Odpady rozbiórkowe na drogi technologiczne bez zezwolenia. NSA utrzymał karę 5000 zł

Wyrokiem z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1483/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości S. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w S. (dalej jako: "Syndyk") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr DKO-WOPN.401.83.2023.as, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Wyrok wydano w poniższych okolicznościach faktyczny i prawnych.

W okresie od 24 stycznia do 15 marca 2018 r. Śląski WIOŚ przeprowadził kontrolę na terenie składowiska odpadów paleniskowych po byłym P. S.A. Elektrowni (...) przy ul. (...) w R., będącym miejscem prowadzenia działalności S. Sp. z o.o., ul. (...) (obecnie: S. Sp. z o.o. w upadłości, ul. (...)). Kontrola została przeprowadzona w związku z wnioskiem Marszałka Województwa Śląskiego, przekazanym pismem z dnia 26 października 2017 r., znak: OS GO.KW-00829/17, o przeprowadzenie kontroli w trybie art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach, tj. przed wydaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R3, polegającym na wykorzystaniu odpadów w ramach prac związanych z zamknięciem składowiska odpadów paleniskowych zlokalizowanego w przy ul. (...).

W wyniku prowadzonej kontroli Śląski WIOŚ stwierdził szereg nieprawidłowości, w tym, że:

- Spółka nie prowadziła na bieżąco monitoringu składowiska, w tym monitoringu ilościowego i jakościowego ścieków (wód odciekowych ze składowiska odpadów paleniskowych) wprowadzanych do rzeki (...) oraz potoku (...) i potoku (...), oraz nie przedstawiła wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wymaganych sprawozdań w tym zakresie,

- Spółka prowadziła odzysk odpadów rozbiórkowych w celu utwardzenia nimi dróg technologicznych na powierzchni pola II nie posiadając zezwolenia na przetwarzanie odpadów do wykonania ww. prac,

- Spółka nie zatrudnia na stanowisku "kierownika składowiska odpadów" osoby posiadającej świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami,

- z przedstawionych w czasie kontroli dokumentów ewidencyjnych wynika, że Spółka prowadzi ewidencję w sposób nieterminowy i niezgodny ze stanem rzeczywistym,

- Spółka wbrew zakazom przyjmuje do stosowania odpady, tj. ustabilizowane osady ściekowe spoza terenu województwa, na którym zostały wytworzone,

- działalność Spółki powoduje uciążliwość odorową.

Decyzją z dnia 22 czerwca 2018 r., znak: IN.III.7062.18.2018.MK, Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (obecnie: Syndyk masy upadłości S. Sp. z o.o. w upadłości), zaskarżoną decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr

DKO-WOPN.401.83.2023.as (DKO-420/575/2018) Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również jako: "GIOŚ") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592) zmieniła brzmienie art. 194 ustawy o odpadach, tj. przepisu materialnego, na podstawie którego wymierzane były i są nadal administracyjne kary pieniężne w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących gospodarki odpadami. Dodano ust. 4 w brzmieniu: "administracyjną karę pieniężnej wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 10 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł oraz ust. 6 w brzmieniu: "wysokość kary, o której mowa w ust. 4, oblicza się, uwzględniając ilość i właściwości odpadów, w sposób określony w załączniku nr 6 do ustawy". Jednocześnie ustawodawca zmienił brzmienie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach (zgodnie z którym "administracyjnej karę pieniężna wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41"), wprowadzając w miejsce niniejszej kary pieniężnej nowy rodzaj czynu zagrożonego administracyjną karą pieniężną. Zatem przedmiotową nowelizacją ustawodawca nie zlikwidował, a nawet nie zmienił w żaden sposób zachowania podlegającego administracyjnej karze pieniężnej objętego niniejszym postępowaniem, gdyż było nim i jest przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Zmianie uległo jedynie miejsce usytuowania zachowania podlegającego administracyjnej karze pieniężnej, a także sposób określenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej.

