Zakład odpowiedział na wniosek o wynagrodzenia i wykształcenie dopiero po skardze

Wnioskiem z 23 kwietnia 2026 r., w związku ze sporządzaniem artykułów śledczych dotyczących nieprawidłowości w wydatkowaniu funduszy publicznych, R. G. zwrócił się w trybie dostępu do informacji publicznej do Inne o przekazanie danych w zakresie: wynagrodzenia brutto dyrektora za marzec 2026 r.; wykształcenia dyrektora oraz kierunku ukończonych studiów i nazwy uczelni; wynagrodzenia brutto głównego księgowego za marzec 2026 r.; wykształcenia głównego księgowego i kierunku ukończonych studiów wraz z nazwą uczelni; danych z rejestru umów przez wymienienie wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych z osobami fizycznymi i prawnymi w marcu 2026 r., ze wskazaniem przedmiotu umowy, kwoty brutto oraz nazwy kontrahenta bądź imienia i nazwiska w przypadku osoby fizycznej.

W odpowiedzi, organ pismem z 29 kwietnia 2026 r. wezwał wnioskodawcę do wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek udzielenia odpowiedzi.

Mając na uwadze fakt, że w dniu 7 maja 2026 r. upłynął ustawowy termin na rozpoznanie wniosku oraz negatywną postawę organu wyrażoną w piśmie z 29 kwietnia 2026 r. wskazującą na zamiar odmowy udzielenia wnioskowanej informacji, pismem z dnia 9 maja 2026 r. wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Inne, w przedmiocie rozpoznania wniosku z 23 kwietnia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie wniósł o:

1/ zobowiązanie organu do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

2/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

3/ zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W ocenie skarżącego zobowiązanie organu do podania ustawy i artykułu jest w sposób oczywisty prawnie wadliwe i konstytuuje stan bezczynności, ponieważ zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą kwestia dotycząca wykształcenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną.

Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja na temat osób sprawujących funkcję w podmiotach zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, a niewątpliwie stanowisko dyrektora i głównego księgowego dotyczy osoby, która sprawuje funkcje publiczne, ponieważ ma wpływ na dysponowanie środkami publicznymi.

Tym samym skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji ani decyzji odmownej, wniesienie skargi jest konieczne i uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę organ pismem z 10 czerwca 2026 r. poinformował, że odpowiedź na wniosek została udzielona, a jedynym naruszeniem był fakt niewywiązania się z udzielenia odpowiedzi w ustawowym terminie, ponieważ wnioski wpłynęły zarówno na platformę e-puap do której był utrudniony dostęp oraz przez e-doręczenia.

Jednocześnie organ udzielił odpowiedzi na złożone przez wnioskodawcę pytania, podając wynagrodzenie kierownika oraz dane dotyczące jego wykształcenia, wynagrodzenie i dane dotyczące wykształcenia głównego księgowego, podał również, że w marcu 2026 r. nie zawarto umów cywilnoprawnych z osobami fizycznymi oraz prawnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie w zakresie stwierdzenia bezczynności organu, przy czym stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na udzielenie przez organ żądanej informacji już po wniesieniu skargi, postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku należało umorzyć.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4.

W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej przedmiotem kontroli Sądu jest zatem w szczególności ustalenie, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostawał w bezczynności, a jeżeli tak – czy bezczynność ta miała charakter rażący w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.

Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności, a także stwierdza, czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei art. 149 § 1a p.p.s.a. nakazuje sądowi stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należało ocenić, czy informacje objęte wnioskiem R. G. z dnia 23 kwietnia 2026 r. stanowiły informacje publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p.").

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji podlegających udostępnieniu, obejmujący między innymi informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje oraz o ich kompetencjach, a także informacje dotyczące majątku publicznego.

Przedmiotowy wniosek obejmował kilka kategorii informacji, które pozostawały bezpośrednio związane z działalnością jednostki wykonującej zadania publiczne oraz gospodarowaniem środkami publicznymi.

Dotyczyło to w szczególności wysokości wynagrodzenia kierownika jednostki oraz głównego księgowego za marzec 2026 r., informacji o wykształceniu osób zajmujących te stanowiska, a także informacji dotyczących umów cywilnoprawnych zawartych w marcu 2026 r., wraz ze wskazaniem ich przedmiotu, wartości oraz kontrahenta.

Nie ulega wątpliwości, że informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia osób wykonujących funkcje związane z gospodarowaniem środkami publicznymi pozostają w bezpośrednim związku z działalnością podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej. Informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych mają niewątpliwie charakter informacji publicznej.

