Dochód ponad kryterium, zasiłek 200 zł zamiast żądanych 400 zł. Sąd oddalił skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 marca 2026 r. znak 406.86/E-1/XIX/26 (sprostowaną postanowieniem z dnia 12 maja 2026r. nr 406.86/1/E-1/XIX/26) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białystok z 5 lutego 2026 r. nr DSS.3.3427.2026 o przyznaniu zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie zakupu ciepłego obuwia, rękawiczek, skarpet i środków czystości w wysokości 200,00 zł

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 25 stycznia 2026 r. T. Ś. (dalej: wnioskodawca, skarżący) wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku (dalej w skrócie: "MOPR") o udzielenie pomocy pieniężnej na dofinansowanie zakupu ciepłego obuwia, rękawiczek, skarpet i środków czystości.

Decyzją z dnia 5 lutego 2026 r. Prezydent Miasta Białegostoku przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy specjalny na zgłoszone potrzeby w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu tejże decyzji organ odwołał się do art. 41 pkt 1 ustawy dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 639, dalej: "u.p.s."), wyjaśniając, że w szczególnie uzasadnionym przypadku może być przyznany specjalny zasiłek celowy osobie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód skarżącego wynosi 1229 zł i jest wyższy od kwoty 1010 zł, stanowiącej kryterium dochodowe na osobę samotnie gospodarującej wynikającej z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1044, dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Jednakże trudna sytuacja wnioskodawcy wynikająca w szczególności z powodu niepełnosprawności uzasadnia przyznanie pomocy doraźnej w formie specjalnego zasiłku celowego w wysokości i na cel wskazany w sentencji decyzji.

Dalej organ przypomniał, że specjalny zasiłek celowy ma charakter pomocy uznaniowej realizowanej w ramach zadań własnych budżetu Gminy. Biorąc zaś pod uwagę ilość składanych do MOPR wniosków o przyznanie zasiłków celowych, w tym specjalnych (przeciętnie ok. 850 wniosków miesięcznie na te świadczenia) oraz miesięczny budżet w kwocie ok. 340.000 zł na rok 2026 w dyspozycji organu na te świadczenia, kwota przyznanego skarżącemu zasiłku nie mogła być ustalona w wyższej wysokości. W sytuacji bowiem, gdy kwota którą dysponuje Ośrodek na zasiłki celowe jest niewystarczająca by zabezpieczyć wszystkie zgłaszane uzasadnione potrzeby podopiecznych, MOPR rozstrzygając o przyznaniu świadczenia bierze pod uwagę indywidualną sytuację życiową każdego wnioskodawcy. Rozpatrując poszczególne wnioski podopiecznych ośrodek rozstrzyga, które z tych potrzeb są najbardziej pilne i uzasadnione i tylko takie wspiera zasiłkami celowymi, w tym specjalnymi. Ze względu na dużą liczbę świadczeniobiorców i ograniczoną ilość środków finansowych Ośrodek w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób i rodzin spełniających kryterium dochodowe do świadczeń pieniężnych, a dopiero w dalszej kolejności przyznaje zasiłki celowe specjalne, tylko w szczególnie wyjątkowych przypadkach. Dlatego też, jak podkreślił organ, wysokość pomocy została ustalona w oparciu o analizę udokumentowanej sytuacji życiowej wnioskodawcy, pilność i zasadność zgłoszonej potrzeby, a także z uwzględnieniem potrzeb innych osób i rodzin ubiegających się o pomoc w formie zasiłków celowych oraz odpowiednio do możliwości finansowych ośrodka.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając, iż przyznana pomoc jest zbyt mała jak na jej potrzeby. Wskazał na nieuwzględnienie jego rzeczywistych potrzeb bytowych oraz wyraził polemikę z informacjami organu na okoliczność braku środków na realizację potrzeb wszystkich oczekiwań podopiecznych.

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ustawy o pomocy społecznej wskazując na zasady i tryb przyznawania zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego, podkreślając jednocześnie, że organy administracyjne udzielające ww. świadczenia działają w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że przyznanie zasiłku celowego nie jest obligatoryjne - nawet wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie tej pomocy. Na tym tle Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji przyznał skarżącemu zasiłek celowy specjalny na dofinansowanie zakupu opału w wysokości 200 zł, wskazując jednocześnie, że taka pomoc jest podyktowana możliwościami finansowymi MOPR. Ograniczenia finansowe powodują, iż ustala się hierarchię potrzeb, które powinny być wspomagane z funduszy opieki społecznej, są to świadczenia o charakterze obowiązkowym, usługi opiekuńcze, zasiłki okresowe, a w dalszej kolejności świadczenia o charakterze fakultatywnym, tj. zasiłki celowe. Kolegium zaakcentowało, że uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że z uwagi na to, że dochód skarżącego (w postaci zasiłku stałego) wynosi 1229 zł miesięcznie i przekracza kryterium dochodowe dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe wynoszące 1010 zł, skarżący nie spełnia warunków do otrzymania pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych na zasadach ogólnych. Stąd też rozpatrzono sprawę w ramach zasiłku specjalnego celowego i przyznana kwota 200 zł na dofinansowanie zgłaszanych potrzeb została, zdaniem SKO, odpowiada możliwościom organu pomocy społecznej. W tym zakresie Kolegium podkreśliło. Że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować ustawowe cele, co wymaga realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. O ile zasiłki celowe są świadczeniami z zakresu zadań własnych o charakterze obowiązkowym to już zasiłki celowe specjalne należą do zadań nieobowiązkowych. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, iż w sposób dostateczny wykazano istnienie przesłanek uzasadniających przyznanie wnioskowanego świadczenia w ustalonej wysokości, a przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie nie zawiera uchybień skutkujących koniecznością uchylenia wydanego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do tut. sądu administracyjnego skarżący. Zarzucił organom błędy formalne i merytoryczne, a w szczególności naruszające aktualne regulacje prawne odnoście ich interpretacji, brak wnikliwości, sumienności i bezstronnej analizy tematu wysokości pomocy socjalnej skutkującej pogorszeniem mojej - i tak trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Wniósł o przywrócenie płatności zasiłków (specjalny celowy i na żywność) do poziomu nie niższego niż po 400 zł, czyli sprzed ich bezzasadnym zmniejszeniem w bieżącym roku do kwoty po 200 zł z jednoczesnym wyrównaniem od 1 stycznia br., powołanie biegłego sądowego lekarza celem wydania opinii w zakresie moich zwiększonych potrzeb na leczenie i żywnościowych, z powodu braku rzetelnego i dokumentującego rację MOPR materiału dowodowego w zakresie przyznanych mu zasiłków na żywność i celowego specjalnego po 200 zł, zobowiązanie MORP do przedłożenia dokumentacji uzasadniającej wysokość wypłacanych mi zasiłków właśnie w tej wysokości. W uzasadnieniu skarżący wskazał na swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową, akcentując, że wysokość wypłacanych uprzednio zasiłków ledwo wystarczała mu na przeżycie, stąd też obecnie otrzymane zasiłki stały się rażąco niskie i niewystarczające nawet na skromne przeżycie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2026r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę wskazując na naruszenie: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, a w konsekwencji uznanie, że przyznany specjalny zasiłek celowy na dofinansowanie zakupu ciepłego obuwia, rękawiczek, ciepłych skarpet i środków czystości w kwocie 200 złotych jest w pełni zasadny, podczas gdy sytuacja życiowa i materialna Skarżącego wymaga przyznania wyższej kwoty; oraz art. 41 ust. 1 u.p.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji przyznanie specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu ciepłego obuwia, rękawiczek, ciepłych skarpet i środków czystości w kwocie 200 zł, która to kwota jest znacznie zaniżona w odniesieniu do szczególnych okoliczności -trudnej sytuacji życiowej i materialnej skarżącego, co w konsekwencji powoduje, że przyznany zasiłek nie spełnia celu na jaki został przyznany. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy społecznej w formie jednorazowego specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie zakupu ciepłego obuwia, rękawiczek, ciepłych skarpet i środków czystości w kwocie 200 złotych

