Zalesienie działki z domem bez uzasadnienia. Sąd unieważnił plan w części

Pismem z dnia 11 marca 2026 r. J. K. (strona, skarżący) złożył skargę na uchwałę Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. terenów leśnych i zalesień w części obejmującej działkę nr [...], położoną w R. S., obręb R. S., gmina B..

Skarżący wniósł o:

- stwierdzenie nieważności uchwały nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. terenów leśnych i zalesień w części obejmującej działkę nr [...], położoną w miejscowości R. S., obręb R. S., gmina B.;

- zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

- art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwe jest sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego na zwykłej mapie ewidencyjnej bez wykorzystania kopii map zasadniczych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w sytuacji, gdy w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały istniały w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym mapy zasadnicze oraz sytuacyjno-wysokościowe dla miejscowości objętych wymienioną uchwałą;

- interesu skarżącego, które polegało na przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w celu użytkowania leśnego (część oznaczona w planie symbolem AB2 ZL) oraz pod zalesienie (część oznaczona w planie symbolem AB4 RL) działki będącej własnością skarżącego oznaczonej nr [...], położonej w miejscowości R. S., obręb R. S., gmina B., w sytuacji, gdy na działce tej znajduje się zagospodarowana posesja skarżącego zabudowana budynkiem mieszkalnym, budynkami gospodarczymi, altaną i garażem, które istniały już w dniu wydania decyzji. Działka ta w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. znajdowała się w strefie rolno-osadniczej z możliwością zabudowy mieszkaniowej i letniskowej.

Skarżący zwrócił uwagę, że w czasie podejmowania uchwały w 2005 r. istniały mapy zasadnicze sytuacyjno-wysokościowe, zaś mapy ewidencyjne wykorzystane w uchwale w stosunku do obrębu nie zawierały aktualnych na dzień podejmowania uchwały punktów osnowy geodezyjnej, budynków, budowli i urządzeń budowlanych, sieci uzbrojenia terenu i innych elementów. Zatem ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, zostały opracowane na nieaktualnych mapach, które nie uwzględniają budynków, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych. Taki stan narusza art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem strony wskutek podjęcia uchwały doszło też do naruszenia interesu prawnego skarżącego polegającego na przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w celu użytkowania leśnego (część oznaczona w planie symbolem AB2 ZL) oraz pod zalesienie (część oznaczona w planie symbolem AB4 RL) działki będącej własnością skarżącego oznaczonej nr [...], położonej w miejscowości R. S., w sytuacji gdy na działce tej znajduje się zagospodarowana posesja zabudowana budynkiem mieszkalnym, budynkami gospodarczymi; altaną i garażem, które istniały już w dniu wydania decyzji. Stan prawny powstały po podjęciu uchwały uniemożliwia skarżącemu dotychczasowe korzystanie z działki jak i jakiekolwiek plany inwestycyjne w zakresie ewentualnej zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. działając w imieniu Rady Gminy wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że nieruchomość skarżącego była w pierwotnym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (plan z 2003 r.) przeznaczona częściowo pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a częściowo do użytkowania leśnego. Fakt istnienia lasu na części terenu został potwierdzony w przedłożonym wypisie z rejestru gruntów, z którego wynika, że 0,97 ha powierzchni działki nr [...], obręb R. S., stanowią użytki leśne. W związku z powyższym przeznaczenie części wskazanej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do użytkowania leśnego stanowiło odzwierciedlenie istniejącego stanu faktycznego. Natomiast pozostała część działki, stanowiąca użytki rolne, została przeznaczona do zalesienia w celu powiększenia już istniejących obszarów leśnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143. - dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 1 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm. - dalej jako: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm. - dalej jako: "u.p.z.p.") wynika, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem musi mieć charakter konkretny i aktualny, a ponadto musi być naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia.

Źródłem naruszenia interesu prawnego może być jedynie bezpośrednie oddziaływanie przepisu planu miejscowego, w tym w szczególności zmiana przeznaczenia terenu skarżącego, wprowadzenie określonych ograniczeń w jego zagospodarowaniu, nakazów lub zakazów.