Również informacje dotyczące wykształcenia osoby pełniącej funkcję publiczną mogą stanowić informację publiczną, jeżeli pozostają w związku z pełnioną funkcją. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacje o kierunku ukończonych studiów i kwalifikacjach osoby pełniącej funkcję publiczną mogą odnosić się do jej kompetencji i sposobu wykonywania funkcji publicznej.

W konsekwencji informacje dotyczące wykształcenia osób zajmujących kierownicze stanowiska w jednostce gospodarującej środkami publicznymi nie mogą być co do zasady utożsamiane wyłącznie z informacjami ze sfery prywatnej. Jeżeli bowiem dotyczą kwalifikacji związanych z wykonywaniem funkcji publicznej, pozostają w związku z działalnością publiczną podmiotu.

Podobnie należy ocenić żądanie dotyczące umów cywilnoprawnych zawartych przez jednostkę w określonym miesiącu. Informacja o tym, jakie umowy zawiera jednostka sektora publicznego, z kim je zawiera, czego dotyczą oraz jaka jest ich wartość, pozostaje w bezpośrednim związku z gospodarowaniem środkami publicznymi i realizacją zadań publicznych.

Wskazać przy tym należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma na celu zapewnienie jawności życia publicznego oraz umożliwienie społecznej kontroli działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika również bezpośrednio z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W orzecznictwie podkreśla się, że przepisy u.d.i.p. należy wykładać w sposób zapewniający realizację konstytucyjnego prawa do informacji.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wskazane w tym przepisie, w tym organy władzy publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem publicznym, w zakresie określonym w ustawie.

Zakład Gospodarki Komunalnej w Karnicach jest jednostką wykonującą zadania o charakterze publicznym, a jego działalność związana jest z wykonywaniem zadań publicznych oraz gospodarowaniem środkami publicznymi. W zakresie informacji pozostających w związku z tą działalnością na podmiocie tym spoczywa obowiązek realizacji prawa dostępu do informacji publicznej.

Wniosek skarżącego z dnia 23 kwietnia 2026 r. dotyczył informacji znajdujących się w zakresie działalności organu i nie wymagał od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Tym samym organ nie był uprawniony do uzależniania rozpoznania wniosku od wskazania przez skarżącego podstawy prawnej obowiązku udzielenia informacji.

Pismo organu z dnia 29 kwietnia 2026 r., w którym wezwano skarżącego do wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek udzielenia odpowiedzi, nie stanowiło zatem prawidłowego rozpoznania wniosku w rozumieniu u.d.i.p.

Należy podkreślić, że to na podmiocie zobowiązanym spoczywa obowiązek dokonania kwalifikacji prawnej żądania oraz ustalenia, czy żądane informacje mają charakter informacji publicznej. Wnioskodawca nie ma obowiązku wskazywania organowi przepisu prawa materialnego, który nakazuje udostępnienie konkretnej informacji.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Wyjątek od powyższej zasady przewiduje art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może zostać udostępniona w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany jest powiadomić w tym terminie wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu 23 kwietnia 2026 r. Czternastodniowy termin na jego rozpoznanie upływał zatem w dniu 7 maja 2026 r. Do tego dnia organ nie udostępnił żądanych informacji. Nie wydał również decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Przy czym pismo z dnia 29 kwietnia 2026 r. nie mogło zostać uznane ani za udostępnienie informacji, ani za decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Nie zawierało bowiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku, a jedynie wezwanie wnioskodawcy do wskazania podstawy prawnej.

W konsekwencji z dniem 8 maja 2026 r. organ pozostawał w stanie bezczynności. Istotne jest przy tym, że samo podjęcie przez organ pewnej czynności w toku rozpoznawania wniosku nie wyłącza bezczynności, jeżeli czynność ta nie prowadzi do zakończenia sprawy w sposób wymagany przez u.d.i.p. Podmiot zobowiązany powinien bowiem albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej, albo – w przypadku istnienia ustawowych podstaw odmowy – wydać decyzję administracyjną.

Z akt sprawy wynika, że dopiero pismem z dnia 10 czerwca 2026 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 23 kwietnia 2026 r. podając w szczególności wysokość wynagrodzenia kierownika oraz informacje dotyczące jego wykształcenia, a także wysokość wynagrodzenia i informacje dotyczące wykształcenia głównego księgowego. Ponadto poinformował, że w marcu 2026 r. nie zawierano umów cywilnoprawnych z osobami fizycznymi ani prawnymi.

Tym samym organ, po wniesieniu skargi, zakończył faktycznie proces rozpoznawania wniosku skarżącego.

Okoliczność ta nie eliminuje jednak faktu, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Dla oceny, czy doszło do bezczynności, istotne znaczenie ma bowiem ustalenie, czy w ustawowym terminie organ podjął prawem wymaganą czynność.

