Sąsiad bezskutecznie kwestionował liczbę wylotów kanału A w projekcie. Sąd oddalił skargę

Decyzją z dnia 11 stycznia 2019 r. Nr 12/2019, znak: IR-V.7721.279.2018 PK Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Starosty Łowickiego z dnia 31 sierpnia 2018 r. Nr 468/2018, znak: AB.6740.402.2018, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę odcinka kanału "A" w zakresie terenu A Sp. z o.o. Sp. k. w nowym śladzie z zasypaniem starego odcinka wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych (w zamian za istniejące na starej trasie kanału) oraz budową nowego fragmentu kanalizacji deszczowej miejskiej i wylotu do kanału "A" (w zamian za istniejący prowadzący do starego przebiegu kanału), na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w Ł., obręb urbanistyczny [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2018 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2018 r. M. K., reprezentowany przez A. M., zwrócił się do organu I instancji o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez SKO w Skierniewicach wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Łowicz z dnia 26 czerwca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oraz postanowienia Burmistrza Miasta Łowicz z dnia 12 marca 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W piśmie z dnia 24 lipca 2018 r. M. K., reprezentowany przez A. M., wyraził sprzeciw wobec planowanej inwestycji, wskazując jednocześnie, że przyniesie ona negatywne konsekwencje dla sąsiednich nieruchomości i nie spełnia warunków określonych w decyzji środowiskowej.

Pismem z dnia 24 lipca 2018 r., w związku ze stwierdzeniem braku spójności dokumentacji budowlanej z uzyskanym pozwoleniem wodnoprawnym (decyzja Starosty Łowickiego znak OS.6341.2.13.2017 z 7 grudnia 2017 r.), inwestor przedłożył organowi pierwszej instancji korektę dokumentacji w zakresie m.in. projektu zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem lokalizacji kanału o 3 metry od granic nieruchomości położonych przy ul. [...] oraz zmiany numeracji wylotów.

W dniach 31 lipca 2018 r. i 2 sierpnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Łowiczu wpłynęły pisma inwestora będące odpowiedzią na wniosek M. K. o zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oraz wyjaśnieniami w sprawie uwag i zastrzeżeń zawartych w piśmie M. K. z dnia 24 lipca 2018 r. W ww. pismach inwestor wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postępowania jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto nie istnieją żadne przeszkody, aby M. K. odprowadzał poprzez własne wyloty wód deszczowych wody opadowe do koryta kanału "A", po uzyskaniu stosownych rozstrzygnięć administracyjnych oraz że naruszenie stosunków wodnych jest kwestią, do której badania właściwy jest wójt (burmistrz, prezydent). Takie postępowanie może toczyć się jedynie w odniesieniu do stanu, który już zaistniał, a nie jest czysto hipotetyczny i dodatkowo wątpliwy. Naruszenie stosunków wodnych musi zaistnieć w rzeczywistości i musi powodować realne szkody na nieruchomości sąsiedniej, co w faktycznym stanie nie miało miejsca. Dodatkowo inwestor poinformował, że sprawa ewentualnego wpływu inwestycji Spółki A na nieruchomości sąsiednie była już analizowana na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakładającego zmianę przebiegu koryta kanału "A". Sprawa ta podlegała także analizie na etapie oceny wpływu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji przez Burmistrza Łowicza oraz w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego - zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W ww. postępowaniach organy nie stwierdziły negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na stan wód, stosunki wodne, czy też na nieruchomości sąsiednie. Inwestor zwrócił uwagę, iż argumenty podane w piśmie pełnomocnika M. K. stanowią powielenie dotychczas zgłaszanych wniosków i uwag, które podlegały już badaniu przez organy administracji i nie uznano ich za zasadne.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. A. M., pełnomocnik M. K., ponownie wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi M. K. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie nr 44/2018/KUZ z dnia 11 czerwca 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Łowickiego znak OS.6341.2.13.2017 z dnia 7 grudnia 2017 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2018 r. organ I instancji ponownie odmówił zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. Nr 468/2018, znak: AB.6740.402.2018 Starosta Łowicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Burmistrz Miasta Łowicza, po uprzednim zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łowiczu wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji uznano, że nie ma potrzeby wyznaczania obszaru ograniczonego użytkowania, planowana inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób znaczący na obszary geograficzne i znaczną liczbę ludności oraz brak jest możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości, intensywności lub złożoności.

