Opłata za wody opadowe w Koninie upadła wraz z regulaminem, NSA oddalił kasację

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 5 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Po 808/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółdzielni [...] (dalej: "spółdzielnia", "skarżąca") na uchwałę Rady Miasta Konina z dnia 27 stycznia 2021 r., nr 476 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz zasądził od Miasta Konina na rzecz skarżącej kwotę 947 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z 19 marca 2021 r. skarżąca wniosła do WSA w Poznaniu skargę na wskazaną na wstępie uchwałę Rady Miasta Konina, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości, ewentualnie stwierdzenia nieważności jej konkretnych jednostek redakcyjnych, tj. § 1 ust. 1 i 3, § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4.

WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1608/21, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, wskazując, że w obowiązującym stanie prawnym brak było normy upoważniającej organ stanowiący gminy do ustalenia powszechnie obowiązujących stawek opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych.

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Radę Miasta Konina, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1584/22, uchylił powyższy wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował kluczową konkluzję Sądu I instancji o braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały, stwierdzając jednoznacznie, że art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 712 ze zm, dalej "u.g.k.") stanowi samoistną podstawę prawną do stanowienia aktów prawa miejscowego w zakresie ustalania wysokości cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej. Sąd kasacyjny podał, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych stanowi zadanie własne gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 zez m., dalej "u.s.g.")) i jest usługą komunalną o charakterze użyteczności publicznej. W konsekwencji, art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. upoważnia radę gminy do wprowadzenia opłaty, która nie jest daniną publiczną, lecz formą odpłatności za usługę i korzystanie z urządzeń komunalnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uchwały podejmowane na tej podstawie mają charakter normatywny (są aktami prawa miejscowego) i obowiązują wszystkich odbiorców usług na terenie gminy. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał za błędny pogląd Sądu I instancji o braku normatywnej podstawy do podjęcia zaskarżonej uchwały.

W dniu 7 sierpnia 2025 r. WSA w Poznaniu wydał opisany na wstępie wyrok o sygn. akt II SA/Po 808/25. W uzasadnieniu przywołał treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm, dalej "p.p.s.a.") wyjaśniając, że w niniejszej sprawie wiążąca wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się do przesądzenia, iż Rada Miasta Konina posiadała kompetencję ustawową do podjęcia uchwały w przedmiocie ustalenia stawek opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, a podstawę tę stanowi art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Sąd I instancji, będąc związany tym stanowiskiem, przyjął zatem za własne twierdzenie, że odprowadzanie wód opadowych jest usługą komunalną, a ustalenie opłat za tę usługę w drodze aktu prawa miejscowego było co do zasady dopuszczalne i mieściło się w granicach zadań własnych gminy. WSA w Poznaniu zaznaczył również, że Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając poprzedni wyrok, nakazał jednak dokonanie kompleksowej oceny zaskarżonej uchwały pod kątem jej zgodności z prawem, skoro sama podstawa prawna do jej wydania istnieje. Sąd kasacyjny wskazał, że w zaistniałej sytuacji zachodzi potrzeba dalej idącej oceny aktu, której Sąd I instancji poprzednio zaniechał, uznając to za niecelowe. Oznacza to, że rolą Sądu przy ponownym rozpoznaniu jest zbadanie, czy - mimo istnienia ogólnej kompetencji do wprowadzenia opłat - konkretne zapisy zaskarżonej uchwały nr 476 nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał analizy treści zaskarżonej uchwały w kontekście całego systemu prawnego obowiązującego w dacie orzekania. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że zaskarżona uchwała nr 476 z dnia 27 stycznia 2021 r. (uchwała "cenowa") jest ściśle i nierozerwalnie powiązana z uchwałą Nr 442 Rady Miasta Konina z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie przyjęcia regulaminu odprowadzania wód opadowych i roztopowych (uchwała "regulaminowa"). Zaskarżona uchwała w § 2 i następnych odwołuje się do metodologii i zasad określonych w Regulaminie (uchwale nr 442). I tak, sposób wyliczenia opłaty, definicje powierzchni, z której odprowadzane są wody, oraz zasady ustalania ilości wód, stanowiące niezbędne elementy konstrukcyjne opłaty, zostały zawarte właśnie w uchwale nr 442. Zaskarżona uchwała nr 476 ustala jedynie "stawki", natomiast mechanizm ich stosowania (algorytm obliczenia konkretnego zobowiązania pieniężnego dla mieszkańca) wynikał z Regulaminu przyjętego uchwałą nr 442. Wobec powyższego WSA w Poznaniu wskazał na nową, istotną okoliczność prawną, a mianowicie wyrokiem z dnia 5 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Po 807/25, WSA w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Konina z dnia 25 listopada 2020 r. nr 442 w przedmiocie przyjęcia regulaminu odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W konsekwencji wyrok ten wyeliminował z obrotu prawnego akt stanowiący fundament merytoryczny dla zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały cenowej. Stwierdzenie nieważności uchwały nr 442 ma bowiem fundamentalne znaczenie dla bytu prawnego zaskarżonej uchwały nr 476. Opłata, jak i sposób jej ustalenia muszą być kompleksowo uregulowane w akcie prawa miejscowego, który musi być kompletny, precyzyjny i wykonalny w momencie jego stosowania. W ocenie Sądu I instancji skoro uchwała nr 442 (Regulamin) została uznana za nieważną, to zaskarżona uchwała nr 476 stała się aktem "niepełnym" (kadłubowym). Pozbawiona jest kluczowych elementów konstrukcyjnych, takich jak sposób naliczania opłaty, do których jedynie odsyłała. W uchwale nr 442 zawarto bowiem regulację dotyczącą sposobu wyliczenia opłaty, co powoduje, że w obliczu jej wyeliminowania z obrotu prawnego, zaskarżona uchwała nr 476 jest niepełna, nieczytelna dla adresata i nie może być stosowana.

