Zaniżona powierzchnia wiat w podatku od nieruchomości. NSA oddalił skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej jako "Sąd pierwszej instancji"), wyrokiem z 26 września 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 344/25 oddalił skargę J. J. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: "SKO") z 22 kwietnia 2025 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznych i ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2019 - 2022, po wznowieniu postępowania.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzjami ostatecznymi z 11 lutego 2019 r., z 8 lutego 2020 r., z 18 marca 2021 r. i z 9 lutego 2022 r. Prezydent Miasta K. ustalił Skarżącemu, na podstawie Informacji w sprawie podatku od nieruchomości z 4 grudnia 2013 r., wysokość podatku od nieruchomości za lata 2019-2022 w zakresie zabudowanej działki gruntu położonej w K., przyjmując do opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.464 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 709,60 m2, budowle o wartości - 25.000 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej - 387,80 m2.

W toku przeprowadzonej w 2023 r. kontroli dokonano oględzin nieruchomości Skarżącego i dokumentów jej dotyczących. Stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniżeniu przez Skarżącego podstawy opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 834,40 m2 i wartości budowli o 125.185,00 zł. Z ustaleń faktycznych wynikało, że w skład przedmiotowej nieruchomości wchodzą: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.464 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej – 1.544 m2, budowle o wartości - 150.185 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej - 387,80 m2.

Organ podatkowy zobowiązał Skarżącego wezwaniem z 26 kwietnia 2024 r. do złożenia korekty Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) za lata 2019-2022 stosownie do ustaleń z przeprowadzonej kontroli.

W złożonych 11 czerwca 2024 r. korektach Informacji za ww. okresy Skarżący wskazał: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2 464 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 710 m2, budowle o wartości 150.185 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej 387,80 m2.

Postanowieniem z 4 lipca 2024 r. wydanym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") Prezydent Miasta K. wznowił z urzędu postępowania podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022.

W piśmie z 22 lipca 2024 r. Skarżący podał, że w poprzednich latach przeprowadził na terenie nieruchomości prace remontowe w zakresie wiat w celu wzmocnienia ich konstrukcji. Prace te związane były z potrzebą zamontowania na ich dachach paneli fotowoltaicznych i były wykonane systemem gospodarczym. W trakcie remontu, który trwał od października 2018 r. do grudnia 2022 r. zdemontowane były wszystkie dachy wiat oraz część ścian wykonanych z blachy ryflowanej. Na wezwanie organu Skarżący przedłożył faktury z okresu od 15 lutego 2016 r. do 9 grudnia 2021 r. dotyczące zakupu różnorodnych materiałów budowlanych, jak również kopię umowy leasingu na fotowoltaikę oraz faktury dotyczące dostawy i montażu oraz prac dodatkowych do instalacji fotowoltaicznej.

Decyzją z 28 października 2024 r. organ pierwszej instancji uchylił, po wznowieniu postępowania, dotychczasowe decyzje ostateczne i ustalił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022 r., przyjmując jako podstawę opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.464 m2, budynki związane z prowadzeniem dział. gosp. o pow. użytkowej 1.544 m2, budowle o wartości 150.185 zł oraz budynki mieszkalne o pow. użytkowej 387,80 m2.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także orzeczenie o ponownym ustaleniu wymiaru podatku na podstawie pierwotnych deklaracji.

Decyzją z 22 kwietnia 2025 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdziło, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniach wydania decyzji ostatecznych i nie były znane organowi, który wydał decyzje. Nową okolicznością faktyczną był ujawniony fakt, że sporne wiaty posiadają inną powierzchnię użytkową, niż wynikało to ze znanej organowi, złożonej przez Skarżącego 4 grudnia 2013 r. Informacji. W opinii SKO prawidłowo ustalono na podstawie danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że Skarżący jest przedsiębiorcą i prowadzi od 7 maja 1990 r. działalność pod nazwą F., a stałym miejscem wykonywania działalności jest K. ul. [...]. Działalność ta nie była zawieszana. Z pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w K. z 8 października 2024 r. wynika, że w latach 2019-2022 Skarżący nie składał wniosku o pozwolenie na rozbiórkę ani nie zgłaszał zamiaru rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego przy ul. [...]. Ponadto, w latach tych nie wydawano decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie przyjmowano zgłoszenia dotyczącego przebudowy obiektów znajdujących się na terenie działki gruntu nr [...]. Wskazano przy tym na ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące analizy ortofotomap zamieszczonych w Internecie przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii pod adresem: https://mapy.geoportal.gov.pl, z których wynika, że poszycie dachowe przedmiotowych nieruchomości od 2019 roku do 2022 roku nie ulegało jakiejkolwiek zmianie. SKO wyjaśniło, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Także nieużytkowanie budynków z powodu ich złego stanu technicznego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz.1757 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), gdyż definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego. Skarżący nie wykazał, aby taka sytuacja wystąpiła w badanej sprawie. SKO stwierdziło także, że w sprawie nie doszło do upływu terminów z art. 68 O.p.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., art. 121 O.p., art. 187 § 1 i art. 191 O.p., art. 68 § 1 O.p. jak również naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 26 września 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 344/25 oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdził, że okoliczność zaniżenia przez Skarżącego powierzchni użytkowej budynków o 834 m² została prawidłowo zakwalifikowana przez organy podatkowe jako podstawa do wznowienia postępowania podatkowego w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Prawidłowo także organy, uwzględniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, opodatkowały sporne nieruchomości (wiaty) jako związane z działalnością gospodarczą. Organy nie kwestionowały faktu, że Skarżący wykonywał różnorakie prace remontowe i w tym celu dokonał zakupu materiałów wyszczególnionych na fakturach. Skarżący nie wykazał, jednak, że wskazywane przez niego wzmocnienie konstrukcji dachów budynków (wiat) zostało poprzedzone ich całkowitym demontażem. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji za rok 2019, Sąd pierwszej instancji wskazał, że obowiązek podatkowy powstał w 2019 roku, natomiast decyzja uchylająca decyzję dotychczasową na skutek wznowienia postępowania i ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2019 rok została doręczona Skarżącemu 29 października 2024 r., co oznacza, że doręczono ją przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 68 § 2 O.p. Tym samym Sąd pierwszej instancji zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania uznał za niezasadny.

