Sąsiadka dowiedziała się o decyzji z obwieszczenia, WSA oddalił jej skargę

W dniu 06 października 2025 r. do Burmistrza [...] wpłynął wniosek E. K. o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Burmistrza [...] znak sprawy: [...] z dnia 18 czerwca 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 18 zbiorników bezodpływowych na ścieki oraz na budowie dróg "wewnętrznych na działce nr ewid. [...] obręb [...] a także na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 10 zbiorników bezodpływowych na ścieki na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz na budowie drogi wewnętrznej na' działce nr ewid. [...] obręb [...] gm. [...] z uwagi na okoliczność, że decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie nieważności ww. decyzji. E. K. stwierdziła, że wobec braku skutecznego zawiadomienia o postępowaniu wnioskodawczyni nie mogła brać w nim czynnego udziału oraz wydanie decyzji na-'podstawie dokumentacji zawierającej błędy formalne.

Postanowieniem z dnia 20 października 2025 r. Burmistrz [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji, Burmistrza [...] znak sprawy: [...] z dnia 18 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w postępowaniu zakończonym ww. decyzją zastosowanie miał art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku, i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1112 z późn. zm.) i strony zawiadamiane były o Wszelkich czynnościach w drodze obwieszczenia. Nie było więc podstaw do wznowienia postępowania.

E. K. wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło kwestionowane rozstrzygnięcia, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 05 stycznia 2026 r. Burmistrz [...] ponownie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] znak sprawy: [...] z dnia 18 czerwca 2024 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Burmistrz [...] prowadził postępowanie w sprawie znak sprawy: [...], które zakończył wydaniem decyzji w dniu 18 czerwca 2024 r. W sprawie miał zastosowanie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku, i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 z późn. zm.) i strony zawiadamiane były o wszelkich czynnościach w drodze obwieszczenia. Zawiadomienie stron o wydaniu decyzji Burmistrza [...] znak sprawy: [...] z dnia 18 czerwca 2024 r., nastąpiło poprzez ogłoszenie w biuletynie informacji publicznej, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...] i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w okresie od dnia 19 czerwca 2024 roku do 03 lipca 2024 roku oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy [...] w okresie od 19 czerwca 2024 roku do 04 lipca 2024 roku.

Pismem z dnia 23 stycznia 2026 r. E. K. wniosła zażalenie wskazując, że nie zgadza się z twierdzeniem, że uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a o wydanej decyzji dowiedziała się w październiku 2025 r., gdy zaczęły się sprawy o wydanie pozwolenia na zabudowę gruntów, z którymi sąsiaduje. Nie widziała żadnego wcześniejszego ogłoszenia czy obwieszczenia i uważa, że skoro temat budowy osiedla dotyczy gruntów z którymi sąsiaduję, to powinna być o tym zawiadomiona bezpośrednio, a nie przez jakieś ogłoszenia w Internecie, którego nie oglądała.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2026 r., nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia 05 stycznia 2026 r., znak sprawy: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024 r., znak spraw: [...]

W uzasadnieniu organu odwoławczego Burmistrz [...] prawidłowo ocenił datę, od której należało liczyć termin do wniesienia przez skarżącą podania o wznowienie postępowania. Decyzja Burmistrza [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 18 zbiorników bezodpływowych na ścieki oraz na budowie dróg wewnętrznych na działce nr ewid. [...] obręb [...] a także na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 10 zbiorników bezodpływowych na ścieki na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz na budowie drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] obręb [...] gm. [...] została wydana dnia 18 czerwca 2024r. Zawiadomienie o jej wydaniu nastąpiło w drodze publicznych obwieszczeń, poprzez ogłoszenie w Biuletynie informacji publicznej, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...] i na stronie Internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w okresie od dnia 19 czerwca 2024 r. do 03 lipca 2024 r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy [...] w okresie od 19 czerwca 2024 r. do 04 lipca 2024 r. Oznacza to, że skutek prawny dokonania zawiadomienia o decyzji (ustawodawca przesądził w art. 49 k.p.a., że ogłoszenie decyzji, poprzez wywieszenie jej w urzędzie gminy na okres 14 dni, jest równoznaczne z doręczeniem) ziścił się w stosunku do stron, w tym także bezpośrednio do samej skarżącej. Zatem miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął zatem dnia 04 sierpnia 2024 r. Skarżąca złożyła wniosek pismem z dnia 06 października 2025 r., a więc po upływie ustawowego terminu.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2026 roku E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej także: SKO) z dnia 10 marca 2026 roku (znak: [...]), utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza [...] z dnia 5 stycznia 2026 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024 r. (znak: [...]). Zaskarżając ww. postanowienie w całości skarżąca zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie następujących przepisów prawa:

1. art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w sytuacji, w której na mocy przepisu szczególnego strona zostaje zawiadomiona o decyzjach organu w formie publicznego obwieszczenia to termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od chwili upływu 14 dni od dnia ogłoszenia decyzji, podczas prawidłowa wykładnia tychże przepisów prowadzi do wniosku, że dowiedzenie się przez stronę o decyzji w myśl art. 148 § 2 k.p.a. oznacza rzeczywiste uzyskanie przez stronę wiedzy o decyzji, co w przypadku skarżącej nastąpiło dopiero w październiku 2025 roku;

2. art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, polegające na pominięciu i nie wyprowadzeniu przez organ właściwych konsekwencji prawnych z faktu, iż część właścicieli nieruchomości sąsiadujących z przedsięwzięciem została powiadomiona o treści decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024 r. (znak: [...]) poprzez doręczenie im decyzji w formie pisemnej a skarżąca jedynie poprzez publiczne obwieszczenie, podczas gdy stosując ww. przepis organ nie był uprawniony do różnicowania sposobu zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia i zawiadomienie części z nich przez doręczenie im decyzji w formie pisemnej a skarżącej jedynie poprzez publiczne obwieszczenie, co doprowadziło do nieuzasadnionego i nieznajdującego oparcia w przepisach prawa zróżnicowania sytuacji prawnej mieszkańców, na niekorzyść skarżącej, która o wydaniu ww. decyzji dowiedziała się dopiero w październiku 2025 roku, mimo iż jako jedyna jest właścicielką zabudowanej nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z przedsięwzięciem;

3. niedokonanie ustalenia faktycznego, iż część właścicieli nieruchomości sąsiadujących z przedsięwzięciem została powiadomiona o treści decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024 r. (znak: [...]) poprzez doręczenie im decyzji w formie pisemnej i były to osoby, które w rzeczywistości nie miały interesu w zaskarżeniu decyzji, podczas gdy skarżąca została zawiadomiona jedynie poprzez publiczne obwieszczenie, mimo iż jest jedynym mieszkańcem zamieszkującym w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia.

Mając na uwadze wskazane zarzuty skarżąca wniosła o:

- uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2026 roku (znak [...]) oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza [...] z dnia 5 stycznia 2026 roku (znak [...]), a także

- zobowiązanie właściwego organu do wydania w określonym terminie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem przez Burmistrza [...] decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 18 czerwca 2024 roku (znak: [...]),

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z :

o mapy obrazującej zasięg oddziaływania planowanej inwestycji z zaznaczeniem działki nr ewid.[...], należącej do skarżącej, - na fakt, że jedyny budynek mieszkalny jednorodzinny w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia znajduje się na działce należącej do skarżącej;

o mapy z Systemu Informacji Przestrzennej obrazującej kierunki przemieszczania się zwierząt między obszarami leśnymi i teren objęty postępowaniem o wydanie decyzji środowiskowej - na fakt, iż teren inwestycji przecina naturalne kierunki przemieszczania się zwierząt między obszarami leśnymi, w tym obszarami stanowiącymi miejsce wodopoju zwierząt;

o dokumentacji fotograficznej świadczącej o występowaniu jelenia szlachetnego w sąsiedztwie terenu objętego postępowaniem o wydanie decyzji środowiskowej, - na fakt, iż w pobliżu planowanej inwestycji zaobserwowano występowanie wielu gatunków ssaków, w tym: jeleń szlachetny, daniel, sarna, dzik, zając borsuk;

o mapy z Systemu Informacji Przestrzennej z zaznaczeniem działek objętych zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji oraz działek w odniesieniu do których wydano pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - na fakt kumulacji przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, prowadzące do kumulacji oddziaływań związanych z planowanym przedsięwzięciem na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniejszą argumentację.

Pismem z dnia 27 lipca 2026 r. pełnomocnik F. G. (inwestora) ustosunkował się do argumentów podniesionych w skardze wnosząc o jej oddalenie i podzielając stanowisko organów oraz zasądzenie od Skarżącej na rzecz uczestnika F. G. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17zł. W ocenie uczestnika postępowania F. G. złożona skarga jest niezasadna i winna zostać oddalona w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.)- dalej określanej, jako "p.p.s.a.". Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe.

Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco (między innymi) w art. 145 § 1 k.p.a.

W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się fazę wstępną, w której organ dokonuje oceny wniosku o wznowienie postępowania wyłącznie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją wskazane we wniosku podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione.

Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega zatem na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania tj. zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie oraz wskazania jako podstawy wznowienia jednej z przesłanek wymienionych w k.p.a.

Stosowne do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem skuteczność składanego przez stronę żądania wznowienia postępowania uzależniona jest w pierwszej kolejności od zachowania terminu, określonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero po stwierdzeniu formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania, właściwy organ może przejść do drugiego etapu postępowania i merytorycznie zbadać, czy w sprawie faktycznie zaszły wskazane przez wnioskodawcę przesłanki wznowieniowe określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., a następnie wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a.

Ustawodawca w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm. - dalej "u.o.u.i.o.ś.") jednoznacznie wskazał, że jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3). Wskazany przepis wyraża normatywny nakaz stosowania reguł doręczania korespondencji wskazanych w art. 49 k.p.a., w myśl których, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (§ 1). Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 2).

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na liczbę stron postępowania, Burmistrz zastosował powyższy tryb zawadniania o decyzjach i innych czynnościach postępowania. Jednocześnie organ pierwszej instancji, kierował drogą pocztową indywidualnie do wybranych stron postępowania, pisma podlegające obwieszczeniu, w tym wydaną decyzję.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni zwrotu "w którym strona dowiedziała się o decyzji", użytego w art. 148 § 2 k.p.a., w kontekście doręczenia decyzji w trybie publicznego obwieszczenia, przewidzianego w art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś. Sprawdza się to zatem do określenia, kiedy nastąpiło doręczenie decyzji Burmistrza, skutkujące rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania w odniesieniu do skarżącej oraz innych uprawnionych stron postepowania w którym wydana została decyzja Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024r., znak sprawy: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 18 zbiorników bezodpływowych na ścieki oraz na budowie dróg wewnętrznych na działce nr ewid. [...] obręb [...] a także na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 10 zbiorników bezodpływowych na ścieki na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz na budowie drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] obręb [...] gm. [...]. Pisemne zawiadomienia o wszczęciu i dalszym toku postępowania, dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sprawie [...], organ wysłał do 12 osób - byli to wyłącznie właściciele/współwłaściciele działek położonych na terenie objętym zakresem wniosku (tj. działek nr ewid. [...], [...], [...] 0, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) obręb [...], Gmina [...], na których, w ramach przedsięwzięcia, planowana była budowa 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 18 zbiorników bezodpływowych i dróg wewnętrznych (na dz. [...]) oraz budowa 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych i 10 zbiorników bezodpływowych na ścieki (na pozostałych działkach). Właściciele pozostałych działek objętych obszarem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w odległości 100 m terenu objętego wnioskiem, zostali powiadomieni poprzez publiczne obwieszczenie w oparciu o art. 49.k.p.a.

Zdaniem Sądu, skuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w stosunku wszystkich stron postępowania z upływem 14 dni od obwieszczenia o wydaniu decyzji. Zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej poprzez publiczne obwieszczenie (art. 49 § 1 k.p.a.) i fikcja jego doręczenia (art. 49 § 2 k.p.a.) jest tożsama z dowiedzeniem się przez stronę o wydaniu decyzji.

