Nazwiska kandydatów w protokole z naboru zanonimizowane. Sąd stwierdził bezczynność inspektoratu pracy

W dniu 4 sierpnia 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. G. (strona, skarżący) na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w L. (organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skargę złożono w następującym stanie sprawy.

Pismem z 24 kwietnia 2026 r., które wpłynęło do Inspektor Pracy 27 kwietnia 2026 r., skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej obejmującym dwa punkty.

W punkcie 1 skarżący wniósł o udostępnienie kserokopii protokołu z naboru na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L., który odbył się 21 kwietnia 2026 r.

W punkcie 2 skarżący wniósł o udostępnienie informacji, jaki przepis powszechnie obowiązującego prawa stanowi podstawę prawną niezamieszczenia w ogłoszeniu o naborze na to stanowisko wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem, nabytego w różnych formach zatrudnienia, z powołaniem na treść punktu 3 załącznika nr [...] do zarządzenia nr [...] Głównego Inspektora Pracy z 13 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia zasad i trybu przeprowadzania naboru do pracy w Państwowej Inspekcji Pracy.

Pismem z 11 maja 2026 r. organ przekazał odpowiedź na wniosek.

W odniesieniu do punktu 1 organ przesłał kopię protokołu z rozmów kwalifikacyjnych wraz z załącznikami ze zanonimizowanymi nazwiskami kandydatów biorących udział w naborze, wskazując, że "w przekazanej dokumentacji dokonano ograniczenia treści w zakresie ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

W odniesieniu do punktu 2 organ stwierdził, iż z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika obowiązek pracodawcy zamieszczenia w ogłoszeniu o naborze wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem, "w związku z czym bezprzedmiotowe jest sformułowane w pkt 2 wniosku, zapytanie o przepis powszechnie obowiązującego prawa stanowiący podstawę niezamieszczania takiego wymogu w ogłoszeniu o naborze".

Skarżący wystąpił z ponagleniem datowanym na 14 maja 2026 r., wniesionym 18 maja 2026 r. Pismem z 25 maja 2026 r. odebranym przez skarżącego 11 czerwca 2026 r., Inspektor Pracy poinformował, że ponaglenie zostało przekazane Głównemu Inspektorowi Pracy.

Strona mając na uwadze powyższe wniosła skargę na bezczynność Inspektor Pracy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z 24 kwietnia 2026 r. w części obejmującej:

1) nierozpoznanie wniosku w zakresie udostępnienia kserokopii protokołu z naboru na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L., przeprowadzonego 21 kwietnia 2026 r., w części objętej anonimizacją danych kandydatów, to jest brak udostępnienia tych danych oraz brak wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia,

2) nieudzielenie odpowiedzi odpowiadającej treści wniosku co do wskazania przepisu powszechnie obowiązującego prawa stanowiącego podstawę prawną niezamieszczenia w ogłoszeniu o naborze na ww. stanowisko wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem, nabytego w różnych formach zatrudnienia.

Strona zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zw. z art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 tej ustawy, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku skarżącego, a w istocie udzielenie odpowiedzi nieadekwatnej do treści żądania, niepełnej oraz wymijającej, jak również poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej w zakresie danych objętych anonimizacją, bez wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia.

Skarżący wniósł o:

1/ zobowiązanie Inspektor Pracy do rozpoznania wniosku skarżącego z 24 kwietnia 2026 r., w zakresie objętym przedmiotem niniejszej skargi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2/ stwierdzenie, że Inspektor Pracy dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym przedmiotem niniejszej skargi;

3/ ewentualnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzenie, że bezczynność Inspektor Pracy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4/ zasądzenie od Inspektor Pracy na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów skargi organ stwierdził, że skarżący domagał się "kserokopii protokołu z naboru na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L., który odbył się 21 kwietnia 2026 r., a zatem fałszywie podniesiono w uzasadnieniu skargi, że dane pozwalające powiązać poszczególne wyniki z konkretnymi kandydatami, w tym dane kandydata wskazanego do zatrudnienia [...] były wprost objęte zakresem żądania i stanowiły istotę wniosku. Gdyby skarżący wprost żądał udostępnienia mu danych kandydatów do pracy w Państwowej Inspekcji Pracy, to w odpowiedzi otrzymał by informację, że nie żąda w ten sposób informacji publicznej, ponieważ za taką informację można poczytywać dane o naborze do pracy wyłącznie w tych podmiotach, do których nabór uregulowany jest w "przepisach odrębnych", o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według organu skarżący nie żądał wprost danych osobowych kandydatów do pracy, lecz żądał protokołu z naboru i protokół otrzymał, uzyskując w ten sposób dokładnie taką informację, jakiej się domagał. Eliminacji zawartych w tym protokole danych osobowych nie dokonał zaś podmiot udzielający informacji publicznej, lecz ustawodawca, bowiem to z mocy ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Podmiot zobowiązany do udostępniania informacji nie jest uprawniony do orzekania w tej kwestii, toteż bezpodstawny jest zarzut skargi, niewydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia danych niepodlegających udostępnieniu z mocy prawa.

