Skarga rodzica na przedszkole rozpatrzona bez uzasadnienia uchwały. Sąd oddalił skargę gminy

Przedmiotem skargi Gminy S. (dalej jako "Gmina")

jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej jako "Organ Nadzoru")

z dnia 26 czerwca 2026 r. o znaku [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Organ Nadzoru stwierdził nieważność w całości uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z dnia

28 maja 2026 r. w sprawie rozpatrzenia skargi, jako sprzecznej z art. 238 § 1

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej jako "KPA").

W uzasadnieniu Organ Nadzoru podniósł, że uchwała została podjęta

z istotnym naruszeniem prawa wymagającym stwierdzenia jej nieważności w całości.

Uchwała Rady Gminy S. dotyczy skargi na działania Dyrekcji Przedszkola Nr [...] w S.. W spornej uchwale Rada Gminy uznała skargę

za bezzasadną. W takim wypadku uchwała powinna zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 238 § 1 KPA, tj. oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi, a ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 KPA. Organ Nadzoru stwierdził, że pomimo uznania skargi przez Radę Gminy

za bezzasadną, do uchwały nie zostało sporządzone należyte i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ Nadzoru uznał, że treść uchwały

oraz sporządzone do niej uzasadnienie zawierają jedynie ogólne stwierdzenia niemogące świadczyć o rzeczywistym i należytym pochyleniu się nad przedmiotem skargi. W uzasadnieniu uchwały poinformowano o wpływie skargi i podmiocie, którego działalność jest kwestionowana przez skarżącego oraz wskazano, że skarga została przekazana Komisji Skarg, Wniosków i Petycji oraz stanowiła przedmiot jej obrad, które odbyły się 14 maja 2026 r. W uzasadnieniu uchwały podano też, że podczas posiedzenia zapoznano się z dokumentacją przedłożoną przez skarżącego, omówiono przedmiot skargi i wysłuchano opinii podmiotu, którego działanie zostało w skardze zakwestionowane. Na koniec wskazano w uchwale, że "w ich ocenie nie zaistniały żadne zaniechania uzasadniające skargę, a przeprowadzone czynności nie potwierdziły zarzutów podniesionych w skardze". Organ Nadzoru uznał, że uzasadnienie uchwały Rady Gminy pozbawione jest zasadniczej jego części, tj. wyjaśnienia powodów faktycznych i prawnych, które legły u podstaw takiej, a nie innej decyzji Rady Gminy w sprawie skargi. Zdaniem Organu Nadzoru, zarówno podmiot występujący ze skargą, jak i organy sprawujące nadzór i kontrolę

nad działalnością Rady Gminy nie są w stanie ustalić, czym kierowała się Rada Gminy, podejmując tego rodzaju rozstrzygnięcie, a co za tym idzie, czy należycie zbadała przedmiot objęty skargą. Nadto, Organu Nadzoru podniósł, że z treści uzasadnienia uchwały wynika, że nie przedstawia ono stanowiska Rady Gminy,

lecz jej komisji, tj. Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Tymczasem to Rada, a nie jej wewnętrzna Komisja Skarg, Wniosków i Petycji ma rozstrzygać w przedmiocie skargi; Komisja może co najwyżej przygotować w tym zakresie stosowną opinię. Zdaniem Organu Nadzoru Rada Gminy nie dopełniła obowiązku sporządzenia należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej uchwały.

Brak merytorycznych rozważań co do zasadności skargi stanowi istotne naruszenie art. 238 § 1 KPA, i jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności uchwały. Oprócz wadliwości w zakresie należytego sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały Organ Nadzoru dostrzegł także inne naruszenie prawa: z uchwały ani jej uzasadnienia nie wynika, ażeby skarżący został pouczony

o treści art. 239 KPA. Organ Nadzoru zauważył, że według art. 238 § 1 in fine KPA,

w przypadku odmownego załatwienia skargi pouczenie takie jest obligatoryjne.

Brak pouczenia należy uznać za istotną wadliwość procedowania skargi.

Na to rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina wniosła skargę do tutejszego Sądu, zaskarżając je w całości i podnosząc zarzuty naruszenia:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 i 10 § 1 KPA – poprzez pozorne umożliwienie Gminie zabrania głosu

w postępowaniu, polegające na tym, że Gmina złożyła około godziny 13:00

w dniu 26 czerwca 2026 r. wyjaśnienia, a następnie parę godzin później Organ Nadzoru wydał rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym nie odniósł się

do przedstawionej argumentacji, w wyniku czego prawo Gminy nie zostało rzeczywiście zrealizowane, ponieważ Organ Nadzoru wydał rozstrzygnięcie de facto bez zapoznania się z treścią złożonych wyjaśnień,

co w konsekwencji narusza także zasadę prowadzenia postępowania

w sposób budzący zaufanie do organu, co mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

b) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483, z późn. zm.; dalej jako "Konstytucja RP")

oraz art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 KPA – poprzez przekazanie Gminie zawiadomienia o wszczęciu postępowania dopiero w dniu 22 czerwca

2026 r., przy jednoczesnym ustaleniu na dzień 26 czerwca 2026 r. terminu

na złożenie wyjaśnień, podczas gdy w praktyce minimalny termin na zabranie głosu przez stronę powinien wynosić co najmniej 7 dni, aby strona faktycznie mogła ustosunkować się do stanu sprawy, co mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2026 r. poz. 662, z późn. zm; dalej jako "USG") – poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że dostrzeżone przez Organ Nadzoru naruszenia prawa mają charakter istotny, uzasadniający stwierdzenie nieważności uchwały, podczas gdy w rzeczywistości nie doszło do naruszeń prawa bądź też naruszenia te miały charakter nieistotny;

b) art. 238 § 1 KPA – poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie skargi w formie uchwały Rady Gminy zawsze musi zawierać szczegółowe uzasadnienie, podczas gdy ze względu na dobro dziecka i ochronę danych osobowych uzasadnienie może zostać ograniczone do ogólnego przytoczenia powodów rozstrzygnięcia, które były dla skarżącego zrozumiałe, jako że został zaproszony na posiedzenie Komisji Rady Gminy, podczas której rozpatrywano skargę;

c) art. 238 § 1 KPA – poprzez przyjęcie, że formuła pouczenia, o której mowa

w art. 239 § KPA musi znajdować się w samej treści uchwały, podczas gdy pouczenie może się znajdować w piśmie przewodnim, jakie zostało skierowane do osoby składającej skargę.

W związku z tymi zarzutami Gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W skardze Gmina wniosła także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów

w postaci urzędowego poświadczenia przedłożenia – celem wykazania doręczenia przez Gminę wyjaśnień Organowi Nadzoru i wydania przez Organ Nadzoru rozstrzygnięcia w tym samym dniu tj. 26 czerwca 2026 r., faktycznego pozbawienia Gminy prawa do złożenia wyjaśnień w sprawie poprzez pozorne zapoznanie się

z wyjaśnieniami Gminy.

W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że została pozbawiona

w rzeczywistości prawa do złożenia wyjaśnień w sprawie, gwarantowanego przez

art. 10 § 1 KPA, a także prawa do czynnego udziału w postępowaniu, bowiem choć mogła złożyć wyjaśnienia, to ta czynność procesowa miała w istocie fikcyjny charakter, ponieważ Organ Nadzoru podjął już z góry rozstrzygnięcie. Takie działanie Organu Nadzoru nie budzi zaufania do prowadzonego przezeń postępowania, pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą zawartą w art. 8 KPA.

Zdaniem Gminy, gdyby Organ Nadzoru rzeczywiście przeanalizował złożone wyjaśnienia, to najpewniej doszłoby do uchybienia terminowi 30 dni na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. Pośpiech Organu Nadzoru należy zatem interpretować jako chęć zachowania terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego,

bez zważania na zasadę demokratycznego państwa prawa czy też zasadę prawdy materialnej. Zdaniem Gminy Organ Nadzoru nie wykazał, że stwierdzone przezeń uchybienia stanowią naruszenie prawa, a tym bardziej istotne naruszenie prawa, które uzasadniałoby unieważnienie uchwały. Uchwała zawierała wszystkie informacje niezbędne dla ustalenia, jakimi przesłankami kierowała się Rada Gminy S., rozpatrując złożoną skargę. Przy tym uwzględnić trzeba szczególny przedmiot skargi, która dotyczyła dobrostanu konkretnego dziecka. Niedopuszczalne było zatem szersze osadzenie w kontekście faktycznym motywów, którymi kierowała się Rada Gminy S. podejmując uchwałę, gdyż naruszałoby to zasadę ochrony dobra dziecka, jak i nade wszystko zasady ochrony danych osobowych. Uchwała i jej uzasadnienie jest publicznie dostępne. Dlatego też ograniczono się do ogólnych motywów, którymi kierowali się radni podejmując uchwałę.

