymaniem w mocy postanowienia o wydaniu opinii nagannej przemawia zdaniem organu wzgląd na ważny interes publiczny, którym jest zapewnienie chronionym osobom poczucia bezpieczeństwa wynikającego z zaufania do pracowników ochrony.

Pismem z dnia 6 maja 2026 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wniósł również o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej: "k.p.a."), mającego istotny wpływ na wynik sprawy, bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w tym rzetelnego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, i wydanie decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego wybiórczo i w sposób niewyczerpujący, przy jednoczesnym braku podjęcia próby jego krytycznej oceny oraz weryfikacji, pomimo braku obiektywnych źródeł pozwalających na ustalenie negatywnej oceny skarżącego;

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnucie na ich podstawie błędnych wniosków, w szczególności uznania za udowodnione, że skarżący nie może być uznany za osobę posiadającą nienaganną opinię w sytuacji, w której ocena ta opiera się w zasadzie wyłącznie o negatywne zeznania teściów skarżącego, z którymi skarżący nie ze swojej winy pozostaje w konflikcie oraz nadinterpretację zeznań żony skarżącego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas gdy istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania,

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 26 ust. 3 pkt 6 oraz art. 26 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia albowiem skarżący należy do osób co do których uzasadnione jest wydanie nienagannej opinii o osobie, przy czym organ dokonuje błędnej wykładni przepisów uznając, że jakiekolwiek wątpliwości powstałe w dowolnym czasie co do osoby opiniowanego stoją na przeszkodzie uznaniu opiniowanego za cechującego się nienaganną postawą i w sposób bezpodstawny wymagając od opiniowanej postawy nieskazitelnej, a nie jedynie nienagannej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie wydania negatywnej opinii o skarżącym w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania opinii o osobie wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Stwierdzono, że skarżący nie spełnia wymogów uzyskania nienagannej opinii z uwagi na szereg wątpliwości co do jego postawy. Głównym argumentem i zarzutem kierowanym do niego jest zastraszanie najbliższego kręgu rodziny i przemoc psychiczna. Negatywną opinię na temat skarżącego mają jedynie jego teściowie. Natomiast małżonka skarżącego chciała zostać neutralna w stosunku do konfiktu między mężem, a swoimi rodzicami, tym samym nie potwierdziła, ale również nie zaprzeczyła tym zarzutom.

Podnieść należy, że podstawę do wydania postanowienia w przedmiocie wydania opinii w związku z wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowią przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. W myśl art. 26 ust. 3 pkt 6 powołanej ustawy na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez P. informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji S. lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o ochronie osób i mienia nie definiują pojęcia "nienaganna opinia", nie określają też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Nienaganność opinii kojarzyć należy z oczekiwaniem od pracownika ochrony wykazania się w codziennym postępowaniu takimi cechami, które pozwalają na obdarzenie go niezbędnym w tej pracy zaufaniem. Tym samym, ustawodawca postawił przed osobą pragnącą pracować w tym zawodzie wysokie wymagania jeżeli chodzi o etos życia codziennego, uczciwość, przyzwoitość, a nade wszystkim praworządność. Do elementów wzorca osoby legitymującej się nienagannym zachowaniem zaliczyć zatem w szczególności należy postępowanie zgodne z porządkiem prawnym i obowiązującymi normami społecznymi, niepozwalające na sformułowanie obiektywnie uzasadnionych zarzutów. Badając tę przesłankę nie można abstrahować od celu wydawanej opinii. W przypadku pracownika ochrony należy brać przede wszystkim pod uwagę charakter powierzanych mu zadań, a zatem dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, zabezpieczanie ich przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich. Należyte wywiązywanie się z tych obowiązków wymaga zatem w pierwszej kolejności przestrzegania prawa, a ponadto właściwych działań w sytuacjach konfliktowych, prawidłowych i adekwatnych reakcji na różne czynniki i zagrożenia (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, dostępne w Internecie). Podkreślić należy, że analiza zachowania i postawy opiniowanego powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach aktywności życiowej takiej osoby. Organ, wydając przedmiotową opinię, winien zatem uwzględnić zachowanie osoby opiniowanej w miejscu zamieszkania, uwzględnienie jej starań o posiadanie dobrej opinii, a także uwzględnienia jej zachowania w miejscu pracy, zwłaszcza w sytuacji wykonywania już tej pracy w charakterze pracownika ochrony.