Co drugiej kwestii organ stwierdził, że żądanie udostępnienia informacji "jaki przepis powszechnie obowiązującego prawa stanowi podstawę prawną niezamieszczenia w ogłoszeniu o naborze na ww. stanowisko wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem, nabytego w różnych formach zatrudnienia", sformułowane zostało w sposób wyłączający możliwość udzielenia odpowiedzi dokładnie odzwierciedlającej treść żądania. Formułując wniosek skarżący nie tylko żądał określonej w nim informacji, lecz założył, iż ona istnieje podczas gdy nie istnieje przepis powszechnie obowiązującego prawa zobowiązujący do zamieszczenia w ogłoszeniu o naborze do Państwowej Inspekcji Pracy wymogu posiadania doświadczenia zawodowego, ani też stanowiący podstawę prawną niezamieszczenia takiego wymogu w ogłoszeniu o naborze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć jedynie w części.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Jest to zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy czym art. 6 zawiera przykładowy katalog informacji publicznych, o czym przekonuje użycie w jego treści słów "w szczególności". Tak szerokie pojmowanie prawa dostępu do informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne. Art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi, które nie zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) obowiązek ich udostępnienia w trybie wnioskowym bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Nie budzi wątpliwości, że Okręgowy Inspektor Pracy jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

W złożonym do organu wniosku skarżący zwrócił się o:

1) udostępnienie kserokopii protokołu z naboru na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L., który odbył się 21 kwietnia 2026 r.;

2) udostępnienie informacji, jaki przepis powszechnie obowiązującego prawa stanowi podstawę prawną niezamieszczenia w ogłoszeniu o naborze na to stanowisko wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem, nabytego w różnych formach zatrudnienia, z powołaniem na treść punktu 3 załącznika nr [...] do zarządzenia nr [...] Głównego Inspektora Pracy z 13 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia zasad i trybu przeprowadzania naboru do pracy w Państwowej Inspekcji Pracy.

W odniesieniu do pytania 2 stwierdzić należy, że żądanie wyjaśnienia (wskazania) podstawy prawnej działań organu (nieumieszczenie w ogłoszeniu organu wymogu posiadania doświadczenia zawodowego), nie jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje dostęp do informacji istniejących i pozostających w posiadaniu organu, odnoszących się do określonych faktów i stanów istniejących w chwili udzielania informacji. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest możliwe domaganie się od organu dokonania ocen, analiz lub interpretacji, które nie przybrały postaci istniejącego dokumentu urzędowego, ani żądać wyjaśniania motywów podejmowanych działań. Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd [...], wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu [...]; CBOSA). W trybie dostępu do informacji publicznej organ nie jest także zobowiązany do udzielania porad prawnych, czy też informacji dotyczących interpretacji przepisów prawa.

W związku z powyższym nie jest informacją publiczną wyjaśnianie motywów czy też wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu - nie należy to bowiem do sfery faktów, lecz do kwestii prawnych.

Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytanie 2 wniosku. Istota tego pytania sprowadzała się do wskazania podstawy prawnej stanowiącej podstawę niezamieszczenia w ogłoszeniu o naborze na stanowisko wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem. Oran wskazał taką podstawę wyjaśniając a contrario, że z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika obowiązek pracodawcy zamieszczenia w ogłoszeniu o naborze wymogu posiadania doświadczenia zawodowego związanego z tym stanowiskiem.

W odniesieniu do pytania 1 przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Odnosząc się w takiej sytuacji do kwestii dokonanej przez organ anonimizacji danych osobowych poszczególnych kandydatów biorących udział w naborze na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L. należy zauważyć, że judykatura dopuszcza zastosowanie takiego sposobu ochrony danych osobowych i przyjmuje, że nie zawsze jest wówczas konieczne wydawanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Jednakże w każdym indywidualnym przypadku ocenie podlegać będzie sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności to, czy nie niweczy on pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. pozostaje konieczne w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Dla oceny, czy organ ma obowiązek, anonimizując częściowo daną informację, wydać w związku z tym, na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, kluczowe jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 13 maja 2026 r., III OSK [...] i powołane tam orzecznictwo, [...]).

