Karta parkingowa nie zwalniała z opłaty za postój w strefie, sąd oddalił skargę

Postanowieniem z 22 maja 2026 r. nr SKO.418.29-30.2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej również: "SKO w Łodzi", "Kolegium", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 pkt 2, art 33 § 2 pkt 1 oraz art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 268, dalej: "u.p.e.a.") po rozpatrzeniu zażalenia W. O., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi (dalej również: "organ I instancji") z 1 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

W sprawie ustalono, że upomnieniem z 27 września 2024 r. nr [...] (odebranym 11 października 2024 r.) Prezydent Miasta Ł. wezwał W. O. (dalej: "zobowiązany", "strona", "skarżący") do uregulowania opłat dodatkowych powstałych w dniach: 22 lipca 2021 r. (2x200 zł) i 29 grudnia 2021 r. (200 zł) w związku z parkowaniem pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania w Ł. (dalej również: "SPP") bez uiszczenia opłaty.

W związku z niewykonaniem obowiązku wskazanego w upomnieniu Prezydent Miasta Ł. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący trzy powyższe opłaty.

Po wszczęciu egzekucji administracyjnej, pismem z 13 listopada 2025 r. zobowiązany wniósł na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu zgłoszonego zarzutu wyjaśnił, że od kilkunastu lat jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i korzysta z przyznanych kart parkingowych. Skarżący powołał się na okoliczność przedłużenia obowiązywania ważności kart parkingowych na podstawie na art. 15h ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 764, dalej: "ustawa o COVID-19"). Ponadto zwrócił uwagę na kwestię związaną z wyznaczaniem przez zarządcę drogi miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, wskazując, że w dacie zaistnienia zdarzeń na całej długości ul. K. nie było wyznaczonego ani jednego tego rodzaju miejsca.

Postanowieniem z 1 kwietnia 2026 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. oddalił zarzut W. O. w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zobowiązany na powyższe postanowienie wniósł zażalenie. W jego uzasadnieniu zwrócił uwagę na spór dotyczący hierarchii aktów prawnych mających zastosowanie w okolicznościach sprawy. Powołał się w tym zakresie na pismo Zarządu Dróg i Transportu z 11 lutego 2022 r., w którym stwierdzono, że w związku z sytuacją związaną z pandemią wywołaną wirusem COVID-19, termin ważności kart parkingowych, na mocy regulacji przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, uległ przedłużeniu do 60 dnia po ustaniu epidemii. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że zapis ten nie dotyczył abonamentów parkingowych, ponieważ zasady ich wydawania oraz terminy obowiązywania regulowane były przepisami prawa miejscowego, które nie uległy zmianie z powodu pandemii. W. O. w oparciu o art. 33 § 1 i § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a, podniósł też dodatkowy zarzut braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny, niż określona w lit. a i b. Tą inną przyczyną, w ocenie ww., jest wystąpienie okoliczności związanej z regulacjami w Państwie dotyczącymi organizacji funkcjonowania organów administracji (rządowej i samorządowej) wywołanej pandemią COVID-19. Wnoszący zażalenie wskazał, że zaskarżone orzeczenie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie pochodzi od właściwego organu, tj. Prezydenta Miasta Łodzi, lecz od Dyrektora Centrum Usług Wspólnych niedziałającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Łodzi. Zaznaczył również, że po ustaniu stanu zagrożenia, dopełnił ciążących na nim obowiązków, tj. wymienił kartę parkingową i abonament.

Powołanym na wstępie postanowieniem SKO w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że opierając się na treści podania, które pierwotnie wpłynęło do organu egzekucyjnego należało uznać, że w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. wniesiono zarzut nieistnienia obowiązku. Natomiast nowy zarzut podniesiony w zażaleniu w oparciu o art. 33 § 1 i § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia Kolegium, bowiem stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Kolegium wyjaśniło, że obowiązkiem skierowanym do egzekucji jest opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889, dalej: "u.d.p.") wynika generalna zasada odpłatności za parkowanie pojazdów na drogach w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. wyłącznie rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi. Organ II instancji zauważył, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). W okresie, w którym powstały obowiązki uiszczenia opłaty dodatkowej obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r. Nr XLI/1273/21 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł. oraz opłat za postój w tej strefie i sposobu ich pobierania. Uchwałą

