ZOZ w D. nie odpowiedział w terminie na wniosek o dane finansowe za 2025 r., sąd nakazał dalsze rozpoznanie

Wnioskiem z 18 maja 2026 r., przesłanym w formie elektronicznej, P. K. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), powołując się na art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), zwrócił się do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w D. (dalej jako: ZOZ lub organ) o przesłanie na wskazany adres poczty elektronicznej informacji publicznej w następującym zakresie:

1. udostępnienie rocznego sprawozdania finansowego za rok 2025 obejmującego:

- bilans,

- rachunek zysków i strat,

- informację dodatkową,

- rachunek przepływów pieniężnych (jeżeli był sporządzany),

- zestawienie zmian w kapitale/funduszu własnym (jeżeli było sporządzane),

- sprawozdanie z działalności jednostki.

2. udostępnienie raportu o sytuacji ekonomiczno-finansowej sporządzonego za rok 2025, jeżeli taki raport został sporządzony.

3.udostępnienie sprawozdania zarząd u/prezesa/dyrektora dotyczącego działalności szpitala za rok 2025, jeżeli zostało sporządzone.

4.udostępnienie opinii oraz raportu biegłego rewidenta dotyczącego badania sprawozdania finansowego za rok 2025, jeżeli zostały sporządzone, wraz z informacją o koszcie wykonania badania przez biegłego rewidenta.

5.udostępnienie planu naprawczego, programu restrukturyzacyjnego lub innego dokumentu dotyczącego działań naprawczych obowiązującego w 2025 roku, jeżeli taki dokument został sporządzony.

6. wskazanie:

- wyniku finansowego szpitala za rok 2025,

- wysokości zobowiązań wymagalnych na dzień 31 grudnia 2025 r.,

- wysokości zobowiązań krótkoterminowych na dzień 31 grudnia 2025 r.,

- wysokości zobowiązań ogółem na dzień 31 grudnia 2025 r.

Pismem z 8 czerwca 2026 r. organ poinformował wnioskodawcę, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za 2025 r. przez biegłego rewidenta. Wyjaśniono, że obecnie trwa procedura badania bilansu przez firmę audytorską. Jednocześnie wskazano - odnośnie do punktu 3 wniosku - że sprawozdanie, o którym mowa w tym punkcie, nie dotyczy szpitala, natomiast odnośnie do punktu 5 podano, że plan naprawczy nie został jeszcze sporządzony.

