Dwa postanowienia w jednej kopercie przesądziły o odmowie ponownego wniosku w egzekucji

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2026 r. znak: 1201-IEE.7113.2.84.2024.3.ID, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej u.p.e.a.) - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 z późn. zm., dalej: u.z.u.p.e.a.) po rozpoznaniu zażalenia D. G. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 16 lutego 2024 r. nr 180000.71.820.2024-RED-119-KI odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych.

Tytuły te obejmują zaległe składki ubezpieczeniowe za okres od listopada 2014 r. do grudnia 2017 r. w łącznej kwocie 28.962,40 złotych, do której należy doliczyć odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne.

Pismem z dnia 13 lipca 2022 r. skarżący, złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne oraz wniosek o przywrócenie terminu do ich wniesienia.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. organ egzekucyjny odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z dnia 7 września 2022 r. złożył zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, postanowieniem z dnia 19 października 2022 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Postanowieniami z dnia 22 grudnia 2022 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem nr 180000.71.4434.2022-RED-119-KP odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu oraz postanowieniem nr 180000.71.4435.2022-RED-119-KP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia.

Pismem z dnia 7 stycznia 2023 r. skarżący złożył zażalenia na ww. postanowienia.

Postanowieniami z dnia 16 marca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienia i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejno, postanowieniami z dnia 17 maja 2023 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem nr 180000.71.2126.2023-RED-119-MZ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesieni oraz postanowieniem nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ odmówił przywrócenia terminu wniesienia zarzutu.

Pismem z dnia 8 czerwca 2023 r. skarżący złożył zażalenie, którym zaskarżył jedynie postanowienie nr 180000.71.2126 2023-RED-119-MZ.

W dniu 20 lipca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2023 r. nr 180000.71.5250.2023-RED-119.KF, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia.

W dniu 18 stycznia 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, domagając się przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Po rozpoznaniu ww. zażalenia, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, postanowieniem z dnia 16 lutego 2024 r. nr 180000.71.820.2024-RED-119.KF, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie.

W motywach rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż w sprawie ta sama strona, ponownie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne i w którym to postępowaniu zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Postanowieniem z dnia 17 maja 2023 r. o nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ, organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Skarżący nie złożył w terminie zażalenia na powyższe postanowienie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie.

W związku z powyższym organ l instancji stwierdził, że w sprawie nastąpiła tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznego postanowienia a ponownym wnioskiem o przywrócenie terminu. W swoim kolejnym wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie podniósł też żadnych okoliczności niż te podane poprzednio. Organ zaznaczył również, iż przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nadal toczy się postępowanie w związku z zażaleniem skarżącego na postanowienie z dnia 14 listopada 2023 r. nr 180000.71.5250.2023-RED-119.KF, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi do ich wniesienia. Konkludując organ l instancji doszedł do wniosku, iż w sprawie występują te same podmioty i dotyczy ona tego samego przedmiotu tj. przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów, a nadto tego samego stanu prawnego. Nie stwierdzono również, aby uległ zmianie stan faktyczny sprawy. Dlatego też stwierdzono, iż wydanie kolejnego postanowienia stanowiłoby naruszenie generalnej zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Pismem z dnia 28 lutego 2024 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie.

Zaskarżonemu postanowieniu zobowiązany zarzucił naruszenie:

1. art. 32 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych wymienionych w zażaleniu. Skarżący podniósł, że tytuły te nigdy nie zostały mu doręczone. To z kolei ma oznaczać, że został pozbawiony prawa zaskarżenia tytułów i weryfikacji prawidłowości ich wystawienia;

2. art. 58 § 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne w sytuacji, gdy:

- skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu na wniesienie rzeczonych zarzutów, albowiem nie zostały mu doręczone tytuły wykonawcze,

- celowo pominięto w treści uzasadnienia kwestie doręczenia tytułów wykonawczych (licznie wymienionych w zażaleniu), przez co nie zostało wykazane przez organ l instancji, że zostały one doręczone zobowiązanemu,

- niemożliwe jest ustalenie, które odpisy tytułów wykonawczych znajdowały się w poszczególnych listach z uwagi na niepodanie daty ich sporządzenia i podstawy ich wystawienia,