Doręczenie decyzji administracyjnej ma charakter jednorazowy, co oznacza, że skuteczne jej doręczenie powoduje, że każda kolejna czynność tego rodzaju, w stosunku do tego samego podmiotu, staje się prawnie irrelewantna. W niniejszej sprawie nie było podstawy prawnej do dodatkowego doręczania Skarżącej decyzji, w sposób przewidziany w art. 39 k.p.a., to jest w sposób indywidualny. Motywacja Burmistrza wskazuje na dodatkowy, informacyjny charakter doręczeń za pomocą poczty. Nie oznacza to jednak, że okoliczność ta niweczy skutki doręczenia w trybie art. 49 k.p.a. Burmistrz dokonując doręczeń zastosował przepis 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś. w zw. z art. 49 k.p.a. i dlatego z tym sposobem dokonywania zawiadomień należy wiązać skutki doręczenia w rozumieniu k.p.a. Późniejsze czynności informacyjne mają jedynie taki właśnie charakter i nie stanowią okoliczności mających wpływ na ocenę daty doręczenia decyzji w formie publicznego obwieszczenia. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy istnieje przepis szczególny, który przewiduje w stosunku do stron postępowania doręczenie w formie publicznego obwieszczenia, to doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w innej formie, nie wyłącza w stosunku do tych stron skutków zawiadomienia o wydaniu tej decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. (por. WSA w Warszawie, IV SA/Wa 344/20, orzeczenia nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, przyznanie prymatu doręczenia indywidulanego nad doręczeniem w trybie art. 49 k.p.a. (za wyjątkiem adresata decyzji), godziłoby w cel przepisu art. 74 ust. 3 u.o.u.i.o.ś., którym jest uproszczenie i przyspieszenie postępowania administracyjnego, obejmującego wiele zainteresowanych podmiotów. Zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej poprzez publiczne obwieszczenie (art. 49 § 1 k.p.a.) i fikcja jego doręczenia (art. 49 § 2 k.p.a.) jest tożsama z dowiedzeniem się przez stronę o wydaniu decyzji. Wobec powyższego termin jednego miesiąca do na złożenie wniosku o wznowienie postępowania biegnie dla strony od upływu ostatniego z czternastu dni licząc od daty obwieszczenia.

Wobec powyższego termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął po miesiącu od ostatniego dnia, w którym nastąpiło publiczne zawiadomienie stron o wydaniu decyzji, a to miało miejsce 4 sierpnia 2024 r. Tymczasem Skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania składając pismo z dnia 6 października 2025 r. o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu. Wniosek ten zatem należało uznać za spóźniony. Jak trafnie zaznaczył organ E. K. nie wskazała na usprawiedliwione okoliczności, pozwalające uznać, że o decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024r., prawidłowo publicznie obwieszczonym, nie mogła się dowiedzieć. Stanowisko E. K. sprowadzało się do eksponowania, że dopiero w październiku 2025 r. powzięła informację o spornej decyzji w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. W realiach sprawy Sąd zauważa, że sytuacja równoległego dokonywania zawiadomień poprzez obwieszczenie oraz w trybie indywidualnym, wbrew wymogom ustawy, może budzić dezorientację stron postępowania, jednakże taka okoliczność może być jednym z elementów oceny, jedynie w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził przesłanek do przeprowadzenia dowodów uzupełniających (wymienionych w części sprawozdawczej uzasadnienia). Uwzględnienie wniosków dowodowych nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym, gdyż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny zgodności z prawem działania organu. Jednocześnie na tym etapie postepowania o wznowienie postępowania Sąd nie był uprawniony do rozpoznawania zarzutów skarżącej skierowanych bezpośrednio względem decyzji Burmistrza [...] z dnia 18 czerwca 2024 roku w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, 18 zbiorników bezodpływowych na ścieki oraz na budowie dróg wewnętrznych na działce nr ewid. [...] obręb [...] a także na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych 10 zbiorników bezodpływowych na ścieki na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...] oraz na budowie drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] obręb [...] gm. [...].

W tej sytuacji wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a wobec tego skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zaznacza, ze nie było podstaw prawnych do przyznania zwrotu kosztów postępowania sądowego o jakie wnosił pełnomocnik uczestnika postępowania.