Skarżący w skardze kasacyjnej zakwestionował w całości powołany wyrok Sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") przez:

- sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny przez pominięcie oceny kluczowych dowodów przedstawionych przez Skarżącego (tj. faktur, dokumentacji technicznej, harmonogramów prac budowlanych),

- braku zawarcia w wyroku wyjaśnienia, dlaczego uznano przedstawione ortofotomapy oraz wyniki przeprowadzonej kontroli z 2023 r. za wystarczające i miarodajne do określenia wymiaru podatku za lata 2019-2022,

- braku odniesienia się do zarzutu przekroczenia terminu z art. 68 § 1 O.p.,

- braku przeprowadzenia rekonstrukcji rzeczywistego stanu faktycznego dotyczącego kompletności budynków i zakresu robót;

2. art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez zaakceptowanie stanowiska organów, jakoby kontrola z 2023 r. oraz analiza ortofotomap stanowiły "nowe okoliczności" uzasadniające wznowienie postępowania, mimo że:

a) nie wykazano, jakie konkretnie fakty istniały w dacie decyzji 2019-2022,

b) materiał zebrany po latach nie dowodzi stanu faktycznego z przeszłości,

c) organy jedynie zmieniły ocenę wcześniejszych danych, co nie stanowi podstawy wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.;

3. art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w sytuacji, gdy organ:

a) nie przeprowadził dowodu z biegłego budowlanego mimo analizowania zagadnień ściśle technicznych,

b) nie ustalił dat i zakresu utraty elementów konstrukcyjnych budynków (dachu, przegród),

c) oparł swoje ustalenia na ortofotomapie niewskazującej momentu powstania zmian,

d) nie skonfrontował dokumentów przedstawionych przez stronę (faktur, technologii robót, harmonogramów) z zebranymi dowodami.

SKO nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Skarżącego wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji polega na uchyleniu się przez Sąd pierwszej instancji od rozstrzygnięcia i braku prawidłowego uzasadnienia dla oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym uznania za kluczowe przedstawionych ortofotomap oraz wyników przeprowadzonej w 2023 r. kontroli; braku odniesienia się do zarzutu przekroczenia terminu z art. 68 §1 O.p.; pominięcia oceny kluczowych w sprawie dowodów oraz braku przeprowadzenia rekonstrukcji rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.

Zarzut ten nie jest jednak zasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bądź, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, a także wyroki NSA z: 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1724/18). W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn skargi Skarżącego nie uwzględnił. Możliwe więc było przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu pierwszej instancji w kwestionowanym zakresie, jak i zastosowanej podstawy prawnej. Wbrew twierdzeniem Skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób przekonujący wyjaśnił, dlaczego zaakceptował ocenę organów podatkowych co do zaistnienia podstawy wznowienia postępowania, a następnie wydania decyzji uchylającej decyzje dotychczasowe i ustalenia nowych, wyższych wymiarów zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022. Sąd pierwszej instancji odniósł się także do kwestii zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji aprobując stanowisko organów podatkowych, że podane przez Skarżącego dane były niepełne, niezgodne ze stanem faktycznym i nie mogły, bez dodatkowych ustaleń, ustanowić podstawy wydania decyzji, zatem należało zastosować pięcioletni termin przedawnienia wynikający z art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej

Wymaga podkreślenia, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kwestionować można jedynie "techniczną kompletność" uzasadnienia, nie zaś prawidłowość merytoryczną, czyli twierdzenia i wnioski Sądu pierwszej instancji w zakresie poprawności stosowania przepisów procesowych i materialnych. Wszelkie naruszenia w tym obszarze, jakich mógł się dopuścić WSA, mogą być zwalczane zarzutami opartymi na właściwej podstawie kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a., a nie jako naruszenia formalnych warunków uzasadnienia (por. wyroki NSA z: 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1399/21;19 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 658/20; 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 3458/17). W związku z powyższym podnoszony w ramach naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzut pominięcia oceny kluczowych w sprawie dowodów musi być uznany za nieskuteczny.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej został błędnie sformułowany. Skarżący zarzucił bowiem naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1b z art. 240 §1 pkt 5 O.p." nie wskazując, jakiej ustawy dotyczy pierwszy ze wskazanych przepisów. Wskazać przy tym należy, że ani ustawa O.p., ani ustawa p.p.s.a. nie zawiera wskazanej przez Skarżącego jednostki redakcyjnej (art. 145 § 1 pkt 1b). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Dlatego, wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Z kolei kierując się uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, zgodnie z którą należy odnieść się do każdego z zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ocenia jako niezasadny. Zgodnie z powołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem z treści przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wynika, że do jego prawidłowego zastosowania wymagane jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Oceniając zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie wystarcza samo stwierdzenie, że po wydaniu decyzji doszło do ujawnienia nowych dla sprawy dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania tego aktu, nieznanych organowi orzekającemu, lecz konieczne jest ustalenie ich istotności dla sprawy przez dokonanie oceny przydatności dowodów i okoliczności przedstawionych przez stronę dla potrzeb ponownego postępowania przed organem podatkowym (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 1214/18). Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1580/21).

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja dotycząca ustalenia Skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata dotyczyła lat 2019 – 2022 r. została wydana po wznowieniu postępowania. Jak trafnie ustaliły organy podatkowe i co zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, podstawę wznowienia stanowiła ujawniona w trakcie przeprowadzonej w 2023 r. kontroli nieruchomości okoliczność, że sporne budynki (wiaty) posiadały inną powierzchnię użytkową niż ta, która wynikała ze złożonej przez Skarżącego w dniu 4 grudnia 2013 r. Informacji. Okoliczność ta została prawidłowo zakwalifikowana przez organy podatkowe jako podstawa do wznowienia postępowania podatkowego przewidziana w przywołanym wyżej przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organy obu instancji wyjaśniły, iż postępowanie w sprawie podatku za ww. okresy zostało wznowione, ponieważ Skarżący nie uwzględnił w złożonej w dniu 11 czerwca 2024 r. korekcie Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) za lata 2019 – 2022 ustaleń przeprowadzonej u niego w dniu 20 października 2023 r. kontroli w zakresie powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, zgodnie z którym przedstawiony przez organy materiał dowodowy, w tym wyniki przeprowadzonej w 2023 r. kontroli nie stanowią nowej okoliczności w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem materiał ten powstał po wydaniu pierwotnych decyzji ustalających zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 9 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 1230/23) dominuje pogląd, że użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 spójnik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki z tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z niego okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i tym samym mogła uzasadniać wznowienie postępowania (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 309/22).

Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., dotyczący sposobu przeprowadzenia i oceny postępowania dowodowego, w szczególności przez dokonanie dowolnej, a nie całościowej oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu kasacyjnego sposób prowadzenia postępowania podatkowego i oceny dowodów, wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, odpowiadał wszelkim wymogom przewidzianym w przepisach postępowania uregulowanych w ustawie O.p. Zebrany w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonana na jego podstawie analiza i wyciągnięte wnioski – prawidłowe. Zarówno organy podatkowe jak i Sąd pierwszej instancji, odwołując się do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pisma z organu architektoniczno - budowalnego, jak i wydruków z ortofotomap za lata 2019 - 2022 ze strony internetowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii - z których wynika wprost, że poszycie dachowe budynków w badanym okresie nie uległo zmianom - zasadnie uznały, że w badanej sprawie wystąpiła przesłanka do uchylenia, po wznowieniu, ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta K. Z przedstawionych wyżej względów, wbrew twierdzeniem Skarżącego, nie było w sprawie potrzeby powołania biegłego z zakresu budownictwa. Trafnie także uwzględniono, że sporne budynki znajdują się w wykazie środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżącego, a działalność gospodarcza nie była w badanym okresie zawieszona. W tym stanie rzeczy brak było podstaw by przyjąć, że stan techniczny spornych obiektów nie pozwalał na zaklasyfikowanie ich jako budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność, że Skarżący nie zgadza się z treścią podjętych rozstrzygnięć oraz utrzymującego je w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji, nie jest zaś wystarczająca do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

s. del. M. Waksmundzka-Karasińska s. S. Bogucki s. W. Stachurski