Zdaniem organu w sprawie nie miały miejsca przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., tj. strona nie została uprzednio ukarana za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ, ani też nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za wymienione w niniejszym przepisie przestępstwa. Zgodnie natomiast z art. 196 ustawy o odpadach do wymierzania administracyjnych kar pieniężnych określonych w ww. ustawie, w tym na podstawie art. 194, właściwy jest wyłącznie wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w związku z czym nie zachodzi podejrzenie, że strona została już ukarana za ten sam delikt administracyjny. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie znalazły również zastosowania przepisy art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. umożliwiające fakultatywne odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył działający w imieniu skarżącej Spółki Syndyk masy upadłości S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości z siedzibą w S.

Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji w całości; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; 4. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez organ, a w przypadku gdyby organ nie uwzględnił tego wniosku, jej wstrzymanie w całości na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 1483/23, WSA w Warszawie, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Rozstrzygając z kolei sprawę powołanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie uznał, że z akt sprawy nie wynikało, żeby Spółka w sposób legalny przeprowadziła proces przetwarzania odpadów, a decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie naruszała prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Z tych powodów Sąd I instancji skargę oddalił.

Na wstępie Sad przypomniał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Sąd nie miał przy tym wątpliwości, że Spółka przetwarzała odpady o kodzie 17 01 07 - zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06, poprzez prowadzenie ich odzysku w celu utwardzenia dróg technologicznych na powierzchni pola II, znajdującego się na terenie składowiska odpadów paleniskowych po byłym P. S.A. (...), zlokalizowanego przy ul. (...), bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Ponadto w sprawie ustalono również, że w bezpośrednim sąsiedztwie nowo wyprofilowanej drogi technologicznej, w centralnej części pola II, w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, zdeponowano odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11.

Jednocześnie WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że to z ustaleń kontroli pozaplanowej przeprowadzonej przez Śląskiego WIOŚ w okresie od 24 stycznia do 15 marca 2018 r. na terenie składowiska odpadów paleniskowych po byłym P. S.A. (...), zlokalizowanego przy ul. (...), którego zarządzającym jest ww. spółka, wynikało, że na podstawie decyzji Marszałka Województwa Śląskiego nr 301/OS/2014 z dnia 6 lutego 2014 r., znak: OS GO 7241.0004.2014, nr 1391/OS/2011 z dnia 12 maja 2011 r., znak: OS.GO.76366/l/z/l 1 oraz nr 341/OS/2015 z dnia 26 lutego 2015 r, znak: OS GO.7244.00123.2014, wraz z decyzjami je zmieniającymi, ww. Spółka powinna prowadzić na wskazanym terenie działalność w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, w procesie polegającym na wykorzystaniu odpadów w ramach prac związanych z zamknięciem składowiska odpadów paleniskowych oraz wykonaniem okrywy biologicznej pod planowany obsiew roślinnością niską.

Dalej Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41, a kara wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. W myśl zaś art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach przez przetwarzanie odpadów rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w analizowanym przypadku Śląski WIOŚ stwierdził przetwarzanie odpadów poremontowych, sklasyfikowanych przez organ II instancji jako odpady o kodzie 17 01 07, polegające na wykorzystaniu ich do utwardzenia dróg technologicznych na powierzchni pola II, znajdującego się na terenie składowiska odpadów paleniskowych po byłym P. S.A. (...), zlokalizowanego przy ul. (...).

Co więcej, z ustaleń organu I instancji wynikało, że do tego celu wykorzystano 800 Mg odpadów poremontowych, choć ilość ta została podważona przez Spółkę w odwołaniu od decyzji Śląskiego WIOŚ, w którym wskazano, że do utwardzenia ww. dróg wykorzystano ok. 10% wytworzonych w wyniku rozbiórki odpadów gruzu, tj. 80 Mg.

Dodatkowo, w wyniku prowadzonych czynności ustalono też, że w bezpośrednim sąsiedztwie nowo wyprofilowanej drogi technologicznej, w centralnej części pola II, w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, zdeponowano odpady o kodzie 19 12 12, które znajdowały się na powierzchni ok. 2 m2.

Z powyższych okoliczności Sąd wyprowadził wniosek, że orzekające w sprawie organy ustaliły stan faktyczny w zakresie stwierdzonego po stronie skarżącej naruszenia, w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, a kara wymierzona zaskarżoną decyzją była adekwatna do skali przedmiotowego naruszenia, uzasadniona przedstawionymi okolicznościami sprawy i zapewniła właściwy skutek sankcyjny.

