Awaria poczty i wyjazd dyrektora nie uzasadniły przywrócenia terminu do odwołania

Zaskarżonym postanowieniem z 7 maja 2026 r. znak: KL-PPR-A.55.4.2026.19 Inspektor Pracy (dalej też jako "OIP"), po rozpatrzeniu wniosku Ś. M. ("skarżącego") z 23 kwietnia 2026 r., na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 14 kwietnia 2026 r. nr KL-PPR-A.55.4.2026.13.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że ww. decyzją 14 kwietnia 2026 r. inspektor pracy nakazał umieszczenie stanowiska sanitariusz/ sanitariuszka Izby Przyjęć w wykazie stanowisk pracy, o którym mowa w art. 41 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych prowadzonym przez Ś. M.. Nakaz został wysłany skarżącemu na adres do doręczeń elektronicznych i odebrany w tym samym dniu.

OIP zaznaczył, że zgodnie z art. 34 ust. 1 i 5 w związku z art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz.160, dalej "u.p.i.p.") od powyższego nakazu podmiotowi kontrolowanemu przysługiwało odwołanie do okręgowego inspektora pracy w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. Termin do wniesienia odwołania upłynął 21 kwietnia 2026 r. Odwołanie nie zostało wniesione w tym terminie. Z kolei pismem z 23 kwietnia 2026 r. wysłanym w tym dniu za pośrednictwem operatora pocztowego (doręczonym OIP 24 kwietnia 2026 r.) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnił, że w okresie biegu terminu doszło do poważnej awarii powszechnych systemów pocztowych, z których korzysta w celu nadawania korespondencji, co skutkowało brakiem technicznej możliwości jej realizacji. Dodatkowo bezpośrednio po awarii Dyrektor był zobowiązany do odbycia pilnego wyjazdu, podczas którego jego możliwości organizacyjne i techniczne były istotnie ograniczone, co w praktyce uniemożliwiło podjęcie skutecznych działań zastępczych (takich jak skorzystanie z alternatywnych środków komunikacji czy osobiste nadanie pisma) - załączono kopię polecenia wyjazdu służbowego nr [...], z którego wynika, że na zaproszenie z 1 kwietnia 2026 r. Dyrektor uczestniczył w Walnym Zgromadzeniu Związku Pracodawców Opieki Psychiatrycznej i Leczenia Uzależnień w Łodzi. Do wniosku załączono odwołanie od decyzji podpisane przez Dyrektora datowane na 20 kwietnia 2026 r.

W ocenie OIP, powyższe nie uzasadnia uznania, że uchybienie terminowi

do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony.

Organ odwoławczy podniósł, że w aktualnościach na stronie www.poczta-polska.pl z 20 kwietnia 2026 r. zamieszczony był komunikat: "Uprzejmie informujemy, że z powodów technicznych wystąpiła przerwa w dostępie do usługi e-Polecony i serwisu epoczta-polska.pl. Jednocześnie system e-Doręczenia jest w pełni dostępny. Można logować się do skrzynki i zarządzać korespondencją odbieraną i nadawaną do podmiotów publicznych. Zespół techniczny pracuje nad pilnym przywróceniem usługi e-Polecony, przepraszamy za utrudnienia". Pracodawca posiada skrzynkę do doręczeń elektronicznych, a Dyrektor dysponuje kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Prowadzona była przy wykorzystaniu poczty elektronicznej korespondencja z inspektorem pracy - 9 lutego 2026 r., w tym systemie nadano odpowiedź na protokół w czasie poprzedniej kontroli. Z powyższego wynika, że była techniczna możliwość nadania odwołania w systemie e-Doręczenia. Ponadto nawet gdyby nie było możliwe nadanie przesyłki w systemie e-Polecony czy e-Doręczenia, pracodawca mógł dokonać nadania odwołania tradycyjnie. Ostatecznie możliwe było również osobiste doręczenie odwołania do siedziby organu.

Zdaniem OIP, nieobecność Dyrektora 21 kwietnia 2026 r. nie była przeszkodą nie do przezwyciężenia do zachowania terminu do wniesienia odwołania. Złożenie odwołania nie wymaga od strony postępowania obecności w miejscu siedziby. Czynność złożenia odwołania może zostać wykonana podczas pobytu w delegacji, bądź przez pełnomocnika ustanowionego przez stronę.

Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 17.6 Regulaminu organizacyjnego Ś. M. w przypadku nieobecności Dyrektora do zastępstwa upoważniony jest Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa, Zastępca Dyrektora ds. Pielęgniarstwa, Zastępca Dyrektora ds. Ekonomicznych, stosownie do pełnomocnictwa. Dyrektor mając świadomość upływu terminu do wniesienia odwołania, w dniu swojej nieobecności powinien przedsięwziąć kroki zapewniające zachowanie terminu. Wadliwa organizacja zarządzania i funkcjonowania podmiotu wiąże się z pojęciem winy, o jakim mowa w art. 58 § 1 k.p.a. OIP podniósł nadto, że w dobie obecnej cyfryzacji i szerokiej dostępności rozwiązań elektronicznych, pobyt służbowy poza stałym miejscem pracy nie uniemożliwia pobrania pliku z dokumentem, wydrukowania go i osobistego wysłania, czy też zmiany postaci pisma na elektroniczną.

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, OIP powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii braku winy w niedochowaniu terminu i ocenił, że w tej sprawie nie można uznać, że skarżący działał z najwyższą starannością.

W skardze na powyższe postanowienie Ś. [...]

w M. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ w na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 12 u.p.i.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez:

a) błędne przyjęcie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od nakazu inspektora pracy nastąpiło w wyniku zawinienia podmiotu, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dowodów awarii systemu pocztowego, wynika brak zawinienia w uchybieniu terminu nawet w najmniejszym stopniu;

b) bezzasadne przyjęcie, że podmiot mógł nadać odwołanie za pośrednictwem skrzynki do e-Doręczeń, podczas gdy z pouczenia o prawie do wniesienia odwołania nie wynika dopuszczalność wniesienia odwołania drogą elektroniczną, a skarżący nie może ponosić konsekwencji błędnego lub niepełnego pouczenia;

c) pominięcie okoliczności wskazujących, że strona podjęła wszelkie czynności niezbędne do zachowania terminu, a przeszkoda miała charakter obiektywny, nagły i niezależny od jej woli;

2) art. 56 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 u.p.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy

w uchybieniu terminowi, podczas gdy uchybienie nastąpiło wskutek niezależnej od strony awarii systemu operatora pocztowego, uniemożliwiającej skuteczne nadanie pisma w terminie;

3) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 u.p.i.p. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz zasady uwzględniania słusznego interesu strony, poprzez odmowę przywrócenia terminu, mimo istnienia wyjątkowych okoliczności wyłączających winę strony.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że w kluczowym okresie biegu terminu, tj. w czasie, w którym realnie możliwe było dokonanie czynności (sporządzenie i wysyłka pisma), doszło do awarii powszechnych systemów pocztowych, z których podmiot korzysta w celu nadawania korespondencji. Awaria ta miała miejsce właśnie w tym newralgicznym momencie i skutkowała brakiem dostępu do poczty oraz faktyczną niemożnością nadania korespondencji. Tym samym, pomimo gotowości do dokonania czynności w terminie, brak było technicznej możliwości jej realizacji. Pominięto tym samym okoliczności wskazujące, że strona podjęła wszelkie czynności niezbędne do zachowania terminu, a przeszkoda miała charakter obiektywny, nagły i niezależny od jej woli.

Skarżący zarzucił, że pouczenie w decyzji nie informowało o możliwości wniesienia odwołania drogą elektroniczną. W związku z tym nie może on ponosić konsekwencji niepełnego pouczenia. Organ naruszył wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek należytego informowania strony o jej uprawnieniach procesowych, w szczególności o systemie e-Doręczeń, co miało kluczowy wpływ na ocenę braku winy w uchybieniu terminowi. Odmawiając jego przywrócenia, organ powołał się na obiektywną możliwość dochowania terminu przez stronę, jednak nie wykazał, aby wcześniej poinformował ją o alternatywnych, elektronicznych sposobach wniesienia pisma.

Zdaniem skarżącego, w sytuacji, gdy strona podjęła próbę nadania odwołania tradycyjną pocztą, a opóźnienie wynikło z niezależnej od niej awarii, brak informacji o

e-Doręczeniach przemawia za brakiem jej winy. Organ nie może wywodzić negatywnych skutków procesowych z niewykorzystania środka komunikacji, o którego dostępności nie pouczył strony. Znaczenia nie ma przy tym fakt wcześniejszego złożenia innego pisma

w toku postępowania za pośrednictwem e-Doręczeń, ponieważ odwołanie jako środek zaskarżenia wywołuje odmienne skutki prawne. Skarżący ściśle zastosował się do treści otrzymanego pouczenia i nie może z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji OIP z 14 kwietnia 2026 r. nakazującej umieszczenie stanowiska sanitariusz/sanitariuszka Izby Przyjęć w wykazie stanowisk pracy. Wskazaną decyzję doręczono stronie 14 kwietnia 2026 r. na adres do doręczeń elektronicznych.

W skardze strona skarżąca nie kwestionuje daty odbioru decyzji, ani złożenia odwołania od tej decyzji po terminie. Spór dotyczy prawidłowości oceny przez organ przyczyn podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, które mają uzasadniać brak winy strony w uchybieniu terminu.