W kwestii pouczenia w uchwale o treści art. 239 KPA Gmina wskazała, że

art. 238 KPA nie wymaga, by pouczenie znajdowało się w samej treści uchwały. Może ono znajdować w piśmie przewodnim, jakie zostało skierowane

do skarżącego. Stąd też zarzut rzekomego naruszenia art. 238 §1 KPA jest chybiony.

W odpowiedzi na skargę Organ Nadzoru wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że materialny termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego upływał

28 czerwca 2026 r., tj. w niedzielę – dzień ustawowo wolny od pracy.

Z tego względu, w skierowanym do Gminy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nadzorczego Organ Nadzoru poinformował, że Gminie przysługuje

prawo do złożenia wyjaśnień w sprawie do dnia 26 czerwca 2026 r. (piątek).

Organ Nadzoru wypełnił zatem swój obowiązek stworzenia warunków umożliwiających Gminie czynny udział w postępowaniu. Zauważył przy tym, że postępowanie nadzorcze nie jest stricte postępowaniem administracyjnym,

przepisy KPA stosuje się w nim jedynie odpowiednio.

Wyjaśnienia Gminy wpłynęły do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu

26 czerwca 2026 r. w godzinach popołudniowych, tj. 13.36 – co było celowo późnym działaniem Gminy, aby de facto uniemożliwić Organowi Nadzoru zapoznanie się

z przedstawioną dokumentacją. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 KPA Organ Nadzoru podniósł, że konieczne jest wykazanie, że takie naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Gmina nie wykazała tego wpływu. Istotne naruszenie prawa wynika z samej konstrukcji i treści uchwały, a wyjaśnienia organu, od którego pochodzi ten akt, de facto pozostają bez wpływu na ostateczny wynik procedury nadzorczej. Organ Nadzoru zaznaczył też, że o wątpliwościach

co do legalności spornej uchwały Gmina dowiedziała się już znacznie wcześniej niż 22 czerwca 2026 r., ponieważ pismem z dnia 10 czerwca 2026 r. Organ Nadzoru wystąpił do Gminy z prośbą o przekazanie treści skargi rozpatrywanej w drodze uchwały. Jako podstawę prawną wystosowania pisma Organ Nadzoru wyraźnie powołał art. 91 ust. 1 USG, czyli regulację dotyczącą stwierdzenia nieważności uchwały sprzecznej z prawem. Ponadto, żaden z powoływanych w skardze przepisów KPA nie stanowi o wymogu zapewnienia stronie co najmniej 7-dniowego terminu na zabranie głosu w sprawie.

Zdaniem Organu Nadzoru niezrozumiałe jest stanowisko Gminy, wedle którego dalsze uszczegółowienie uzasadnienia uchwały wiązałoby się nieuchronnie

z naruszeniem przepisów RODO, a także godziłoby w dobrostan dziecka.

W odniesieniu do stanowiska Gminy, że powody rozstrzygnięcia były dla podmiotu występującego ze skargą zrozumiałe, jako że został zaproszony na posiedzenie Komisji Rady Gminy, podczas której rozpatrywano skargę, Organ Nadzoru stwierdził, że komisje organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego są jedynie wewnętrznymi ciałami, którym ustawy nie przyznają uprawnienia do podejmowania rozstrzygnięć.

Wobec stanowiska Gminy, że pouczenie dla podmiotu występującego

ze skargą nie musi zostać zawarte w treści samego aktu rozpatrującego skargę, lecz może zostać zamieszczone w osobnym piśmie, Organ Nadzoru stwierdził, że Gmina nie przestawiła w sprawie takiego pisma, a co za tym idzie, nie wykazała prawidłowości swego działania w tym zakresie. Zaznaczył przy tym jednak, że kwestia pouczenia nie stanowiła zasadniczego motywu wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność w całości uchwały, ponieważ zasadniczym powodem wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego było nienależyte uzasadnienie decyzji o nieuwzględnieniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontroli tej dokonuje pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy

nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143,

z późn. zm.; dalej jako "PPSA") kontrola działalności administracji publicznej

przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, sąd uchyla ten akt (art. 148 PPSA). Jeżeli sąd uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie

w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części

(art. 151 PPSA).

Zauważyć należy, że zasady funkcjonowania samorządu terytorialnego określają przepisy Rozdziału VII "Samorząd terytorialny" Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochroną sądową objęta jest samodzielność samorządu terytorialnego. Przy czym, na mocy art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi pod względem legalności. Zgodnie z art. 171 ust. 2 Konstytucji RP nadzór ten sprawuje Prezes Rady Ministrów oraz wojewodowie (a w sprawach finansowych – regionalne izby obrachunkowe).