WSA w Poznaniu podniósł, że zasada prawidłowej legislacji oraz zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji RP) wymagają, aby przepisy nakładające na obywateli ciężary finansowe były jasne, precyzyjne i kompletne. Adresat normy prawnej musi wiedzieć, w jaki sposób obliczona zostanie należna od niego opłata. W sytuacji, gdy zaskarżona uchwała ustala stawkę, ale definicja tego, co i jak jest mierzone, znajdowała się w nieistniejącym (unieważnionym) akcie prawnym, dochodzi do naruszenia istoty stanowienia prawa miejscowego. Skoro zatem element określający "sposób ustalenia" (zawarty w uchwale nr 442) odpadł, to w ocenie Sądu I instancji zaskarżona uchwała nr 476 nie spełnia wymogu kompleksowości, o którym mowa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie tworzy ona samodzielnej, logicznej całości normatywnej pozwalającej na zrekonstruowanie obowiązku prawnego adresata. Mając na uwadze powyższe, WSA w Poznaniu uznał, że zaskarżona uchwała nr 476 dotknięta jest wadą istotnego naruszenia prawa, polegającą na braku kompletności regulacji i nierozerwalnym powiązaniu z aktem, którego nieważność stwierdzono prawomocnym wyrokiem sądu, co tym samym uniemożliwia jej funkcjonowanie w obrocie prawnym. Z tego względu WSA w Poznaniu, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Pismem z 26 marca 2026 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 808/25 wywiodło Miasto Konin (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając w całości powyższy wyrok i zrzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uchwała ustalająca wysokość cen i opłat za usługę komunalną jest legalna tylko wtedy, gdy w tym samym akcie prawa miejscowego kompleksowo i samodzielnie uregulowano również cały mechanizm ustalenia opłaty oraz wszystkie definicje i elementy techniczne służące jej obliczeniu, podczas gdy z przepisu tego wynika kompetencja do określenia wysokości cen i opłat za usługi komunalne, a nie obowiązek zamieszczenia w jednym akcie całego, pełnego reżimu świadczenia usługi;

2. art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że uchwała cenowa nie może skutecznie funkcjonować jako autonomiczny akt prawa miejscowego, jeżeli niektóre jej elementy pozostają merytorycznie powiązane z innym aktem prawa miejscowego pozostającym w związku przedmiotowym z daną usługą komunalną.

II. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 147 § 1 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miasta Konina nr 476 wyłącznie z tej przyczyny, że w odrębnym postępowaniu stwierdzono nieważność uchwały Rady Miasta Konina nr 442, podczas gdy ocena legalności zaskarżonej uchwały powinna odnosić się do jej własnej treści, podstawy prawnej i zgodności z prawem, a funkcjonalne powiązanie z innym aktem nie przesądza jeszcze samoistnie o nieważności całej uchwały;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu, które konkretnie elementy uchwały nr 476 nie pozwalają na jej samodzielne stosowanie, dlaczego rzekoma "niekompletność" ma charakter kwalifikowany i istotny, oraz z jakiej przyczyny nie było możliwe ograniczenie ewentualnej ingerencji sądu do poszczególnych jednostek redakcyjnych, skoro sama skarżąca pierwotnie formułowała również żądanie ewentualne odnoszące się do określonych przepisów uchwały;

3. art. 190 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że związanie wykładnią prawa dokonaną uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny dopuszcza ponowne zakwestionowanie uchwały cenowej z przyczyn sprowadzających się do odmowy uznania jej normatywnej samodzielności, mimo że wcześniejszy wyrok kasacyjny przesądził, iż art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. stanowi samoistną podstawę do stanowienia aktu prawa miejscowego w zakresie cen i opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych.