- nie zostały doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego;

3. art. 138 k.p.a. poprzez niewykonanie wytycznych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie polegające na:

- celowym pominięciu treści uzasadnienia kwestii doręczenia tytułów wykonawczych (wymienionych w zażaleniu), przez co nie zostało wykazane przez organ l instancji, że zostały doręczone zobowiązanemu,

- rozbieżności w datach doręczenia tytułów wykonawczych, a to wskazania, że list polecony zawierający odpisy tytułów wykonawczych nr: od [...] do [...] i [...] został doręczony w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 maja 2017 r., w sytuacji, gdy wskazano, że podwójne awizo pozostawiono rzekomo w dniu 2 maja 2017 r., a zwrot przesyłki miał miejsce rzekomo w dniu 9 maja 2017 r.,

- niewskazaniu numerów listów poleconych,

- nieudokumentowaniu faktycznego doręczenia awizo przesyłek poleconych

- nieudokumentowania osobistego doręczenia Skarżącemu tytułów wykonawczych,

- niewzięciu pod uwagę, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wprost wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia odpisów tytułów wykonawczych,

4. art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.k., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że tytuły wykonawcze zostały skutecznie doręczone skarżącemu w sytuacji, gdy:

- na kopertach oraz zwrotnych potwierdzeniach odbioru, w których rzekomo doręczono tytuły wykonawcze faktycznie listonosz nie umieścił pieczątki z datą powtórnego awiza, a tym samym również podpisu listonosza,

- na kopertach oraz zwrotnych potwierdzeniach odbioru, w których rzekomo doręczono tytuły wykonawcze nie wskazano żadnych adnotacji dotyczących pierwszego oraz drugiego awizo, nie zamieszczono też odpowiedniej pieczęci Poczty Polskiej,

- na kopertach i zwrotnych potwierdzeniach odbioru, w których rzekomo doręczano tytuły wykonawcze nie wskazano daty zwrotu przesyłek,

- nie wskazano adresu, na jaki rzekomo miały zostać doręczone tytuły wykonawcze, co uniemożliwia ustalenie prawidłowości ich doręczenia,

- błędne wskazanie, że przesyłka zawierająca odpisy tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] [...] została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 05 maja 2017 r. w sytuacji, gdy powtórne awizo rzekomo datowane jest na dzień 2 maja 2017 r. a zwrot miał miejsce dnia 9 maja 2017 r.,

- zobowiązany miał umocowanego pełnomocnika przez co tytuły wykonawcze winny zostać jemu doręczone, czego zaniechano;

5. art. 107 § 1 pkt 6 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na:

- celowym pominięciu w treści uzasadnienia kwestii doręczenia tytułów wykonawczych wymienionych w zażaleniu, przez co nie wykazano, że zostały one doręczone skarżącemu w jakich datach oraz w jaki sposób,

- niewskazaniu dowodów i podstawy faktycznej, na jakich organ egzekucyjny oparł swoje orzeczenie, a przede wszystkim poprzez niewskazanie numerów przesyłek, umożliwiające weryfikację prawidłowości ustaleń tego organ, nieprzedłożenie numerów dokumentów, na które powołuje się organ l instancji w uzasadnieniu postanowienia, pomimo złożonej prośby,

- art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. polegające na jego błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że z przepisu tego wynika, że tytuły wykonawcze winny zostać doręczone wyłącznie zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi,

7. błędy w ustaleniach faktycznych mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a to niezgodne z rzeczywistym faktem ustalenie, że przesyłka zawierająca odpisy tytułów wykonawczych nr. od [...] do [...] i [...] została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 5 maja 2017 r. w sytuacji, gdy powtórne awizo rzekomo datowane jest na dzień 2 maja 2017 r., a zwrot miał miejsce dnia 9 maja 2017 r.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzekniecie co do istoty sprawy, poprzez przywrócenie zobowiązanemu terminu do wniesienia zarzutów i rozpoznanie złożonych uprzednio zarzutów przeciwko wydanym tytułom wykonawczym.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione i wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 10 kwietnia 2024 r.