Uchwałą tą w § 5 pkt 3 wprowadzono abonamenty parkingowe z zerową stawką opłaty dla pojazdów, którymi poruszają się osoby posiadające karty parkingowe, o których mowa w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wprowadzenie zerowej stawki opłaty stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Osoba posiadająca kartę parkingową może, ale nie musi skorzystać z przywileju wystąpienia o abonament z zerową stawką opłaty i bezpłatnego parkowania. Posiadanie karty parkingowej nie oznacza bowiem jednoczesnego posiadania z mocy prawa abonamentu parkingowego z zerową stawką opłaty. W § 5 ust. 1 pkt 3 załącznika Nr 3 do uchwały Nr XLI/1273/21 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r. uregulowano, że za parkowanie w strefie z uiszczoną opłatą uważa się parkowanie pojazdów w przypadku pojazdów, o których mowa w § 5 pkt 3 uchwały – z umieszczonymi łącznie w widocznym miejscu za przednią szybą: a) oryginałem ważnej w chwili kontroli karty parkingowej, b) ważnym abonamentem parkingowym. Pozostawienie ważnej karty parkingowej oraz ważnego abonamentu parkingowego w widocznym miejscu samochodu służy wykazaniu tego uprawnienia. Organ prawidłowo przyjął, że w chwili parkowania pojazdu w SPP skarżący miał ważną kartę parkingową, lecz nie miał ważnego abonamentu parkingowego (utracił ważność 16 marca 2021 r.). Skoro zobowiązany nie posiadał ważnego abonamentu parkingowego to powinien uiścić opłatę za parkowanie, czego nie uczynił. Tym samym zgodnie z § 8 załącznika Nr 3 do uchwały organ prawidłowo uznał, że powyższe nakazywało pobranie od ww. opłat dodatkowych.

Kolegium szczegółowo odniosło się do argumentacji zobowiązanego, że na początku marca 2021 r. stawił się przed siedzibą Punktu Obsługi ZDiT w Łodzi celem wyjaśnienia braku opłat za parkowanie, lecz zastał zamknięte drzwi. Organ wyjaśnił, że – jak potwierdził wierzyciel – od 19 października 2020 r., z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych środków ostrożności, Punkt Obsługi ZDiT został zamknięty, jednak zgodnie z wprowadzoną procedurą awaryjną, kierowcy mogli składać wnioski o abonamenty: osobiście do skrzynki podawczej przy wejściu do budynku przy ul. Piotrkowskiej 173; wysyłając dokumenty pocztą na adres: 90-447 Łódź, ul. Piotrkowska 173 lub elektronicznie na adres zdit@zdit.uml.lodz.pl. Wszelkich wyjaśnień pracownicy Wydziału Parkowania ZDiT udzielali także telefonicznie. Informacja o przyjętych rozwiązaniach została podana do wiadomości publicznej na stronie internetowej Urzędu Miasta Łodzi, a także na drzwiach wejściowych do nieczynnego Punktu Obsługi. Powyższe obowiązywało do 1 września 2021 r., kiedy to Punkt Obsługi uruchomiono ponownie i wznawiając wydawanie abonamentów na pierwotnych zasadach. Organ podkreślił, że postój pojazdu o nr rej. [...] w SPP miał miejsce 22 lipca 2021 r. oraz 29 grudnia 2021 r. Zobowiązany miał wystarczająco dużo czasu, aby od początku marca skorzystać z procedury awaryjnej złożenia wniosku o abonament parkingowy, z kolei postój pojazdu w grudniu 2021 r. miał już miejsce długo po ponownym uruchomieniu Punkt Obsługi i wznowieniu wydawania abonamentów na pierwotnych zasadach.

SKO w Łodzi wyjaśniło również, że zarządzeniem z 14 marca 2022 r. Nr 507/2022 Prezydent Miasta Ł. upoważniła Agatę Król, Dyrektora Centrum Usług Wspólnych do załatwiania w jej imieniu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w tym do wydawania administracyjnych tytułów wykonawczych (§ 1 ust. 1). W ocenie Kolegium upoważnienie to obejmuje m.in. załatwianie spraw zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 22 maja 2026 r. W. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu istotnie wpływającym na treść rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej przez pominięcie uzasadnień przytaczanych przez organ I instancji w uzasadnieniu stanowiska na etapach korespondencji ze skarżącym eksponujących argumentację, że ustawa tzw. "covidowa" nie obejmowała regulacji prawa miejscowego odnoszących się do tzw. "abonamentów parkingowych";

- art. 8 § 1 k.p.a. statuującego zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej, przez rozstrzygnięcie sprawy pomimo braku dokładnego wyjaśnienia przez organ I instancji zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zawartych w uzasadnieniu własnego postanowienia z 27 lutego 2026 r. uchylającego pierwotne rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującego temu organowi sprawy do ponownego rozstrzygnięcia, tj. niewykonania ich w pełnym zakreślonym zakresie.