Wyjaśnić również należy, że postępowanie w przedmiocie wydana opinii jest prowadzone w trybie przewidzianym w art. 106 k.p.a. i w tym zakresie stanowi ono postępowanie administracyjne, podlegające wszelkim jego regułom. Skoro postępowanie to jest częścią postępowania głównego, mają do niego zastosowanie przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 10 k.p.a., gwarantujące czynny udział strony w każdym stadium postępowania, w tym także w postępowaniu opiniującym (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, dostępny w Internecie). Organ administracji publicznej zobowiązany jest zatem do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpoznawaną sprawą. W ramach tego obowiązku organ powinien przeprowadzić dowody istotne dla ustalenia stanu faktycznego, a następnie wszechstronnie rozpatrzyć materiał dowodowy. Z kolei odzwierciedleniem procesowym wykonania obowiązku prawidłowego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego jest uzasadnienie rozstrzygnięcia spełniające warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W orzecznictwie uznaje się, że właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej (postanowienia). Uzasadnienie stanowi integralną część rozstrzygnięcia i ma na celu wyjaśnienie jego dyspozytywnej części, co jest szczególnie istotne w przypadku decyzji (postanowień) uznaniowych, kiedy organ winien dokładnie wskazać na jakich dowodach oparł wydane rozstrzygnięcie i jednocześnie podał przyczyny, dla których niektórym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii o skarżącym ma charakter uznaniowy. Tym samym, kontrola sądu administracyjnego jest w stosunku do takich rozstrzygnięć ograniczona. Sprowadza się bowiem do badania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie organ rozpoznający sprawę nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym jego rozważeniu dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu tego uprawnienia.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zarzuty skarżącego dotyczące braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy należy uznać za zasadne. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało bowiem głównie oparte o zeznania teściów, którzy prezentują skarżącego w negatywnym świetle oraz okoliczności, że w stosunku do skarżącego została wszczęta procedura "Niebieskiej Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przemocy wobec małoletniego syna. Procedura ta zakończona została w kwietniu 2025 r., a rodzinę objęto dziewięciomiesięcznym monitoringiem w ramach ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Jednocześnie Sąd Rejonowy w G. W. - Wydział Rodzinny i Nieletnich nie znalazł podstaw do ingerencji we władzę rodzicielską nad małoletnim. Organ wydając negatywną opinię nie odniósł się natomiast do pozostałych okoliczności wskazanych przez skarżącego, podnosząc jedynie, że zaświadczenia z przedszkola i szkoły, gdzie uczęszczają jego dzieci oraz oświadczenia pięciu wybranych przez skarżącego osób, które w sposób jednoznaczny i zdecydowany wypowiadają się o nim pozytywnie, oceniając życie rodzinne strony, nie wskazały ani jednej sytuacji, w której byłyby świadkami zdarzenia kryzysowego. W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił, że syn skarżącego podejrzewany był o występowanie [...] i [...] oraz niedostosowanie społeczne a jego reakcje nie zawsze odpowiadają typowym reakcjom dziecka stąd też uczęszcza on na zajęcia w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym im. [...] w M.. W ocenie organu brak informacji o jakichkolwiek sytuacjach kryzysowych (związanych choćby z zaburzeniami emocjonalnymi syna) oraz o sposobach ich rozwiązania w oświadczeniach osób wskazanych przez stronę, może świadczyć o braku całościowego wglądu tych osób w życie rodzinne Państwa M. . Tym samym organy pominęły fakt, że w ww. oświadczeniach przewija się wersja skarżącego jako osoby zrównoważonej, spokojnej, cierpliwej bez oznak agresji w stosunku do najbliższych. Dzieci w tych wypowiedziach są określane jako zadbane, spokojne, radosne i otwarte, co ma świadczyć o prawidłowym funkcjonowaniu rodziny.