W sprawie tak rozumiany interes prawny skarżącego do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, albowiem jest on właścicielem nieruchomości objętej ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego, przy czym ustalenia wynikające z planu negatywnie oddziaływują na sferą interesów właścicielskich skarżącego (wykluczają możność zabudowy działki, która jest objęta zaskarżonym planem miejscowym).

Naruszenie przez uchwałę interesu prawnego skarżącego uzasadnia jedynie legitymację skargową, co stanowi warunek konieczny do rozpoznania skargi przez sąd. Nie oznacza natomiast, że tym samym naruszone zostało również prawo przedmiotowe, a to dopiero implikuje stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny.

Uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu wymaga kumulatywnego spełnienia obu warunków, czyli zarówno naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, jak i naruszenia prawa przedmiotowego.

Warunkiem uwzględnienia skargi jest więc sprzeczność uchwały z prawem.

W skardze zarzucono naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 pkt 7 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, które polegało na błędnej wykładni przejawiającej się uznaniem, że można sporządzić plan miejscowy na zwykłej mapie ewidencyjnej bez wykorzystania urzędowych kopii map zasadniczych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w sytuacji, gdy w dacie podejmowania skarżonej uchwały istniały w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym mapy zasadnicze (sytuacyjno-wysokościowe dla miejscowości objętych wymienioną uchwałą.

Powyższy zarzut dotyczący naruszenia trybu sporządzania aktu prawa miejscowego, mógłby skutkować nieważnością uchwały tylko wtedy, gdyby naruszenie trybu sporządzania planu miało charakter istotny.

Z uwagi na treść art. 101 ust. 2 u.s.g., który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił wyjaśnić należy, że z regulacji tej wynika możliwość tylko jednokrotnej kontroli przez sąd administracyjny legalności aktu skarżonego na podstawie art. 101 u.s.g.

Mając więc na uwadze, że procedura związana z wydaniem uchwały Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień była już wcześniej poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który m.in. orzekał już w tym przedmiocie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 1187/17 oddalając skargę i nie stwierdzając istotnych naruszeń trybu sporządzenia planu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego.

Inaczej ocenić należy natomiast kwestię naruszenia zasad sporządzania planu, przy czym wyjaśnić należy, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił z wyłączeniem jednakże oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy.

W sprawie zaskarżono uchwałę Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień w części dotyczącej działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położnej w R. S..

Zaskarżonym planem miejscowym przyjętym uchwałą Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z dnia 6 września 2005 r. na części tej działki ustalono przeznaczenie Lasy - grunt przeznaczony pod użytkowanie leśne (symbol AB2 ZL) oraz pod zalesienie (symbol AB4 RL).

Zaskarżonym planem miejscowym dokonano więc zmiany przeznaczenia części terenu obecnej działki nr [...].

Zmiana ta miała w części charakter istotny, albowiem dokonano zmiany terenu o innym pierwotnym przeznaczeniu na teren lasów i pod zalesienie (symbole ZL i RL).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy.

Niewątpliwie więc to gmina posiada kompetencję do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej, w tym ustalania przeznaczenia poszczególnych terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego czy określania sposobów zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. W ramach tych uprawnień gmina posiada także możność ingerencji w prawo własności podmiotów prywatnych.

Zasada ta ma niewątpliwie pierwszeństwo przy dokonywaniu kontroli sądowej aktów prawa miejscowego w postaci planów miejscowych, co oznacza, że u podstaw stwierdzenia nieważności tego typu aktów mogą leżeć tylko istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Przysługujące gminie władztwo planistyczne nie ma natomiast charakteru absolutnego i niczym nieograniczonego.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie przyznanie gminie władztwa planistycznego nie może oznaczać podejmowania działań arbitralnych. Gminie przysługuje władztwo planistyczne, lecz z uprawnienia tego nie może korzystać w sposób dowolny. Władztwo to nie może być traktowane jako nieumotywowana ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi.

Ingerencja w prawo własności podmiotów prywatnych powinna być dokonywana z zachowaniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2439/20).