W związku z postawionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi w całości w przypadku uznania przez Sąd, że niniejsza sprawa została w dostatecznym stopniu wyjaśniona, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania sprawy, a także zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Pismem z 11 maja 2026 r. spółdzielnia wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nadto wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.

w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej przyczyny zaskarżenia, determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem badania legalności w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Konina z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 476

w przedmiocie ustalenia wysokości stawki opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej. W powyższej uchwale w § 1 organ uchwałodawczy wskazał, że z dniem 1 lipca 2021 r. wprowadza na terenie Miasta Konina opłatę za usługi komunalne polegające na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji deszczowej pozostającej w posiadaniu Zarządu Dróg Miejskich w Koninie. Zdefiniowano pojęcie "nieruchomości", wskazano podmioty które są obowiązane ją uiszczać. Natomiast w § 2 ustalono stawkę tej opłaty wskazując kwotę netto za metr sześcienny odprowadzonych wód opadowych do systemu kanalizacji deszczowej, tj. 1,61 zł netto za metr sześcienny w okresie od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz 5,32 zł za metr sześcienny od 1 stycznia 2022 r.

W § 3 uchwały wskazano o ile stawka ta podlega obniżeniu w ujęciu procentowym, w zależności od spełnienia przez podmiot odbierający określonej przesłanki. Natomiast w § 4 uchwały stwierdzono, że ilość wód opadowych i roztopowych oblicza się w oparciu o regulamin świadczenia usług w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne na terenie Konina przyjęty uchwałą Rady Miasta Konina nr 442 z dnia 25 listopada 2020 roku.

Z kolei wspomnianą uchwałą nr 442 Rady Miasta Konina z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie przyjęcia regulaminu odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne na terenie Miasta Konina określono zasady i warunki odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne na terenie Konina oraz prawa i obowiązki dostawcy i odbiorców usług. Zawarte w tej uchwale regulacje dotyczą zgodnie z § 1:

- minimalnych standardów usług świadczonych przez dostawcę,

- warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług,

- sposobów rozliczeń między dostawcą a odbiorcami usług,

- warunków przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej,

- warunków technicznych określających możliwości dostępu do usług,

- sposobu dokonywania przez dostawcę odbioru wykonywanego przyłącza kanalizacji deszczowej,

- sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług,

- standardów obsługi odbiorców usług przez odbiorcę, m.in. w zakresie załatwiania reklamacji oraz informowania o zakłóceniach w świadczeniu usług.

Jednocześnie w uchwale nr 442 w § 10 ust. 2 organ stanowiący postanowił, że rozliczenia za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych prowadzone są przez dostawcę z odbiorcami usług w oparciu o stawki opłaty określone w odpowiednich aktach prawnych przyjętych przez Radę Miasta Konina oraz Prezydenta Miasta Konina, a także ilość wód opadowych i roztopowych odprowadzanych do sieci kanalizacji deszczowej będącej w posiadaniu dostawcy usługi. Natomiast w § 11 ust. 4 uchwały nr 442 postanowiono, że wysokość opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ustala się poprzez obliczenie iloczynu ilości wód opadowych i roztopowych odprowadzanych przez odbiorcę usług do sieci kanalizacji deszczowej będącej w posiadaniu dostawcy oraz stawki opłaty określonej w odpowiednich aktach prawnych przyjętych przez Radę Miasta Konina oraz Prezydenta Miasta Konina. Dalsze postanowienia § 11 uchwały wskazują w jaki sposób ustala się ilość wód opadowych i roztopowych odprowadzanych do kanalizacji tj. na podstawie odczytów certyfikowanego urządzenia pomiarowego, a gdy takiego urządzenia nie posiada odbiorca usługi, ilość odprowadzonej wody ustala się jako iloczyn powierzchni, z której odprowadzane są wody opadowe w metrach kwadratowych, wielkości opadów atmosferycznych za okres rozliczeniowy wyrażoną w metrach sześciennych na metr kwadratowy powierzchni oraz współczynnika spływu charakterystycznego dla danej powierzchni określonego zgodnie z załącznikiem do regulaminu. Zgodnie natomiast z § 12 okresy rozliczeniowe określone mają być w umowie zawartej z odbiorcą, nie mogą jednak być dłuższe niż 1 rok. We wspominanym akcie prawnym brak jest postanowień dotyczących sposobu wyliczenia stawki opłaty, czy też określenia wysokości samej tej stawki. Z treści tego aktu wynika jedynie, że stawka opłaty ma zostać ustalona przez Radę Miasta Konina, co nastąpiło w uchwale stanowiącej przedmiot sporu w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacyjnego stwierdzić należy, że błędnie on przypisuje Sądowi I instancji pogląd, jakoby opłata (sposób jej ustalenia) jak i ceny (sposób jej ustalenia) musiały zostać kompleksowo uregulowane w ramach jednego aktu prawa miejscowego. Owszem Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku – zarówno opłata jak i cena muszą zostać uregulowane w akcie prawa miejscowego w sposób kompleksowy oraz wyczerpujący. WSA w Poznaniu nie uznał przy tym jednak, aby wymogiem było zawarcie kompleksowej regulacji w jednym i w tym samym akcie normatywnym. Sąd ten przyjął, iż materia ta wymaga kompleksowego uregulowania w akcie prawa miejscowego w tym znaczeniu, że w danym momencie muszą obowiązywać w znaczeniu normatywnym regulacje określające równocześnie cenę i opłatę albo sposób ich ustalenia. W treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. ustawodawca wprowadził zapis "wysokość cen i opłat albo o sposobie ustalenia cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej". Oznacza to, że oba warunki tj. określenie zarówno ceny, jak i opłaty (bądź sposobu ich ustalania) muszą zostać spełnione łącznie. Muszą one wystąpić jednocześnie w obrocie prawnym, aby norma uprawniająca do poboru opłat za wody opadowe i roztopowe odprowadzane do sieci kanalizacyjnej mogła zostać skutecznie zastosowana. W niniejszej sprawie uchwała cenowa nr 476 stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie ustala jedynie "stawki" za 1 metr sześcienny odprowadzonych wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacyjnej, a w zakresie wyliczenia opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacyjnej, czyli w zakresie sposobu ustalenia opłaty stanowi uchwała regulaminowa nr 442. Rozproszenie regulacji dotyczącej jednej usługi komunalnej w dwóch aktach normatywnych nie było podstawą stwierdzenia nieważności uchwały cenowej nr 476 w całości. Sąd I instancji wskazał jedynie, że regulacja odpłatności musi być kompletna - to jest określać w akcie prawa miejscowego wysokość cen i opłat albo mechanizm ich wyliczenia. Sąd I instancji nie odebrał organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego prawa do uregulowania tej materii w dwóch jednocześnie obowiązujących aktach normatywnych. Nie stanowi to podstawy do stwierdzenia nieważności któregokolwiek z nich. WSA w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały cenowej z uwagi na stwierdzenie nieważności uchwały regulaminowej zawierającej regulacje dotyczące sposobu wyliczenia opłaty, sposobu wyliczenia powierzchni, z której odprowadzone są wody opadowe i roztopowe oraz w zakresie ustalania ilości odprowadzanych wód, czyli w zakresie ustalenia sposobu wyliczenia opłaty. Stwierdzenie nieważności uchwały regulaminowej nr 442 (ze skutkiem od daty jej uchwalenia) spowodowało, że uchwała cenowa stała się "niepełna, kadłubkowa". Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uznać także należy za pozbawiony uzasadnienia prawnego drugi zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. Jak już wskazano, Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, nie uznał, że uchwała cenowa nr 476 nie może skutecznie funkcjonować jako autonomiczny akt prawa miejscowego w sytuacji, gdy niektóre jego elementy pozostają merytorycznie powiązane z innym aktem prawa miejscowego dotyczącym danej usługi komunalnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. sąd ten bowiem w pełni uwzględnił ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1584/22. Jednocześnie uwzględnił dokonując oceny zaskarżonej uchwały okoliczność, że wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Po 807/25 stwierdzono nieważność uchwały nr 442 Rady Miasta Konina z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie przyjęcia regulaminu odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte i zamknięte systemy kanalizacji na terenie Miasta Konina.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.