Pismem z 15 czerwca 2026 r., które wpłynęło do organu w dniu 17 czerwca 2026 r., wnioskodawca wniósł skargę na bezczynność organu, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie rozpoznania wniosku z 18 maja 2026 r., domagając się stwierdzenia bezczynności organu i zobowiązania ZOZ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny, a także zasądzenia kosztów postępowania, w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony 18 maja 2026 r., zaś organ, naruszając terminy określone w przepisach u.d.i.p., pismem z 8 czerwca 2026 r. przesłał odpowiedź, która nie stanowi załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p. Podano, że organ w ogóle nie odniósł się do punktu 2 wniosku, dotyczącego raportu o sytuacji ekonomiczno-finansowej za rok 2025, punktu 4 dotyczącego opinii i raportu biegłego rewidenta wraz z informacją o koszcie badania oraz punktu 6 dotyczącego wyniku finansowego i wysokości zobowiązań szpitala, co oznacza, że do dnia wniesienia skargi pozostaje w bezczynności. Zdaniem skarżącego także odpowiedź dotycząca punktu 1 nie może zostać uznana za prawidłowe rozpoznanie żądania, gdyż organ wskazał, że odpowiedź zostanie udzielona po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za 2025 r. przez biegłego rewidenta, co nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem okoliczność, że dokument jest przedmiotem badania przez biegłego rewidenta nie pozbawia go charakteru informacji publicznej ani nie wyłącza obowiązku jego udostępnienia. Ponadto zarzucono, że organ uzależnił udostępnienie informacji od "zatwierdzenia sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta", choć biegły rewident nie jest podmiotem właściwym do zatwierdzania sprawozdań finansowych. Wskazano, że rolą biegłego rewidenta jest przeprowadzenie badania i sporządzenie opinii lub sprawozdania z badania, a samo badanie dokumentu przez biegłego rewidenta nie powoduje utraty przez niego charakteru informacji publicznej ani nie stanowi ustawowej przesłanki ograniczenia prawa do informacji. Podniesiono, że również odpowiedź dotycząca punktu 3 wniosku nie stanowi jego prawidłowego rozpoznania, gdyż skarżący wnosił o udostępnienie sprawozdania zarządu, prezesa lub dyrektora dotyczącego działalności szpitala za rok 2025, jeżeli taki dokument został sporządzony, a organ nie wskazał, czy dokument taki istnieje, czy został sporządzony oraz czy znajduje się w jego posiadaniu, lecz ograniczył się do stwierdzenia, że "sprawozdanie, o którym mowa, nie dotyczy szpitala". Okoliczności sprawy, zdaniem skarżącego, uzasadniają stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wskazano przy tym, że ZOZ wykonuje zadania publiczne oraz gospodaruje środkami publicznymi, a żądane informacje dotyczą sposobu wykonywania tych zadań oraz sytuacji finansowej podmiotu publicznego i dlatego stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, ewentualnie umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z uwagi na jego załatwienie, ewentualnie, w przypadku uznania, że w sprawie doszło do bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny i nieobciążanie organu kosztami postępowania z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną szpitala.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że po wniesieniu skargi organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na złożony wniosek, gdyż pismem z 18 czerwca 2026 r. przekazano żądane dokumenty oraz udzielono odpowiedzi na wszystkie punkty wniosku; w szczególności udostępniono roczne sprawozdanie finansowe za rok 2025, program naprawczy oraz przekazano informacje dotyczące wyniku finansowego i zobowiązań Szpitala, a w odniesieniu do dokumentów, które w chwili udzielania odpowiedzi pozostawały w trakcie opracowywania lub nie zostały jeszcze sporządzone, wskazano terminy ich udostępnienia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odpowiedzi udzielonej drogą elektroniczną w dniu 8 czerwca 2026 r. organ wyjaśnił, że zawierała ona nieprecyzyjne sformułowanie odnoszące się do etapu badania sprawozdania finansowego przez niezależnego biegłego rewidenta. Podano, że sformułowanie to wynikało z błędnego zrozumienia informacji przekazanych przez komórkę finansowo-księgową oraz omyłkowego utożsamienia zakończenia badania sprawozdania finansowego z możliwością jego przekazania, ale nie stanowiło ono odmowy udostępnienia informacji publicznej ani zamiaru uzależnienia jej udostępnienia od zdarzenia przyszłego. Podano, że nie można podzielić stanowiska skarżącego, że ewentualna bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, gdyż rażące naruszenie prawa zachodzi wyłącznie w sytuacjach oczywistego i kwalifikowanego lekceważenia obowiązków ustawowych przez organ, a taka sytuacja nie miała miejsca. Organ podjął bowiem czynności zmierzające do rozpoznania wniosku, udzielił odpowiedzi, a następnie - po wyjaśnieniu okoliczności związanych z dokumentacją finansową - przekazał skarżącemu pełną odpowiedź wraz z żądanymi dokumentami oraz wskazał terminy przekazania dokumentów, które nie były jeszcze dostępne. Zatem ewentualne uchybienie terminowi miało charakter incydentalny, wynikało z błędnej informacji uzyskanej od komórki merytorycznej oraz nieprecyzyjnego sformułowania pierwszej odpowiedzi, a nie z zamiaru uchylania się od obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu o przedstawienie stanowiska co do wniosku organu o umorzenie postępowania, pismem z 14 sierpnia 2026 r. skarżący poinformował, że do dnia sporządzenia tego pisma organ nie przekazał jakichkolwiek danych dotyczących punktów 2 i 4 wniosku z 18 maja 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, że skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W przypadku wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnia taką informację bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że adresatem wniosku skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Publiczny zakład opieki zdrowotnej jest bowiem podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2025 r. poz. 450 ze zm.), który udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Zatem ZOZ dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne, a w związku z tym, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Nie budzi również wątpliwości Sądu i nie jest to w sprawie kwestionowane, że żądana informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacja o aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18, z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w CBOSA). Wniosek dotyczył dokumentacji finansowej ZOZ, a zatem był związany z wykonywaniem zadań publicznych i dysponowaniem majątkiem publicznym.