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że organ nie wykazał, by dochował tak rozumianej zasady proporcjonalności oraz przekroczył granice przysługującego mu władztwa planistycznego w zakresie, w jakim południową część działki nr [...] objętej uprzednio strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU) przeznaczył w planie uchwalanym w 2005 r. pod tereny lasów i zalesień.

Ingerencja w prawo własności podmiotów prywatnych powinna zostać należycie i wyczerpująco umotywowana.

W szczególności organ powinien w sposób należyty wykazać zarówno przyczyny, jak i zasadność przyjmowanych rozwiązań dotyczących zmiany przeznaczenia terenów objętych planem miejscowym.

Zaskarżona uchwała Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia, które wyjaśniłoby potrzebę i zasadność przeznaczenia południowej części działki nr [...] pod tereny lasów i zalesień.

Uzasadnienia takiego nie przedstawił także organ w toku trwającego postępowania sądowoadministracyjnego, ograniczając się do stwierdzenia o tym, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi, natomiast mając na uwadze, iż uchwały sprzeczne z prawem nie powinny funkcjonować w obrocie prawnym, co leży niewątpliwie w interesie publicznym, Gmina B. pozostawia uznaniu Wysokiego Sądu zasadność stwierdzenia nieważności w/w uchwały w zakresie wskazanym w skardze.

Potrzeba i zasadność wprowadzenia takiego ustalenia (AB2 ZL i AB4 RL) nie została więc przez organ planistyczny w żaden sposób umotywowana.

Co więcej również z pozostałego materiału dowodowego nie wynika ani racjonalna przyczyna, ani zasadność zaskarżanych rozwiązań przeznaczających południowej części działki nr [...] pod tereny lasów i zalesień.

Jak wynika z wyjaśnień organu z ustaleń poprzednio obowiązującego na tym terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B., który utracił moc 31 grudnia 2003 r. nieruchomość skarżącego była w tym planie przeznaczona częściowo pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a częściowo do użytkowania leśnego. Organ nadmienił też, że istnienie lasu na części działki został potwierdzony w wypisie z rejestru gruntów, z którego wynika, że 0,97 ha powierzchni działki nr [...] w R. S. stanowią użytki leśne (k.5-5v i 17 akt sądowych).

Również z przedłożonego rysunku (wyrysu) planu miejscowego obwiązującego poprzednio, tj. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjętego uchwałą nr XVII/81/92 z dnia 13 sierpnia 1992 r., zmienionego uchwałą nr VI/27/94 z dnia 3 grudnia 1994 r. (oznaczonego jako dokument 3 w aktach administracyjnych) wynika, że południowa część działki nr [...] objęta była strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU).

Z powyższego wynikało więc, że w poprzednio obowiązującym planie miejscowym południowa część działki nr [...] przeznaczona była pod budownictwo mieszkaniowe, a więc była terenem, na którym można było realizować zabudowę mieszkaniową i usługową.

Poprzednie przeznaczenie terenu w żaden sposób nie uzasadniło więc zmiany dokonanej zaskarżoną uchwałą, która typowe tereny do zabudowy przeznaczono pod tereny lasów.

Brak jest także podstaw do tego, by potrzebę i zasadność przeznaczenia części działki nr [...] pod tereny lasów wyprowadzać z postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W sprawie organ planistyczny nie wykazał, jaki interes publiczny przemawiał za zmianą przeznaczenia przedmiotowego terenu na tereny leśne.

W powyższej zmianie trudno dopatrzeć się jakiegokolwiek interesu publicznego, rozumianego jako uwzględnienie potrzeb lokalnej społeczności oraz potrzeb związanych z planowaniem przestrzennym, także w okolicznościach faktycznych sprawy, a tym bardziej takiego, który mógłby uzasadniać związane z tym ograniczenie prawa własności polegające na przeznaczeniu terenów budowlanych pod lasy i zalesienie.