Podstawę prawną decyzji stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej określające przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazującej cele polityki społecznej państwa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona wspierać wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a przez to umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Głównym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powstawaniu takich sytuacji przez pomoc rodzinom i osobom w ich usamodzielnianiu się i integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie osób w pozyskiwaniu źródeł dochodów. Pomoc ta może zostać przyznana dopiero w momencie, gdy strona po wykorzystaniu swoich uprawnień, możliwości i zasobów nadal pozostaje w trudnej sytuacji życiowej. Odmienna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadał pomocy społecznej charakter subsydiarny. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. ewentualne potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jedną z ustawowych form pomocy społecznej jest wnioskowany przez skarżącego zasiłek celowy. Zgodnie z art. 39 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1); w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Użycie w tym przepisie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje jednak dopiero po przesądzeniu, że spełnione jest podstawowe kryterium przyznania zasiłku celowego, tj. kryterium dochodowe.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1010 zł. To kryterium obowiązuje od 1 stycznia 2025 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2024r., poz. 1044, dalej: "rozporządzenie RM"). Obowiązywało zatem w momencie składania wniosku przez skarżącego, tj. w styczniu 2026 r. Z kolei sposób obliczania dochodu wnioskujących o przyznanie pomocy społecznej, celem sprawdzenia spełnienia przesłanki kryterium dochodowego, uregulowano w art. 8 ust. 3 u.p.s., zgodnie z którym za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Ustawodawca wprowadził również szczególne zasady ustalania dochodu, w tym dochodu uzyskiwanego z działalności rolniczej.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że dochód skarżącego (którym jest zasiłek stały) wynosi 1229 zł miesięcznie i przekracza kryterium dochodowe dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe wynoszące 1010 zł. Skarżący nie spełnia zatem warunków do otrzymania pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych na zasadach ogólnych. Przekroczenie kryterium dochodowego uzasadniało rozważenie spełnienia przez stronę przesłanek przyznania specjalnego zasiłku celowego, co w sprawie niniejszej organy uczyniły.

Zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przyznanie tego zasiłku na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy. W tym przypadku nie wymaga się spełnienia kryterium dochodowego. Oznacza to, że choć osoby ubiegające się o te specjalne świadczenia powinny co do zasady samodzielnie przezwyciężać powstałe trudności, jednak z uwagi na wyjątkowość zaistniałych okoliczności przysługuje im świadczenie z pomocy społecznej. Zaistnienie wyjątkowych okoliczności uzasadnione jest tym, że przedmiotowa pomoc stanowi odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc pod kątem wystąpienia przypadku szczególnie uzasadnionego.

Pojęcie szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s., jest pojęciem ogólnym i niedookreślonym, nieposiadającym legalnej definicji ustawowej. W doktrynie przyjmuje się, że szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że nie należy ona do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych, a ingeruje w sytuację życiową strony dotkliwie, czy wręcz drastycznie. Są to zatem zdarzenia występujące okazjonalnie, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (vide: W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz. Warszawa 2008, s. 202). Taką również wykładnię przepisu art. 41 pkt 1 u.p.s. przyjęto w orzecznictwie NSA (np. wyrok z 28 sierpnia 2008 r., I OSK 1416/07).

Zauważyć też należy, że osoby, w stosunku do których rozpatruje się możliwość przyznania zasiłku celowego specjalnego, a więc osoby, którym pomoc społeczna jest przyznawana w drodze wyjątku, winny zdawać sobie sprawę, że w stosunku do nich uznanie administracyjne oceniane przez sąd administracyjny poddane jest innym rygorom niż wobec osób, które spełniają kryterium przyznania zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 u.p.s. Nie może bowiem w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które spełniają kryterium z ustawy o pomocy społecznej, spotkają się z odmową przyznawania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które przekraczają kryterium dochodowe, bowiem istotą specjalnego zasiłku celowego o którym mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. jest jego wyjątkowość, uzasadniona wystąpieniem "szczególnie uzasadnionego przypadku".

Należy więc przyjąć, że specjalny zasiłek celowy winien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe.