Dalej organ podkreślił, iż inwestycja jest także przedsięwzięciem wymagającym uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wymienionym w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Starosta Łowicki wydał decyzję udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowę odcinka kanału "A" w zakresie terenu A Sp. z o. o. Sp. K. w nowym śladzie z zasypaniem starego odcinka wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych (w zamian za istniejące na starej trasie kanału) oraz budową nowego fragmentu kanalizacji deszczowej miejskiej i wylotu do kanału "A".

W ocenie organu, mimo że usytuowanie projektowanego kanału w sposób przewidziany we wniosku spowoduje objęcie działki M. K. obszarem oddziaływania, to stanowi niewielką ingerencję w przysługujące prawo własności, w tym prawo zabudowy, właścicielowi działki sąsiedniej. To wiąże się z powstrzymaniem od działań, które zakłóciłyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych wynikających z art. 144 Kodeksu cywilnego. Każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ochrona ta obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływaniem jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno - budowlanych. Jednak ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie można rozumieć w ten sposób, że interes osób trzecich nim chroniony może naruszać prawo inwestora wynikające z art. 4 ustawy. Rolą przepisów techniczno - budowlanych nie jest zagwarantowanie, aby planowana inwestycja umożliwiała każde, przyszłe inwestycje na terenach sąsiednich, ale by w związku z wykonaniem nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Wynika z tego, że ochrona interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Zdaniem Starosty Łowickiego projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotno - sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, uzasadnione interesy osób trzecich będą poszanowane, a właściciel nieruchomości powstrzyma się od działań, które zakłóciłyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Organ wydający pozwolenie na budowę, badając przedłożone dokumenty, stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza, zatwierdzonym uchwałą nr XXVIII/187/2016 Rady Miejskiej w Łowiczu, przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe uwzględniają wszystkie warunki korzystania ze środowiska określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Miasta Łowicza i decyzji wodnoprawnej wydanej przez Starostę Łowickiego. Projekt budowlany jest kompletny oraz został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i należące do izby samorządu zawodowego, a projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez co zostały spełnione wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K., lecz Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymał je w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ocenę Starosty Łowickiego, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowcza, zatwierdzonego uchwałą Nr XXVIII/187/2016 Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia 28 lipca 2016 r., a także decyzją Burmistrza Miasta Łowicz o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu M. K., że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany sprzeczny jest z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności z określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach terminem dokonania wycinki drzew, Wojewoda wskazał, iż zgodnie z pkt II.8 ww. decyzji, wycinkę drzew należy prowadzić poza sezonem lęgowym ptaków, tzn. od 16 października do końca lutego. Ponadto zgodnie z zapisem zawartym w pkt I.E.13 projektu budowlanego zaplanowana przez projektanta wycinka drzew zgodna jest z wytycznymi zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak również podnosi inwestor w swoim piśmie z dnia 3 grudnia 2018 r., przed wycinką drzew przepisy prawa zobowiązują inwestora do uzyskania odrębnej decyzji o pozwoleniu na wycinkę drzew. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty skarżącego o niezgodności projektu budowlanego z decyzją Burmistrza Miasta Łowicz o środowiskowych uwarunkowaniach są bezzasadne.