Podstawę prawną wydanego w sprawie przez OIP postanowienia stanowił przepis art. 58 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

We wskazanym przepisie zawarto przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony.

W tej sprawie siedmiodniowy termin do wniesienia odwołania biegł od doręczenia decyzji ŚCP 14 kwietnia 2026 r. i upłynął 21 kwietnia 2026 r. Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu w terminie, bo 24 kwietnia 2026 r. i dopełniła warunku dokonania równocześnie z wnioskiem czynności, której terminowi uchybiła (złożyła odwołanie).

Organ stwierdził, że skarżący nie spełnił warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy stanowisko organu jest prawidłowe.

Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu jest stosowana

w wyjątkowych sytuacjach. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2025 r., sygn. akt I GSK 504/24, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl., podobnie jak powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych). Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie.

Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, także m.in.: postanowienie NSA z 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 599/17, postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 10/14).

Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że strona powołuje się okoliczność, iż w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania doszło do poważnej awarii systemów pocztowych, z których korzystała w celu nadawania korespondencji do organu, co miało skutkować brakiem technicznej możliwości jej realizacji. Nadto Dyrektor był zobowiązany do odbycia wyjazdu służbowego, podczas którego jego możliwości organizacyjne i techniczne były istotnie ograniczone. Do wniosku dołączono kopię polecenia wyjazdu służbowego w dniach 21 - 22 kwietnia 2026 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar) czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 27 marca 2024 r., I OSK 317/23).

Podkreślenia wymaga, że wyjazd w delegację służbową co do zasady nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Nie jest bowiem czynnością, której nie można przewidzieć, ani przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, aby złożyć w terminie odwołanie. Wyjazd w delegację służbową nie stanowi okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu tylko dlatego, że osoba reprezentująca stronę przebywała poza siedzibą podmiotu (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2024 r., II OSK 920/23). Czynność ta może zostać dokonana zarówno podczas pobytu w delegacji, ale także przez pełnomocnika ustanowionego przez stronę postępowania, którym może być także upoważniony pracownik.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd podzielił stanowisko organu, że nie wystąpiły nadzwyczajne przesłanki, niezależne od woli strony, uzasadniające przywrócenie terminu. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności pozwalających przyjąć, że dochował odpowiedniej staranności przy prowadzeniu swoich spraw.

Skarżący dysponował okresem 7 dni na sporządzenie, podpisanie i nadanie odwołania. W tym czasie miał możliwość złożenia odwołania również pomimo wystąpienia powoływanych we wniosku utrudnień technicznych.

Po pierwsze, co wymaga podkreślenia, z przytoczonego przez organ komunikatu Poczty Polskiej z 20 kwietnia 2026 r. wynika, że z powodów technicznych wystąpiła przerwa w dostępie do usługi e-Polecony i serwisu epoczta-polska.pl, natomiast system e-Doręczeń pozostawał w pełni dostępny. Komunikat wskazywał na możliwość logowania do skrzynki i zarządzania korespondencją odbieraną oraz nadawaną do podmiotów publicznych. Zatem nie ma podstaw do utożsamiania awarii wskazanej usługi e-Polecony z niedostępnością systemu e-Doręczeń. Problemy z usługami Poczty Polskiej, jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu, mogły wystąpić także 15 kwietnia 2026 r. To uprawdopodabnia, że w trakcie okresu do złożenia odwołania mogły wystąpić przeszkody w dniach 15 i 20 kwietnia 2026 r. z niektórymi rodzajami usług oferowanych przez Pocztę Polską. Wnioskodawca nie wykazał jednak, aby nie mógł w tych dniach skorzystać z innych – dostępnych wówczas - usług operatora publicznego, albo z innych środków nadawania przesyłek pocztowych (listownie, w innej placówce, pocztex). Z pewnością więc w okresie 14-21 kwietnia 2026 r. strona mogła korzystać z oferty Poczty Polskiej, jeśli z pewnymi ograniczeniami 15 i 20 kwietnia, to nie wykazała takich przeszkód, które w tym okresie uniemożliwiły jej dokonanie wysyłki pisma w inny dostępny sposób za pośrednictwem Poczty Polskiej. Podsumowując tę część rozważań, strona nie uprawdopodobniła, aby podjęła próbę nadania odwołania za pośrednictwem operatora pocztowego lub za pośrednictwem doręczenia elektronicznego i napotkała przeszkodę w tej wysyłce niezależną od niej.

Po drugie, w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe było zorganizowanie doręczenia pisma do siedziby organu osobiście przez pracownika ŚCP lub inną osobę upoważnioną. W tej sprawie nie wykazano przeszkód, dla których takiego sposobu doręczenia odwołania strona nie mogła zrealizować.

Po trzecie, odnosząc się do argumentacji dotyczącej nieobecności Dyrektora, spowodowanej wyjazdem służbowym w dniach 21 - 22 kwietnia 2026 r., należy podnieść, że delegacja rozpoczęła się dopiero w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania. To powoduje, że Dyrektor, należycie dbający o sprawy urzędowe ŚCP, mógł osobiście przesłać odwołanie przed wyjazdem. Z dokumentów powołanych we wniosku wynika nadto, że wyjazd wiązał się z zaproszeniem z 1 kwietnia 2026 r. na Walne Zgromadzenie Związku Pracodawców Opieki Psychiatrycznej i Leczenia Uzależnień w Łodzi. Nie był on zatem zdarzeniem nieprzewidzianym, które zaskoczyło stronę, w każdym razie nie uprawdopodobniono, aby z powodu wyjazdu służbowego Dyrektora (w ostatnim dniu terminu) nie było możliwości wcześniejszego przygotowania i podpisania pisma przez Dyrektora celem jego terminowego nadania (np. z wykorzystaniem podległej służbowo kadry pracowniczej).

Po czwarte, nie można również pominąć rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących u skarżącego. Zgodnie z § 17 ust. 6 Regulaminu organizacyjnego Ś. M. w razie nieobecności Dyrektora do jego zastępowania upoważnieni są, stosownie do udzielonych pełnomocnictw, Zastępca Dyrektora ds. Lecznictwa, Zastępca Dyrektora ds. Pielęgniarstwa oraz Zastępca Dyrektora ds. Ekonomicznych. Wskazana regulacja dowodzi istnienia uprawnienia Dyrektora do udzielenia umocowania zastępcy do podpisania i nadania odwołania. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego nie mógł skorzystać z takiej możliwości i powierzyć swojemu zastępcy czynności związanych z przygotowaniem i wysłaniem korespondencji.

Po piąte, nie uprawdopodobniono, aby niemożliwym było ustanowienie przez Dyrektora do występowania w tej sprawie pełnomocnika profesjonalnego (adwokata czy radcy prawnego), bądź skorzystanie ze służb odpowiedzialnych za obsługę prawną ŚCP.

Zdaniem Sądu, mając powyższe na względzie, skarżący nie wykazał, aby podejmował działania zmierzające do skutecznego złożenia odwołania, a zaistniały nieprzewidziane i niezależne od woli strony przeszkody, które obiektywnie uniemożliwiły zachowanie terminu.

Zarzuty skargi, które zasadzały się na twierdzeniu, że strona bez swojej winy uchybiła terminowi, okazały się niezasadne.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący braku pouczenia o możliwości wniesienia odwołania drogą elektroniczną. Organ w pouczeniu nie ma obowiązku wskazywać stronie sposobu wniesienia pisma, w tym pouczać o możliwości doręczenia pisma na zasadzie e-Doręczeń. Zresztą skarżący posiadał skrzynkę do doręczeń elektronicznych, a Dyrektor dysponował kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Organ wskazał, że 9 lutego 2026 r. skarżący przekazał w formie elektronicznej odpowiedź na protokół z poprzedniej kontroli. Okoliczność ta świadczy o wcześniejszym korzystaniu z doręczania pism drogą elektroniczną i nie przesądza sama w sobie o niedopuszczalności skorzystania przez stronę z innych powszechnie dostępnych sposobów doręczania korespondencji do organów administracji publicznej. Jest to kwestia nie tylko znajomości prawa, co również zasad doświadczenia życiowego, którym powinny dysponować władze takiego podmiotu, jakim jest szpital publiczny będący jednostką realizującą zadania publiczne, a więc z zasady dysponująca służbami posiadającymi wiedzę o podstawowych sposobach doręczania przesyłek do organów publicznych. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem związku przyczynowego między wskazywanym brakiem pouczenia w skarżonym nakazie, a uchybieniem terminu. Przyjęta praktyka korzystania z określonych form doręczania pism do OIP nie oznacza, że strona nie dysponowała możliwościami organizacyjnymi, aby konkretne pismo doręczyć w inny sposób dla zachowania terminu.

Co jednak najistotniejsze, skarżący nie uprawdopodobnił, aby podjął jakąkolwiek próbę złożenia odwołania w terminie, która jednak okazała się nieskuteczna.

Powyższe okoliczności, oceniane łącznie, uprawniają do stwierdzenia, że brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Czasowe utrudnienia techniczne dotyczące określonej usługi pocztowej i zaplanowany wyjazd służbowy Dyrektora nie stanowiły przeszkód, których nie można było przezwyciężyć przy dochowaniu staranności wymaganej od strony należycie dbającej o swoje sprawy urzędowe. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że podjął wszystkie niezbędne działania w celu zapobieżenia uchybieniu terminowi do wniesienia środka odwoławczego.

Niezasadne okazały się zarzuty skargi.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.