W odniesieniu do gmin uprawnienia nadzorcze wojewodów określają przepisy USG: nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest pod względem zgodności

z prawem (art. 85 USG); wojewoda jest organem nadzoru nad działalnością gminną (art. 86 USG). Ingerencja organu nadzorczego w działalność gminną możliwa jest wyłącznie w przypadkach określonych ustawami (art. 87 USG).

Zgodnie z art. 90 ust. 1 zdanie pierwsze USG, wójt zobowiązany jest przedstawić wojewodzie uchwałę rady gminy w terminie 7 dni od dnia jej podjęcia.

Na podstawie art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze USG uchwała rady gminy sprzeczna

z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka

– w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały – wojewoda, działając jako organ nadzoru (art. 91 ust. 1 zdanie drugie USG).

Ta kompetencja nadzorcza wojewody dotyczy również uchwał rady gminy, które zostały podjęte w sprawie skarg rozpoznawanych na podstawie przepisów Działu VIII KPA.

Sąd zbadał w pierwszej kolejności, czy zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało w terminie ustawowym, zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie drugie USG. Sporna uchwała została doręczona Organowi Nadzoru w dniu 29 maja 2026 r.

W toku oceny jej legalności Organ Nadzoru uznał, że jest ona niezgodna z prawem (tj. art. 238 KPA) i w dniu 26 czerwca 2026 r. wydał rozstrzygnięcie nadzorcze. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało w 30-dniowym, materialnoprawnym terminie określonym w art. 91 ust. 1 zdanie drugie USG.

Zarzuty Gminy wskazujące na naruszenie jej prawa do czynnego udziału

w postępowaniu nadzorczym (art. 10 § 1 KPA) są chybione. Naruszenie zasady, według której organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom udział w każdym stadium postępowania, może być przedmiotem skutecznego zarzutu tylko, jeśli naruszenie to wpłynęło na wynik sprawy. W skardze zarzut ten Gmina wspiera hipotetycznym wywodem, w którym Gmina nie wykazała jednak, że nie miała możliwości skorzystania z prawa do złożenia wyjaśnień, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w sposób skonkretyzowany podważałoby prawidłowość rozstrzygnięcia nadzorczego. Słusznie Organ Nadzoru podnosi, że postępowanie nadzorcze dotyczy uchwały Rady Gminy S. Organ Nadzoru stwierdził nieważność tej uchwały z uwagi na jej treść. Ewentualna dodatkowa argumentacja Gminy, nie znajdująca odzwierciedlenia w zakwestionowanej

przez Organ Nadzoru treści uchwały nie mogła mieć istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie nadzorcze.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu nadzoru, Sąd zobligowany jest także do oceny, czy unieważniona uchwała Rady Gminy narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Oceniając istotność stwierdzonego przez Organ Nadzoru naruszenia prawa, tj. art. 238 § 1 KPA, Sąd zauważa, że sporną uchwałą Rada Gminy

nie uwzględniła skargi, a zatem przepis ten obligował Radę Gminy do tego,

by w zawiadomieniu o sposobie załatwienia skargi zawarte były nie tylko dane formalne, lecz także szczegółowe uzasadnienie – faktyczne i prawne. Uzasadnienie spornej uchwały Rady Gminy sprowadza się w istocie zaledwie do przedstawienia informacji o wniesieniu skargi na Dyrekcję Przedszkola Nr [...] w S.,

bez podania jej przedmiotu oraz o tym, że zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia.

Ponadto, uzasadnienie tej uchwały odwołuje się do stanowiska Komisji Skarg, Wniosków i Petycji – sposób przedstawienia uzasadnienia uchwały wskazuje na to, że skargę rozpoznała ta Komisja, nie Rada Gminy. Uzasadnienie uchwały nie pozwala uznać, że Rada Gminy dokonała niezbędnych ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego sprawy objętej skargą. Sąd zauważa, że w osnowie oraz w uzasadnieniu uchwała wskazuje, iż jej przedmiotem jest skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia

2026 r. Z akt sprawy wynika jednak, że na Dyrekcję Przedszkola Nr [...]

w S. skarga wpłynęła 20 marca 2026 r. Skarga została wniesiona drogą e-mailową do Urzędu Gminy S. 20 marca 2026 r. i taka też data widnieje

na prezentacie Urzędu Gminy S., przystawionej na wydruku wiadomości

e-mailowej pochodzącej od skarżącego.