W sprawie niniejszej bez naruszenia prawa oceniono, że sytuacja życiowa skarżącego spełnia kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku" uzasadniającego przyznanie pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego w kwocie 200 zł. Jak trafnie ustaliły organy w przypadku skarżącego pilną aktualnie potrzebą życiową jest zakup ciepłego obuwia, rękawiczek, ciepłych skarpet i środków czystości. Przyznana skarżącemu pomoc na ww. potrzeby jest zatem adekwatna do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

W ocenie sądu organy nie naruszyły również granic uznania administracyjnego przyznając skarżącemu omawiany zasiłek w kwocie 200 zł, a nie jak oczekiwał skarżący w wysokości nie niższej niż 400 zł. Wbrew stanowisku skarżącego ustalona kwota pomocy w wysokości 200 zł uwzględnia jego sytuację życiową, jak i istniejące możliwości finasowania pomocy, czemu organy (w szczególności organ pierwszej instancji) dały należyty wyraz w decyzjach. Akceptując wywody organów podkreślić należy, że organy pomocowe muszą dokonywać wyboru w hierarchii potrzeb beneficjentów. Z jednej strony muszą brać pod uwagę możliwości ośrodków pomocy społecznej, mając na uwadze, że możliwości budżetu państwa są ograniczone, co jest rzeczą powszechnie znaną i niewymagającą przeprowadzania specjalnego dowodu, z drugiej zaś strony muszą uwzględniać znaczne liczby osób oczekujących pomocy, wśród których znajdują się osoby samotne, samotnie wychowujące dzieci, niepełnosprawne i chore, bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania. Rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być więc nie tylko bardzo wyważone, ale i podlegać ograniczeniom, tak aby pomoc dotarła do osób najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia. Osoby ubiegające się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, gdyż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, które muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Brak przyznania pomocy społecznej w pełnym wnioskowanym zakresie nie może tym samym świadczyć o dyskryminacji wnioskodawcy.

Jak wynika zaś z akt sprawy oraz co zostało podkreślone też przez samego skarżącego w skardze, skarżący korzysta z pomocy społecznej w formie zasiłków celowych od 2015 roku, a jego stałym dochodem jest zasiłek stały. Ponadto, co wynika z decyzji organu I instancji, skoro ilość składanych do MOPR wniosków o przyznanie zasiłków celowych, w tym specjalnych to przeciętnie ok. 850 wniosków miesięcznie na te świadczenia przy miesięcznym budżecie w kwocie ok. 340.000 zł na rok 2026 na te świadczenia, to stwierdzenie organów, że kwota przyznanego skarżącemu zasiłku nie mogła być ustalona w wyższej wysokości, jest jak najbardziej uzasadnione.

Nie kwestionując zatem, że sytuacja skarżącego jest trudna, przyznać należy rację organom, że nie jest ona krytyczna w stopniu uzasadniającym spełnienie żądanej wielkości pomocy (w skardze zawnioskował o podwyższenie przyznanej kwoty do nie niższej niż 400 zł). To zaś prowadzi do wniosku, że skoro organy pomocy społecznej udzielają systematycznie wsparcia skarżącemu, w miarę posiadanych środków, w tym w m.in. w formie zasiłków celowych – nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem dowolnym, a organy obydwu instancji rozpatrując wniosek skarżącego przekroczyły granice uznania administracyjnego.

Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty naruszenia szeregu przepisów k.p.a. Organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz bez naruszenia prawa oceniły sytuację strony, co czyni zarzuty procesowe bezskutecznymi. Rozważono zarówno interes indywidualny (sytuację osobistą, zdrowotną, finansową skarżącego) jak i społeczny (możliwości pomocy społecznej, ilość osób potrzebujących, cele i zadania pomocy społecznej).

W konsekwencji sąd ocenił, że kwestionowana w sprawie niniejszej decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a zarzuty i argumenty skargi, uzupełnione pprzez pełnomocnika skarżącego nie podważyły jej legalności. Zauważyć przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogą same w sobie stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.).

Anna Bartłomiejczuk Barbara Romanczuk Elżbieta Trykoszko