W niniejszej sprawie skarżący wprost wnosił o udostępnienie kserokopii protokołu z naboru na stanowisko starszego referenta ds. finansowo-księgowych w Okręgowym Inspektoracie Pracy w L.. Tym samym niejako wprost wniósł o udostępnienie danych osobowych kandydatów.

Co więcej stanowisko takie wyraził także wyraźnie bezpośrednio po udostępnieniu mu zanonimizowanych protokołów z rozmów kwalifikacyjnych wraz z załącznikami w piśmie z dnia 14 maja 2026 r. zatytułowanym jako ponaglenie.

W sprawie nie budziło więc wątpliwości, że istota żądanej informacji dotyczyła również ujawnienia imion i nazwisk kandydatów biorących udział w naborze.

W takiej sytuacji organ nie powinien poprzestawać na prostej anonimizacji spornych danych.

Organ, o ile uznawał, że przekazanie protokołu z naboru bez anonimizacji imienia i nazwiska kandydata spowoduje ujawnienie chronionych danych osobowych powinien w inny sposób załatwić wniosek, a mianowicie powinien w takiej sytuacji w tym zakresie wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Dlatego też należy stwierdzić, że organ, rozpoznając wniosek skarżącego w tym zakresie, winien wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w tej części.

Skoro organ w taki sposób nie załatwił przedmiotowego wniosku w zakresie udostępnienia imion i nazwisk kandydatów biorących udział w konkursie, to dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej.

W konsekwencji w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 1 wniosku strony z 24 kwietnia 2026 r., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot zobowiązany w terminach wynikających z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od dnia złożenia wniosku, żądanej przez stronę informacji nie udostępnił, ani też nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Stąd też należało zobowiązać Inspektor Pracy do załatwienia punktu 1 wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.

Odnosząc się do treści przywołanego w odpowiedzi na skargę art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p. wskazać należy, że istotnie z przedmiotowego przepisu wynika, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, przy czym w odniesieniu do naboru kandydatów do zatrudnienia w państwowej inspekcji pracy takich przepisów odrębnych brak.

Jednakże przepis ten należy odczytywać systemowo w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne" (art. 61 ust. 1 Konstytucji) określanej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", to przepis jedynie przykładowo wskazujący - poprzez zwrot "w szczególności" - jakie informacje mają walor informacji publicznej, nie daje podstaw do zawężającej wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. prowadzącej do wniosku, zgodnie z którym informacje nie wymienione w treści rozbudowanego art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie mają charakteru informacji publicznej. W konsekwencji wskazanie przez ustawodawcę w treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p., że "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych" nie daje podstaw do rozumienia zwrotu "w zakresie określonym w przepisach odrębnych" jako tożsamego ze zwrotem "wyłącznie w zakresie określonym w przepisach odrębnych", a tym samym jako podstawy normatywnej zawężającej pojęcie informacji publicznej. Konstrukcja art. 6 ust. 1 u.d.i.p. uzasadnia wniosek, że z całą pewnością informacją publiczną jest informacja o "naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych", nie daje natomiast podstaw do twierdzenia, że z zakresu pojęcia informacji publicznej ustawodawca wyłączył informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, które nie mieszczą się "w zakresie określonym w przepisach odrębnych". Informacje takie pozostają poza granicami wyznaczonymi treścią zwrotu "w szczególności" użytego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie zwalniając jednak ani organów ani sądów od oceny, czy informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, które nie mieszczą się "w zakresie określonym w przepisach odrębnych" nie mają charakteru informacji publicznych w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W konsekwencji też ani art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p., ani wymienione w nim przepisy odrębne, nie wyłączają stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej do innych informacji, które mają charakter informacji publicznej.

Podkreślić należy także, że w ugruntowanym już orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją taką pozostają w szczególności dane kandydata, który został wybrany w procedurze naboru.

Sąd uznał, że Inspektor Pracy dopuścił się zatem bezczynności w rozpoznaniu punktu 1 wniosku strony z 24 kwietnia 2026 r., która jednak nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym - orzeczono w pkt III sentencji wyroku.

Choć organ co do części żądania dopuścił się bezczynności, to jednak z pewnością nie miała ona charakteru rażącego. Organ zareagował w ustawowym terminie na wniosek skarżącego, udostępniając informację w postaci zanonimizowanej, przy czym także udostępnienie żądanych dokumentów w postaci zanonimizowanej również nie było wyrazem lekceważenia obowiązków ustawowych, lecz wynikiem błędnej interpretacji i błędnego zastosowania przepisów ustawy.

W pkt IV wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałej części w oparciu o art. 151 p.p.s.a. z przyczyn wyżej wskazanych co do żądania z punktu 2 wniosku.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt V wyroku, obejmuje zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego.