Były policjant ponownie domagał się ekwiwalentu za urlopy. Sąd stwierdził nieważność

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 2026r. nr 51/EU-O/2026 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025r. poz. 1691 dalej-k.p.a.) w zw. z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2025r. poz. 636, ze zm. dalej-u.o.P.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 22 kwietnia 2026r. nr 1/2026/E w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 oraz stwierdzającej przedawnienie roszczenia o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017.

Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 24 lutego 2026r. M. W. (dalej: skarżący) zwrócił się z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Uzasadniając swoje żądanie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15, opublikowany w dniu 6 listopada 2018r. (Dz.U. z 2018r. poz. 2102), zgodnie z którym art. 115a u.o.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Komendant Powiatowy Policji w M. decyzją z dnia 22 kwietnia 2026r. odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 oraz stwierdził przedawnienie roszczenia o wypłatę wyrównania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w następstwie którego nastąpiła utrata mocy części przepisu art. 115a u.o.P., tj. w zakresie wielkości "przelicznika ", nie przyznało samo w sobie uprawnień byłym policjantom do przedmiotowego ekwiwalentu w innej wysokości, tj. obliczonego według "przelicznika" np. 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia, tak jak to ma miejsce w innych służbach mundurowych. Prawa do ponownego przeliczenia byłym policjantom ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy i wypłaty ewentualnego wyrównania nie przyznały również znowelizowane przepisy u.o.P., które obowiązują od dnia 1 października 2020r. i zostały wprowadzone ustawą z dnia 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r. poz. 1610).

W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął, że skoro w dacie zwolnienia ze służby wypłacono w całości byłemu policjantowi przysługujący mu wówczas ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy, to jego uprawnienie zostało zrealizowane i aktualnie nie przysługuje mu prawo do wypłaty wyrównania tego świadczenia.

Organ pierwszej instancji - po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w kwestii przedawnienia podniesionego przez stronę roszczenia - powołując się na przepis art. 107 ust. 1 u.o.P. stwierdził także, że roszczenie strony podniesione w jej wniosku z dnia 24 lutego 2026r. uległo przedawnieniu.

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionym w niej stanowiskiem organu pierwszej instancji. Decyzji zarzucił: naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP poprzez odmowę przyznania uprawnień wynikających bezpośrednio z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r. (sygn. akt K 7/15), który wyeliminował z obrotu prawnego niekonstytucyjny przelicznik 1/30, błędną wykładnię art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że roszczenie uległo przedawnieniu, podczas gdy bieg przedawnienia w sprawach o wyrównanie ekwiwalentu należy liczyć od momentu ogłoszenia wyroku TK lub wejścia w życie przepisów naprawczych, a nie od daty zwolnienia ze służby oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. (nowelizacja ustawy o Policji) poprzez błędne przyjęcie, że ogranicza ona prawo do ekwiwalentu w wymiarze 1/21 tylko do osób zwalnianych po 2018 roku, co stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 8 czerwca 2026r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 3 kwietnia 2017r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 13 marca 2017r. Wymienionemu policjantowi wypłacono ekwiwalent pieniężny w łącznej kwocie 41.452,80 zł brutto, tj. za 204 dni niewykorzystanych urlopów, ustalony przy zastosowaniu "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego - na podstawie art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym w dniu wypłaty.

Decyzja Komendanta Powiatowego Policji w M. została wydana na podstawie art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020r., zatem z uwzględnieniem zmiany tego przepisu oraz przepisów przejściowych wprowadzonych ustawą z dnia 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (opublikowaną w Dzienniku Ustaw z dnia 18 września 2020r. poz. 1610).

Zgodnie z art. 1 pkt 16 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. art. 115a u.o.P. otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym."

Z kolei zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. przepis art. 115a u.o.P. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018r.

W konsekwencji od dnia 1 października 2020r. w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018r. - co ma miejsce w niniejszej sprawie - zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy w brzmieniu dotychczasowym dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc z obowiązującym w dniu zwolnienia ze służby "przelicznikiem" 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego).

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podkreślił, że nowy przepis art. 115a u.o.P., jak również przepisy przejściowe ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. nie przyznają policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018r. prawa do wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 października 2020r. organ nie jest zatem upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej.

Następnie organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie czynność materialno-techniczna naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy nie może zostać zrealizowana ze względu na brak podstawy prawnej. Z kolei odmowa wypłacenia wyrównania winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ pierwszej instancji - na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15 odnoszącego się do przedmiotowego zagadnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014r. sygn. akt 1 OSK 542/13).

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące po dniu 1 października 2020 r. przepisy odnoszące się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby przed dniem 6 listopada 2018r. i wobec braku możliwości naliczenia i wypłaty wyrównania słusznie wydał stronie decyzję odmawiającą wnioskowanego przez nią wyrównania.

W kwestii przedawnienia roszczenia organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 17 marca 2026r. poinformował skarżącego o treści art. 79a k.p.a. oraz art. 107 u.o.P. w zakresie przedawnienia roszczenia. Ponadto skarżący został wezwany do przedstawienia wyjaśnień w zakresie wskazania ewentualnych czynności podjętych po dniu 4 października 2019r. w celu uzyskania świadczenia w postaci wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy oraz do ewentualnego przedstawienia okoliczności związanych z dochodzeniem roszczenia o wypłatę wyrównania ekwiwalentu, w tym wskazania powodów wystąpienia przez stronę z wnioskiem dopiero w lutym 2026r.

W nadesłanej odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że jego roszczenie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop opiera się bezpośrednio na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15.

Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 6 listopada 2018r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r. sygn. akt K 7/15, który spowodował zmianę treści przepisu art. 115a u.o.P. w ten sposób, że z dniem 6 listopada 2018 r. wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustalała wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w sposób umożliwiający wystąpienie z roszczeniem o wypłatę przedmiotowego ekwiwalentu w wyższej wysokości.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że "wymagalność" roszczenia skarżącego, które zgłosił w wystąpieniu z dnia 24 lutego 2026r. zaistniała w dniu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r., bowiem najwcześniej z tym dniem wymieniony mógł żądać wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W tej kwestii organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, podzielił argument strony, przyjmując, że bieg przedawnienia w sprawach o wyrównanie ekwiwalentu należy liczyć od momentu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego lub wejścia w życie przepisów naprawczych, a nie od daty zwolnienia ze służby.

Następnie bieg przedawnienia został przerwany poprzez wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2018r. oraz wydaną decyzję nr 7/2019/E Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 27 września 2019r. Decyzja ta została odebrana przez skarżącego w dniu 4 października 2019r. i od tego momentu bieg przedawnienia rozpoczął się na nowo. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania, w związku z czym decyzja nr 7/2019/E Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 27 września 2019r. stała się ostateczna i prawomocna z dniem 21 października 2019r. Trzyletni okres przedawnienia upłynął zatem z dniem 21 października 2022r., a skarżący złożył swój wniosek w dniu 25 lutego 2026r. (data nadania wniosku w placówce pocztowej Poczty Polskiej). Jednocześnie skarżący - prawidłowo zawiadomiony o tej okoliczności i wezwany do złożenia wyjaśnień, nie przedstawił organowi pierwszej instancji dowodów wskazujących na przerwanie biegu przedawnienia bądź uzasadniających, że opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w okresie od dnia 21 października 2022r. do dnia 24 lutego 2026r. nie podjął żadnych kroków zmierzających do przerwania biegu przedawnienia roszczenia z tytułu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a więc jego roszczenie z tego tytułu uległo przedawnieniu. Dopiero bowiem w wystąpieniu z dnia 24 lutego 2026r. nadanym za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 25 lutego 2026r., strona wystąpiła ponownie o wypłatę, w zwiększonej wysokości, przysługującego jej ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowi i dodatkowy, a więc miało to miejsce już po upływie trzyletniego terminu przewidzianego dla dochodzenia tego roszczenia pieniężnego. Organ stwierdził zatem, że roszczenie podniesione we wniosku skarżącego z dnia 24 lutego 2026r. uległo przedawnieniu.

Organ nadmienił, że nie można zgodzić się z prezentowanym przez skarżącego poglądem, że Komendant Powiatowy Policji w M. nie miał podstaw do odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, miał natomiast obowiązek dokonania ponownego przeliczenia świadczenia w sposób wynikający z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Decyzja nr 7/2019/E z dnia 27 września 2019r. wydana przez Komendanta Powiatowego Policji w M. nie pozbawiała skarżącego prawa do ponownego zwrócenia się, już po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu pieniężnego, do właściwego organu o wypłatę tego ekwiwalentu i rozpatrzenia takiego wniosku na podstawie wprowadzonej nowelizacji. Ponadto skarżący nie złożył od tej decyzji odwołania.

Końcowo odnosząc się do wezwania do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie roszczenie przysługuje na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego, a właściwym w tej sprawie jest sąd powszechny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115a u.o.P w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018r. (sygn. K 7/15) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że roszczenie o wyrównanie ekwiwalentu nie przysługuje skarżącemu, mimo iż dotychczasowy sposób wyliczeń oparty na przeliczniku 1/30 został uznany za niekonstytucyjny;

2. naruszenie art. 107 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia "wyjątkowych okoliczności" w postaci uznania przez TK dotychczasowego przelicznika za niekonstytucyjny, co powinno skutkować nieuwzględnieniem zarzutu przedawnienia przez organ;

3. naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 i 107 k.p.a.) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak odniesienia się do argumentacji dotyczącej niemożności dochodzenia roszczenia przed wejściem w życie wyroku TK, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 3 kwietnia 2017 . został zwolniony ze służby w Policji. Wypłacony ekwiwalent obliczono błędnie przy zastosowaniu niekonstytucyjnego przelicznika 1/30. Po wyroku TK sygn. akt K 7/15 skarżący wystąpił o wyrównanie świadczenia do poziomu 1/21, jednak organ odmówił z powodu przedawnienia na podstawie art. 107 u.o.P. Skarżący zarzucił, że termin przedawnienia nie mógł rozpocząć biegu w 2017r., ponieważ prawo do wyrównania (w oparciu o wyrok TK) nie było wówczas znane i możliwe do wyegzekwowania. Organ całkowicie zignorował dyspozycję art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, który pozwala na uwzględnienie roszczenia mimo upływu czasu, jeśli opóźnienie wynika z wyjątkowych okoliczności. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest taką okolicznością. Skarżący podkreślił, że nie można przerzucać na funkcjonariusza skutków stosowania przez organy niekonstytucyjnego prawa.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145§1 p.p.s.a.

Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność. Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym skarżący nie zażądał zaś przeprowadzenia rozprawy.

Kontrola zgodności z prawem decyzji administracyjnej musi przebiegać w określonej kolejności, bowiem stwierdzenie istnienia danego typu naruszeń może eliminować potrzebę ustalania istnienia innych wad. Stąd, w pierwszej kolejności sąd przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia istotnych wad powodujących jej nieważność.

Ustalenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji czyni bowiem dalszą kontrolę zbędną.

Przeprowadzona według wskazanych kryteriów ocena zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta obarczona jest wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 2026r. nr 51/EU-O/2026 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 22 kwietnia 2026r. nr 1/2026/E w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 oraz stwierdzającej przedawnienie roszczenia o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017.

Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 24 lutego 2026r. złożonym przez skarżącego.

Należy jednak zauważyć, że skarżący zwracał się już uprzednio do organu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 w listopadzie 2018r.

Po rozpatrzeniu tego wniosku organ (Komendant Powiatowy Policji w M.) wydał w dniu 27 września 2019r. decyzję w której odmówił skarżącemu wypłaty wnioskowanego ekwiwalentu. Od powyższej decyzji skarżący nie złożył odwołania i decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia 8 czerwca 2026r. ustalony przez organ stan prawny i faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie zmienił się co do istotnych okoliczności w stosunku do stanu faktycznego będącego podstawą wydania uprzedniej decyzji z 27 września 2019r.

Złożone wnioski, zarówno ten z 2018r. jak i ten z 2026r. są niemal identyczne w treści, dotyczą tego samego problemu prawnego, stanowiącego rezultat wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 30 października 2018r. sygn. akt: K 7/15 a odnoszącego się do treści art. 115a u.o.P.

Powyższe oznacza, że wydając decyzję z dnia 8 czerwca 2026r. organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, która została już zakończona inną decyzją ostateczną.

Zgodnie zaś z art. 156§1 pkt 3 k.p.a. taka okoliczność (powaga rzeczy osądzonej) stanowi kwalifikowaną wadę, która skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności obarczonej nią decyzji.

Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości porównywanych spraw pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa ma miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony, co w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce, bowiem obydwa wnioski do Komendanta Powiatowego Policji w M. złożył skarżący. Natomiast tożsamość w zakresie przedmiotu sprawy występuje, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała również tak rozumiana tożsamość przedmiotowa.

Skarżący w obydwu wnioskach zwrócił się do organu o to samo tj. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017 o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za lata 2012-2017.

Wydanie w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, w której doszło do ponownej oceny, czy skarżący spełnia przesłanki do wypłaty wnioskowanego ekwiwalentu skutkuje tym, że decyzja ta obarczona jest wadą wskazaną w art. 156§1 pkt 3 k.p.a. dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdzenie tego rodzaju wady obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 22 kwietnia 2026r. nr 1/2026/E gdyż po myśli art. 135 p.p.s.a. było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

Rozpoznając wniosek skarżącego z dnia 24 lutego 2026r. organ uwzględni ocenę prawną i wskazania wynikające z uzasadnienia powyższego wyroku (art. 153 p.p.s.a.)

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156§1 pkt 3 k.p.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego nie orzeczono, ponieważ skarżący działając osobiście i zwolniony z mocy ustawy od kosztów sądowych (art. 239§1 pkt 1 lit. e p.p.s.a.) nie wykazał, że poniósł jakiekolwiek wydatki w związku z niniejszym postępowaniem, niezbędne do celowego dochodzenia jego praw (art. 200 p.p.s.a.).