Szkoła językowa nie jest obiektem wrażliwym dla salonu gier w B. NSA oddalił skargę kasacyjną organu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 802/23 uwzględnił wniesioną przez T. sp. z o.o. w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 13 lipca 2023 r., nr 2801-IOA.4247.12.2023 i uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z 9 maja 2023 r. nr 2801-IOA.4247.6.2023, odmawiającą skarżącej Spółce zatwierdzenia lokalizacji salonu gier na automatach pod adresem: ul. [...] w B., a także zasądził od organu na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego.

W wyroku tym Sąd I instancji podał, że DIAS w Olsztynie oparł swoje decyzje na stwierdzeniu, że pod pojęciem "szkoły", o którym mowa w mowa w § 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie wymagań dotyczących planowania lokalizacji salonów gier na automatach na terenie gminy (Dz.U. z 2021 r., poz. 1506 ze zm., zwanej dalej: "rozporządzenie z 2021 r."), rozumieć należy, zgodnie ze słownikiem języka polskiego, instytucję oświatowo-wychowawczą, której zadaniem jest kształcenie i wychowanie.

Według organu, Akademia [...] zlokalizowana w odległości 70 m od projektowanej lokalizacji salonu gier, spełnia te wymagania. Jak wynika z jej Regulaminu, jest to placówka edukacyjna prowadząca działalność w zakresie nauki języków obcych m. in. dzieci i młodzieży, a zatem (jak każda szkoła), jest elementem szkolnictwa. W związku z tym, w świetle powołanego przepisu rozporządzenia, nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o zatwierdzeniu lokalizacji salonu gier, na podstawie art. 15 ust. 1c ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 888, zwanej dalej: "u.g.h.").

T. sp. z o.o. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 13 lipca 2023 r.

Spółka zarzuciła, że organ administracji dokonał błędnej (rozszerzającej) wykładni § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. i w konsekwencji nieprawidłowo przyjął, że nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektowanej lokalizacji salonu gier na automatach, z uwagi na to że w odległości 70 m od projektowanej lokalizacji salonu gier znajduje się szkoła języków obcych - Akademia [...] gdzie odbywają się zajęcia edukacyjne dla dzieci i młodzieży.

Według skarżącej, zupełnie nieprawdziwe i pozbawione podstaw jest stwierdzenie organu, że każdą szkołę można i trzeba traktować jako cząstkę całego systemu szkolnictwa, stanowiącego system szkolny. Takie rozumowanie prowadzi bowiem do uznania, że system oświaty obejmuje w zasadzie każdy podmiot, który dla oznaczenia swojej działalności używa słowa "szkoła" i zajmuje się nauczaniem w dowolnej dziedzinie (np. szkoła nauki jazdy, szkoła tańca, szkoła rodzenia, które z systemem oświaty nie mają nic wspólnego). W art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 900, zwanej dalej: "Prawo oświatowe") w sposób enumeratywny wymieniono jakie placówki składają się na system oświaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zgodził się ze skarżącą, że placówki wskazane w powołanym przepisie rozporządzenia są placówkami systemu oświaty enumeratywnie wymienionymi w art. 2 pkt 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, w których co do zasady stale lub okresowo przebywają dzieci lub młodzież. W związku z tym, według Sądu, dokonując wykładni pojęcia "szkoły" (art. 2 pkt 2 Prawa oświatowego) nie jest prawidłowe odwoływanie się do słownikowego znaczenia tego słowa, tak jak uczynił to organ administracji w zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że przepis rozporządzenia "lokalizacyjnego" jest jednoznaczny i nie można, jak to uczynił DIS w Olsztynie, wyłącznie w drodze wykładni celowościowej, wbrew jednoznacznej treści przepisu i celowi nowelizacji wywodzić, że skoro w szkole językowej są lub mogą być prowadzone zajęcia dla dzieci i młodzieży, w tym takie, które mogą realizować cele zbieżne z celami placówek oświaty, to tę instytucję należy uznać za "placówkę wrażliwą". W uzasadnieniu wyroku WSA odwołał się również do zasady wolności działalności gospodarczej wyrażonej w art. 22 Konstytucji RP i podał, że wszelkie ograniczenia zasady wolności gospodarczej choć są dopuszczalne mają charakter wyjątku i nie można ich dorozumiewać, czy też przyjmować w drodze analogii.