Racjonalność takiego działania należy zaś wykluczyć całkowicie jeżeli uwzględni się, że skarżący pod rządami poprzednio obowiązującego planu miejscowego, który południową część działki przeznaczał pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe, uzyskał w 1998 r. pozwolenie na budowę i wybudował budynek mieszkalny, którego budowę rozpoczął już w 1998 r. (k.5v, 17 i 18 akt sądowych; dokumenty w postaci decyzji Nr [...] z dnia 17 listopada 1998 4. Urzędu Rejonowego w B. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w R. S. oraz załącznika do decyzji w postaci projektu zagospodarowania działki nr [...] w aktach administracyjnych).

Z powyższego wynika więc, że skarżący na południowej części działki nr [...] na podstawie wydanego w 1998 r. pozwolenia na budowę wybudował budynek mieszkalny, który istniały już w dniu uchwalenia zaskarżonego planu.

Taką, niczym nieuzasadnioną ingerencję w sferę praw skarżącego jako właściciela działki nr [...], który w oparciu o poprzednio obowiązujący plan miejscowy oraz wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę, zabudował południową część działki uznać należy za naruszające zasadę proporcjonalności nadużycie władztwa planistycznego.

Z tych też względów Sąd stwierdził nieważność uchwały Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień w części dotyczącej działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w R. S., obręb [...] R. S., w części w jakiej południowa część działki nr [...] objęta była strefą mieszkaniowo-usługową (symbol 2MU) na rysunku (wyrysie) z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjętego uchwałą nr XVII/81/92 z dnia 13 sierpnia 1992 r., zmienionego uchwałą nr VI/27/94 z dnia 3 grudnia 1994 r.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałej części, o czym orzekł w pkt II sentencji wyroku.

Jak wskazano już wyżej ingerencja w prawo własności podmiotów prywatnych powinna być dokonywana z zachowaniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2439/20).

Jak wynika z wyjaśnień organu (k.5-5v i 17 akt sądowych) oraz z przedłożonego wyrysu (rysunku) planu miejscowego obwiązującego poprzednio, tj. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjętego uchwałą nr XVII/81/92 z dnia 13 sierpnia 1992 r., zmienionego uchwałą nr VI/27/94 z dnia 3 grudnia 1994 r. (oznaczonego jako dokument 3 w aktach administracyjnych) jedynie południowa, przylegająca do drogi część działki nr [...] objęta była strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU), natomiast pozostała część działki nr [...] objęta była terenem oznaczonym symbolem RL, a więc terenem lasów.

Z powyższego wynika zaskarżony obecnie plan miejscowy z 2005 r. nie zmienił w żaden sposób przeznaczenia pozostałej, a więc nieobjętej poprzednio strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU), środkowej i północnej części działki nr [...], albowiem i w poprzednio obowiązującym planie miejscowym był to teren lasów oznaczony symbolem RL.

Uchwała Nr XXIX/196/05 Rady Gminy Biłgoraj z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. terenów leśnych i zalesień w części obejmującej środkowy i północny obszar działki nr [...] nie pogorszyła więc sytuacji właściciela działki nr [...] albowiem w części nie objętej strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU), środkowa i północna część działki nr [...] przeznaczona była pod tereny leśne, co również i poprzednio wykluczało możność zabudowy mieszkaniowej tego terenu.

Co więcej zwrócić należy uwagę, że jak wynika z rysunków planu poprzednio obowiązującego i planu uchwalonego w 2005 r. oraz ortofotomap dostępnych na prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii portalu "Geoportal" środkowa i północna część działki nr [...] porośnięta jest roślinnością leśną i stanowi integralną część zwartego i bardzo dużego kompleksu leśnego.

Z tych też względów uznać należało, że co do środkowej i północnej części działki nr [...], nie objętej poprzednio strefą mieszkaniową-usługową (symbol 2MU), nie doszło do przekroczenia granic przysługującego organowi władztwa planistycznego. W tym zakresie przeznaczenie w planie uchwalanym w 2005 r. środkowej i północnej części działki nr [...] pod tereny lasów i zalesień nie miało charakteru arbitralnego i niczym nie umotywowanego albowiem uzasadniało je poprzednio obowiązujące przeznaczenie tych terenów, jak również fakt ich posadowienia w zwartym i bardzo dużym kompleksie leśnym.

O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.