W tym ostatnim zakresie Sąd podkreślił, że wymierzona przez organ kara stanowiła jedynie 0,5% maksymalnego wymiaru kary, określonego w art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach, tj. 1 000 000 zł.

WSA w Warszawie stwierdził też, że z decyzji organów obu instancji wynikało, że dokonały one szczegółowej analizy możliwości zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a. Organ odwoławczy słusznie bowiem przyjął, że przepis art. 189f § 1 k.p.a. nie znalazł zastosowania w rozpatrzonej sprawie ze względu na wagę naruszenia. W sprawie nie wystąpiły również przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ strona nie została uprzednio ukarana za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ, ani też nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za wymienione w niniejszym przepisie przestępstwa. Tę ostatnia okoliczność, zdaniem Sądu I instancji, potwierdza także treść art. 196 ustawy o odpadach, ponieważ do wymierzania administracyjnych kar pieniężnych określonych w ww. ustawie, w tym na podstawie art. 194, właściwy jest wyłącznie wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w związku z czym nie zachodziło podejrzenie, że Spółka została już ukarana za ten sam delikt administracyjny.

Sąd podzielił również ocenę organu, że w sprawie nie znajdowały zastosowania przepisy art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. umożliwiające fakultatywne odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

WSA w Warszawie w oparciu o tak przeprowadzoną ocenę legalności nie dopatrzył się jakiegokolwiek naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. art. 107 § 2 i 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Syndyk, reprezentowany przez adwokata.

Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie również w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GIOŚ.

Wystąpił o orzeczenie o kosztach postępowania zgodnie z dyspozycją art. 203 p.p.s.a. oraz artykułu 205 § 1 i § 2 2 p.p.s.a. Oświadczył, że żąda rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi, w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie:

1. "art. 189f § 1 pkt. k.p.a.", poprzez uznanie, iż waga naruszenia przekroczyła stopień znikomości w przypadku, gdy zakres naruszenia przepisów o składowaniu odpadów jest incydentalny mając na względzie powierzchnię nieruchomości, na której składowane są odpady oraz skalę przedsięwzięcia związanego ze składowaniem odpadów, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie,

2. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz uznanie, iż wykorzystano do utwardzenia dróg technologicznych na powierzchni pola II, znajdującego się na terenie składowiska odpadów paleniskowych po byłym P. S.A. (...) - 800 Mg odpadów poremontowych;

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że za zasadnością skargi i uchyleniem decyzji administracyjnej przemawia słuszny interes skarżącego, jak również nikła skala zawinienia przez skarżącego.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi także żadna z przesłanek wynikających z art. 189 p.p.s.a., które NSA rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oprzeć można na dwóch podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj.:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W złożonym środku zaskarżenia, wbrew dokonanej kwalifikacji przez skarżącego kasacyjnie wszystkich postawionych zarzutów jako zarzutów naruszenia prawa procesowego, podniesione zostały obie kategorie zarzutów wynikające z powołanego art. 174 p.p.s.a., co obligowało Sąd kasacyjny do rozważenia w pierwszej kolejności co do zasady zarzutów ukierunkowanych na naruszenie przepisów postępowania.

Oto bowiem przepis art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. zamieszczony w Dział IVA.

k.p.a. o tytule "Administracyjne kary pieniężne" jest, podobnie jak pozostałe przepisy tego Działu, przepisem prawa materialnego. Przepisy te "normują bowiem zasady wymierzania i nakładania administracyjnych kar pieniężnych, a w odniesieniu do udzielania ulg w ich wykonaniu kreują materialnoprawne i kompetencyjne podstawy dla nowej sprawy administracyjnej (zob. komentarz do art. 189k). Do postępowania zaś w sprawach indywidualnych, o których mowa w treści art. 189a § 1, znajdą zastosowanie przepisy Kodeksu normujące przebieg ogólnego postępowania, o ile w przepisach szczególnych wybranych zagadnień procesowych nie unormowano w sposób odmienny (zob. T. Woś [w:] Postępowanie..., red. T. Woś, s. 109; R. Kędziora, Kodeks..., s. 1026; A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 1188; wyrok WSA w Rzeszowie z 26.03.2018 r., II SA/Rz 56/18, LEX nr 2495238)", cyt. za A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 189a.