W konsekwencji Sąd I instancji nie podzielił zapatrywania organu, odnośnie do tego, że Akademia [...] jest "obiektem wrażliwym", o którym mowa w § 1a pkt 1 rozporządzenia z 2011 r., z uwagi na to, że zajmuje się nauczaniem języków obcych m. in, dzieci i młodzieży i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: "p.p.s.a."), uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd I instancji stwierdził, że organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej uwagi, wskazania oraz oceny prawne wyrażone w niniejszym wyroku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie w skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku Sądu I instancji, zaskarżył ten wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. w sprawie wymagań dotyczących planowania lokalizacji salonów do gier na automatach na terenie gminy w zw. z art. 15 ust. 1c u.g.h., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pojęcia placówek użyte w § 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia należy interpretować mając na względzie placówki systemu oświaty wymienione w art. 2 pkt 1,2,3,7 i 8 ustawy Prawo oświatowe, podczas gdy warunek ten nie wynika z tego przepisu, a tym samym termin "szkoła" o którym mowa w tym przepisie rozporządzenia, winien być rozumiany z uwzględnieniem jego znaczenia językowego, tj. jako instytucja oświatowo-wychowawcza, której celem jest kształcenie i wychowanie, a także poprzez pryzmat celu regulacji – ochrony małoletnich przed negatywnymi skutkami hazardu;

2. art. 2 pkt 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy – Prawo oświatowe, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż wskazane w tym przepisie wyliczenie typów placówek w sposób wyczerpujący i zamknięty określa zakres znaczeniowy pojęć użytych w § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r.;

3. § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. w związku z art. 15 ust. 1c u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiadał warunkom zawartym w ww. przepisie, uzasadniającym wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia lokalizacji salonu do gier na automatach - w punkcie ul. [...] w B.;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. oraz w zw. z art. 15 ust. 1c u.g.h., poprzez dokonanie wadliwej kontroli działalności administracji, skutkującej uchyleniem decyzji organu I i II instancji, a przejawiającej się w nietrafnym uznaniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada warunkom zawartym w § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. w zw. z art. 15 ust. 1c u.g.h., uzasadniającym wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia lokalizacji salonu do gier na automatach w punkcie przy ul.[...] w B., a w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie środków przewidzianych w ustawie p.p.s.a. do usuwania naruszenia prawa w rozstrzygnięciach administracyjnych poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji, zamiast oddalenia skargi;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania organu w związku z wymienionymi naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zasadności sformułowanych w niej zarzutów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniesiona przez T. sp. z o.o. w W. została zwrócona z uwagi na naruszenie art. 66 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia (art. 186 p.p.s.a.) oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził też zaistnienia podstaw do zastosowania art. 186 i art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy Akademia [...] w B., będąca placówką edukacyjną prowadzącą działalność w zakresie nauki języków obcych m. in. dzieci i młodzieży, nazywana szkołą języków obcych, jest szkołą w rozumieniu w § 1 pkt 1a rozporządzenia z 2021 r. w sprawie wymagań dotyczących planowania lokalizacji salonów do gier na automatach na terenie gminy, a więc jest tzw. obiektem wrażliwym, do którego mają zastosowanie zawarte w tym rozporządzeniu ograniczenia co do usytuowania względem takich obiektów salonów gier na automatach.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że sporna szkoła języków obcych nie jest takim obiektem wrażliwym (szkołą).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska organu, a zarzuty skargi kasacyjnej uznaje za nieusprawiedliwione.

Przede wszystkim nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, kierowane pod adresem Sądu I instancji, dotyczące naruszenia art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. "poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania organu w związku z wymienionymi naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego".

Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swym orzecznictwie, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Innymi słowy, w ten sposób nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez ten sąd oraz jego zastosowania [por. np. wyroki NSA: z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 703/21 (LEX nr 3880084), 28 maja 2025 r. sygn. akt I OSK 1388/24 (LEX nr 3876542), 24 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 551/22 (LEX nr 3895415), 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt II GSK 885/25 (LEX nr 4022896)], zatem ewentualna wadliwość argumentacji sądu nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać.

W rozpoznanej sprawie organ wnoszący skargę kasacyjną nie powołuje się na żadną z tych okoliczności, nie podnosi, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera wszystkich elementów konstrukcyjnych wymienionych w tym przepisie, w tym że nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania. Dla porządku należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdzając zaskarżonym wyrokiem naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, uwzględnił skargę i wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., przy czym wyjaśniając podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazał na naruszenie przez organ administracji publicznej § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. poprzez jego rozszerzająca wykładnię. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w jasny i czytelny sposób podał więc, jaki przepis prawa materialnego został naruszony oraz na czym konkretnie polegało jego naruszenie.

Wbrew wywodom skarżącego kasacyjnie organu, WSA w Olsztynie prawidłowo stwierdził, że w świetle § 1 pkt 1a rozporządzenia z 2021 r. w sprawie wymagań dotyczących planowania lokalizacji salonów do gier na automatach na terenie gminy nie ma podstaw do przyjęcia, że szkoła językowa znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego punktu do gier na automatach stanowi tzw. obiekt wrażliwy, od którego należy zachować przepisową odległość 100 m i z tego powodu nie jest dopuszczalne zatwierdzenie w drodze decyzji planowanej lokalizacji salonu gier na automatach zgodnie z art. 15 ust. 1c u.g.h.

Ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i wydane na jej podstawie rozporządzenie, o którym wyżej mowa, nie wyjaśniają pojęcia "szkoła". Z uzasadnienia projektu nowelizacji tej ustawy, dokonanej ustawą z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 802) wynika jednak, że celem nowelizacji było m. in. dostosowanie terminologii dotyczącej obiektów, od których należy zachować określoną w rozporządzeniu odległość, do siatki pojęciowej wynikającej z przepisów Prawa oświatowego. Oznacza to, że za punkt odniesienia do interpretacji pojęcia "szkoła" dla potrzeb zastosowania § 1 pkt 1 a rozporządzenia z 2021 r należy traktować przepisy ustawy Prawo oświatowe.

Ustawa Prawo oświatowe również nie podaje definicji szkoły, niemniej w art. 2 pkt 2 wśród szkół wchodzących w skład placówek systemu oświaty wymienia szkoły: podstawowe (art. 2 pkt 2a), ponadpodstawowe (art. 2 pkt 2b) oraz artystyczne (art. 2 pkt 2c), nadto zawiera przepisy, które wyjaśniają te pojęcia poprzez charakterystykę szkół obejmującą określenie zasad zakładania i prowadzenia szkół, w tym podmiotów posiadających takie kompetencje (art. 8.ust. 1 – art. 14a i art. 168 ust. 1 i 2), zadań i innych wymagań dotyczących działania szkół (art. 14 ust. 1 – 4) oraz typów szkół (art. 18).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższego wynika, że szkołą nie jest placówka, która została nazwaną szkołą, lecz ta, która pod względem ustrojowym należy do systemu oświaty i spełnia określone wymagania ustawowe, stawiane placówkom tego rodzaju.

Ze znajdującego się w aktach sprawy Regulaminu Akademii [...] w B. wynika, że Akademia jest prowadzona przez osobę fizyczną w ramach działalności gospodarczej firmy [...]. Szkoła jest placówką edukacyjną i prowadzi działalność w zakresie nauczania języków obcych, w ramach kursów językowych dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz zajęć edukacyjnych dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

Nie ulega zatem wątpliwości, że sporna szkoła językowa nie jest szkołą w rozumieniu § 1 pkt 1a rozporządzenia z 2021 r., ponieważ nie spełnia wymagań szkoły określonych w ustawie Prawo oświatowe. Placówka ta nie jest szkołą podstawową (art. 2 pkt 2a), ponadpodstawową (art. 2 pkt 2b), artystyczną (art. 2 pkt 2 c), a przede wszystkim nie spełnia wymagania określonego w art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego, który stanowi, że prowadzenie szkoły lub placówki, zespołu, o którym mowa w art. 182, oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą. Jeżeli zatem ta szkoła językowa jest prowadzona przez osobę fizyczną w ramach działalności gospodarczej, to nie może być uznana za szkołę przynależną do systemu oświaty.