Z ostrożności, skarżący zakwestionował ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam skład Samorządowego Kolegium Orzekającego w Łodzi i bez przeprowadzenia rozprawy, w tym z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.

Z powołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała aby organy administracji obu instancji naruszyły przepisy prawa w sposób, który uzasadniałby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 22 maja 2026 r., które utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 1 kwietnia 2026 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżący podważył zasadność wystawienia tytułu wykonawczego z 19 września 2025 r. z uwagi na nieistnienie obowiązku wskazując, że wskutek działania art. 15h ust. 3 ustawy o COVID-19 doszło do przedłużenia obowiązywania ważności kart parkingowych oraz jego abonamentu parkingowego ze stawką zero w związku z czym nie miał obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej. Ponadto zwrócił uwagę na kwestię związaną z wyznaczaniem przez zarządcę drogi miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych podnosząc, że w dacie zaistnienia zdarzeń na całej długości ul. K. nie było wyznaczonego ani jednego tego rodzaju miejsca.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawy zarzutów stanowią katalog zamknięty. Zobowiązany może więc wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w tym przepisie. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrywania zarzutów. Zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Stosownie zaś do treści art. 33 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Jak stanowi art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

Stosownie natomiast do art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi:

1) wyznacza w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową;

1a) wyznacza, w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, miejsca przeznaczone na postój pojazdów elektrycznych na czas ładowania przy punktach ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania, o których mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.

W myśl zaś art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.).

Dodatkowo wskazać należy, że 9 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchwałę w sprawie sygn. akt II GPS 2/17, rozstrzygając wątpliwości interpretacyjne dotyczące pobierania opłat za postój w płatnej strefie parkowania wynikające z różnego interpretowania i stosowania art. 13b ust. 1 u.t.d. W uchwale tej NSA stwierdził, że zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.t.d. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 u.d.p.). Przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju. Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w wyżej powołanych przepisach wykonawczych do ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 p.r.d.) – nie kreują one obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.

Obowiązki uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej za nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania są obowiązkami wynikającymi z mocy samego prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązki te winny być wykonane niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). Zauważyć należy, że dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji, ustawodawca bowiem nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa (ex lege). W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 9 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 41/19, z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2246/21, CBOSA).

Dla powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej i jej egzekwowania istotny jest fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu). Sama opłata dodatkowa nie jest karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty (por. wyroki WSA: w Poznaniu z 12 października 2017 r., sygn. akt III SA/Po 419/17, w Szczecinie z 5 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 138/15).

Na podstawie wyżej powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych Rada Miejska Łodzi podjęła uchwałę XLI/1273/21 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł. oraz opłat za postój w tej strefie i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 1998), dalej: "uchwała".

Stosownie § 3 ust. 1 i 2 załącznika Nr 3 do uchwały opłacie podlega parkowanie w Strefie w dniach roboczych, od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8.00 do 18.00, z zastrzeżeniem § 4 i 5 uchwały oraz § 3 ust. 1 pkt 2 załącznika Nr 2 do uchwały. Za parkowanie w Strefie pobiera się opłaty, zgodne z tabelą opłat określoną w załączniku Nr 2 do uchwały. Na podstawie § 4 ust. 1 załącznika do uchwały opłatę za parkowanie w SPP wnosi się z góry, za cały deklarowany czas parkowania, niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu, jednak nie później niż w ciągu 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego. W myśl § 5 ust. 1-3 załącznika Nr 3 do uchwały za parkowanie w Strefie z uiszczoną opłatą uważa się parkowanie pojazdów:

1) z opłatą za postój obejmującą czas parkowania w Strefie wniesioną w parkomacie, za pomocą systemu płatności mobilnych lub poprzez skasowanie biletu parkingowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3;

2) dla których został wydany, ważny w chwili kontroli, abonament parkingowy, z zastrzeżeniem pkt. 3 oraz ust. 2 i 3;

3) w przypadku pojazdów, o których mowa w § 5 pkt 3 uchwały – z umieszczonymi łącznie w widocznym miejscu za przednią szybą:

a) oryginałem ważnej w chwili kontroli karty parkingowej

b) ważnym abonamentem parkingowym.