W motywach rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji, wydając zaskarżone postanowienie, słusznie wziął pod uwagę, że sprawa z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów została już rozstrzygnięta. Postanowieniem z dnia 17 maja 2023 r. organ egzekucyjny odmówił już bowiem przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ egzekucyjny - w tym samym przedmiocie i w tym samym stanie faktycznym, nie było możliwe. Wydanie identycznego rozstrzygnięcia byłoby bowiem bezprzedmiotowe, a wydanie odmiennego rozstrzygnięcia byłoby powodem stwierdzenia nieważności jednego z postanowień. W związku z tym, że sprawa została uprzednio rozstrzygnięta, organ egzekucyjny zasadnie wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania. Ponowne rozpatrzenie sprawy naruszyłoby powagę rzeczy osądzone i trwałość rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 września 2024 r., sygn. III SA/Kr 966/24 uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skarżąca zamiast złożyć wniosek do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy, od razu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W ocenie Sądu organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie prawidłowości doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 17 maja 2023 r. nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ, którym to odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów, a co za tym idzie, kontrola instancyjna w administracyjnym toku postępowania została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy.

Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z twierdzeniem organu postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 17 maja 2023 r. nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ miało zostać doręczone skarżącemu wraz z postanowieniem nr 180000.71.2126.2023-RED-119-MZ w jednej kopercie. Skarżący konsekwentnie jednak zaprzecza powyższemu podnosząc argument, że w kopercie znajdowało się wyłącznie jedno postanowienie o nr 180000.71.2126.2023-RED-119-MZ. Z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika natomiast, że na podstawie zgromadzonych w sprawie informacji, nie można w sposób kategoryczny i niebudzący wątpliwości ustalić, czy wewnątrz koperty rzeczywiście znajdowały się dwa postanowienia. Skoro więc organ nie był w stanie ustalić, że przedmiotowe postanowienie zostało faktycznie doręczone skarżącemu i wątpliwości w tym względzie nie dają się usunąć, należało je rozstrzygnąć na korzyść strony - skarżącego, zgodnie z dyspozycją art. 81a § 1 k.p.a.

WSA w Krakowie podkreślił, iż przepisy o doręczeniach mają charakter gwarancyjny, a ich zadaniem jest zapewnienie stronie realizacji jej praw w toku toczącego się postępowania. Gwarancyjny charakter instytucji doręczenia oznacza, że tylko prawidłowe doręczenie zapewnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ. Skuteczność prawna czynności faktycznej doręczenia oznacza osiągnięcie przez nadawcę zamierzonego rezultatu, jakim jest wprowadzenie do obrotu prawnego aktu stosowania prawa. Skuteczność czynności doręczenia pisma wiąże się bezpośrednio również z tym, że data prawidłowego (skutecznego) doręczenia wyznacza początek biegu terminów procesowych.

Skoro więc w niniejszej sprawie nie można kategorycznie stwierdzić, że przesłanie dwóch pism w jednej kopercie zostało w powyższy sposób oznaczone, Sąd I instancji przyjął, iż doręczenie to było nieprawidłowe. Organ nie wezwał bowiem pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia koperty, w której przesłane były sporne postanowienia. W tych okolicznościach WSA w Krakowie stanął na stanowisku, iż skarżącego nie można obciążać negatywnymi konsekwencjami niezawinionych przez niego uchybień przy doręczaniu mu korespondencji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2026 r. sygn. I GSK 219/25, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zgodził się ze stanowiskiem organu, że zwrotne potwierdzenie odbioru zawierało numery obu pism, w tym numer postanowienia z dnia 17 maja 2023 r. nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ, a odbierający potwierdził odbiór przesyłki poprzez wpisanie daty i złożenie czytelnego podpisu. NSA podkreślił, że prawidłowo wypełniony pocztowy dowód doręczenia stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism oraz korzysta z domniemania prawdziwości.

W ocenie NSA, adresat kwestionujący otrzymanie wszystkich pism wymienionych na potwierdzeniu odbioru powinien udowodnić ten fakt, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Wskazał również, że odbierający przesyłkę powinien sprawdzić jej zawartość w chwili odbioru i niezwłocznie zgłosić ewentualne zastrzeżenia.