Późniejsze udostępnienie informacji może natomiast mieć wpływ na zakres rozstrzygnięcia Sądu, w szczególności na potrzebę wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli po wniesieniu skargi organ udostępni żądaną informację, sąd może ograniczyć rozstrzygnięcie do stwierdzenia bezczynności, bez zobowiązywania organu do dokonania czynności, która została już wykonana.

W niniejszej sprawie sytuacja taka właśnie wystąpiła.

Organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku było związane z faktem wpływu wniosków zarówno na platformę e PUAP, do której – według twierdzeń organu – dostęp był utrudniony, jak również przez system e-doręczenia.

Termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jest terminem ustawowym. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien zorganizować sposób wykonywania swoich obowiązków w taki sposób, aby zapewnić terminową realizację konstytucyjnego i ustawowego prawa do informacji.

Problemy organizacyjne lub techniczne po stronie podmiotu zobowiązanego nie powodują zawieszenia ani przedłużenia terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Nie oznacza to jednak, że każde przekroczenie terminu ustawowego należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Kwestia ta wymaga odrębnej oceny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Inne dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku R. G. z dnia 23 kwietnia 2026 r.

Organ do dnia 7 maja 2026 r. nie udostępnił informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia ani nie poinformował skarżącego w sposób odpowiadający wymogom art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnienia i przewidywanym terminie udostępnienia informacji.

W konsekwencji przesłanki stwierdzenia bezczynności zostały spełnione.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną postać naruszenia obowiązku ustawowego. Nie jest nim każde przekroczenie terminu do załatwienia sprawy. Dla przypisania organowi rażącego naruszenia prawa konieczne jest wystąpienie dodatkowych okoliczności świadczących o szczególnie poważnym charakterze naruszenia, takich jak oczywiste lekceważenie obowiązku ustawowego, brak jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek, uporczywe pozostawanie w bezczynności lub znaczne i nieuzasadnione przekroczenie ustawowego terminu.

W orzecznictwie wskazuje się, że rażące naruszenie prawa powinno mieć charakter oczywisty, ciężki i kwalifikowany, a samo przekroczenie ustawowego terminu nie jest wystarczające do takiej oceny.

W rozpoznawanej sprawie termin ustawowy został przekroczony, jednak z akt sprawy wynika, że organ podejmował czynności związane z wnioskiem. W szczególności już w dniu 29 kwietnia 2026 r., a więc przed upływem ustawowego terminu, skierował do skarżącego pismo dotyczące wniosku. Następnie, po wniesieniu skargi, w dniu 10 czerwca 2026 r. udzielił żądanych informacji.

Nie można zatem przyjąć, że organ całkowicie zignorował wniosek lub wykazywał całkowity brak woli jego rozpoznania.

Również okres pozostawania w bezczynności nie był na tyle długi, aby samo jego trwanie – przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności sprawy – uzasadniało kwalifikację naruszenia jako rażącego.

Za takim stanowiskiem przemawia również fakt, że organ ostatecznie udzielił informacji w zakresie objętym wnioskiem. Wprawdzie nastąpiło to z uchybieniem ustawowemu terminowi, jednak zachowanie organu nie świadczyło o całkowitym lekceważeniu prawa skarżącego do informacji publicznej.

Sąd uznał zatem, że zachowanie organu uzasadnia stwierdzenie zwykłej bezczynności, ale nie bezczynności mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro organ w dniu 10 czerwca 2026 r. udzielił skarżącemu informacji objętych wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2026 r., brak było podstaw do zobowiązania go przez Sąd do dokonania czynności, która została już wykonana.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie bezprzedmiotowe stało się postępowanie w zakresie żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, ponieważ organ rozpoznał ten wniosek już po wniesieniu skargi.

Nie oznacza to jednak, że późniejsze udzielenie informacji pozbawiło Sąd możliwości oceny, czy w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Jak wskazano wyżej, późniejsze zakończenie sprawy nie usuwa faktu wcześniejszego naruszenia ustawowego terminu i nie pozbawia skarżącego prawa do uzyskania sądowego stwierdzenia bezczynności.

W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna w zakresie stwierdzenia bezczynności. To natomiast dopiero wniesienie skargi doprowadziło do sądowej kontroli bezczynności organu, zaś organ udzielił informacji już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego.

Późniejsze wykonanie obowiązku przez organ nie może prowadzić do pozbawienia skarżącego zwrotu kosztów postępowania, skoro konieczność ich poniesienia pozostawała w związku z wcześniejszym niewykonaniem przez organ ustawowego obowiązku.

W konsekwencji Sąd stwierdził bezczynność organu, natomiast umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. i zasądził od Inne na rzecz skarżącego R. G. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.