Bilet parkingowy lub abonament parkingowy bez wpisanego numeru rejestracyjnego stanowi dowód wniesienia opłaty wyłącznie w przypadku, gdy w chwili kontroli jest umieszczony w pojeździe za przednią szybą, w całości w widocznym miejscu, w sposób umożliwiający odczyt wszystkich danych.

Bilet parkingowy, opłata wniesiona w systemie płatności mobilnych lub abonament parkingowy z wpisanym numerem rejestracyjnym stanowi dowód wniesienia opłaty za parkowanie w Strefie wyłącznie dla pojazdu, którego numer rejestracyjny na nim widnieje.

Stosownie do § 8 załącznika Nr 3 do uchwały za parkowanie w Strefie bez uiszczonej opłaty za postój lub przekroczenie limitu czasu postoju wskazanego na bilecie parkingowym (lub w systemie płatności mobilnych) pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 200 zł.

Jak wynika z akt sprawy, obowiązek uiszczenia przez skarżącego opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej powstał odpowiednio w dniach 22 lipca 2021 r. (dwie opłaty) i 29 grudnia 2021 r.

Należy wyjaśnić, że fakt posiadania przez skarżącego statusu osoby niepełnosprawnej oraz karty parkingowej nawet w sytuacji posiadania ważnego abonamentu parkingowego ze stawką zero, nie zwalniał skarżącego z obowiązku uiszczenia opłat parkingowych w sytuacji korzystania z ogólnodostępnych miejsc w SPP. Należy rozróżnić okoliczność posiadania karty parkingowej (którą, jak wynika z akt sprawy – skarżący posiada) od posiadania abonamentu ze stawką zero opłaty.

Jak wynika z § 3 ust. 5 uchwały zerową stawkę opłaty dla osób posiadających kartę parkingową w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) wprowadzono za zajęcie stanowiska postojowego (koperty), przeznaczonego dla pojazdu samochodowego uprawnionej osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej. Warunkiem korzystania z zastrzeżonego stanowiska postojowego (koperty) było umieszczenie za przednią szybą wewnątrz pojazdu samochodowego karty parkingowej, o której mowa w ust. w sposób umożliwiający jej odczytanie z zewnątrz (§ 3 ust. 6 uchwały).

Natomiast ważny abonament ze stawką zero opłaty uprawnia do postoju pojazdu samochodowego na miejscach wyznaczonych w pasie drogi publicznej w obszarze strefy płatnego parkowania oraz śródmiejskiej strefy płatnego parkowania.