Na marginesie warto jednocześnie podkreślić, że pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że nie wszystkie podmioty świadczące usługi edukacyjne dla dzieci (jak np. szkoły językowe), są podmiotami określonymi w § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r., posiadającymi status szkół czy placówek oświatowo-wychowawczych; tym samym nie wszystkie takie jednostki organizacyjne, nawet gdy są ulokowane bliżej niż 100 m od lokalizacji salonu gier, stanowią przeszkodę prawną takiej lokalizacji salonu gier na automatach [zob. np. wyroki z: 14 listopada 2024 r. sygn. akt II GSK 1848/23 (LEX nr 3820908), 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1037/25 (LEX nr 4027956)].

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 2 pkt 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy - Prawo oświatowe oraz § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. w związku z art. 15 ust. 1c u.g.h. za nieuzasadnione.

W uzupełnieniu należałoby dodać, że w niniejszej sprawie "przedmiotem zainteresowania" Sądu był art. 2 pkt 2 Prawa oświatowego, nie zaś pozostałe punkty tego przepisu, dotyczące przedszkoli (pkt 1), placówek oświatowo-wychowawczych (pkt 3), młodzieżowych ośrodków wychowawczych i szkolno-wychowawczych (pkt 7) czy palcówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (pkt 8).

Nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z 2021 r. oraz w związku z art. 15 ust. 1c u.g.h., poprzez dokonanie wadliwej kontroli działalności administracji.

W szczególności całkowicie nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. (przywołany m. in. w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 2021 r.). Zgodnie z tym przepisem, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Zatem przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko ma to miejsce w granicach sprawy, której dotyczy skarga i jest niezbędne do jej końcowego załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innej niż zaskarżona do sądu decyzja ostateczna wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione [zob. np. wyroki NSA z: 26 lutego 2025 r. sygn. akt II GSK 1509/24 (LEX nr 3841963), 18 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1387/25 (LEX nr 3943236)].

Skoro Sąd I instancji prawidłowo zakwestionował stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że szkoła językowa znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego punktu do gier na automatach stanowi tzw. obiekt wrażliwy, od którego należy zachować przepisową odległość 100 m. i z tego powodu nie jest dopuszczalne zatwierdzenie w drodze decyzji planowanej lokalizacji salonu gier na automatach zgodnie z art. 15 ust. 1c u.g.h., to w związku z tym prawidłowo zastosował art. 135 powołanej ustawy procesowej, uchylając utrzymaną nią w mocy decyzję DIAS z 9 maja 2023 r. W konsekwencji nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., który ma także charakter wynikowy, stanowiący o tym, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie organu nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie.

WSA w Olsztynie nie naruszył również art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Za jego pomocą nie można czynić zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Powołany przepis ma charakter ustrojowy i kompetencyjny i mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności [zob. np. wyroki NSA z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II GSK 1987/23 (LEX nr 3713453), 8 października 2025 r. sygn. akt II FSK 120/23 (LEX nr 4040184), 22 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 2255/23 (LEX nr 4085115)]. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił.

Podobnie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Ten przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu [zob. np. wyroki NSA z: 27 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 561/22 (LEX nr 3502653), 8 maja 2024 r. sygn. akt I GSK 1591/20 (LEX nr 3723958), 17 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 4309/21 (LEX nr 3721095), 26 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4/23 (LEX nr 37833050)].

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, jakich to naruszeń prawa, których nie wskazano w skardze do Sądu I instancji nie dostrzegł Sąd I instancji, a zarzut ten nie koresponduje z jego uzasadnieniem i dlatego nie może być uwzględniony.

Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał, w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).