Oceniając materiał dowodowy organy nie odniosły się również do postawy zawodowej skarżącego, która określana jest jako "bezsprzecznie wzorowa". Jest to o tyle istotne dla oceny ogólnej postawy skarżącego, że pełni on od 20 lat służbę w ramach S. W., a zatem zajmuje stanowisko odpowiedzialne i przez ten cały okres na żadnym etapie nie zarzucono mu agresywnego bądź niewłaściwego zachowania. Skarżący regularnie przechodzi pozytywnie badania lekarskie i psychologiczne, a jego ocena u pracodawcy jest bardzo pozytywna i podkreślająca pozytywne cechy jego postawy i charakteru - punktualny, sumienny, opanowany, zaangażowany.

Podkreślenia wymaga, że ocena musi opierać się na aktualnie posiadanych informacjach, co oznacza, że czyny popełnione przed wielu laty nie mogą być wyłączną podstawą dokonanej oceny posiadania przez daną osobę nienagannej opinii. Słusznie zwrócił uwagę skarżący, że organ wyciąga z kontekstu "ocenę z początków kariery skarżącego w S. W." wskazując, że wówczas wskazano na "problemy z radzeniem sobie w sytuacjach kryzysowych" i problemy z odpornością na stres. Jednocześnie organy nie odniosły się do faktu, że wskazane problemy nie miały poważnego charakteru i od ponad 20 lat nie występują, a kompetencje skarżącego w tym zakresie są od wielu lat pozytywnie oceniane.

Niewątpliwie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08, dostępne w Internecie). Należy jednak podkreślić, że na tę ocenę rzutuje także cel wydawanej opinii, a zatem charakter powierzonych opiniowanemu zadań. Decydujące znaczenie będzie więc odgrywać zachowanie opiniowanego wobec innych ludzi, w różnych sytuacjach. Analiza zachowania i postawy skarżącego powinna zostać dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach aktywności życiowej takiej osoby w oparciu o pełny i kompleksowo oceniony materiał dowodowy. Tymczasem treść postanowień wydanych w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do wniosku, że organy dokonały jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego.

Podnieść przede wszystkim należy, że skarżący obowiązki funkcjonariusza S. W. wykonuje już ponad 20 lat. Przez ten cały okres na żadnym etapie nie zarzucono mu agresywnego bądź niewłaściwego zachowania. Skarżący regularnie przechodzi pozytywnie badania lekarskie i psychologiczne, a jego ocena u pracodawcy jest bardzo pozytywna i podkreślająca pozytywne cechy jego postawy i charakteru - punktualny, sumienny, opanowany, zaangażowany. W trakcie postępowania skarżący przedstawił orzeczenia psychologiczne z 24 września 2024 roku i 7 stycznia 2025 roku oraz orzeczenie lekarskie z 25 września 2024 roku z których wynika, że mężczyzna nie należy do osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz uzależnionych od alkoholu i substancji psychoaktywnych, w wyniku czego może dysponować bronią. W ocenie organu przedstawione dokumenty dotyczą kwestii wydania pozwolenia na posiadanie broni w miejscu zamieszkania i w bieżącym postępowaniu nie mają wpływu na wydawaną opinię. Ponadto ocena zdolności psychologicznej i psychofizycznej opiniowanego w odniesieniu do ustawy o ochronie osób i mienia jest przesłanką odrębną od wydawanego postanowienia, która podlega weryfikacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w ramach wydawanej decyzji i nie mieści się w kompetencjach Komendanta Miejskiego Policji. Według organów opiniowany nie przedstawił żadnych materiałów, które stałyby w sprzeczności ze zdaniem jego teściów, a jedynie wyraził własną opinię na ten temat.