Dalej organ podkreślił, iż projektowana inwestycja jest zgodna także z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym na wykonanie urządzeń wodnych - budowę odcinka kanału "A" w zakresie terenu A Sp. z o.o., Sp. k. w nowym śladzie, z zasypaniem starego odcinka wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych. Skarżący zarzuca niezgodność dokumentacji projektowanej z pozwoleniem wodnoprawnym, jednakże, jak wskazał inwestor w swoim piśmie z dnia 3 grudnia 2018 r., dokumentacja podlegała uzupełnieniom i wszelkie rozbieżności pomiędzy treścią pozwolenia wodnoprawnego, a treścią dokumentacji projektowej zostały usunięte przez wnioskodawcę. Organ odwoławczy stwierdził, że w punkcie 1.9 ww. decyzji Starosta Łowicki określił parametry projektowanych pięciu wylotów kanalizacji deszczowej, podając rzędne, średnice, lokalizację i współrzędne geograficzne każdego z nich. Zgodnie z projektem budowlanym, zaprojektowano pięć nowych wylotów o jednakowych parametrach jak wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym. Ponadto zgodnie z zapisami w pkt. 1.10 pozwolenia wodnoprawnego nowy przebieg kanału A został zaprojektowany w taki sposób, by krawędź skarpy kanału była odsunięta o 3 metry od granicy działek zabudowań mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. A. Skarżący w swoim odwołaniu podnosi, że zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas rozprawy administracyjnej w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, wskazana odległość nie jest zachowana od strony wschodniej i północnej. W oparciu o znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy protokół z ww. rozprawy, Wojewoda stwierdził, że ustalenia, które inwestor wypełnił w projekcie budowalnym, w sprawie zachowania odległości 3 metrów początku skarpy kanału A od granic działek sąsiednich, dotyczyły wyłącznie działek położonych wzdłuż ul. [...] Wykonawca operatu wodnoprawnego poinformował, że po realizacji inwestycji nie zwiększy się ilość wód odprowadzanych do kanału A, chodzi jedynie o przełożenie kanału o około 200 m w kierunku wschodnim na odcinku ok. 560 m. Poziom wód gruntowych i warunki wodne na terenach sąsiednich i na działce A nie ulegną zmianie, więc nie następuje żadna istotna zmiana na terenach sąsiednich, a przełożenie kanału nowym śladem znacznie poprawi warunki odbioru wód. Jak wynika z map zagrożenia powodziowego, na odcinku powyżej zakładu A, na terenie zakładu i na odcinku poniżej terenu zakładu od koryta kanału A nie występuje zagrożenie powodziowe ani wodą Q 1% ani wodą Q 0,2 % wzdłuż kanału. Oznacza to, że inwestycja nie zwiększa zagrożenia powodziowego, bo ono nie występuje. Ponadto zakład A nie zamierza w związku z planowanym przedsięwzięciem zrzucać nowych ilości wód opadowych do kanału A, a powierzchnia terenów zielonych przed przełożeniem kanału jak i po jego przełożeniu nie ulegnie żadnej zmianie, czyli ilość wód w kanale się nie zmieni.

Skarżący wskazuje, że zwiększy się przepustowość kanału, a w miejscu styku nowo wybudowanego odcinka kanału ze starym, dojdzie do możliwości wystąpienia zatoru wody, a w konsekwencji do jej wylewania na pobliskie nieruchomości. Jednakże organ podkreślił, iż przepustowość koryta to parametr geometryczny koryta charakteryzujący jego zdolność do pomieszczenia odpowiedniej ilości wody. Zwiększona przepustowość w analizowanym przypadku na danym odcinku kanału A nie świadczy o zwiększeniu przepływu wody w kanale, lecz wskazuje na możliwe maksymalne natężenie przepływu, jakie koryto może pomieścić. Zwiększenie parametrów koryta nie spowoduje, że na analizowanym terenie zwiększy się natężenie przepływu, czyli objętość wody przepływającej przez dany przekrój poprzeczny koryta. Wobec powyższego, zarzuty M. K. dotyczące niezgodności projektu budowlanego z pozwoleniem wodnoprawnym należy uznać za bezzasadne.