Wbrew stanowisku skarżącego w oparciu o art. 15h ust. 3 ustawy o COVID-19 nie doszło do przedłużenia abonamentów parkingowych, w tym z zerową stawką opłaty, a jedynie kart parkingowych, o których mowa w art. 8 ust. 5 p.r.d. Z przepisów ustawy o drogach publicznych nie wynika, że osoba niepełnosprawna, legitymująca się przewidzianą w tej ustawie kartą parkingową, może parkować w strefie płatnego parkowania bez obowiązku ponoszenia opłat (por. wyrok NSA z 12 października 2023 r., sygn. akt II GSK 2057/22). Zgodnie z art. 8 p.r.d., osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, których mowa w art. 7 ust. 2. Karta parkingowa nie zwalnia jednak z opłat za parkowanie. Dopiero na podstawie przepisów prawa miejscowego, tj. uchwały rady miejskiej wydanej w oparciu o ustawę o drogach publicznych osoby niepełnosprawne mogą być zwolnione z opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Osoba posiadająca kartę parkingową musi więc również stosować się do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa miejscowego. W niniejszej sprawie organy prawidłowo przeanalizowały podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące braku możliwości dokonania przedłużenia abonamentu ze stawką zero z uwagi na ograniczenie przez Punkt Obsługi ZDiT normalnej działalności w trakcie epidemii COVID-19 i słusznie przyjęły, że rozwiązania przyjęte w ramach procedury awaryjnej nie wyłączały uzyskania ważnego abonamentu po upływie okresu obowiązywania poprzedniego. Jakkolwiek z powołanego przez organ § 5 ust. 1 pkt 3 załącznika Nr 3 do uchwały jednoznacznie wynika, że za parkowanie w strefie z uiszczoną opłatą uważa się parkowanie – w przypadku pojazdów, o których mowa w § 5 pkt 3 uchwały – z umieszczonymi łącznie w widocznym miejscu za przednią szybą: a) oryginałem ważnej w chwili kontroli karty parkingowej, b) ważnym abonamentem parkingowym, to w sprawie miał przede wszystkim zastosowanie § 4 ust. 2 uchwały, który nie pozostawia wątpliwości, że prawo do bezpłatnego postoju pojazdów w Strefie płatnego parkowania z zerową stawką przyznaje się: pojazdom, którymi poruszają się osoby posiadające karty parkingowe w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694, 720 i 1641)), jeżeli pojazd, z wyłożoną ważną kartą parkingową za przednią szybą, zaparkowany jest w miejscu przeznaczonym dla tak oznaczonych pojazdów. Z niekwestionowanego przez skarżącego stanu faktycznego sprawy wynika, że w datach wskazanych w poz. D1-D3 tytułu wykonawczego pojazd o nr rej. [...] został zaparkowany w miejscach ogólnodostępnych w ramach strefy płatnego parkowania. W przypadku braku wolnego miejsca przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej, nawet gdy miejsce takie zajęte jest przez pojazd osoby nieuprawnionej, posiadacz karty parkingowej unieruchamiając pojazd na innym płatnym miejscu w SPP zobowiązany jest do uiszczenia opłaty zgodnie z taryfą właściwą w danym sektorze. Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z § 12 ust. 1 uchwały, który stanowi, że abonamenty parkingowe, o których mowa w jej § 5 upoważniają do parkowania w strefie w miejscach przeznaczonych do parkowania pojazdów w całej Strefie Płatnego Parkowania – powyższe wskazuje na brak zastosowania wobec osób korzystających z kart parkingowych zasady wyrażonej w ust. 2 i 3 zawężającej działanie abonamentów do obszarów i granic sektorów, co oznacza, że mogą one korzystać z abonamentu z zerową stawką opłaty w ramach całej SPP jednak przy wykorzystaniu wyłącznie puli miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej. Obowiązujące w Polsce przepisy prawa powszechnego oraz akt prawa miejscowego, który nie został uchylony, stanowią prawidłowo wskazaną przez organ prawną podstawę poboru opłaty. W tym kontekście, odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, wskazać należy, że nieprawidłowości w stworzeniu dostatecznej liczby miejsc do parkowania dla osób niepełnosprawnych, nie zwalniały go z obowiązku uiszczenia opłaty. Analizując postanowienia uchwały Rady Miasta Łodzi Sąd stwierdza, że osoby posiadające kartę parkingową osoby niepełnosprawnej są zwolnione z opłaty jedynie na miejscach zastrzeżonych dla osób niepełnosprawnych ("kopertach").

W tej sytuacji – gdy abonament skarżącego ze stawką zero utracił ważność a parkując na miejscu ogólnodostępnym nie uiścił on wymaganej opłaty –postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny było zgodne z przepisami prawa.

Rozpoznając skargę W. O. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczność, iż organ nie podzielił wadliwej oceny wywiedzionej przez stronę co do przedłużenia obowiązywania przez ustawę o COVID-19 nie tylko kart parkingowych ale również abonamentów parkingowych (co do których nawet w czasie ograniczenia pracy urzędów były zapewnione możliwości złożenia stosownego wniosku i uzyskania przedłużenia) nie świadczy o naruszeniu przez organy zasad wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń prawa. Organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, zastosowały również właściwe przepisy prawa, dokonując przy tym ich prawidłowej wykładni a wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały w sposób należyty uzasadnione.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut skarżącego niewykonania przez organ I instancji zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zawartych w uzasadnieniu własnego postanowienia z 27 lutego 2026 r. uchylającego pierwotne rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującego temu organowi sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom ww. w uzasadnieniu postanowienia z 1 kwietnia 2026 r. oddalającym zarzut w sprawie egzekucyjnej Prezydent Miasta Ł. szczegółowo odniósł się do zaleceń SKO wskazując na zasady funkcjonowania urzędu w aspekcie przyjętych podczas pandemii specjalnych procedur wydawania abonamentów parkingowych. Podkreślił jednocześnie, że przez cały okres pandemii nie doszło do zaprzestania ich wydawania, co czyniło niecelowym ustosunkowywanie się do wyrażonej przez SKO sugestii istnienia "przychylnej mieszkańcom interpretacji przepisów prawa".

Chybiony jest również zarzut ponownego rozpoznania sprawy przez ten sam skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Członek SKO podlega bowiem wyłączeniu od udziału w postępowaniu, jeżeli brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji w niższej instancji lub decyzji objętej wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 24 i art. 27 § 1a k.p.a.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

R.T-M.