W tym miejscu należy podkreślić, że teść skarżącego sam przyznał, że nie doświadczył przemocy fizycznej ze strony skarżącego, nie był też świadkiem agresywnego zachowania skarżącego. Jedyne co widział to "wymachiwanie rękami’ przez skarżącego. Wszystkie informacje o niewłaściwym zachowaniu skarżącego teść otrzymał od córki i wnuków. Teść skarżącego zeznał również, że skarżący jest nieodpowiedzialny, ponieważ często nie odbiera dzieci ze szkoły. Informacje ze szkoły i przedszkola wskazują jednak, że dzieci skarżącego przebywają w ww. placówkach do 13.30, a następnie są punktualnie odbierane.

Podnieść przy tym należy, że przepis art. 106 § 4 k.p.a. daje organowi opiniującemu w celu prawidłowego ustalenia wszelkich istotnych okoliczności sprawy możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast zaniechanie zgromadzenia dowodów i dokonania ich oceny powoduje, że nie zostały zachowane reguły postępowania dowodowego statuujące obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym, należy stwierdzić, że materiał dowodowy nie został rozpatrzony i oceniony w całokształcie, a jedynie fragmentarycznie. W rozpoznawanej sprawie organ winien zatem przeprowadzić odpowiednie czynności i zweryfikować twierdzenia skarżącego odnośnie do okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę zachowania skarżącego i sposobu jego postępowania w codziennym życiu, radzenia sobie w sytuacjach trudnych, konfliktowych. Pozytywna opinia służbowa z miejsca pracy, pozytywne oświadczenia przedstawione przez skarżącego, badania lekarskie i psychologiczne, a także brak poza opinią teściów innych negatywnych opinii niewątpliwie wymagają szczegółowej analizy w kontekście wydania przedmiotowej opinii o skarżącym.

Bezsporne jest, że została wszczęta procedura Niebieskiej Karty, która zakończona została w kwietniu 2025 r., a rodzinę objęto dziewięciomiesięcznym monitoringiem w ramach ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Jednocześnie podnieść należy, że Sąd Rejonowy w G. W. - Wydział Rodzinny i Nieletnich nie znalazł podstaw do ingerencji we władzę rodzicielską nad małoletnim. Organ poza ogólnymi informacjami na temat wszczęcia i zakończenia ww. procedury nie dokonał szczegółowych ustaleń. Z uzasadnień postanowień nie wynika np. czy wydarzenie inicjujące wszczęcie procedury "Niebieskiej karty" było jednorazowym incydentem czy też miały miejsce zdarzenia podobne. Brak też informacji czy skarżący stosował w ogóle jakąkolwiek przemoc wobec syna. Niewątpliwie ocena tych okoliczności jak również opinii teściów na temat skarżącego powinna zostać przeprowadzona w całokształcie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Niezbędne jest bowiem ustalenie, czy fakt pozostawania skarżącego w sytuacji konfliktowej z teściami i ich negatywnej oceny zachowania skarżącego, może stanowić przesłankę przesądzającą o wydaniu negatywnej opinii odnośnie osoby skarżącego.

Zauważyć należy, że organy nie zajęły stanowiska odnośnie pisemnych oświadczeń wskazanych osób co do sytuacji rodzinnej skarżącego złożonych do akt sprawy. Te okoliczności skarżący podnosił zarówno w zażaleniu, jaki i w skardze, wnosząc o przesłuchanie tych osób.

Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy, w tym także przedstawionych przez skarżącego oświadczeń. Jeśli organ miał wątpliwości, co do ich wiarygodności albo były one w jego ocenie niepełne, mógł to zweryfikować w postępowaniu. Tym samym, naruszone zostały podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów wskazana w art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.