Rozpoznając zatem w pierwszej kolejności sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenie przepisów postępowania należało uznać, że były one niezasadne.

Sąd I instancji nie naruszył bowiem art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., ponieważ prawidłowo ocenił, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził wątpliwości. Art. 80 k.p.a. nakazuje organowi administracji ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, art. 7 k.p.a. nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, art. 77 § 1 KPA nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym zaznaczyć należy, że organ nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. Wobec tego należy stwierdzić, że uchybienie przez organy ww. normom ma miejsce, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt I OSK 2544/24, Legalis nr 3956226).

W rozpoznanej sprawie Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się naruszenia

art. 80 k.p.a., biorąc pod uwagę, że orzekające w sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na jednoznacznym w swej treści materiale dowodowym, przede wszystkim w postaci protokołu kontroli wraz z licznymi załącznikami, w tym protokołem oględzin z dokumentacją fotograficzną, który dokumentował przeprowadzenie dowodu bezpośredniego na terenie samego składowiska odpadów.

Natomiast mając na względzie powyższe rozważania dotyczące możliwych, potencjalnych naruszeń przepisu art. 80 k.p.a., to skarżący kasacyjnie usiłował podważyć prawidłowość wypełnienie dyspozycji tego przepisu tylko i wyłącznie poprzez zwykłą negację zrealizowania wprowadzonego nim nakazu, tak przez orzekające w sprawie organy, jak też kontrolujący je następnie Sąd I instancji. Co równie istotne, kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie ilość odpadów nie została poparta jakimkolwiek wnioskiem dowodowym w toku prowadzonego postępowania dowodowego, a zarzut skargi kasacyjnej nie został uzasadniony. W rezultacie skarżący kasacyjnie nie podważył prawidłowo zebranego i ocenionego, a tym samym ustalonego w sprawie stanu faktycznego i jego dalszej oceny przeprowadzonej już przez Sąd I instancji.

W dalszej konsekwencji nie mogło też dojść do niezgodnego z prawem oddalenia skargi, a taki zarzut został postawiono w skardze kasacyjnej jako zarzut trzeci.

Jak wynika z jego treści, zarzut ten nawiązuje bezpośrednio do sformułowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tzn. art. 189f pkt 1 k.p.a. (w skardze kasacyjnej bez punktu, jednak ta właśnie jednostka redakcyjna wynika z całej treści tego zarzutu).

Skarżący kasacyjnie w istocie zarzuca naruszenie tego przepisu przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy jego zdaniem doszło do znikomej wagi naruszenia prawa. Z tym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić, w sytuacji gdy skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Oczywistym bowiem jest, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa musi być oceniana na tle ustalonego stanu faktycznego sprawy.

W stanie tym już tylko stwierdzone działanie Spółki w postaci odzysku odpadów rozbiórkowych dalece poza udzielonymi zezwoleniami, które określają ścisłe granice jej działalności, oznaczało, że naruszenie prawa nie mogło zostać uznane za znikome.

Przeszkodą do zastosowania tego przepisu były także ustalenia bardziej szczegółowe, jak choćby to dotyczące zdeponowane na składowisku odpadów paleniskowych - odpadów o kodzie 19 12 12, czyli frakcja nadsitowej.

Jak wynikało z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, to ze względu na specyfikę odpadów, jakim jest frakcja nadsitowa pochodząca z instalacji MBP, składają się one w dużej mierze z tworzyw sztucznych, papieru i tektury, odpadów wielomateriałowych oraz tekstyliów, czyli odpadów, które nadają tej frakcji właściwości pozwalające zakwalifikować ją do odpadów palnych. W związku z powyższym, odpady o kodzie 19 12 12, zgodnie z definicją zawartą w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 296), stanowią odpad inny niż niepalny w rozumieniu art. 3 ust. 3a-3c ustawy o odpadach. Przechowywanie i przetwarzanie odpadów palnych w nieodpowiednich warunkach może zwiększać ryzyko pożarowe, a tym samym zagrażać zdrowiu i życiu ludzi oraz środowisku.

Trudno zatem byłoby w zgodzie z treścią przepisu art. 189f pkt 1 k.p.a. zakwalifikować takie działanie Spółki jako naruszenie prawa w stopniu jedynie znikomym.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.