W uzasadnieniu uchwały nie powołano żadnych przepisów prawa, z których wynikałaby podstawa prawna rozstrzygnięcia Rady Gminy w sprawie tej skargi, tym samym nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia o skardze.

Takie procedowanie stanowi naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności podjętej przez Radę Gminy uchwały.

Sąd zwraca uwagę na to, że w świetle treści samej skargi, której dotyczy uchwała Rady Gminy, sformułowaniu prawidłowego uzasadnienia faktycznego

i prawnego tej uchwały nie stały na przeszkodzie przywołane przez Gminę w skardze do tutejszego Sądu konieczność ochrony dobra małoletniego (dobrostanu dziecka)

oraz konieczność stosowania przepisów o ochronie danych osobowych. Z akt sprawy wynika bowiem, że w skardze, której dotyczyła uchwała Rady Gminy, skarżącym był rodzic dziecka pozostającego pod opieką Przedszkola Nr [...] w S.

Zarzuty, które skarżący zgłosił w skardze wobec Dyrekcji Przedszkola ogniskowały się na braku niezwłocznego powiadomienia rodziców dziecka o wypadku, który wystąpił w Przedszkolu i skutkował interwencją lekarską u tego dziecka. Skarżący rodzic wskazywał na powagę następstw zdrowotnych u dziecka wskutek wypadku

i zarzucał Dyrekcji Przedszkola nieodpowiednią, tj. bagatelizującą te następstwa, postawę. Skarżący rodzic kwestionował również wyłączenie go z prac zespołu powypadkowego oraz podważał rzetelność informacji ujętych w protokole powypadkowym, w tym informacji wskazujących na przyczynę wypadku.

Zatem istota skargi na Dyrekcję Przedszkola Nr [...] w S., stanowiącej przedmiot uchwały Rady Gminy, pozwalała na takie sformułowanie uzasadnienia tej uchwały, które ani nie naruszało dobra małoletniego ani nie ujawniało danych osobowych podlegających ochronie. Istotą tej skargi był bowiem nie stan zdrowotny konkretnego małoletniego, lecz sposób reakcji Dyrekcji Przedszkola na incydent

z udziałem dziecka, do którego doszło na terenie Przedszkola w czasie sprawowania przez Przedszkole opieki nad tym dzieckiem, w szczególności czas powiadomienia rodziców dziecka o tym incydencie.

Skarga dotycząca zadań lub działalności organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego uruchamia jednoinstancyjne, uproszczone (odformalizowane) postępowanie administracyjne, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi.

W ramach postępowania nadzorczego wojewoda może badać prawidłowość postępowania rady gminy przy rozpatrywaniu skargi i prawidłowość sporządzenia zawiadomienia o sposobie jej załatwienia, tj. może badać prawidłowość zastosowania przez gminę przepisów art. 227 – art. 240 KPA. Wojewoda nie bada jednak, czy rada gminy słusznie bądź niesłusznie uznała skargę za bezzasadną.

Skoro przedmiotem spornej uchwały Rady Gminy S. była skarga wniesiona

i przyjęta do rozpoznania na podstawie przepisów Działu VIII KPA, to zawiadomienie o sposobie załatwienia tej skargi, wyrażone w formie uchwały powinno obowiązkowo zawierać wszystkie składniki wymienione w art. 238 § 1 KPA, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne – w przypadku odmownego załatwienia skargi.

Przedstawienie w uzasadnieniu tej uchwały wyczerpującego i prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego było obowiązkiem Gminy. Tego rodzaju akt wydany przez Radę Gminy winien zatem w pełni przedstawiać wszystkie przesłanki, które doprowadziły do jego powzięcia. Organ musi zawsze w sposób niebudzący wątpliwości wykazać bezzasadność skargi, wyjaśnić stronie składającej skargę prawne podstawy tego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie zawiadomienia o sposobie załatwienie skargi, w tym zawiadomienia wyrażonego w uchwale jednostki samorządu terytorialnego, odgrywa doniosłą rolę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. III SA/Gd 626/21 – orzeczenie dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W opisanych okolicznościach Sąd doszedł do przekonania, że objęta zaskarżonym aktem nadzoru uchwała Rady Gminy nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi określone w art. 238 § 1 KPA, co stanowi istotne naruszenie prawa. Zaskarżone przez Gminę rozstrzygnięcie nadzorcze jest wobec tego prawidłowe.

W konsekwencji, skarga Gminy nie zasługiwała na uwzględnienie

i na podstawie art. 151 PPSA Sąd skargę oddalił.