Wobec powyższego ZOZ zobowiązany był załatwić wniosek skarżącego w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p.

Należy wskazać, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 18 maja 2026 r. Zatem termin 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., upłynął w dniu 1 czerwca 2026 r. W terminie tym organ nie udzielił żadnej odpowiedzi. Dopiero w dniu 8 czerwca 2026 r. organ skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował, że odpowiedz na wniosek zostanie udzielona po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za 2025 r., a także odniósł się do pkt 3 i 5 wniosku. Z kolei po wzniesieniu skargi, w piśmie z 18 czerwca 2026 r., przesłanym skarżącemu mejlowo w dniu 19 czerwca 2026 r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek z 18 maja 2026 r., dołączając żądane dokumenty. Przy czym w odniesieniu do pkt 2 i 4 wniosku skarżącego podano, że określone w tych punktach dokumenty zostaną udostępnione odpowiednio do 31 lipca 2026 r. oraz do 30 czerwca 2026 r. Z pisma skarżącego z 14 sierpnia 2026 r. wynika, że dane dotyczące tych punktów nie zostały mu przekazane.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że w dacie wniesienia skargi ZOZ pozostawał w bezczynności. Wprawdzie organ zareagował na wniosek skarżącego pismem z 8 czerwca 2026 r., informując m.in., że część żądanych dokumentów zostanie udostępniona w terminie późniejszym, ale pismo to zostało skierowane do skarżącego już po upływie 14 dni od złożenia wniosku. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 13 ust. 2 u.d.i.p. podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), ale powiadomienie to winno być doręczone wnioskodawcy najpóźniej w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, a w przypadku konieczności przedłużenia tego terminu, poinformowanie o tym wnioskodawcy winno nastąpić jeszcze przed upływem wcześniej wyznaczonego terminu, pod warunkiem, że w sumie nie zostanie przekroczony termin 2 miesięcy od daty złożenia wniosku. Tylko zachowanie powyższych wymogów pozwala na stwierdzenie, że organ nie pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie organ tych wymogów nie zachował, a w związku z tym pozostawał w bezczynności.

Jednakże przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. Należy zatem zauważyć, że po wniesieniu skargi, a przed rozpoznaniem sprawy organ częściowo załatwił wniosek strony w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, czyli udostępnił wnioskowaną informację, poza informacją zawartą w pkt 2 i 4 wniosku. Wprawdzie organ poinformował skarżącego, że informacja co do tych punktów zostanie przekazana w określonych datach, ale z pisma skarżącego, sporządzonego już po upływie określonych przez organ terminów, wynika, że informacji tych nie uzyskał. Pomimo doręczenia odpisu tego pisma organowi, ZOZ nie nadesłał żadnego potwierdzenia, że informacje dotyczące pkt 2 i 4 wniosku zostały przekazane skarżącemu. W związku z tym Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku z pkt 2 i 4, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Natomiast Sąd umorzył postepowanie w postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowe. Stosownie bowiem do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08, dostępne w CBOSA), przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec udostępnienia części informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania w tym zakresie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak pkt II sentencji wyroku.

Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § pkt 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ odpuścił się bezczynności, ale nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Przy czym oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (zob. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie wskazują na naruszenie prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji, gdyż nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu. Należy podkreślić, że ZOZ nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym, a jedynie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a więc organem jedynie w sensie funkcjonalnym, z uwagi na to, że wykonuje zadania publiczne. W związku z tym, w ocenie Sądu, okoliczności przytoczone przez organ nie wskazują, aby opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nosiło cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na podmiot mocą przepisów u.d.i.p.

Z tych samych względów Sąd oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny (pkt IV sentencji wyroku). Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd może więc orzec jeden z tych środków represyjnych albo oba łącznie (por. wyrok NSA z 8 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1314/16, dostępny w CBOSA). Przy czym nałożenie zatem na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - podobnie, jak i zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w CBOSA), a zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V wyroku), uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi, wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).