Przechodząc dalej, organ wskazał, iż w projekcie budowlanym określono, że obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, objęte są działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. z treści decyzji środowiskowej, protokołu z rozprawy administracyjnej i pozwolenia wodnoprawnego, zdaniem organu nie wynika, by oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia mogło w sposób istotny kumulować się z oddziaływaniem innych inwestycji. Można zatem stwierdzić brak możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości, intensywności i złożoności. Planowane przedsięwzięcie, zarówno w fazie realizacji jak i w fazie eksploatacji przy zachowaniu odpowiednich środków i technik, nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko. Przepustowość urządzenia wodnego jest wystarczająca do tego, aby bez negatywnych konsekwencji dla gruntów przyległych odebrać wody opadowe i roztopowe. Treść dokumentów w aktach sprawy nie wskazuje na występowanie zagrożenia powodziowego na terenach przylegających do koryta kanału A, w tym również na nieruchomość skarżącego. Wobec powyższego Wojewoda Łódzki uznał zarzuty M. K. dotyczące błędnego zdefiniowania strefy oddziaływania przedmiotowej inwestycji za bezzasadne.

Ponadto inwestor przedstawił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Poza tym projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej, jest kompletny, a załączone do dokumentacji oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane świadczy o możliwości wydania pozwolenia na budowę analizowanej inwestycji. Po analizie akt sprawy stwierdzono także, że przedstawiony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U z 2015 r. poz. 1554).

Organ odwoławczy, badając przedłożoną dokumentację projektową zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami oraz w wymaganym przepisami zakresie, stwierdził, że dokumentacja ta spełnia wymogi konieczne dla uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Organ I instancji nie mógł zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego Starosta Łowicki w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, uzasadniając ten fakt w wydanej decyzji. Organ pierwszej instancji zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uzupełnienia go oraz wypowiedzenia się, co do jego treści. Skarżący w złożonym odwołaniu wskazał, że organ pierwszej instancji nie powiadomił przed wydaniem decyzji administracyjnej o istotnej zmianie w zakresie projektu budowlanego, stąd naruszył zasadę wynikającą z art. 10 k.p.a. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji, zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. powiadomił strony, o otrzymaniu nowych dowodów i materiałów dotyczących prowadzonego postępowania i możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych w sprawie nowych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po wystosowaniu zawiadomienia do organu nie wpłynęły dodatkowe dowody w sprawie. Jak wynika z potwierdzenia odbioru, skarżący otrzymał przywołane zawiadomienie w dniu 23 sierpnia 2018 r.

Odpowiadając na pozostałe zarzuty odwołania, Wojewoda Łódzki podkreślił, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie wykonanie urządzeń wodnych w związku z budową kanału w nowym śladzie i zasypaniem starego odcinka kanału. Jak wskazano w projekcie budowlanym, obecnie na terenie projektowanej inwestycji prowadzone są roboty budowlane związane z realizacją zamierzenia pn. "Budowa zespołu budynków: produkcyjnego, magazynowego, socjalno - biurowego, stróżówki oraz pompowni tryskaczowej wraz ze zbiornikiem z zagospodarowaniem terenu: budową dróg wewnętrznych, placami parkingowymi, manewrowymi oraz przebudową i rozbudową wewnętrznych instalacji pozabudynkowych, budową i przebudową wpustów wód deszczowych do kanału, budową przepustów drogowych na kanale A, budową zjazdu z ul. [...] oraz rozbiórką wiat magazynowych, budynku magazynu chemii, budowli podziemnej i pompowni konserwantów". Zakres objęty tymi pracami w niniejszej dokumentacji traktowany jest jako stan istniejący. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę uwzględniając stan zagospodarowania po zakończeniu obecnie prowadzonych robót budowlanych. W tym przypadku nie można więc mówić o kumulacji z innym planowanym przez inwestora przedsięwzięciem. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na treść uzasadnienia decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nr 44/2018/KUZ z dnia 11 czerwca 2018 r., że szczególne korzystanie z wód, polegające na odprowadzaniu wód deszczowych z terenu zakładu zostało rozstrzygnięte w odrębnych decyzjach administracyjnych. Starosta Łowicki decyzją z dnia 13 października 2016 r. udzielił A Sp. z o.o., Sp. k. pozwolenia wodnoprawnego m.in. na wprowadzanie wód deszczowych pochodzących z parkingów i dróg przejazdowych znajdujących się na terenie zakładu do kanału A, natomiast decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. organ udzielił zakładowi pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód deszczowych do kanału A, pochodzących z dachów i powierzchni utwardzonych znajdujących się na terenie zakładu.

Odnosząc się z kolei do uwag skarżącego dotyczących warunków użytkowania jego działki, organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy koryto kanału A w nowym śladzie będzie nadal przebiegać w sąsiedztwie działki skarżącego i nie istnieją żadne przeszkody, aby M. K. odprowadzał poprzez własne wyloty wód deszczowych wody opadowe do koryta kanału po uzyskaniu stosownych rozstrzygnięć administracyjnych. Mimo że usytuowanie projektowanego kanału w sposób przewidziany we wniosku spowoduje objęcie działki M. K. obszarem oddziaływania, to stanowi to niewielką ingerencję w przysługujące mu prawo własności, w tym prawo zabudowy. Podnoszone przez właściciela nieruchomości sąsiedniej z projektowaną budową zarzuty nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. K., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, co przejawiało się w:

– pominięciu dokumentacji przedstawionej przez skarżącego w toku postępowania, a zwłaszcza załącznika nr 9 i nr 10 do pisma z dnia 28 listopada 2018 r. w postaci wyciągu z projektu budowlanego oraz z decyzji Starosty Łowickiego z dnia 7 grudnia 2017 roku o znaku OS.6341.2.13.2017 (zwanej dalej także pozwoleniem wodnoprawnym), z których wprost wynika, że ilość wylotów podana w projekcie budowlanym jest większa o 1 od tej, którą obejmowało ww. pozwolenie wodnoprawne;

– pominięciu wcześniejszych twierdzeń inwestora powoływanych wprost w decyzji nr A/2017 Burmistrza Miasta Łowicz z dnia 26 czerwca 2017 r. (zwanej dalej decyzją środowiskową), a zawartych m.in. także w załączniku nr 11 do mojego pisma z dnia 28 listopada 2018 roku, w którym wskazywał, że zwiększenie przepustowości wpłynie także na wzrost ilości wody, jaka będzie mogła być odprowadzana przez nowoprojektowany odcinek kanału A;

2) przepisów postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art.107 § 3 k.p.a. poprzez:

– brak dogłębnej analizy okoliczności sprawy, brak szczegółowych ustaleń faktycznych i uzasadnienia w zakresie podnoszonych niezgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz pozwoleniem wodnoprawnym;

– brak wyjaśnienia z jakich konkretnie powodów organ uznał, że zatwierdzony utrzymaną w mocy decyzją projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności z charakterystyką przedsięwzięcia i decyzją środowiskową, co przejawiało się wyłącznie w podaniu argumentacji dotyczącej terminu dokonania wycinki drzew, przy całkowitym pominięciu niezgodności parametrów projektowanego kanału podawanych w projekcie oraz ww. decyzji w zakresie jego przepustowości oraz głębokości;

– brak wyjaśnienia na jakiej podstawie organ II instancji uznał, że zatwierdzony utrzymaną w mocy decyzją projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami pozwolenia wodnoprawnego w zakresie ilości wylotów, skoro dokonana w toku przedmiotowego postępowania w piśmie z dnia 3 grudnia 2018 roku zmiana dokumentacji projektowej dotyczyła jedynie numeracji (a nie ilości) projektowanych wylotów oraz odsunięcia projektowanego kanału o 3 metry od granicy działek zabudowań mieszkalnych zlokalizowanych przy ulicy [...] (nie dotyczyła ona zatem części graficznej projektu, na której widoczna jest także studnia S7, od której odchodzi urządzenie wodnoprawne o przekroju fi 500 mm, a która nie była przedmiotem pozwolenia wodnoprawego);

3) prawa materialnego, tj. art 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane") poprzez przeprowadzenie niewystarczającej analizy i oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a także z pozwoleniem wodnoprawnym - co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało zatwierdzeniem projektu i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo istotnych niezgodności pomiędzy projektem budowlanym z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz pozwoleniem wodnoprawnym.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 21 maja 2019 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu pisma inwestor wskazał m.in., iż wszelkie niespójności pomiędzy dokumentacją projektową a pozwoleniem wodnoprawnym zostały usunięte w toku postępowania, zaś skarżący, formułując zarzuty, wziął pod uwagę jedynie dokumentację załączoną do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Tymczasem nie ma racji, twierdząc, iż ilość wylotów w dokumentacji i pozwoleniu wodnoprawnym nie jest tożsama. Ponadto nie jest prawdą twierdzenie skarżącego, jakoby zwiększenie przepustowości kanału wiązało się z tym, że korytem kanału popłynie większa ilość wody, czy też - że popłynie ona szybciej. Koryto musiało zostać wcięte głębiej w grunt, aby utrzymany został spadek koryta identyczny z przebiegiem pierwotnym. Jednocześnie projekt kanału został opracowany w oparciu o jego obecne parametry i uzgodniony z zarządcą kanału w zakresie wszystkich jego parametrów na nowym odcinku.

W ocenie inwestora nie sposób zgodzić się ze skarżącym również co do tego, że projektowana inwestycja jest niezgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Decyzja ta została sprostowana postanowieniem Burmistrza Miasta Łowicza z dnia 12 marca 2018 r. w zakresie przepustowości. Postanowienie to jest ostateczne, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach odmówiło stwierdzenia jego nieważności.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie niezgodności parametru głębokości kanału "A", zawartego w "Charakterystyce przedsięwzięcia" z projektem budowlanym, inwestor wskazał, iż treść "Charakterystyki przedsięwzięcia" zawiera określenie średniej głębokości koryta kanału, co stanowi wyraźną różnicę w odniesieniu do głębokości określanej dla konkretnego przekroju poprzecznego koryta. Ponadto parametr średniej głębokości kanału nie został objęty treścią decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ani tym bardziej decyzją o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego. Inwestor uzyskał również ostateczne pozwolenie na usunięcie drzew. Natomiast studnia S7, o której wspomina skarżący w skardze, objęta jest odrębnymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, dlatego też nie została objęta postanowieniami pozwolenia wodnoprawnego.

Końcowo inwestor podkreślił, iż przebudowa kanału "A" objęta zaskarżoną decyzją została już wykonana z uwagi na fakt, iż decyzji Starosty Łowickiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Z załączonych do pisma zdjęć wynika, że w związku z przebudową kanału nie doszło do żadnych niekorzystnych zjawisk, o których pisze skarżący, takich jak zawirowania, podpiętrzenie, zator, strata przepływów.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 244/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania H. K.. Ponadto w piśmie z dnia 3 lipca 2019 r. pełnomocnik M. K. poinformował o jego śmierci w dniu 21 czerwca 2019 r. Jednocześnie wskazał spadkobierców skarżącego – A. K., A. K., Z. T. oraz T. K. oraz spadkobierców H. K. – D. Ś. oraz Ł.K..

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły postanowienia Sądu Rejonowego w Łodzi o stwierdzeniu nabycia spadku po M. K. oraz H. K., wobec czego postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Postanowieniem z dnia 13 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, wskazując, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczy się postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Łd 35/19, w którym przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 2 listopada 2018 r. nr KO.4113.74.2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast wyrokiem z dnia 13 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił ww. decyzję wraz z decyzją ją poprzedzającą, co oznacza, że kwestia prawidłowości decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań spornego przedsięwzięcia wobec wniosku o stwierdzenie nieważności nie została jeszcze prawomocnie przesądzona. To zaś bezspornie wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. III OSK 3270/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok w sprawie o sygn. II SA/Łd 35/19 oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lipca 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 242/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. K., A. K., T. K. i Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 2 listopada 2018 roku nr KO.4113.74.2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia 25 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na śmierć uczestnika postępowania J.W.M..

Przy piśmie z dnia 14 lipca 2026 r. notariusz K. M. przesłała do sądu wypis aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 30 stycznia 2025 r., Rep. A nr [...] po J. W. M., z którego wynika, iż jego spadkobiercami zostali J. M., L. E. K., R. M. i J. M.. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd postanowieniem z dnia 24 lipca 2026 r. podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jak to zostało wyżej powiedziane, jest decyzja Wojewody Łódzkiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Łowickiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę odcinka kanału "A" w nowym śladzie z zasypaniem starego odcinka wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych oraz budową nowego fragmentu kanalizacji deszczowej miejskiej i wylotu do kanału "A". Podstawę materialnoprawną podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, zm.: Dz. U z 2018 r. poz. 1276 i poz. 1496), dalej jako: "p.b.".

Zgodnie z art. 28 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak wynika z art. 32 ust. 4 pkt p.b. warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest uprzednie wystąpienie z wnioskiem w tej sprawie złożonym w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1), złożenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).

Z treści przywołanych przepisów wynika zatem, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. To zaś oznacza, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Zakres uprawnień kontrolnych organu został określony w art. 35 ust. 1 p.b. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów.

Analiza akt postępowania w kontrolowanej sprawie prowadzi do wniosku, że organy dokonały sprawdzenia projektu w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 p.b., w wyniku czego zasadnie ustaliły, że jest on zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez dr hab. inż. arch. M. F. posiadającego uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej, mgr inż. M. N. posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności sanitarnej, mgr inż. K. K. posiadającego uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności melioracje i urządzenia wodne i sprawdzony przez mgr inż. arch. A. S. posiadającego uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Jak wynika z akt postępowania projekt został uzgodniony przez Zakład Usług Komunalnych w Łowiczu Dział Wodno-Kanalizacyjny, Urząd Miasta w Łowiczu. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ zasadnie ocenił, że projekt jest kompletny i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27.04.2012 r. (Dz.U.2015.1554) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Trafnie również oceniły organy, że projekt spełnia wymóg zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dokonana przez organy ocena zgodności z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 26 czerwca 2017 r. nr 4/2017 sprostowaną postanowieniem z dnia 12 marca 2018 r. oraz decyzja z dnia 7 grudnia 2017 r. o pozwoleniu wodnoprawnym, znajduje oparcie w treści projektu stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę nr 468/2018 z dnia 31 sierpnia 2018 r.

Niezasadne natomiast okazały się zarzuty podnoszone w skardze.

Wskazywana przez skarżącego rozbieżność liczby wylotów podanej w projekcie i liczby wynikającej z pozwolenia wodnoprawnego nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym. Już w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje budowę sześciu nowych wylotów, podczas gdy pozwolenie wodnoprawne zezwala na budowę jedynie pięciu. Trzeba zatem zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, iż w punkcie 1.9 Starosty Łowickiego znak OS.6341.2.13.2017 z 07.12.2017 r. o pozwoleniu wodnoprawnym organ określił parametry projektowanych pięciu wylotów kanalizacji deszczowej, podając rzędne, średnice, lokalizację i współrzędne geograficzne każdego z nich. Wojewoda Łódzki wskazał również, że dokumentacja podlegała uzupełnieniom i wszelkie rozbieżności pomiędzy treścią pozwolenia wodnoprawnego, a treścią dokumentacji projektowej zostały usunięte przez wnioskodawcę. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że zgodnie z projektem budowlanym, zaprojektowano pięć nowych wylotów o jednakowych parametrach jak wskazane w pozwoleniu wodnoprawnym. Ustalenie to znajduje oparcie w dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, zarówno części tekstowej jak i graficznej, gdzie określa się liczbę wylotów jako 5, co potwierdzają przekroje wylotów przedstawione na załączonych projektach.

Odnośnie zarzutu dotyczącego wpływu zwiększenia przepustowości na wzrost ilości wody, jaka będzie mogła być odprowadzana przez nowoprojektowany odcinek kanału "A" wypada wskazać, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podnosi, że przepustowość koryta to parametr geometryczny koryta charakteryzujący jego zdolność do pomieszczenia odpowiedniej ilości wody. Zwiększona przepustowość wskazuje na możliwe maksymalne natężenie przepływu jakie koryto może pomieścić nie oznacza natomiast, że na analizowanym terenie zwiększy się natężenie przepływu, czyli objętość wody przepływającej przez dany przekrój poprzeczny koryta. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że stosownie do decyzji Burmistrza Miasta Łowicza o środowiskowych uwarunkowaniach nr 4/2017 z dnia 26 września 2017 r. sprostowanej postanowieniem Burmistrza Miasta Łowicza z dnia 12 marca 2018 r. przepustowość kanału "A" została ostatecznie ustalona na poziomie Qmax: 20,9 m3/s. Kwestionując prawidłowość oceny dokonanej przez organy co do zgodności dokumentacji projektowej z tym wymogiem, skarżący nie wykazał, aby parametry inwestycji określone w dokumentacji projektowej pozwalały na ustalenie, iż rzeczywista przepustowość kanału, obliczona na podstawie tych parametrów, przekraczała powyższą wielkość.

Niezasadny okazał się także zarzut niezgodności projektu budowlanego planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji środowiskowej w zakresie średniej głębokości koryta kanału "A", która w ocenie skarżącego stosownie do decyzji środowiskowej wynosić powinna 1,5 m. Z treści uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika bowiem, że średnia głębokość istniejącego kanału wynosi 1,5 m, natomiast dla kanału projektowanego parametr ten wynosić ma 1,7m. Również w tym przypadku skarżący nie wykazał, aby parametry inwestycji określone w dokumentacji projektowej pozwalały na ustalenie, iż średnia głębokość projektowanego kanału nie jest zgodna wartością przywołaną w uzasadnieniu decyzji środowiskowej.

Należało także zważyć, że wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie ograniczając się do argumentacji dotyczącej terminu wycinki drzew. Wojewoda Łódzki odniósł się bowiem zarówno do kwestii liczby wylotów, zagrożenia powodziowego, przepustowości projektowanego kanału, jego głębokości, obszaru oddziaływania w tym kumulacji z innymi inwestycjami, interesu osób trzecich a także do wskazywanego również w skardze zarzutu dotyczącego odsunięcia projektowanego kanału o 3 metry od granicy zabudowanych działek zlokalizowanych przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisami w pkt. 1.10 pozwolenia wodnoprawnego nowy przebieg kanału A został zaprojektowany w taki sposób by krawędź skarpy kanału była odsunięta o 3 metry od granicy działek zabudowań mieszkalnych zlokalizowanych przy ul. [...] oraz że w oparciu o znajdujący protokół z rozprawy administracyjnej bezpodstawne są zarzuty niezachowania wskazanej odległości od strony wschodniej i północnej.

W ocenie Sądu ustalenia organów obu instancji znajdują swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, którego analiza prowadzi do wniosku, że niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez jego wybiórczą ocenę. Jak to zostało wykazane powyżej, ustalenia organu zarówno odnośnie liczby wylotów jak i przepustowości kanału, okazały się uzasadnione na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego.

W sprawie nie doszło zdaniem Sądu do zarzucanego w skardze naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji organu I instancji w kontekście całości materiału znajdującego się w aktach postępowania pozwala na ustalenie zasadności dokonanej przez organ oceny, której konkluzje zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

a.bł.