Ponadto zaznaczył, że dopuszczalne jest doręczanie kilku pism urzędowych w jednej przesyłce, pod warunkiem, że jej zawartość zostanie odpowiednio wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w szczególności w rubryce "rodzaj pisma". Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, że wymagania te zostały spełnione, ponieważ na potwierdzeniu odbioru wskazano numery obu pism, w tym numer kwestionowanego postanowienia.

NSA zgodził się z organem, że nie było konieczności wzywania pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia koperty, gdyż podstawowym dowodem doręczenia jest zwrotne potwierdzenie odbioru, a adresat nie ma obowiązku zachowywania koperty.

W konsekwencji NSA uznał za błędne stanowisko Sądu I instancji, że doręczenie dwóch pism w jednej kopercie było nieprawidłowe. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ponieważ w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2026 r. sygn. akt I GSK 219/25 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 966/24, zastosowanie znajdzie art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. "Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Sąd ten jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. (...) Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r., II FSK 3060/13, LEX nr 1783681). Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną NSA dotyczącą stanu faktycznego sprawy, ocena ta bowiem nie jest wykładnią przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., IV SA/Wa 2019/10, LEX nr 758931; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05, LEX nr 190953, oraz wyrok NSA z dnia 4 września 2007 r., I FSK 1130/06, LEX nr 384165)" (H. Knysiak-Sudyka w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, komentarz do art. 190).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazał, iż błędne było stanowisko Sądu I instancji, że doręczenie dwóch pism w jednej kopercie było nieprawidłowe. NSA zaznaczył, że dopuszczalne jest doręczanie kilku pism urzędowych w jednej przesyłce, pod warunkiem, że jej zawartość zostanie odpowiednio wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w szczególności w rubryce "rodzaj pisma". NSA podkreślił także, że prawidłowo wypełniony pocztowy dowód doręczenia stanowi dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism oraz korzysta z domniemania prawdziwości. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II FSK 619/10; z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 707/11; z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. II FSK 2871/12; z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. I FSK 2088/11; z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. II FZ 272/20 oraz postanowienia SN: z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. I CZ 87/00; z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00, Biul. SN 2000, Nr 5, poz. 15), stwierdził, że wymagania te zostały spełnione, ponieważ na potwierdzeniu odbioru wskazano numery obu pism, w tym numer kwestionowanego postanowienia. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawierało numery obu pism, w tym numer postanowienia z dnia 17 maja 2023 r. nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ, a odbierający potwierdził odbiór przesyłki poprzez wpisanie daty i złożenie czytelnego podpisu. Ustalenie to podzielił w pełni Sąd orzekający obecnie.

W ocenie NSA adresat kwestionujący otrzymanie wszystkich pism wymienionych na potwierdzeniu odbioru powinien udowodnić ten fakt. Sąd podzielił także stanowisko NSA, że w niniejszej sprawie tego nie uczyniono. NSA wskazał również, że odbierający przesyłkę powinien sprawdzić jej zawartość w chwili odbioru i niezwłocznie zgłosić ewentualne zastrzeżenia. W świetle tego zapatrywania dodać należy, że zwłaszcza w sytuacji, gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nadawca wskazał, że przesyłka zawiera więcej niż jeden dokument, odbierający przesyłkę winien zachować szczególną uwagę i w przypadku stwierdzenia braku któregoś z dokumentów w kopercie, niezwłocznie zawiadomić nadawcę o stwierdzonym braku.

Mając powyższe na uwadze, rację należało przyznać organowi, że skoro postanowieniem z dnia 17 maja 2023 r. o nr 180000.71.2127.2023-RED-119-MZ, organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to, jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, zostało skarżącemu skutecznie doręczone, co znajduje potwierdzenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, której zawartość została potwierdzona podpisem odbierającego, treść potwierdzenia odbioru nie została przez adresata niezwłocznie zakwestionowana, a organ miał prawo doręczyć dwa dokumenty w jednej kopercie. Skarżący nie złożył w terminie zażalenia na powyższe postanowienie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, zatem stało się ono ostateczne. Skoro zatem w sprawie ta sama strona - skarżący, ponownie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, w którym to postępowaniu zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, to stosownie do art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. organ zasadnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.